Psyche
alle pijlers
Depersonalisatie
donderdag 5 december 2013 om 16:16
Ik heb al eerder een onderwerp aangemaakt over paniekstoornissen maar ik heb nog niemand ontmoet die last heeft van depersonalisatie.
Ik heb hier zelf heel erg veel last van voorafgaande aan een paniekaanval maar ook op dagen dat ik niet lekker in mijn vel zit. Dit kan zijn van een donkere stormachtige dag als vandaag tot als ik verkouden ben of veel stress van kantoor mee naar huis neem.
Zijn er meer mensen die dit herkennen? Mensen uit mijn omgeving vragen vaak hoe ik dit dan ervaar en wat er zo naar aan is maar ik weet niet goed hoe ik dit anders uit kan leggen als 'ik voel mij niet mijzelf, alsof ik niet in het lichaam zit van waar ik uit functioneer''.
Ben benieuwd of er meer reacties komen!
Ik heb hier zelf heel erg veel last van voorafgaande aan een paniekaanval maar ook op dagen dat ik niet lekker in mijn vel zit. Dit kan zijn van een donkere stormachtige dag als vandaag tot als ik verkouden ben of veel stress van kantoor mee naar huis neem.
Zijn er meer mensen die dit herkennen? Mensen uit mijn omgeving vragen vaak hoe ik dit dan ervaar en wat er zo naar aan is maar ik weet niet goed hoe ik dit anders uit kan leggen als 'ik voel mij niet mijzelf, alsof ik niet in het lichaam zit van waar ik uit functioneer''.
Ben benieuwd of er meer reacties komen!
donderdag 5 december 2013 om 16:24
Ik heb dit af en toe. Vaak is het als er 2 of meer onverwachte dingen gebeuren die ik even niet kan plaatsen of me angstig maken.
Als ik al over alert ben voor een voor mij niet prettige situatie en er gebeurt dan nog wat. Ik heb dan het gevoel dat de wereld even niet echt is, kan ik even niet helder krijgen of ik in een droom zit of niet, is inderdaad moeilijk uit te leggen. Vaak duurt dit bij mij enkele seconden. Hoe lang duurt dit gevoel bij jou?
Als ik al over alert ben voor een voor mij niet prettige situatie en er gebeurt dan nog wat. Ik heb dan het gevoel dat de wereld even niet echt is, kan ik even niet helder krijgen of ik in een droom zit of niet, is inderdaad moeilijk uit te leggen. Vaak duurt dit bij mij enkele seconden. Hoe lang duurt dit gevoel bij jou?
Luister naar je hart, want dat klopt
donderdag 5 december 2013 om 16:39
Hoi Joss28, bij mij kan het gevoel soms wel een aantal uren aanhouden. Pas als ik totaal afgeleid wordt, laat bijvoorbeeld glas bijna uit mijn handen vallen en vang dat op, dan ben ik het gevoel even kwijt. Soms blijft het dan even weg maar het kan ook net zo hard weer terug komen. Ik vind het in ieder geval een heel naar gevoel omdat ik het associeer met een paniekaanval. Meestal gaan ze vooraf aan mijn paniekaanval maar op dit moment zit ik heel slecht in mijn vel en heb ik ze zelfs zonder dat er een paniekaanval aankomt. Heb jij daar ook wel eens last van?
donderdag 5 december 2013 om 18:08
donderdag 5 december 2013 om 18:10
Ik heb dit alleen in combinatie met een paniekaanval, zover ik me kan herinneren. Denk dat dit ook komt doordat dit gevoel ook paniek bij mij opwekt.
Wat ik wel heb en ik weet niet of je dat herkent, maar ik droom heel erg levendig, het is erg echt en naar. Dat gevoel raak ik soms overdag niet kwijt. Dan blijf ik hangen in die droom, met de gevoelens die ik in mijn droom had en voelt aan alsof het echt was.
Wat ik wel heb en ik weet niet of je dat herkent, maar ik droom heel erg levendig, het is erg echt en naar. Dat gevoel raak ik soms overdag niet kwijt. Dan blijf ik hangen in die droom, met de gevoelens die ik in mijn droom had en voelt aan alsof het echt was.
Luister naar je hart, want dat klopt
donderdag 5 december 2013 om 18:19
Ik herken precies jouw verhaal TO, heb ook paniekaanvallen/ lichte agorafobie en als het slecht gaat kan ik mij dagenlang en voorafgaand aan aanvallen 'niet op aarde' voelen.vik beschrijf het meestal alsof mijn geest boven m'n lichaam zweeft, alsof ik door ogen kijk die net boven m'n hoofd zitten..
Ik heb inmiddels therapie en medicatie, en nu gaat t goed en heb ik er zelden nog last van. Wat bij mij het best hielp was fysieke inspanning; hardlopen, traplopen, fietsen, tuinieren. Dit een tijd volhouden en langzaam voel je je dan weer 'op aarde' komen. Goed voelen dat je op je stoel zit en je voeten contact met de grond laten maken helpt ook.
Ik heb inmiddels therapie en medicatie, en nu gaat t goed en heb ik er zelden nog last van. Wat bij mij het best hielp was fysieke inspanning; hardlopen, traplopen, fietsen, tuinieren. Dit een tijd volhouden en langzaam voel je je dan weer 'op aarde' komen. Goed voelen dat je op je stoel zit en je voeten contact met de grond laten maken helpt ook.
donderdag 5 december 2013 om 18:33
Google eens op grondingsoefeningen en/of oefeningen om te aarden. Het gaat erom dat je weer bewust contact maakt met de aarde. Als een boom waarvan de wortels diep de aarde in gaan en niet meer los kunnen komen. Ik raad je aan om hier op regelmatige basis mee aan de slag te gaan. Ik zelf doe elke ochtend zo'n oefening en soms later op de dag nog eens, wanneer ik merk dat ik opgefokt of gehaast ben (bijv te laat van huis gegaan zijn..). Gronden lost misschien niet direct je psychische problemen op maar het zal je helpen om meer in het hier en nu te komen. Succes!
zaterdag 7 december 2013 om 17:49
Hier ook iemand die het kent. In perioden van ernstige stress en vermoeidheid heb ik het. Variërend van enkele seconden tot uren. Ik ben er zelfs oa mee gestopt met sporten, want dan liep ik de rest van de dag in zo,n toestand rond. Nog wel meer speelde mee, maar dat doet nu niet ter zake. Ik vind het moeilijk om te omschrijven, maar ik zeg dan dingen als in een andere dimensie zitten, in een glazen stolp zitten, achter een glazen wand zitten geen grond meer onder mijn voeten voelen enz. Ik heb bijv. Ook dat als ik in de spiegel kijk, een heel eng gezicht mij aankijkt, dat is mijn eigen gezicht, maar ik kijk dan zo vreemd dat het helemaal mijn gezicht niet lijkt, alsof het niet van mij is. In het begin schrok ik me te pletter, maar nu weet ik het van mezelf.
zaterdag 7 december 2013 om 17:51
quote:Joss28 schreef op 05 december 2013 @ 18:10:
Ik heb dit alleen in combinatie met een paniekaanval, zover ik me kan herinneren. Denk dat dit ook komt doordat dit gevoel ook paniek bij mij opwekt.
Wat ik wel heb en ik weet niet of je dat herkent, maar ik droom heel erg levendig, het is erg echt en naar. Dat gevoel raak ik soms overdag niet kwijt. Dan blijf ik hangen in die droom, met de gevoelens die ik in mijn droom had en voelt aan alsof het echt was.Ook heel herkenbaar, met die dromen. Ik kan de hele dag overstuur zijn van een nare droom.
Ik heb dit alleen in combinatie met een paniekaanval, zover ik me kan herinneren. Denk dat dit ook komt doordat dit gevoel ook paniek bij mij opwekt.
Wat ik wel heb en ik weet niet of je dat herkent, maar ik droom heel erg levendig, het is erg echt en naar. Dat gevoel raak ik soms overdag niet kwijt. Dan blijf ik hangen in die droom, met de gevoelens die ik in mijn droom had en voelt aan alsof het echt was.Ook heel herkenbaar, met die dromen. Ik kan de hele dag overstuur zijn van een nare droom.
zaterdag 7 december 2013 om 17:56
Hi, ik heb dit gevoel helaas een half jaar lang dag in dag uit gehad.
Ik kan het het best omschrijven als: letterlijk niet goed in je vel zitten, alsof je naar een film kijkt, alsof het hele leven een droom is of nep is.
Ik dacht echt dat ik gek werd, omdat dat gevoel zo ontzettend lang bleef. Ik had het ook in combinatie met paniekaanvallen.
Gelukkig dankzij een psycholoog is het weggegaan en nooit meer teruggekomen. Nu alweer 5 jaar geleden.
Mijn tip: blijf alles doen wat je normaal ook deed! Als je dingen gaat ontwijken omdat je bang bent, wordt het gevoel nog erger.
Ik kan het het best omschrijven als: letterlijk niet goed in je vel zitten, alsof je naar een film kijkt, alsof het hele leven een droom is of nep is.
Ik dacht echt dat ik gek werd, omdat dat gevoel zo ontzettend lang bleef. Ik had het ook in combinatie met paniekaanvallen.
Gelukkig dankzij een psycholoog is het weggegaan en nooit meer teruggekomen. Nu alweer 5 jaar geleden.
Mijn tip: blijf alles doen wat je normaal ook deed! Als je dingen gaat ontwijken omdat je bang bent, wordt het gevoel nog erger.
zondag 8 december 2013 om 23:27
maandag 9 december 2013 om 19:51
quote:nicato schreef op 08 december 2013 @ 23:21:
Bij voelt het net alsof de hele wereld doorleeft en beweegt, en ik stil sta. Alsof je alles om je heen ziet, maar er zelf geen deel van uitmaakt.Ja dat is ook een hele duidelijke uitleg. Ik laat het ook gewoon overgaan. In het begin ben je in paniek, maar je leert ermee omgaan. Nu denk ik, O ja, teveel stress, te moe. Pas op de plaats.
Bij voelt het net alsof de hele wereld doorleeft en beweegt, en ik stil sta. Alsof je alles om je heen ziet, maar er zelf geen deel van uitmaakt.Ja dat is ook een hele duidelijke uitleg. Ik laat het ook gewoon overgaan. In het begin ben je in paniek, maar je leert ermee omgaan. Nu denk ik, O ja, teveel stress, te moe. Pas op de plaats.
dinsdag 10 december 2013 om 11:00
Bedankt allemaal voor de reacties!
Wat voor mij nog het meest moeilijke blijft is op het moment van derealisatie is doorgaan waar ik mee bezig ben. Ik schrik er erg van en ben bang dat er direct een paniekaanval volgt. Ook heb ik het idee dat als ik bijvoorbeeld met de hond loop, ik gauw naar huis moet omdat ik anders niet meer op hem kan letten en van paniek wegren en hij daar alleen achterblijft.
Soms ben ik dan nog geen 100meter van mijn huis weg maar ik vind het dan zo moeilijk om te wachten tot hij klaar is met zijn behoeftes doen dat ik hem het liefst over straat mee trek.
Heeft er iemand een tip wat ik op zo'n moment zou kunnen doen? Hoe kan ik mezelf op dat moment er doorheen trekken en toch blijven waar ik ben?
Wat voor mij nog het meest moeilijke blijft is op het moment van derealisatie is doorgaan waar ik mee bezig ben. Ik schrik er erg van en ben bang dat er direct een paniekaanval volgt. Ook heb ik het idee dat als ik bijvoorbeeld met de hond loop, ik gauw naar huis moet omdat ik anders niet meer op hem kan letten en van paniek wegren en hij daar alleen achterblijft.
Soms ben ik dan nog geen 100meter van mijn huis weg maar ik vind het dan zo moeilijk om te wachten tot hij klaar is met zijn behoeftes doen dat ik hem het liefst over straat mee trek.
Heeft er iemand een tip wat ik op zo'n moment zou kunnen doen? Hoe kan ik mezelf op dat moment er doorheen trekken en toch blijven waar ik ben?
dinsdag 10 december 2013 om 15:41
woensdag 11 december 2013 om 00:49
Geen tips helaas, maar ik herken het wel. Heb geen last van paniekaanvallen, maar wel van depersonalisatie. Heb vaak het gevoel niet mezelf te zijn. Ook heb ik het naar mijn zoontje toe. Ik herken hem soms niet als mijn eigen kind en moet dan echt tegen mezelf zeggen. Heel erg naar en bijna niet uit te leggen aan anderen.
wel fijn deze herkenning bij jullie
donderdag 12 december 2013 om 15:30
Hoi Nicato, de gedachte dat het gevoel er is en weer overgaat is niet de gedachte die overheerst. Bij mij overheerst het gevoel dat het niet meer stopt en dat ik totaal in paniek raak en dat dat nooit meer ophoud.
Ik ben nu bezig om te oefenen in de tuin en dat ga ik dan uitbreiden. Soms voel ik me wel een klein kind wat leert lopen en elke keer een stapje verder gaat. Dingen die voor een ander zo normaal zijn beheersen mijn hele leven
Ik ben nu bezig om te oefenen in de tuin en dat ga ik dan uitbreiden. Soms voel ik me wel een klein kind wat leert lopen en elke keer een stapje verder gaat. Dingen die voor een ander zo normaal zijn beheersen mijn hele leven
donderdag 12 december 2013 om 17:15
Ik heb in de zomer van 2008 heftige paniekaanvallen gehad. In de zomer van 2007 ook overigens.. In 2007 heb ik mij een periode los van mezelf maar ook los van alles om mij heen gevoeld. In 2008 ervaarde ik dit zelfs nog erger.. Ik had niet alleen last van depersonalisatie maar ook van derealisatie.. Dit overkwam mij steeds na een periode veelvuldig paniekstoornissen te hebben gehad. In 2008 heeft dit nog de hele maand september geduurd.. Heel vreemd gevoel, lastig te verwoorden. Functioneren in het dagelijks leven gaat nog, maar op een heel ander level.
donderdag 12 december 2013 om 18:21
Ik heb een mindtuningcursus van pieter frijters gedaan die mij niets heeft opgeleverd behalve heel veel weggegooid geld. Daarnaast heb ik langere tijd diverse medicijnen geslikt zoals sertraline/citalopram/efexor/wellbutrin. Zijn nu weer aan het kijken om te starten met sertraline.
Daarnaast heb ik cog. gedragstherapie gevolgd maar deze heeft toen niet geholpen.
Daarnaast heb ik cog. gedragstherapie gevolgd maar deze heeft toen niet geholpen.
