God

Ik ben ziek thuis op moment, en zit uit verveling de godganse dag discoverykanalen en historychannel te kijken, want na dr. phil s'morgens is er verder geen reet op tv.

Na de zoveelste docu vandaag over kerken, middeleeuwen en Inca's en farao's zit ik mij weer eens te bedenken wat mijn waarheid is.



Ik "geloof" dat er "iets" is.

Wat is dat iets dan? Geen idee....liefde!?

Of is dat wishfull thinking? Want als het geen liefde is, is dat helemaal niet zo leuk natuurlijk, dan kan je beter niet geloven.

Mijn vader is joods, maar voelt zich niet zo, mijn moeder was gereformeerd opgegroeid, maar sprak later met engelen, en liep de deur plat bij paragnosten.

Ik heb de bijbel, de koran, de geheime leer en isis ontsluierd allemaal gelezen, en hoe mooi en tegelijkertijd hoe gruwelijk al die boeken ook zijn, ze brengen me geen snars verder.

Wat ik wel weet is dat 98% van de mensheid gelooft in een god, en dat het behoorlijk arrogant is om te denken dat ik het beter weet en dat er niets is.

Ik heb mijn hele leven "gevoeld" dat er iets is, dat groter is dan alles en iedereen, maar mijn hoofd, zo wetenschappelijk ingesteld als ik ben, zegt altijd.....wishfull thinking.



Mijn vraag is als volgt:

Als je gelooft in god of iets, wat is dan god voor jou? een man met een baard op een wolk, of een energie, of, of, of.

Als je niet gelooft in god, waar zou een god volgens jou aan moeten voldoen om voor jou een god te zijn?

quote:dtp-er schreef op 06 december 2013 @ 13:44:

Ik geloof wel maar ik ben eigenlijk wel benieuwd naar jou Cadou wat je bedoelt met ik zoek innerlijke rust. Waarom heb je nu geen rust of wat zoek je nu? Ben ik echt nieuwsgierig naar. Wat zie je dan ergens anders wel wat je mist. (ik kan het niet goed verwoorden geloof ik) Geen bekeringsvraag ofzo, meer ook om zelf van te leren.



Ja, wat zoek ik.

Ik mis inderdaad een stukje innerlijke rust.

Mijn gevoel en mijn hoofd zitten bijna heel mijn leven al niet op 1 lijn.

Bijna heel mijn leven, want zoals iemand anders eerder ook zei, als kind had ik een godsbesef. Ik ben er ook van overtuigd dat ik mijn normen en waarden te danken heb aan dat ik op een christelijke basisschool zat met hele lieve leerkrachten. Ik hoor van iedereen die ook op zo'n school zat negatieve ervaringen.

Mijn school was anders. Niet dwingend, alleen vertellend.

Ik vond de verhalen s' morgens prachtig, vooral Samson met ze'n mooie haar, en de herdertjes met kerst. Het bidden van de leraar was altijd zo lief gebracht.

Ik ervaarde het ook niet als "bidden" maar als het uitspreken van een wens. Meestal dat alles goed ging voor ons, iedereen om ons heen en vooral die kindertjes op de wereld, die de dag daarvoor weer op het nieuws geweest waren in een of andere rotsituatie of ramp. Gewoon lief.

Het bevestigde wat ik van mijn mams leerde, lief zijn voor alles en iedereen, want iedereen heeft net zoveel recht om hier te zijn als jij.

Mijn mams kwam van een gereformeerd nest als zwarte schaap van de familie, want blowende hippie met een eigen zaak die meer verdiende dan haar paps. Heel vrijgevochten vrouw.

Later ging ik naar een middelbare rooms-katholieke school, want die was het dichts bij op de fiets, waar mij met biologie werd uitgelegd hoe de wereld in elkaar zit.

Ik wist niets van religies, want mij was alleen geleerd dat het de bedoeling is om lief te zijn en dat er over je gewaakt wordt.

De opening van het brugklasjaar werd voorafgegaan door een dienst in de kerk, waarbij iedereen zo'n hostie kreeg.

Ik had geen idee van dit ritueel, en al schuifelend in de rij lette ik niet op wat er werd gezegd door iedereen.

Toen ik aan de beurt was zei ik dus maar om beleefd te zijn, dankjewel.

Dat leverde me een hele kwaaie blik van die man op en de hele klas begon te grinniken, haha. heb dat het hele jaar moeten horen.

Ik was oprecht flabbergasted dat bij "God" al dit soort dingetjes moeten! doen hoorde.

Mij was alleen maar geleerd God is liefde.

De school zelf deed echter niets met het geloof tijdens de lessen, en ach ja, je bent druk met leren, vooral exacte vakken en biologie vond ik super.

Mijn moeder ging in deze jaren langzaam van hippie/zakenmadam naar paranormaal/paragnost/slokje teveel/iets minder zakenmadam.

Je leert en je leert, je bent daar druk genoeg mee, en op een gegeven moment heb je als 20jarige volwassene een behoorlijk eigen idee van hoe de wereld wetenschappelijk te verklaren is.

Toch is dat oorspronkelijke gevoel altijd bij me gebleven als een soort innerlijk weten.

Naast dat de "gangbare" verklaring van de wereld een vanzelfsprekendheid is voor mij.

Dat klopt niet met elkaar, en dat kost me altijd energie. Altijd met alles in mijn leven, zakelijk, professioneel, persoonlijke relaties loop ik iets achter op anderen heb ik het idee.

Waar de meesten met situaties sneller en makkelijker een knoop doorhakken, omdat ze vanuit een overtuiging handelen,doe ik altijd net iets langer over dingen.

En mijn "moraal" helpt me maatschappelijk nou niet echt verder.

Mijn "moraal" heeft me o.a . opgeleverd dat ik nu al jaren een schoonmaakbaan heb omdat ik na jaren mijn vak uitgeoefend te hebben(wat echt mijn passie was/is in het leven!) iets ontdekt heb, waardoor ik uit "principe" en "overtuiging" dit werk nog weiger te doen. (er is maar 1 werkgever in Nederland voor dit vak, niet de overheid).

Ik sta nog steeds gevoelsmatig achter die beslissing, maar sta wel tafels af te nemen en plee's te schrobben, en dat staat me steeds meer tegen.

Ik schreef eerder dat altijd net op de juiste manier, op de juiste tijd, plek nieuwe mensen, dingen en ook banen op mijn pad kwamen.

Dat is ook zo met dit baantje, ik heb de mazzel dat ik ruim het dubbele van wat gangbaar is voor schoonmaak verdien, het is vlak bij me om de hoek, ik mag mijn eigen uren indelen, en het is vast werk. Crisis gaat aan mij voorbij gelukkig.

Deze baan geeft mij de mogelijkheid om "prive" ambities los van werk na te streven, want meer tijd en minder stress.



Als ik terugkijk klopt alles en vallen alle puzzelstukjes altijd in elkaar, ik zie dat ook in de levens van de mensen om mij heen, en ik probeer echt wel objectief te zijn.

Als ik terugkijk "lijkt" het wel alsof alles inderdaad met een reden gebeurd. Dat is een gevoel.

Toeval!

Maar voor mij gewoon te, te toevallig.

Dan ga je zoeken, en bij iedere eventuele "verklaring" zegt mijn hoofd....dat kan niet!



Nou, daar wordt ik, ben nu 35, moe van.

Ik wil er wel eens over uit zijn of ik iets geloof, en wat dan, of dat ik gewoon mijn verstand volg.

Het trekt beiden altijd aan me en is niet verenigbaar.



Dat soort innerlijke rust.





tsss...wat een epistel weer

quote:Cateautje schreef op 06 december 2013 @ 21:38:

En toch had je moeder wat mij betreft gelijk Cadou.



Ik ben er voor mezelf van overtuigd dat we op de wereld komen met eigenlijk maar één opdracht en dat is om te proberen je onschuld te bewaren. Dat lijkt heel gemakkelijk, maar iets moeilijker dan dat kan ik niet verzinnen.



Het valt mij altijd op dat er veel gezocht wordt aan den einder, terwijl datgene dat je zoekt vaak vlak voor je voeten ligt.



Je hebt open gestaan voor alle toevalligheden in je leven en hebt daar goede dingen mee gedaan. OP dat punt snap ik je innerlijke onrust niet zo goed.



Misschien dat je op zoek bent naar een vaststaand levensdoel waar je zelf voor kiest, in plaats van het allemaal cadeau te krijgen?



Ik wou dat er op mij zo goed werd gepast.





Onschuld, dat is een goed woord ervoor!

Zuiver zijn.



Dat levert mij net zoveel verdriet en pijn op als geluk en blijdschap, maar altijd meer verdriet en teleurstellingen dan anderen lijkt het wel.

En mijn hoofd zegt altijd, veel van dat verdriet is eigenlijk onnodig, dat doe je jezelf een beetje aan.



Dat is mijn innerlijke onrust.

Kan het niet echt beter uitleggen/verwoorden.