Psyche
alle pijlers
De dominante vader...
maandag 13 januari 2014 om 19:19
Daar heb ik nog steeds last van...
Mijn vader is een dominante tiran zonder zelfinzicht die een behoorlijke air over zich heeft. Dichter bij god kom je niet, zeg maar.
Vroeger was t heel erg. Dat geschreeuw, dat sfeer bepalende gedrag en dan ook nog het negeren. Echt dagen misschien wel weken. Om de kleinste dingen, vooral als ik niet aan zijn verwachtingen voldeed.
Dan werd ik genegeerd. En mijn moeder drong me er dan op aan om mijn excuses aan te bieden zodat er weer gesproken werd. En zo kocht ik als 8 jarige een bosje bloemen van mijn zakgeld. En een kaartje. Waarop ik schreef dat t me speet dat ik eerder van kamp was teruggekomen vanwege heimwee.
Nog steeds ben ik bang voor hem. Hij kan heel naar worden. Vandaag ben ik tegen hem ingegaan... Ik heb gezegd dat ik hem negatief en naar vond. Zijn ogen stonden vol boosheid, hij heeft me uitgescholden en uiteindelijk gezegd dat ik kon gaan. Of nee....oprotten! Ik was samen met mijn zoon een dagje bij mijn ouders en we zijn dus vroegtijdig gegaan. En mijn moeder stond erbij te jammeren dat t altijd zo gaat en dat ik altijd alles verpest.
Hoe zou t toch komen dat ik zo'n slecht zelfbeeld heb.
Nu houd ik me sterk voor mijn zoon, maar t liefste wil ik huilen. Omdat ik nooit de liefhebbende vader krijg die ik zo hard nodig heb. En omdat mijn moeder altijd, maar dan ook altijd achter hem staat. En omdat ik me soms nog zo afhankelijk van hen voel..ook al ben ik 30..
Zijn er hier mensen die dit herkennen of tips hebben hoe ik hiermee om leer gaan?
Mijn vader is een dominante tiran zonder zelfinzicht die een behoorlijke air over zich heeft. Dichter bij god kom je niet, zeg maar.
Vroeger was t heel erg. Dat geschreeuw, dat sfeer bepalende gedrag en dan ook nog het negeren. Echt dagen misschien wel weken. Om de kleinste dingen, vooral als ik niet aan zijn verwachtingen voldeed.
Dan werd ik genegeerd. En mijn moeder drong me er dan op aan om mijn excuses aan te bieden zodat er weer gesproken werd. En zo kocht ik als 8 jarige een bosje bloemen van mijn zakgeld. En een kaartje. Waarop ik schreef dat t me speet dat ik eerder van kamp was teruggekomen vanwege heimwee.
Nog steeds ben ik bang voor hem. Hij kan heel naar worden. Vandaag ben ik tegen hem ingegaan... Ik heb gezegd dat ik hem negatief en naar vond. Zijn ogen stonden vol boosheid, hij heeft me uitgescholden en uiteindelijk gezegd dat ik kon gaan. Of nee....oprotten! Ik was samen met mijn zoon een dagje bij mijn ouders en we zijn dus vroegtijdig gegaan. En mijn moeder stond erbij te jammeren dat t altijd zo gaat en dat ik altijd alles verpest.
Hoe zou t toch komen dat ik zo'n slecht zelfbeeld heb.
Nu houd ik me sterk voor mijn zoon, maar t liefste wil ik huilen. Omdat ik nooit de liefhebbende vader krijg die ik zo hard nodig heb. En omdat mijn moeder altijd, maar dan ook altijd achter hem staat. En omdat ik me soms nog zo afhankelijk van hen voel..ook al ben ik 30..
Zijn er hier mensen die dit herkennen of tips hebben hoe ik hiermee om leer gaan?
dinsdag 14 januari 2014 om 09:09
quote:felice71 schreef op 13 januari 2014 @ 22:37:
[...]
Ik denk dat dit een heel stom advies is. Als TO de confrontatie aan zou kunnen had ze dit vast allang gedaan. 30 jaar gekleineerd worden en dan de confrontatie aangaan is geen goede match.
ik weet waar ik het over heb.
TO heeft nu een kind, dat maakt mensen sterk, vooral vrouwen.
[...]
Ik denk dat dit een heel stom advies is. Als TO de confrontatie aan zou kunnen had ze dit vast allang gedaan. 30 jaar gekleineerd worden en dan de confrontatie aangaan is geen goede match.
ik weet waar ik het over heb.
TO heeft nu een kind, dat maakt mensen sterk, vooral vrouwen.
dinsdag 14 januari 2014 om 12:38
dinsdag 14 januari 2014 om 13:46
quote:chocolol schreef op 14 januari 2014 @ 12:38:
En vervolgens ziet zoontje hoe moeders door opa inelkaar getrapt wordt?
je kant overdrijven en daarmee proberen mijn post belachelijk te maken, dat werkt niet.
Het kind gaat altijd vragenstellen bij zijn opa&oma. Ook als hij die niet meer ziet. Dan kun je beter de confrontatie gezocht hebben, blijven staan. En een werkbare band hebben met je vader.
Ook voor oma prettiger
Maar goed, ik sta blijkbaar alleen in deze mening. Voor mij heeft "face your fears" geholpen, ben er sterk uitgekomen, dat gun ik TO ook
En vervolgens ziet zoontje hoe moeders door opa inelkaar getrapt wordt?
je kant overdrijven en daarmee proberen mijn post belachelijk te maken, dat werkt niet.
Het kind gaat altijd vragenstellen bij zijn opa&oma. Ook als hij die niet meer ziet. Dan kun je beter de confrontatie gezocht hebben, blijven staan. En een werkbare band hebben met je vader.
Ook voor oma prettiger
Maar goed, ik sta blijkbaar alleen in deze mening. Voor mij heeft "face your fears" geholpen, ben er sterk uitgekomen, dat gun ik TO ook
dinsdag 14 januari 2014 om 14:17
TO, is je moeder in staat om naar jou toe te komen in plaats van jij naar haar?
Je bent niet verplicht om daar heen te gaan hè?
Dat mensen kinderen krijgen maakt niet dat ze ineens een beter mens zijn. Je bent niet minder dan je vader, en je bent je vader niets verschuldigd. Schrap hem uit je leven, en bepaal voor jezelf of je hem dat wilt meedelen via een brief of iets dergelijks, of niet.
Hij vind je toch al een slechte dochter, dus je kunt dan maar beter geen last meer van hem hebben. Of je nou je best doet voor het contact of niet, in zijn ogen ben je slecht en zal je dat ook altijd zijn. Richt je leven op de mensen die wel van je houden.
Je bent niet verplicht om daar heen te gaan hè?
Dat mensen kinderen krijgen maakt niet dat ze ineens een beter mens zijn. Je bent niet minder dan je vader, en je bent je vader niets verschuldigd. Schrap hem uit je leven, en bepaal voor jezelf of je hem dat wilt meedelen via een brief of iets dergelijks, of niet.
Hij vind je toch al een slechte dochter, dus je kunt dan maar beter geen last meer van hem hebben. Of je nou je best doet voor het contact of niet, in zijn ogen ben je slecht en zal je dat ook altijd zijn. Richt je leven op de mensen die wel van je houden.
dinsdag 14 januari 2014 om 15:39
Is het niet wat manipulatief dat hij nu met je zoon wel zijn best kan doen. Neem een poosje afstand en zet de voors en tegens op papier om nog met hem om te gaan. Stop je energie in jezelf en zoon. Je mag best huilen als opa zo staat te schreeuwen. Dan ben je eigenlijk een goed voorbeeld want het is logisch dat je daar kapot aan gaat. Ik zou je zoon er niet weer aan blootstellen. Sterkte
dinsdag 14 januari 2014 om 15:50
Afstand nemen (fysiek en mentaal) heeft mij veel goed gedaan. Het contact helemaal verbreken ging me te ver maar ik ben wel mijn grenzen gaan bewaken. Dat kan jij ook doen. Je bent een volwassen vrouw en het is mooi dat je loyaal bent aan je ouders maar dat hoeft niet tegen elke prijs. Zeker niet als je eronder lijdt.
Ik ben gewoon eens gaan bedenken wat ik wel en niet acceptabel vond. Geschreeuw of uiteenzettingen wat er niet aan me deugde vind ik bijvoorbeeld niet fijn. Daar ga ik dus niet naar luisteren. Komt dat voor, dan zeg ik rustig dat ik het niet prettig vind en hang ik op, of ga ik weg. Je hoeft niet meteen ruzie te gaan zoeken of de confrontatie aan te gaan. Laten merken dat je gedrag niet fijn vindt, en jezelf ertegen beschermen, kan ook op andere manieren.
Sterkte, dit soort situaties zijn niet makkelijk. Maar zoek de oorzaak niet bij jezelf. Hij heeft een probleem, jij niet.
Ik ben gewoon eens gaan bedenken wat ik wel en niet acceptabel vond. Geschreeuw of uiteenzettingen wat er niet aan me deugde vind ik bijvoorbeeld niet fijn. Daar ga ik dus niet naar luisteren. Komt dat voor, dan zeg ik rustig dat ik het niet prettig vind en hang ik op, of ga ik weg. Je hoeft niet meteen ruzie te gaan zoeken of de confrontatie aan te gaan. Laten merken dat je gedrag niet fijn vindt, en jezelf ertegen beschermen, kan ook op andere manieren.
Sterkte, dit soort situaties zijn niet makkelijk. Maar zoek de oorzaak niet bij jezelf. Hij heeft een probleem, jij niet.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
woensdag 15 januari 2014 om 09:17
Even een dag er over heen laten gaan. Niets meer gehoord van mijn ouders, van mijn vader had ik niet anders verwacht maar van mijn moeder valt t tegen.
Ik ga inderdaad mezelf hier weerbaarder tegen maken. Zijn probleem bij hem laten. Maar die boze toon, dat gescheld...het maakt echt t angstige kind in me los.
Ik weet nu niet wat ik moet doen. Een mail sturen waarin ik mijn moeder uitleg wat ik voel of gewoon niets,
De band met mijn moeder is goed. Het valt me erg tegen dat ze niets laat horen.
Ik ga inderdaad mezelf hier weerbaarder tegen maken. Zijn probleem bij hem laten. Maar die boze toon, dat gescheld...het maakt echt t angstige kind in me los.
Ik weet nu niet wat ik moet doen. Een mail sturen waarin ik mijn moeder uitleg wat ik voel of gewoon niets,
De band met mijn moeder is goed. Het valt me erg tegen dat ze niets laat horen.
woensdag 15 januari 2014 om 09:26
woensdag 15 januari 2014 om 09:29
Ook jammer dat ze niets laten horen. Was hier ook zo in mijn derde zwangerschap.
Uiteindelijk tot een gesprek gekomen waarin ik eindelijk een x mijn zegje kon doen. Wat ik al die jaren al kwijt wilde was hoe zwaar het is voor een kind en voor mij nu nog als er nooit ik hou van jou door jouw ouders gezegd is tegen je.
Ik zou wel de mail sturen naar jouw moeder. Ookal is het maar om jouw hart te luchten.
Uiteindelijk tot een gesprek gekomen waarin ik eindelijk een x mijn zegje kon doen. Wat ik al die jaren al kwijt wilde was hoe zwaar het is voor een kind en voor mij nu nog als er nooit ik hou van jou door jouw ouders gezegd is tegen je.
Ik zou wel de mail sturen naar jouw moeder. Ookal is het maar om jouw hart te luchten.
woensdag 15 januari 2014 om 09:43
quote:bresant schreef op 15 januari 2014 @ 09:17:
Even een dag er over heen laten gaan. Niets meer gehoord van mijn ouders, van mijn vader had ik niet anders verwacht maar van mijn moeder valt t tegen.
Ik ga inderdaad mezelf hier weerbaarder tegen maken. Zijn probleem bij hem laten. Maar die boze toon, dat gescheld...het maakt echt t angstige kind in me los.
Ik weet nu niet wat ik moet doen. Een mail sturen waarin ik mijn moeder uitleg wat ik voel of gewoon niets,
De band met mijn moeder is goed. Het valt me erg tegen dat ze niets laat horen.
Is die band écht goed? Ze liet je als klein kind een bloemetje kopen (ik bedoel, daar gaat mijn bloed plaatsvervangend van koken) en heeft je daarmee, hoe hard het ook klinkt, verraden.
Het lijkt me dat jouw moeder niet zonder meer voor haar kind kiest en dat ook nooit gedaan heeft.
Heel naar, maar ze is deel van het probleem.
Het is een beetje eentonig, maar ik zou op zoek gaan naar hulpverlening. Dat hoeft niet meteen een zware psycho-analyse van jaren te zijn, maar iemand die je helpt om goed voor jezelf te zorgen en grenzen te bewaken (al is het maar een keer in de week naar een goeie masseur). Ik vind het nogal wat namelijk, wat jouw ouders bij jou gedaan hebben en doen.
Sterkte.
Even een dag er over heen laten gaan. Niets meer gehoord van mijn ouders, van mijn vader had ik niet anders verwacht maar van mijn moeder valt t tegen.
Ik ga inderdaad mezelf hier weerbaarder tegen maken. Zijn probleem bij hem laten. Maar die boze toon, dat gescheld...het maakt echt t angstige kind in me los.
Ik weet nu niet wat ik moet doen. Een mail sturen waarin ik mijn moeder uitleg wat ik voel of gewoon niets,
De band met mijn moeder is goed. Het valt me erg tegen dat ze niets laat horen.
Is die band écht goed? Ze liet je als klein kind een bloemetje kopen (ik bedoel, daar gaat mijn bloed plaatsvervangend van koken) en heeft je daarmee, hoe hard het ook klinkt, verraden.
Het lijkt me dat jouw moeder niet zonder meer voor haar kind kiest en dat ook nooit gedaan heeft.
Heel naar, maar ze is deel van het probleem.
Het is een beetje eentonig, maar ik zou op zoek gaan naar hulpverlening. Dat hoeft niet meteen een zware psycho-analyse van jaren te zijn, maar iemand die je helpt om goed voor jezelf te zorgen en grenzen te bewaken (al is het maar een keer in de week naar een goeie masseur). Ik vind het nogal wat namelijk, wat jouw ouders bij jou gedaan hebben en doen.
Sterkte.
