Moeite met hulp vragen

Kwetsbaar durven zijn. Misschien dat eens gaan oefenen in situaties waarin je niet perse hulp nodig hebt. Zodat je vertrouwd raakt met het gevoel om je guards down te laten. Zeg tegen intimi dat je hiermee aan het werk bent zodat zij je daarmee kunnen helpen. Als dit wat makkelijker gaat kun je daarna verder gaan met hulp vragen. Eerst bij mensen die dichtbij staan en daarna steeds vaker bij de rest van de wereld.

En ga eens proberen te ontdekken hoe anderen dit doen. Kan ook zijn op tv in programma's.

Ben je een man of een vrouw? ik heb ooit vernomen dat daar een wereld van verschil in kan zitten als het gaat om hulp vragen aan onbekende

ik dacht dat vrouwen hulp vragen vaak als een sociale aangelegenheid zien en daar eigenlijk nooit moeite mee hebben.

Maar is lastig te peilen hoe jij je voelt als je daadwerkelijk hulp nodig hebt, ik snap niet dat het moeilijk kan zijn voor mensen. Maar komt misschien omdat ik er zelf nooit moeite mee heb.



Maar snap wel dat als het een probleem is dat erg vervelend is. maar wat Dapperedoda zegt inderdaad, je zou bijvoorbeeld ook eens letterlijk buiten naar de bekende weg kunnen vragen? of is dit al een stap teveel?

Je reageert te fel, zeg je. Kan je daar een voorbeeld van geven, even voor de beeldvorming?



Want waarom durf je geen hulp te vragen? Voel je schaamte, voel je je dom? Is het zoiets?

Nee, hoor, ik ben vrouw en hulpvragen vind ik ook lastig.

Ik ben elke keer weer verbaasd wanneer mensen ergens mee willen helpen. Terwijl ik zelf elke verhuizing van de partij ben, omdat ik goed kan tillen.

Ik ben ook een vrouw die daar moeite mee heeft. Wat je zegt, ik ben hartstikke zelfstandig en kan alles zelf. Dat beeld heb ik van mezelf, en anderen ook.



Ik vind om hulp vragen eng, omdat ik bang ben dat mensen me niet willen helpen. Of me stom vinden. Wat onzin is, dat weet ik heus wel. Van de meeste mensen zal het me een zorg zijn wat ze van me vinden, en mensen die ik belangrijk vind, die vinden me aardig om wie ik ben.



In (semi-)professionele situaties kan ik het overigens wel; om hulp vragen als ik overloop qua werk (al zou ik het dan eerder formuleren als gezamenlijk prioriteren dan als om hulp vragen) of als ik ergens niet uitkom: dan is heel duidelijk vastgelegd wat ik moet kunnen (en daar ben ik gelukkig ook echt goed in) en wat niet; dat maakt het makkelijker.



Ik heb niet echt tips, omdat het uiteindelijk neerkomt op 'gewoon doen'. Of misschien de onderliggende oorzaak aanpakken? Daarvan weet ik ook niet precies hoe het moet, maar ik ben inmiddels wel zo ver dat ik zie dat daar iets in mijn hoofd niet helemaal goed gaat.



Weet jij waarom je het niet durft?

Kan het zijn je het gevoel hebt afgewezen te worden? omdat dit wel eens is gebeurd? Dat je het idee hebt dat anderen je niet waardevol vinden,terwijl jij weet dat je dat wel bent?

O jansen, dat zou ik ook niet durven, me 'opdringen' voor oud en nieuw. Terwijl ik weet dat mijn vrienden het helemaal niet erg zouden vinden. Ik weet het, maar durf er dan toch niet op te vertrouwen.



Ik weet het , maar ik geloof het niet echt. Als iemand weet wat ik daaraan kan doen...

Op werk kan ik het dus wel: hou in de gaten waar je voor bent aangenomen en waarvoor niet.



En dat het de bedoeling is dat dingen goed gedaan worden, en dan is het soms nodig dat je de expertise van een ander inroept.

Bovendien: op het werk maakt het echt niet uit als anderen je stom vinden. Als het werk maar goed is, toch?

quote:jansen11 schreef op 28 december 2013 @ 02:52:

Ik ben een vrouw, supersoulfighter.



Dapperedoda, dank je wel. Ik denk dat ik dat ook heeeel lastig vind. Heb je een idee bij wat voor soort dingen ik dan kan beginnen met oefenen? Ik vind dit echt heel lastig en weet daarom niet eens wat 'makkelijk' is. Ok, misschien dit forum, maar hier ben ik anoniem en dat maakt nogal wat uit.

Met je tv-tip kan ik iig al uit de voeten, dat ga ik proberen. Thnx!



Ja dat dacht ik later ook; kwetsbaar opstellen, hoe doe je dat eigenlijk?

Misschien begint het met het aan anderen vertellen over je gevoelens. Is dat iets dat je wel durft? Want dat is ook eigenlijk precies het je kwetsbaar opstellen. Kan al zijn dat je (ik noem maar wat) in de winkel gewoon vraagt waar een product ligt ipv eindeloos ronddolen en het zelf te zoeken. Dat is ook hulp vragen, maar heel veilig want heel anoniem, en de winkelmedewerker is ervoor aangenomen om je te helpen. Of bijv in de paskamer; gewoon vragen aan de mevrouw of ze een andere maat voor je wil halen ipv helemaal weer aan te kleden en met alles onder je arm door de winkel te moeten...



Misschien is de 'opdracht' die je jezelf tot nu toe gegeven hebt nog te groot en kun je beter in het klein beginnen met oefenen. Hulp vragen kan ook overweldigend klinken in je eigen hoofd. Kun je het ook anders formuleren? 'Vragen of iemand me even ergens mee kan helpen', in feite zegt dit hetzelfde als 'hulp vragen' maar misschien klinkt het wat minder zwaar. Soms helpt het al om het in je hoofd anders te formuleren.

Ik kan er niet echt iets mee, behalve je een knuffel geven .

Ik herken het. Helemaal.



Wat mij helpt bij bijvoorbeeld werk is mijn 'werk-ik' aan te zetten. Ik ben een professional, ik ben hier goed in en zo moet het. En mijn werk-ik kan dat soort dingen wel. Want mijn werk-ik is een buitengewoon zelfverzekerd iemand.



Maar ja, thuis kan ik moeilijk doen alsof ik iemand anders ben. Of, althans, dat lukt tijdenlang, maar op den duur blijkt dat toch geen ideale weg...

Ik heb geleerd me kwetsbaar op te stellen. En als mensen zeggen: weet je dat niet?! Dat ik knik, nee inderdaad, ik weet het niet.

En dan stil zijn, dan heb ik gemerkt dat mensen er soms nog een opmerking over maken, maar wel beginnen met: nou, kijk, het zit zo...



Wat ook helpt is de manier van hulp vragen. Ik moet vaak achter dingen zien te komen, hoe dingen werken. Dan bel ik meestal en zeg: hallo, ik vroeg me af of u me kunt helpen met het volgende: ik moet die en die info, hoe werkt dat en dat proces, kunt u me vertellen hoe ik... En dan komt vaak de behulpzame mens in de ander naar boven.



Oh, en wat ik echt niet kan is banden plakken. Dan ga ik met mijn fiets naar de fietsenmaker, kijk hem aan en zeg: Ja, daar heb je er weer zo een! Zo blond wijf die haar band niet kan plakken! Zou u het voor me willen doen? Vreselijk fout, maar stiekem heb ik daar lol in, een beetje zelfspot gebruiken.

Ik heb als voordeel dat ik een vrij specialistisch beroep heb (er is dus een heel klein stukje in een groter geheel waar ik écht het meestvanaf weet). En daarin moet ik veel samenwerken en op verschillende bedrijven en afdelingen.



Ik kom dus bijvoorbeeld vaak in de situatie dat ik weet dat er iets gedaan moet worden, maar waarin ik niet weet hoe ze dat op die plek aanpakken. En dan is het dus geen onwetendheid dat ik iets niet weet, maar meer onbekendheid met hoe ze dingen daar doen. En in zulke gevallen kan ik wel makkelijk hulp vragen; het is dan 'logisch' dat ik dingen niet weet, en bovendien is het ook in het belang van degene die me inhuurt dat ik zo snel mogelijk mijn weg vind en zo min mogelijk tijd verspil.

Maar dat gaat dus niet over dingen die ik zou moeten weten. Als dat gebeurt kan ik trouwens meestal zelden om me heen terecht (ik ben tenslotte de specialist) dus dan is het ook niet gek om driftig te gaan googlen, of om iets te vragen aan andere specialisten. Zeker als die al bij me in het krijt staan durf ik dat wel. Dat is daarom mijn professionele tip: help anderen als dat kan, dat maakt het makkelijker om een gunst terug te vragen.



Maar dan is het ook niet persoonlijk. Maar privé voelt dat voor mij nogal anders, dan ben ik bang dat mensen me stom vinden of geen zin hebben om me te helpen. Dat wil ik liever niet weten (ik heb liever de illusie dat ze klaar zouden staan als ik het vroeg dan dat ik de kans loop daarin teleurgesteld te worden).

Ik herken het hoor Jansen, May_ka, ik ben altijd zeer zelfstandig geweest en ik vind het ook enorm moeilijk om hulp te vragen en op de een of andere manier lukt het ook niet om het te "krijgen" als ik het wel vraag.



Bij mij viel het kwartje niet al te lange tijd geleden, toen ik me ervan bewust werd waarom het niet lukte. Ik denk dat het deels niet lukt omdat ik "te sterk/te overtuigend" overkom, dat ik het niet duidelijk (of niet) aangeef en -dat herken ik in May_Ka-, ik niet teleurgesteld wil worden. En waarom dat is, is bij mij een verdedigingsmechanisme uit mijn jeugd wat ik nog steeds gebruik. Kortom, als ik iets voel waarvan ik vermoed dat het terug te leiden is naar dat 'kinderlijke' patroon, dan probeer ik daar bewust bij stil te staan en te bedenken hoe ik dit als volwassene kan oplossen. Ik heb nog niet heel veel ervaring of het werkt, maar ik weet wel dat wat ik deed, ook niet helpt.

quote:jansen11 schreef op 02 januari 2014 @ 12:00:

Madame, wat goed dat je nu leert om het op een volwassen manier aan te pakken. Ook fijn trouwens dat je ons probleem herkent.

Ik vraag me wel nog af hoe je het nu anders doet dan voorheen zodat je minder dwingend/sterk/overtuigend overkomt.



Het is niet zo zeer dat ik het op een volwassenere manier aanpak hoor (ik ben de 40 gepasseerd), maar ik probeer de "kinderlijke" gevoelens op te merken en te bevestigen dát het een gevoel is wat ik als kind had en daarna die emoties te erkennen.



Ik herken nl. jouw opmerking "een loser voelen" enorm. Als ik over mezelf denk, dan zeg ik heel snel dat ik het niet waard ben.



Ik ga er even op een iets later moment goed voor zitten om te kijken hoe ik het helder en toch nog een beetje compact uit kan leggen.



Het is nl. allemaal behoorlijk spiritueel (tenminste, dat is waar het altijd geplaatst wordt) en gek genoeg ben ik niet zo 'zweverig' ingesteld. Ik hou van feiten, logisch redeneren en toch waren er heel veel 'lightbulb moments' op het moment dat ik ervan hoorde.



Misschien helpt dit artikel je een beetje op de weg die ik bedoelde en dan vanavond (als ik aan mijn verplichtingen heb voldaan) zal ik het nog even met mijn eigen ervaringen onderbouwen.

Als jullie willen, kom ik er nog op terug, maar helaas was vandaag een megadrukke dag en morgen lukt waarschijnlijk ook niet.

Ik ben ondertussen even aan het verzinnen geweest hoe ik duidelijker kan zijn zonder te veel over mijzelf te onthullen.



De manier waarop ik het zie (en blijkbaar dus een richting in de psychologie is) is dat iedereen als deze jong is bepaalde handelingen en denkwijzes die goed voor hen zijn op het moment dat ze kind zijn.



Een kind wat veel gepest wordt en dus misschien wel denkt dat niemand hem/haar aardig vindt, probeert zich tegen die pijn te beschermen. Iemand die (in zijn/haar kinderogen) weinig aandacht van zijn omgeving kreeg, zal trachten om het dan maar alleen te doen. Kinderen waarvan één van de ouders mishandeld wordt, zien misschien dat vader/moeder zijn/haar uiterste best doet om te "pleasen" om maar niet mishandeld te worden. Gedrag van onze ouders dat we onbewust overnemen of bepaalde handelingen die we zelf verzinnen om ons te beschermen (ik noem nu grote gebeurtenissen, maar er zijn er vast veel meer te verzinnen die ook een gewoonte creëren die verzonnen zijn als kind en die als men volwassen is ook wordt vastgehouden). Dat noemt men "beperkte overtuigingen".



Niemand is perfect, ook onze ouders niet en niemand kan op elk moment aan alle behoeften van hun kind voldoen. En soms geven wij als ouders ook "kindpijnen" (gedrag, gevoel) door van onszelf die we zelf nog niet opgelost zijn (gekopieerd gedrag).



Als je dit soort "beschermingstechnieken" als afstandnemende volwassene bekijkt, zie je dat het misschien niet de beste methode is, maar je realiseert je ook dat een kind ook niet altijd op een volwassen manier een oplossing kan bedenken. Wat er echter gebeurt, is dat gewoontes inslijten en men zelfs op latere leeftijd deze gebruikt.



Deze kindpijnen kunnen meestal vertaald worden in "ik ben waardeloos", "Ik haat mezelf", "ik ben dom", "niemand begrijpt mij" etc (zie meer voorbeelden hier)



Als je volwassen bent, dan zul je in bepaalde situaties of naar bepaalde mensen toe, die negatieve aspecten van onze jeugd herleven. Onbewust, want meestal kom je niet eens zo ver als "ik ben een loser", want je reageert zoals je het vroeger oploste.



Wat men met deze theorie/aanpak wil, is dat je erkent wat je in je kindertijd hebt gemist en het aandacht geeft. Observeren wat je voelt, die pijn echt voelen (dus niet wegdrukken). Men zegt dat als je dit telkens doet als je dit voelt, je de gehechtheid aan de pijn kwijtraakt en dat de pijn op den duur verdwijnt.



Maar goed, ik kom nu op een vlak waar ik vind dat ik als leek niet voldoende over weet en ik ben bang (ha ha, een kindpijn? ) dat ik het verkeerd uitleg waardoor het misschien schadelijker is dan goed, dus is het beter om of iemand te vinden die hierin gespecialiseerd is, boeken en het stikt van de informatie op Internet. Zoeken op Innerlijke kind of Innerchild.



Om af te sluiten waarom ik eigenlijk de eerste keer reageerde. Ik vraag zelf ook heel moeilijk om hulp en als ik dat dan doe, dan lijkt het wel alsof dat niet gehoord wordt. Ik ben er nu achter dat ik wel vráág of iemand helpt, maar indirect. Mijn houding is nl. dat ik het allemaal wel alleen doe. Zoöok met mijn verhuizing (iets wat altijd lastig is). Ik had gedacht dat al mijn vrienden wel zouden helpen, maar ongeveer 95% beloofde het wel, maar haakte af. Mijn gedachte 'zie je wel, ik moet ook altijd alles alleen doen'. Terwijl ik op dat moment had moeten aangeven dat ik teleurgesteld was en duidelijker had moeten zeggen dat ik het niet alleen kon, heb ik gekozen om dan maar te zwijgen (en eerlijk gezegd ook als een klein kind een beetje te mokken). Een reactie die rechstreeks afkomstig is uit mijn jeugd en waarvan ik op dat moment nog niet in staat was om er op een "volwassen manier" op te reageren.