Psyche
alle pijlers
Zoveel verdriet
donderdag 12 december 2013 om 21:50
Ik merk dat het niet zo heel goed gaat met me. Ik ben een beetje tegen mezelf aan het aanlopen, terwijl ik zo mijn uiterste best aan het doen ben om overeind te blijven. Tijdens het schrijven van mijn vorige topic ging het best redelijk, maar toch ben ik weer overvallen door een rotgevoel. Ik had dat misschien niet echt verwacht. Ik was er wellicht ook keihard voor aan het wegrennen.
Ik heb anderhalf jaar een relatie gehad die achteraf gezien niet erg gelijkwaardig was. Ik heb voor mijn gevoel erg veel geïnvesteerd en ondanks dat ik ervan overtuigd ben dat hij echt van me hield, bleek hij tegen me te hebben gelogen over wie hij was. Ik dacht altijd dat dit anderen overkwam, maar nu blijk ik er zelf ook te zijn 'ingetrapt'. Veel te vaak mijn grens laten overschrijden. Me heel veel aanpassen aan hem en ineens was het dus voorbij, omdat ik dus niet op de eerste plek kwam. Het is nu een paar maanden geleden dat we elkaar zagen, we hebben geen contact meer. Bewust heb ik alle lijntjes met hem gewist. Ik trek het gewoonweg emotioneel niet om nog iets van hem te zien of horen.
Ik ben zo hard gekwetst en heb in het begin na de breuk dingen nog redelijk kunnen relativeren door te bedenken dat ik beter af ben zonder hem en zo nog tien meer cliché's. Het is zo makkelijk gezegd, maar minder makkelijk gedaan. Op dit moment mis ik hem en ik slaap vreselijk slecht. Of nou, ik slaap wel, maar heb de vreselijkste nachtmerries waarin hij de hoofdrol speelt. Het hoort allemaal bij de verwerking, maar ik vind het zo zwaar en stressvol. Ik denk echt constant terug aan momenten die we samen doormaakten tijdens onze reis die we maakten vlak voor de breuk. De plannen die we hadden gemaakt. Alles, echt alles herinnert me aan hem.
In mijn huis heb ik in het kader van de feestdagen wat gezellige dingen in huis gezet, de haardkachel is aan, het is hier fijn in huis, maar ook zo leeg. Ik heb het gevoel dat ik gewoon door móet gaan, dat ik niet anders kan natuurlijk, maar van binnen voel ik me echt afschuwelijk. Ik heb mijn hart verloren aan iemand die het keihard gebroken heeft en me heeft laten gaan zonder duidelijke antwoorden. Het is hopeloos allemaal. Ik houd me staande, ben in die zin gelukkig verder onafhankelijk, maar ook zo bang dat dit alles voor een te grote deuk in mijn vertrouwen in relaties heeft opgeleverd. Ik ben zo ontzettend verdrietig om alles. Had me het zo anders voorgesteld, en hier zit ik dan.. na maanden eigenlijk nog steeds in shock.
Sorry voor het lange verhaal, maar even van me afschrijven lucht hopelijk wat op.
Ik heb anderhalf jaar een relatie gehad die achteraf gezien niet erg gelijkwaardig was. Ik heb voor mijn gevoel erg veel geïnvesteerd en ondanks dat ik ervan overtuigd ben dat hij echt van me hield, bleek hij tegen me te hebben gelogen over wie hij was. Ik dacht altijd dat dit anderen overkwam, maar nu blijk ik er zelf ook te zijn 'ingetrapt'. Veel te vaak mijn grens laten overschrijden. Me heel veel aanpassen aan hem en ineens was het dus voorbij, omdat ik dus niet op de eerste plek kwam. Het is nu een paar maanden geleden dat we elkaar zagen, we hebben geen contact meer. Bewust heb ik alle lijntjes met hem gewist. Ik trek het gewoonweg emotioneel niet om nog iets van hem te zien of horen.
Ik ben zo hard gekwetst en heb in het begin na de breuk dingen nog redelijk kunnen relativeren door te bedenken dat ik beter af ben zonder hem en zo nog tien meer cliché's. Het is zo makkelijk gezegd, maar minder makkelijk gedaan. Op dit moment mis ik hem en ik slaap vreselijk slecht. Of nou, ik slaap wel, maar heb de vreselijkste nachtmerries waarin hij de hoofdrol speelt. Het hoort allemaal bij de verwerking, maar ik vind het zo zwaar en stressvol. Ik denk echt constant terug aan momenten die we samen doormaakten tijdens onze reis die we maakten vlak voor de breuk. De plannen die we hadden gemaakt. Alles, echt alles herinnert me aan hem.
In mijn huis heb ik in het kader van de feestdagen wat gezellige dingen in huis gezet, de haardkachel is aan, het is hier fijn in huis, maar ook zo leeg. Ik heb het gevoel dat ik gewoon door móet gaan, dat ik niet anders kan natuurlijk, maar van binnen voel ik me echt afschuwelijk. Ik heb mijn hart verloren aan iemand die het keihard gebroken heeft en me heeft laten gaan zonder duidelijke antwoorden. Het is hopeloos allemaal. Ik houd me staande, ben in die zin gelukkig verder onafhankelijk, maar ook zo bang dat dit alles voor een te grote deuk in mijn vertrouwen in relaties heeft opgeleverd. Ik ben zo ontzettend verdrietig om alles. Had me het zo anders voorgesteld, en hier zit ik dan.. na maanden eigenlijk nog steeds in shock.
Sorry voor het lange verhaal, maar even van me afschrijven lucht hopelijk wat op.
vrijdag 13 december 2013 om 21:41
Eva, het lijkt er op dat je doelt op een of ander al langer bestaand complex in mij, wat verbloemd raakte toen hij in beeld was. Dat is niet het geval. Ik weet namelijk heel goed wie ik ben. Ik kan prima voor mezelf zorgen, heb goede vrienden en veel leuke activiteiten te doen. Mijn leven is goed, alleen ben ik enorm gekwetst door hem, omdat ik dacht dat het anders was dan het daadwerkelijk bleek te zijn.
Op zaterdagavond alleen thuis zitten (of in dit geval vrijdagavond) vind ik an sich niet zo heel erg, Jeroen. Stappen draagt niet persé bij aan het prettiger gevoel, integendeel. Wel is het confronterend om te merken dat ik er weer alleen voor sta, wat op zich niet erg is, maar wel de reden wáárom en niet wetende wat de toekomst brengen zal en ik me nog zo aan iemand zal durven geven.
Op zaterdagavond alleen thuis zitten (of in dit geval vrijdagavond) vind ik an sich niet zo heel erg, Jeroen. Stappen draagt niet persé bij aan het prettiger gevoel, integendeel. Wel is het confronterend om te merken dat ik er weer alleen voor sta, wat op zich niet erg is, maar wel de reden wáárom en niet wetende wat de toekomst brengen zal en ik me nog zo aan iemand zal durven geven.
zaterdag 14 december 2013 om 23:25
Nu is het dan wel die zaterdagavond en ik heb me best vermaakt door met een vriendin lekker te gegeten. Toch nu eenmaal weer thuis op de bank word ik alweer overvallen door datzelfde neerslachtige gevoel. Ik voel me best wel radeloos. Onverwacht vroeg iemand die ik vanmiddag sprak me weer naar de breuk en hoe het nu met me gaat. Ik was er eigenlijk wel blij om dat ernaar gevraagd werd, dat gebeurt niet meer zo veel, waardoor ik er zelf ook wat geslotener over word.
Ik blijf heel onrustig nachten houden en merk dat ik steeds allerlei flashbacks heb gedurende de dag. Ik heb zoveel vragen en door het feit dat ik zo voor de gek ben gehouden kan ik haast niet anders dan zwijgen. Het breekt me echt een beetje op. Heel in de verte lijkt het wel een trauma te zijn, dit klinkt misschien wat overdreven, maar de symptomen lijken erg op elkaar. Alleen is dit verdriet om liefde en een stuk rouw.
Mijn hele 'zijn' wordt momenteel overheerst door mijn droefheid. Ik klamp me vast aan de dingen die wel goed voelen en tegelijkertijd voelt dat ook weer zo eenzaam, omdat het genieten van dingen nu zo minimaal lukt.
Excuus voor mijn egopost, ik moest het weer even van me afschrijven.
Ik blijf heel onrustig nachten houden en merk dat ik steeds allerlei flashbacks heb gedurende de dag. Ik heb zoveel vragen en door het feit dat ik zo voor de gek ben gehouden kan ik haast niet anders dan zwijgen. Het breekt me echt een beetje op. Heel in de verte lijkt het wel een trauma te zijn, dit klinkt misschien wat overdreven, maar de symptomen lijken erg op elkaar. Alleen is dit verdriet om liefde en een stuk rouw.
Mijn hele 'zijn' wordt momenteel overheerst door mijn droefheid. Ik klamp me vast aan de dingen die wel goed voelen en tegelijkertijd voelt dat ook weer zo eenzaam, omdat het genieten van dingen nu zo minimaal lukt.
Excuus voor mijn egopost, ik moest het weer even van me afschrijven.
zondag 15 december 2013 om 09:25
Nu is het dan wel die zaterdagavond en ik heb me best vermaakt door met een vriendin lekker te gegeten. Toch nu eenmaal weer thuis op de bank word ik alweer overvallen door datzelfde neerslachtige gevoel. Ik voel me best wel radeloos. Onverwacht vroeg iemand die ik vanmiddag sprak me weer naar de breuk en hoe het nu met me gaat. Ik was er eigenlijk wel blij om dat ernaar gevraagd werd, dat gebeurt niet meer zo veel, waardoor ik er zelf ook wat geslotener over word.
Je overheersende status wordt niet weggenomen door een tijdelijke afleiding. Ik ken (h)erken dat. Ging laatst met vrienden (incl. aanhang) weekend weg. Eenmaal thuis werd ik verrast door de man met de hamer die keihard toesloeg.
Man-o-man wat een rotgevoel! Het weekend was leuk, de afleiding ook en de contacten voelde plezierig. Maar ik realiseerde me dat de werkelijkheid eenmaal niet anders is.
Je zin over de buitenwereld: ja men gaat gewoon door en staat veelal niet stil bij jou gevoel. In het begin kan je er met aardig wat mensen over praten maar dan verstoft het onderwerp een beetje. Terwijl jij (ik iig) nog moeite had met de situatie. Moet dat? Mag dat? Zij gaan verder, alleen jij ben in de opbouwfase.
Kan je voor jezelf bepalen wat de kern is van je 'neerslachtige gevoel' Wat zijn de bouwstenen van dat gevoel als je er wat langer over nadenkt: bedrogen/alleen zijn/aandacht?
Succes
Je overheersende status wordt niet weggenomen door een tijdelijke afleiding. Ik ken (h)erken dat. Ging laatst met vrienden (incl. aanhang) weekend weg. Eenmaal thuis werd ik verrast door de man met de hamer die keihard toesloeg.
Man-o-man wat een rotgevoel! Het weekend was leuk, de afleiding ook en de contacten voelde plezierig. Maar ik realiseerde me dat de werkelijkheid eenmaal niet anders is.
Je zin over de buitenwereld: ja men gaat gewoon door en staat veelal niet stil bij jou gevoel. In het begin kan je er met aardig wat mensen over praten maar dan verstoft het onderwerp een beetje. Terwijl jij (ik iig) nog moeite had met de situatie. Moet dat? Mag dat? Zij gaan verder, alleen jij ben in de opbouwfase.
Kan je voor jezelf bepalen wat de kern is van je 'neerslachtige gevoel' Wat zijn de bouwstenen van dat gevoel als je er wat langer over nadenkt: bedrogen/alleen zijn/aandacht?
Succes
zondag 15 december 2013 om 09:48
Misschien heb je wat aan deze site, die site heeft mij destijds zo ontzettend veel steun gebracht. www.ldvd.nl
Allemaal gelijkgestemden! Veel zinnig advies en troostende woorden.
Allemaal gelijkgestemden! Veel zinnig advies en troostende woorden.
zondag 15 december 2013 om 10:56
Misschien een hele schrale troost TO. Maar hier zit er nog een. Kan hier hele verhalen vertellen, maar dit is jouw topic. Ik kan je alleen maar zeggen dat ik niet eens de moeite neem om het gezellig te maken, dat doet me juist nog meer pijn. Kan juist niet meer tegen gezelligheid.
Ik wil je alleen maar zeggen dat ik weet hoe erg de pijn kan zijn en dat je niet alleen bent.
Ik wil je alleen maar zeggen dat ik weet hoe erg de pijn kan zijn en dat je niet alleen bent.
zondag 15 december 2013 om 15:53
Mijn verdriet zit 'm vooral in het besef dat ik met vragen zit over hoe oprecht de liefde en het samenzijn voor en met mij was vanuit mijn ex gezien. Het bewuste liegen van zijn kant (hij had overigens geen ander) en tegelijkertijd mijn zorgen voor/om hem. Ik voel me gewoon heel erg misleid en snap niet dat hij me dit heeft aan kunnen doen. We maakten plannen samen, maar nu vraag ik me af waarop dat gebaseerd was.
Het doet me zoveel pijn ook om ineens geen contact meer te hebben, ook al is dat deels mijn eigen keus.
Eva, dank je wel voor de tip. Ik zal eens op die website kijken.
Aranea, ook rot voor jou, als je er meer over kwijt wilt, gebruik dan gerust dit topic hoor. Sterkte!
Ik voel me de hele dag al vrij lamlendig, kan me niet tot veel zetten, heb wel afspraken vanavond. Moeilijk om mezelf een beetje bij elkaar te houden. Ik zou het wel uit kunnen schreeuwen hoe ongelooflijk kut ik me voel.
Het doet me zoveel pijn ook om ineens geen contact meer te hebben, ook al is dat deels mijn eigen keus.
Eva, dank je wel voor de tip. Ik zal eens op die website kijken.
Aranea, ook rot voor jou, als je er meer over kwijt wilt, gebruik dan gerust dit topic hoor. Sterkte!
Ik voel me de hele dag al vrij lamlendig, kan me niet tot veel zetten, heb wel afspraken vanavond. Moeilijk om mezelf een beetje bij elkaar te houden. Ik zou het wel uit kunnen schreeuwen hoe ongelooflijk kut ik me voel.
zondag 15 december 2013 om 20:00
zondag 15 december 2013 om 20:05
Ja.... het GING een tijdje goed. Ben je nog aan het vechten tegen je verdriet? Dat is een strijd die je niet kan winnen en die je ontzettend veel moeite kost.
Pieken en dalen, kan je de dalen accepteren?
Zoals ik er nu over denk (eigen situatie) ik accepteer dat het eenmaal niet anders is en dat verlost me van dat bedroefde gevoel. Er tegen vechten helpt niet
Pieken en dalen, kan je de dalen accepteren?
Zoals ik er nu over denk (eigen situatie) ik accepteer dat het eenmaal niet anders is en dat verlost me van dat bedroefde gevoel. Er tegen vechten helpt niet
zondag 15 december 2013 om 20:19
zondag 15 december 2013 om 20:43
zondag 15 december 2013 om 22:07
Dat zou inderdaad een mooie gedachte zijn: mijn situatie steeds vergelijken met die van anderen. Natuurlijk kom ik dan tot de conclusie dat het allemaal nog veel erger kan. Maar is dat reëel? Op die manier kan ik alles wel tot in sint-juttemis gaan relativeren, maar helaas werkt dat niet zo.
Mijn toekomst voelt onzeker, ik heb tegelijkertijd het gevoel gefaald te hebben in mijn laatste relatie (had misschien veel eerder voor mezelf moeten kiezen, teveel over mijn grens laten gaan etc.) en dat voelt ook naar.
Ik weet dat het waarschijnlijk allemaal erg zwaarmoedig overkomt, maar ik weet er nu echt niets anders van te maken. Sorry.
Mijn toekomst voelt onzeker, ik heb tegelijkertijd het gevoel gefaald te hebben in mijn laatste relatie (had misschien veel eerder voor mezelf moeten kiezen, teveel over mijn grens laten gaan etc.) en dat voelt ook naar.
Ik weet dat het waarschijnlijk allemaal erg zwaarmoedig overkomt, maar ik weet er nu echt niets anders van te maken. Sorry.
donderdag 19 december 2013 om 19:49
quote:jeroen. schreef op 15 december 2013 @ 22:30:
Ik zeg ook niet dat je oneindig moet gaan relativeren. Ik tracht je te zeggen dat je het ook iets positiever kan zien. Maw probeer het glas halfvol ipv halfleeg te zien. Dan maak je het jezelf wat minder moeilijk.Sorry Jeroen, weet dat je het goed bedoelt. En normaal ben ik ook iemand die veel weet te relativeren en dingen vooral positief wil blijven zien, maar het lukt nu even heel moeilijk. Als ik het anders kon, dan deed ik dat, maar op dit moment is alles veel makkelijker gezegd dan gedaan. Verdriet blijft, maar het is niet zo dat ik de hele dag thuis zit te huilen. Ik werk gewoon, lach als er wat te lachen valt, maar de klap komt steeds weer als ik in de auto zit naar huis bijvoorbeeld. Heel vaak in de auto wel. Alles herinnert me aan hem en ik kan daar vaak heel slecht me uit de voeten, omdat het me zo overweldigt.
Ik zeg ook niet dat je oneindig moet gaan relativeren. Ik tracht je te zeggen dat je het ook iets positiever kan zien. Maw probeer het glas halfvol ipv halfleeg te zien. Dan maak je het jezelf wat minder moeilijk.Sorry Jeroen, weet dat je het goed bedoelt. En normaal ben ik ook iemand die veel weet te relativeren en dingen vooral positief wil blijven zien, maar het lukt nu even heel moeilijk. Als ik het anders kon, dan deed ik dat, maar op dit moment is alles veel makkelijker gezegd dan gedaan. Verdriet blijft, maar het is niet zo dat ik de hele dag thuis zit te huilen. Ik werk gewoon, lach als er wat te lachen valt, maar de klap komt steeds weer als ik in de auto zit naar huis bijvoorbeeld. Heel vaak in de auto wel. Alles herinnert me aan hem en ik kan daar vaak heel slecht me uit de voeten, omdat het me zo overweldigt.
vrijdag 20 december 2013 om 09:08
Kan je wel accepteren dat de klap komt? Ik bedoel te zeggen mag het van jezelf of denk je NEE niet weer?
Toen ik me 'down' voelde kon ik niet tegen de klap, later dacht ik het is eenmaal niet anders en probeer de klappen te accepteren. Sindsdien gaat het al stukken beter omdat ik voor mijn gevoel niet meer vecht maar de situatie accepteer.
Toen ik me 'down' voelde kon ik niet tegen de klap, later dacht ik het is eenmaal niet anders en probeer de klappen te accepteren. Sindsdien gaat het al stukken beter omdat ik voor mijn gevoel niet meer vecht maar de situatie accepteer.
vrijdag 27 december 2013 om 00:39
Erg herkenbaar, heb iets soortgelijks meegemaakt. Het is ontzettend pijnlijk en, in mijn geval dan, enorm vernederend als er ineens allerlei leugens naar boven komen en degene van wie je zoveel houdt niet de persoon is die hij zegt te zijn. Ik had ook het gevoel er helemaal alleen voor te staan en niet zonder hem te kunnen, puur en alleen omdat ik veel te afhankelijk van hem was. Kort gezegd: het was een manipulerende, 24/7 liegende klootzak en ik was er veel te gevoelig voor en ging er in mee. Hij liet me uiteindelijk ook met veel vragen achter over hoe oprecht zijn liefde was, en dat vraag ik me nog steeds wel eens af, maar nadat het een tijdje uit was (en hij me ook met rust liet) merkte ik dat m'n leven zonder hem zoveel beter was, dat ik ineens niet meer op hoefde te boksen tegen zijn leugens en manipulaties en dat ik eindelijk m'n eigen gang weer kon gaan en geen energie meer in hem hoefde te stoppen.Geef jezelf de tijd en blijf vooral bezig met dingen die je leuk vindt. En huil heel hard wanneer je nodig hebt het gaat misschien nog wel een jaar duren. De ene keer wat beter dan de andere keer, maar het slijt wel. Ik ben inmiddels twee jaar verder en kan mezelf af en toe nog steeds voor m'n kop slaan over hoeveel ik gegeven heb in die relatie. Maar ik heb er wel van geleerd en heb nu een compleet andere relatie die 100000 keer beter, leuker en gelijkwaardiger is. Dus er is hoop 
En misschien nog een tip: probeer dingen die je met hem hebt gedaan nu met vriendinnen te doen. Zo zullen langzaam de herinneringen veranderen. In het begin is dat zwaar en het zal ongetwijfeld per persoon verschillen of het werkt, maar ik heb er baat bij gehad. Sterkte.
En misschien nog een tip: probeer dingen die je met hem hebt gedaan nu met vriendinnen te doen. Zo zullen langzaam de herinneringen veranderen. In het begin is dat zwaar en het zal ongetwijfeld per persoon verschillen of het werkt, maar ik heb er baat bij gehad. Sterkte.
vrijdag 27 december 2013 om 23:58
Dank je wel voor je lieve begripvolle reactie Myrandanski!
Fijn om te lezen dat jij helemaal los bent gekomen van het gevoel van gemis, van je ex in het algemeen. Ik sprak iemand die ook net uit een verbroken relatie komt, wat ook niet op zo'n rustige manier verlopen is. Zij klonk zo sterk, want ze was helemaal klaar met hem, omdat hij zichzelf zo had laten kennen. Dat was ook wel confronterend voor me om te horen, want ik zou hetzelfde moeten voelen en denken, maar toch gaat dat blijkbaar niet zo vanzelf. Maar dat gesprek heeft me wel geholpen om zelf ook wat meer in mijn kracht te komen ofzo, ik voelde me haast verplicht om niet meer de energie op te brengen tot zoveel piekeren over mijn ex e.d., omdat hij degene is geweest die mij op een lompe manier in de steek gelaten heeft (zo voelt dat).
Ik hoop ook echt van harte dat ik wel nog een fijne en gelijkwaardige relatie zal krijgen, voor nu ben ik inderdaad vooral bezig met mijn eigen geluk, de dingen weer goed op een rijtje krijgen.
Nogmaals dank voor je woorden!
Fijn om te lezen dat jij helemaal los bent gekomen van het gevoel van gemis, van je ex in het algemeen. Ik sprak iemand die ook net uit een verbroken relatie komt, wat ook niet op zo'n rustige manier verlopen is. Zij klonk zo sterk, want ze was helemaal klaar met hem, omdat hij zichzelf zo had laten kennen. Dat was ook wel confronterend voor me om te horen, want ik zou hetzelfde moeten voelen en denken, maar toch gaat dat blijkbaar niet zo vanzelf. Maar dat gesprek heeft me wel geholpen om zelf ook wat meer in mijn kracht te komen ofzo, ik voelde me haast verplicht om niet meer de energie op te brengen tot zoveel piekeren over mijn ex e.d., omdat hij degene is geweest die mij op een lompe manier in de steek gelaten heeft (zo voelt dat).
Ik hoop ook echt van harte dat ik wel nog een fijne en gelijkwaardige relatie zal krijgen, voor nu ben ik inderdaad vooral bezig met mijn eigen geluk, de dingen weer goed op een rijtje krijgen.
Nogmaals dank voor je woorden!