Psyche
alle pijlers
Zoveel verdriet
donderdag 12 december 2013 om 21:50
Ik merk dat het niet zo heel goed gaat met me. Ik ben een beetje tegen mezelf aan het aanlopen, terwijl ik zo mijn uiterste best aan het doen ben om overeind te blijven. Tijdens het schrijven van mijn vorige topic ging het best redelijk, maar toch ben ik weer overvallen door een rotgevoel. Ik had dat misschien niet echt verwacht. Ik was er wellicht ook keihard voor aan het wegrennen.
Ik heb anderhalf jaar een relatie gehad die achteraf gezien niet erg gelijkwaardig was. Ik heb voor mijn gevoel erg veel geïnvesteerd en ondanks dat ik ervan overtuigd ben dat hij echt van me hield, bleek hij tegen me te hebben gelogen over wie hij was. Ik dacht altijd dat dit anderen overkwam, maar nu blijk ik er zelf ook te zijn 'ingetrapt'. Veel te vaak mijn grens laten overschrijden. Me heel veel aanpassen aan hem en ineens was het dus voorbij, omdat ik dus niet op de eerste plek kwam. Het is nu een paar maanden geleden dat we elkaar zagen, we hebben geen contact meer. Bewust heb ik alle lijntjes met hem gewist. Ik trek het gewoonweg emotioneel niet om nog iets van hem te zien of horen.
Ik ben zo hard gekwetst en heb in het begin na de breuk dingen nog redelijk kunnen relativeren door te bedenken dat ik beter af ben zonder hem en zo nog tien meer cliché's. Het is zo makkelijk gezegd, maar minder makkelijk gedaan. Op dit moment mis ik hem en ik slaap vreselijk slecht. Of nou, ik slaap wel, maar heb de vreselijkste nachtmerries waarin hij de hoofdrol speelt. Het hoort allemaal bij de verwerking, maar ik vind het zo zwaar en stressvol. Ik denk echt constant terug aan momenten die we samen doormaakten tijdens onze reis die we maakten vlak voor de breuk. De plannen die we hadden gemaakt. Alles, echt alles herinnert me aan hem.
In mijn huis heb ik in het kader van de feestdagen wat gezellige dingen in huis gezet, de haardkachel is aan, het is hier fijn in huis, maar ook zo leeg. Ik heb het gevoel dat ik gewoon door móet gaan, dat ik niet anders kan natuurlijk, maar van binnen voel ik me echt afschuwelijk. Ik heb mijn hart verloren aan iemand die het keihard gebroken heeft en me heeft laten gaan zonder duidelijke antwoorden. Het is hopeloos allemaal. Ik houd me staande, ben in die zin gelukkig verder onafhankelijk, maar ook zo bang dat dit alles voor een te grote deuk in mijn vertrouwen in relaties heeft opgeleverd. Ik ben zo ontzettend verdrietig om alles. Had me het zo anders voorgesteld, en hier zit ik dan.. na maanden eigenlijk nog steeds in shock.
Sorry voor het lange verhaal, maar even van me afschrijven lucht hopelijk wat op.
Ik heb anderhalf jaar een relatie gehad die achteraf gezien niet erg gelijkwaardig was. Ik heb voor mijn gevoel erg veel geïnvesteerd en ondanks dat ik ervan overtuigd ben dat hij echt van me hield, bleek hij tegen me te hebben gelogen over wie hij was. Ik dacht altijd dat dit anderen overkwam, maar nu blijk ik er zelf ook te zijn 'ingetrapt'. Veel te vaak mijn grens laten overschrijden. Me heel veel aanpassen aan hem en ineens was het dus voorbij, omdat ik dus niet op de eerste plek kwam. Het is nu een paar maanden geleden dat we elkaar zagen, we hebben geen contact meer. Bewust heb ik alle lijntjes met hem gewist. Ik trek het gewoonweg emotioneel niet om nog iets van hem te zien of horen.
Ik ben zo hard gekwetst en heb in het begin na de breuk dingen nog redelijk kunnen relativeren door te bedenken dat ik beter af ben zonder hem en zo nog tien meer cliché's. Het is zo makkelijk gezegd, maar minder makkelijk gedaan. Op dit moment mis ik hem en ik slaap vreselijk slecht. Of nou, ik slaap wel, maar heb de vreselijkste nachtmerries waarin hij de hoofdrol speelt. Het hoort allemaal bij de verwerking, maar ik vind het zo zwaar en stressvol. Ik denk echt constant terug aan momenten die we samen doormaakten tijdens onze reis die we maakten vlak voor de breuk. De plannen die we hadden gemaakt. Alles, echt alles herinnert me aan hem.
In mijn huis heb ik in het kader van de feestdagen wat gezellige dingen in huis gezet, de haardkachel is aan, het is hier fijn in huis, maar ook zo leeg. Ik heb het gevoel dat ik gewoon door móet gaan, dat ik niet anders kan natuurlijk, maar van binnen voel ik me echt afschuwelijk. Ik heb mijn hart verloren aan iemand die het keihard gebroken heeft en me heeft laten gaan zonder duidelijke antwoorden. Het is hopeloos allemaal. Ik houd me staande, ben in die zin gelukkig verder onafhankelijk, maar ook zo bang dat dit alles voor een te grote deuk in mijn vertrouwen in relaties heeft opgeleverd. Ik ben zo ontzettend verdrietig om alles. Had me het zo anders voorgesteld, en hier zit ik dan.. na maanden eigenlijk nog steeds in shock.
Sorry voor het lange verhaal, maar even van me afschrijven lucht hopelijk wat op.
donderdag 12 december 2013 om 21:57
Je bent in de rouw om wat je zo graag wilde en waarvan je nog steeds houdt. Je hebt het juiste gekozen alleen je gevoelens hebben meer tijd nodig om met je verstand te kunnen 'levelen'.
Het gaat echt over en het gaat ooit echt beter worden alleen dat is nu even niet.
Het gaat echt over en het gaat ooit echt beter worden alleen dat is nu even niet.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 12 december 2013 om 22:06
Ah, wat een lieve reacties al. De tranen schieten meteen weer in mijn ogen.. Ik kan gewoon niet begrijpen waarom iemand, ok mijn ex in het bijzonder, me dit heeft aan kunnen doen. Ik deed werkelijk alles voor hem en schikte misschien wel teveel in. Achteraf gezien is het zo klaar als een klontje en denk ik: hoe kon ik? Maar ik hield van hem, en dat doe ik nog steeds. Alleen daarom al kan ik mezelf voor mijn kop slaan. Ik hou van degene die niet voor mij koos, maar me misleidde. Ik gaf al mijn loyaliteit en voel me er nu op afgerekend.. "zie nu wel", Dat doet zo'n ongelooflijke pijn, nog steeds.
donderdag 12 december 2013 om 22:11
donderdag 12 december 2013 om 22:28
Ik hoop het, echt, dat ik op een dag met een glimlach kan terugkijken op dit alles. Maar nu voelt het alleen maar vreselijk.
Ik ben in huis de afgelopen tijd nog wat verdwaalde dingen van hem tegengekomen (kleding, boeken). Moet ik dat dan weg gaan gooien? En om nog maar niet te spreken over de mooie fotoalbums van ons samen waar we beide zo blij mee waren. Ik heb het nog geen een keer aangedurfd ze open te slaan. Het ligt allemaal nog op precies dezelfde plek als op de dag dat ik nog met blijdschap de toekomst tegemoet ging. Die dingen moeten gewoon eerdaags opgeruimd worden, maar ik kan het niet aan of zo.
Ik ben in huis de afgelopen tijd nog wat verdwaalde dingen van hem tegengekomen (kleding, boeken). Moet ik dat dan weg gaan gooien? En om nog maar niet te spreken over de mooie fotoalbums van ons samen waar we beide zo blij mee waren. Ik heb het nog geen een keer aangedurfd ze open te slaan. Het ligt allemaal nog op precies dezelfde plek als op de dag dat ik nog met blijdschap de toekomst tegemoet ging. Die dingen moeten gewoon eerdaags opgeruimd worden, maar ik kan het niet aan of zo.
donderdag 12 december 2013 om 22:32
Meid dikke knuffel voor jou! Ik herken je verhaal van wat jaren geleden. Ik was door een relatie ook volledig mezelf kwijt geraakt en toen dat uit ging, was ik nergens meer.
Het heeft tijd nodig en je komt er echt bovenop. Echt waar. Al lijkt het uitzichtloos. Een eindeloze bodemloze put.
Wat ik heb gedaan is kracht uit het verdriet putten. Het verdriet in mij onderzoeken los van mijn ex destijds. Dat verdriet ging niet om hem, het raakte alleen iets in mij wat schreeuwde om aandacht.
Natuurlijk ging het gemis wel om hem, maar het echte verdriet en de pijn was iets van mij. Deels mijn jeugd en andere zaken waar ik nu heel puur bij kon komen.
Het heeft mij uiteindelijk heel veel opgeleverd, al klinkt dit voor jou nu vast heel raar, maar voor mij is die pijn uiteindelijk ook iets waardevols geworden wat mij als mens enorm heeft doen groeien.
Hopelijk put jij er ook die kracht uit, niks komt voor niks.
Ik wil je in elk geval onwijs veel sterkte toe wensen. Heel knap dat je al het contact etc hebt verbroken. Dat geeft al aan dat je een krachtig mens bent. Je komt hier doorheen!
Het heeft tijd nodig en je komt er echt bovenop. Echt waar. Al lijkt het uitzichtloos. Een eindeloze bodemloze put.
Wat ik heb gedaan is kracht uit het verdriet putten. Het verdriet in mij onderzoeken los van mijn ex destijds. Dat verdriet ging niet om hem, het raakte alleen iets in mij wat schreeuwde om aandacht.
Natuurlijk ging het gemis wel om hem, maar het echte verdriet en de pijn was iets van mij. Deels mijn jeugd en andere zaken waar ik nu heel puur bij kon komen.
Het heeft mij uiteindelijk heel veel opgeleverd, al klinkt dit voor jou nu vast heel raar, maar voor mij is die pijn uiteindelijk ook iets waardevols geworden wat mij als mens enorm heeft doen groeien.
Hopelijk put jij er ook die kracht uit, niks komt voor niks.
Ik wil je in elk geval onwijs veel sterkte toe wensen. Heel knap dat je al het contact etc hebt verbroken. Dat geeft al aan dat je een krachtig mens bent. Je komt hier doorheen!
donderdag 12 december 2013 om 22:33
donderdag 12 december 2013 om 22:48
Dank je wel Eva, voor je post. Sommige dingen zijn herkenbaar. Ik hoop dat ik hier sterker uit kom, maar ik verhard ook enigszins door deze ervaring. Ik ben iemand die kritisch kan zijn, maar ook ergens tweehonderd procent voor gaat als ik dat zo voel en wil. Dat heb ik in die relatie ook gedaan. Ik snap gewoon niet waarom ik accepteerde dat dat andersom niet het geval was.
Ik keek tegen hem op, maar verafschuwde zijn mentaliteit soms ook. Hoe dubbel kan je liefde voor iemand zijn, hè?
Het zijn de kleinste dingen die me triggeren. Heel veel muziek bijvoorbeeld associeer ik met hem. Ik haat het als ik wat opzwepende muziek hoor, dat stel ik me hem voor, uitgaande in clubs, de interessante man uit te hangen en de vrouwen voor het uitkiezen. Wat een vreselijk kwellende gedachte, maar het is er toch. Ik heb geen idee wat hij nu aan het doen is. Zijn woorden spoken nog altijd door mijn hoofd, dat hij "echt niet wist wat hij zonder mij zou moeten, ik was perfect voor hem"... En hij liet me gaan.
Ik keek tegen hem op, maar verafschuwde zijn mentaliteit soms ook. Hoe dubbel kan je liefde voor iemand zijn, hè?
Het zijn de kleinste dingen die me triggeren. Heel veel muziek bijvoorbeeld associeer ik met hem. Ik haat het als ik wat opzwepende muziek hoor, dat stel ik me hem voor, uitgaande in clubs, de interessante man uit te hangen en de vrouwen voor het uitkiezen. Wat een vreselijk kwellende gedachte, maar het is er toch. Ik heb geen idee wat hij nu aan het doen is. Zijn woorden spoken nog altijd door mijn hoofd, dat hij "echt niet wist wat hij zonder mij zou moeten, ik was perfect voor hem"... En hij liet me gaan.
vrijdag 13 december 2013 om 12:35
Ah, wat een lieve reacties al. De tranen schieten meteen weer in mijn ogen.. Ik kan gewoon niet begrijpen waarom iemand, ok mijn ex in het bijzonder, me dit heeft aan kunnen doen. Ik deed werkelijk alles voor hem en schikte misschien wel teveel in. Achteraf gezien is het zo klaar als een klontje en denk ik: hoe kon ik?
Ken je achtergrondsituatie niet maar de kern van je pijn geef je zelf aan: ik deed alles voor hem, schikte me teveel, niet gelijkwaardig, aanpassen, grens overschrijden et cetera...
Ben je jezelf verloren in je relatie? Teveel aan zijn belang denken dan aan dat van jou? Wilde je te graag?
Dan kan je, NU moeilijk om in te zien, het glas beter als halfvol zien in plaats van halfleeg. Een relatie is, mijns inziens, alleen 'goed' als er wederzijds 'moeite' voor elkaar wordt gedaan. Zoals ik jou schets interpreteer was jullie relatie niet gelijkwaardig.
Verhaal kent uiteraard twee kanten, maar zoals ik het opvat was je meer bezig met het pleasen van hem dan liefde te ontvangen. Simpel gezegd: het kwam niet van twee kanten.
Kost uiteraard moeite om totale afstand te nemen, maar zoals jij je situatie uiteenzet is het beter dat het voorbij is.
Ken je achtergrondsituatie niet maar de kern van je pijn geef je zelf aan: ik deed alles voor hem, schikte me teveel, niet gelijkwaardig, aanpassen, grens overschrijden et cetera...
Ben je jezelf verloren in je relatie? Teveel aan zijn belang denken dan aan dat van jou? Wilde je te graag?
Dan kan je, NU moeilijk om in te zien, het glas beter als halfvol zien in plaats van halfleeg. Een relatie is, mijns inziens, alleen 'goed' als er wederzijds 'moeite' voor elkaar wordt gedaan. Zoals ik jou schets interpreteer was jullie relatie niet gelijkwaardig.
Verhaal kent uiteraard twee kanten, maar zoals ik het opvat was je meer bezig met het pleasen van hem dan liefde te ontvangen. Simpel gezegd: het kwam niet van twee kanten.
Kost uiteraard moeite om totale afstand te nemen, maar zoals jij je situatie uiteenzet is het beter dat het voorbij is.
vrijdag 13 december 2013 om 13:43
quote:bonuhbakkie schreef op 13 december 2013 @ 13:41:
Wat is dat toch met mannen op t moment? Of gaat dat altijd zo op t forum. Ik kom hier nog niet zo lang. Al die uitspraken dat ze je willen maar nu even niet. Of hun eigen ding doen of andere bullshit...
Nah
Het zijn natuurlijk wel de mensen die ergens tegen aan lopen die er hier op het forum vaak voor kiezen om een topic openen hè? Mensen met een leven waarin het wel lekker loopt gaan hier over het algemeen geen topic over openen.
Wat is dat toch met mannen op t moment? Of gaat dat altijd zo op t forum. Ik kom hier nog niet zo lang. Al die uitspraken dat ze je willen maar nu even niet. Of hun eigen ding doen of andere bullshit...
Nah
Het zijn natuurlijk wel de mensen die ergens tegen aan lopen die er hier op het forum vaak voor kiezen om een topic openen hè? Mensen met een leven waarin het wel lekker loopt gaan hier over het algemeen geen topic over openen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 13 december 2013 om 20:01
Jeroen: ja dat zie ik ook, ik ging er ook helemaal voor. Ik zou sowieso nooit half voor een relatie gaan. Ik kreeg heel veel liefde van hem, maar de ongelijkwaardigheid bestond toch, hoe gek dat ook klinkt. Het zat ín kleine dingen: geen tijd voor mij maken op momenten als ik dat nodig had, maar bovenal achteraf gezien de leugens die bestonden, waar ik pas na lange tijd weet van kreeg. Natuurlijk is dat geen basis en zie ik dat ik beter af ben. Maar emotioneel gezien is dat een stuk zwaarder. Iemand is toch plots uit je leven, dat is heel erg pijnlijk, vooral door de manier waarop.
Bonuhbakkie: ik ben het eens met Enn. Op een forum verkondigen mensen met name de moeilijkheden in het leven. Het is makkelijker doordat het anoniem is. Nu wil ik niet zeggen dat mijn hele leven zuigt, want dat valt dan ook wel weer mee.
Ik denk dus niet dat er iets bijzonders gaande is met mannen op dit moment, maar dat alle bijzonderheden die erover te noemen vallen juist wel hier te lezen zijn
Bonuhbakkie: ik ben het eens met Enn. Op een forum verkondigen mensen met name de moeilijkheden in het leven. Het is makkelijker doordat het anoniem is. Nu wil ik niet zeggen dat mijn hele leven zuigt, want dat valt dan ook wel weer mee.
Ik denk dus niet dat er iets bijzonders gaande is met mannen op dit moment, maar dat alle bijzonderheden die erover te noemen vallen juist wel hier te lezen zijn
vrijdag 13 december 2013 om 21:30
Je verhard nu, omdat je er middenin zit. Ook dat gaat over.
Ik keek ook tegen mijn ex op, hij stond op een enorm voetstuk, dan zijn de verhoudingen zo ontzettend scheef.
Dan is het alleen nog maar: "Wat wil hij? Wat vindt hij?" en niet: "Wat vind ik? Wat wil ik?"
Probeer je op jezelf te focussen, ontdek jezelf. Wat vind je leuk? Waar word je vrolijk van?
Ook al voelt dat zo tegennatuurlijk aan om dat nu te gaan doen, het zorgt er wel voor dat je weer in je kracht komt te staan.
Daarnaast een tip om het gemis beter te relativeren, maak een lijstje met positieve en negatieve dingen van hem en jullie relatie. Ik denk dat als je echt kijkt naar wie hij is, je hem eigenlijk helemaal niet leuk vindt. Hij raakt je alleen zo erg, omdat hij iets in je voedt, waar jijzelf niet durft te komen, wat je zelf niet aan durft te raken. En dat is nu wat je voelt, nu hij er niet meer is. De pijn en het verdriet dat hij heeft opgevuld, wat je nu zelf moet doen op eigen kracht.
Goed dat je inziet dat het geen goede relatie was, dat je jezelf nu serieus neemt. Dat is stap 1, rationeel ben je daar al, gevoel heeft twee keer zoveel tijd nodig helaas.
Ik keek ook tegen mijn ex op, hij stond op een enorm voetstuk, dan zijn de verhoudingen zo ontzettend scheef.
Dan is het alleen nog maar: "Wat wil hij? Wat vindt hij?" en niet: "Wat vind ik? Wat wil ik?"
Probeer je op jezelf te focussen, ontdek jezelf. Wat vind je leuk? Waar word je vrolijk van?
Ook al voelt dat zo tegennatuurlijk aan om dat nu te gaan doen, het zorgt er wel voor dat je weer in je kracht komt te staan.
Daarnaast een tip om het gemis beter te relativeren, maak een lijstje met positieve en negatieve dingen van hem en jullie relatie. Ik denk dat als je echt kijkt naar wie hij is, je hem eigenlijk helemaal niet leuk vindt. Hij raakt je alleen zo erg, omdat hij iets in je voedt, waar jijzelf niet durft te komen, wat je zelf niet aan durft te raken. En dat is nu wat je voelt, nu hij er niet meer is. De pijn en het verdriet dat hij heeft opgevuld, wat je nu zelf moet doen op eigen kracht.
Goed dat je inziet dat het geen goede relatie was, dat je jezelf nu serieus neemt. Dat is stap 1, rationeel ben je daar al, gevoel heeft twee keer zoveel tijd nodig helaas.
