Psyche
alle pijlers
ouder worden..
zaterdag 18 januari 2014 om 12:21
Elke keer al ik bij mijn opa/oma in het bejaardenhuis op bezoek ga dan breekt mijn hart. Mensen die in bed liggen te wachten (op alles eigenlijk), een man met alzheimer die door de schuifdeuren naar buiten wil maar dat niet mag en mensen met veel lichamelijke ongemakken..
En dan denk ik (ook al ben ik nog best jong) ohhww wat staat me nog te wachten. Mijn hart zal breken als mijn man daar voor de schuifdeur staat, ik ben bang om alleen te blijven (geen kinderen maar ook dan is er geen garantie op bezoek..) Natuurlijk moet ik nog maar oud zien te worden. We willen het allemaal maar het zijn ppff. (Nu weet ik dat ouderen het hier wellicht nog 'goed' hebben, al betwijfel ik dat).
Hoe gaan jullie om met de confrontatie met een mogelijk toekomst beeld als ouderen? En hoe relativeren jullie het oud worden, als iets waar je hopelijk niet ontkomt? Of zien jullie er ook tegen op.
En dan denk ik (ook al ben ik nog best jong) ohhww wat staat me nog te wachten. Mijn hart zal breken als mijn man daar voor de schuifdeur staat, ik ben bang om alleen te blijven (geen kinderen maar ook dan is er geen garantie op bezoek..) Natuurlijk moet ik nog maar oud zien te worden. We willen het allemaal maar het zijn ppff. (Nu weet ik dat ouderen het hier wellicht nog 'goed' hebben, al betwijfel ik dat).
Hoe gaan jullie om met de confrontatie met een mogelijk toekomst beeld als ouderen? En hoe relativeren jullie het oud worden, als iets waar je hopelijk niet ontkomt? Of zien jullie er ook tegen op.
zaterdag 18 januari 2014 om 12:29
Ik denk er niet bij na. Het is of oud worden, of nu sterven. Ik kies voor dat laatste. Dat eerste alternatief lijkt me namelijk echt helemaal niks. Het is volkomen zinloos daarmee bezig te zijn.
Iedereen wil oud worden. Niemand wil oud zijn. En het een, gaat nu eenmaal niet zonder het ander.
Iedereen wil oud worden. Niemand wil oud zijn. En het een, gaat nu eenmaal niet zonder het ander.
"As je denk dat je mooi ben dan ben je een embersiel leleike kuthoer"
zaterdag 18 januari 2014 om 12:30
zaterdag 18 januari 2014 om 12:33
Wat je in het verzorgingshuis ziet is natuurlijk echt het laatste staartje. Ik heb geen grootouders meer, maar mijn ouders en grootouders zijn in de 60 tot midden 70. Stuk voor stuk nog zeer actieve en zelfstandige mensen. Tegenwoordig kom je pas in een verzorgingstehuis als je echt nog maar weinig zelf kunt en over het algemeen breng je daar echt geen 10 jaar meer door. Ik maak me er niet zo druk over dus. Ik hoop dat ik zo lang mogelijk op eigen benen kan staan en dat wanneer ik dat niet meer kan het einde snel en genadig zal zijn
The time is now
zaterdag 18 januari 2014 om 12:39
quote:adorabull schreef op zaterdag 18 januari 2014 12:29 Ik denk er niet bij na. Het is of oud worden, of nu sterven. Ik kies voor dat laatste. Dat eerste alternatief lijkt me namelijk echt helemaal niks. Het is volkomen zinloos daarmee bezig te zijn.
Iedereen wil oud worden. Niemand wil oud zijn. En het een, gaat nu eenmaal niet zonder het ander. Je hebt helemaal gelijk, ik leef vaak ook op het 'wie dan leeft wie dan zorgt' principe. Maar als ik dan zo op de feiten wordt gedrukt.. Ik sprak een oude dame die vroeger in een bejaardenhuis heeft gewerkt, zelf die zei: ik kon me toen niet voorstellen hoe erg het nu eigenlijk is.
Iedereen wil oud worden. Niemand wil oud zijn. En het een, gaat nu eenmaal niet zonder het ander. Je hebt helemaal gelijk, ik leef vaak ook op het 'wie dan leeft wie dan zorgt' principe. Maar als ik dan zo op de feiten wordt gedrukt.. Ik sprak een oude dame die vroeger in een bejaardenhuis heeft gewerkt, zelf die zei: ik kon me toen niet voorstellen hoe erg het nu eigenlijk is.
zaterdag 18 januari 2014 om 12:40
Niemand kiest er voor om oud(er) te worden, dar gebeurt nu eenmaal vanzelf. Ik denk dat jullie jongere generaties zo vervuld zijn van maakbaarheid dat jullie zijn gaan denken dat je zelfs daar over kunt besluiten.
Ouder worden is overigens alleen maar erg als je er in zwelgt of als je er benauwd voor bent.
Ouder worden is overigens alleen maar erg als je er in zwelgt of als je er benauwd voor bent.
zaterdag 18 januari 2014 om 12:40
quote:Banba schreef op zaterdag 18 januari 2014 12:33 Wat je in het verzorgingshuis ziet is natuurlijk echt het laatste staartje. Ik heb geen grootouders meer, maar mijn ouders en grootouders zijn in de 60 tot midden 70. Stuk voor stuk nog zeer actieve en zelfstandige mensen. Tegenwoordig kom je pas in een verzorgingstehuis als je echt nog maar weinig zelf kunt en over het algemeen breng je daar echt geen 10 jaar meer door. Ik maak me er niet zo druk over dus. Ik hoop dat ik zo lang mogelijk op eigen benen kan staan en dat wanneer ik dat niet meer kan het einde snel en genadig zal zijnJaa, maar mijn andere oma woont nog thuis, wel 90, maar ook daar veel kwalen en eenzaamheid (vooral na haar overleden man en dingen van vroeger).
zaterdag 18 januari 2014 om 12:40
Herkenbaar. Maar, bedenk wel dat jij nu alleen de negatieve kant hebt gezien.
Mijn schoonmoeder (niet oud, wel ziek) woont in een zorginstelling met eraan vast een verpleeghuis en seniorenwoningen. En dat schrikbeeld gaat voor lang niet iedereen op. Ja, er zijn mensen die heel naar oud worden, daar tegenover zijn er ook veel mensen die wel op een prettige manier oud worden en ondanks de lichamelijke ongemakken toch positief in het leven staan. Die mensen met wie het wel goed gaat vallen je echter minder snel op.
Zowel mijn oma als opa zijn hartstikke dement overleden (op 84 en 91 jarige leeftijd) maar voldeden beide niet aan dat schrikbeeld van dementie. Ja, ze waren zo dement als de pest, maar ze waren doorgaans wel in een goed humeur en vrolijk. Mijn oma dacht een groot deel van de tijd dat ze zwanger was en was daar hartstikke gelukkig mee. Mijn opa zat op de bank TV te kijken, muziek te luisteren en was doorgaans ook gewoon heel tevreden. Zo kan het ook. En toen het eenmaal echt heel slecht met ze ging was het ook binnen een paar weken afgelopen.
Oud zijn HOEFT geen ramp te zijn. En je kunt van tevoren niet weten hoe jij oud zult worden. Dus ik zou me er nu vooral niet te druk om maken. Je ziet het tegen die tijd wel.
Euthanasie is in Nederland in sommige gevallen mogelijk en gelukkig is die optie er. Ik zou er niet zo snel voor kiezen maar ik ben een zweefteef die vindt dat oud worden en ziek zijn ook een fase is die je moet doormaken in je leven. Maar, als puntje bij paaltje komt denk ik er misschien wel heel anders over. Net als veel mensen denken "dan en dan wil ik niet meer" en als dat eenmaal gebeurt toch nog niet klaar zijn met het leven.
En misschien kom je wel onder de bus volgende week en zal het nooit aan de orde zijn.
Mijn schoonmoeder (niet oud, wel ziek) woont in een zorginstelling met eraan vast een verpleeghuis en seniorenwoningen. En dat schrikbeeld gaat voor lang niet iedereen op. Ja, er zijn mensen die heel naar oud worden, daar tegenover zijn er ook veel mensen die wel op een prettige manier oud worden en ondanks de lichamelijke ongemakken toch positief in het leven staan. Die mensen met wie het wel goed gaat vallen je echter minder snel op.
Zowel mijn oma als opa zijn hartstikke dement overleden (op 84 en 91 jarige leeftijd) maar voldeden beide niet aan dat schrikbeeld van dementie. Ja, ze waren zo dement als de pest, maar ze waren doorgaans wel in een goed humeur en vrolijk. Mijn oma dacht een groot deel van de tijd dat ze zwanger was en was daar hartstikke gelukkig mee. Mijn opa zat op de bank TV te kijken, muziek te luisteren en was doorgaans ook gewoon heel tevreden. Zo kan het ook. En toen het eenmaal echt heel slecht met ze ging was het ook binnen een paar weken afgelopen.
Oud zijn HOEFT geen ramp te zijn. En je kunt van tevoren niet weten hoe jij oud zult worden. Dus ik zou me er nu vooral niet te druk om maken. Je ziet het tegen die tijd wel.
Euthanasie is in Nederland in sommige gevallen mogelijk en gelukkig is die optie er. Ik zou er niet zo snel voor kiezen maar ik ben een zweefteef die vindt dat oud worden en ziek zijn ook een fase is die je moet doormaken in je leven. Maar, als puntje bij paaltje komt denk ik er misschien wel heel anders over. Net als veel mensen denken "dan en dan wil ik niet meer" en als dat eenmaal gebeurt toch nog niet klaar zijn met het leven.
En misschien kom je wel onder de bus volgende week en zal het nooit aan de orde zijn.
zaterdag 18 januari 2014 om 12:43
quote:Cateautje schreef op zaterdag 18 januari 2014 12:40 Niemand kiest er voor om oud(er) te worden, dar gebeurt nu eenmaal vanzelf. Ik denk dat jullie jongere generaties zo vervuld zijn van maakbaarheid dat jullie zijn gaan denken dat je zelfs daar over kunt besluiten.
Ouder worden is overigens alleen maar erg als je er in zwelgt of als je er benauwd voor bent.
Huh? (Wederom). Praten we hier in generalisaties? "Jullie jongere generaties"?? Commentaar daarop sla ik maar even over..
Op je laatste zin: daar ben ik het mee eens, en ik ben daar idd een beetje benauwd voor:( Daarom vraag ik hier om relativering ed.
Ouder worden is overigens alleen maar erg als je er in zwelgt of als je er benauwd voor bent.
Huh? (Wederom). Praten we hier in generalisaties? "Jullie jongere generaties"?? Commentaar daarop sla ik maar even over..
Op je laatste zin: daar ben ik het mee eens, en ik ben daar idd een beetje benauwd voor:( Daarom vraag ik hier om relativering ed.
zaterdag 18 januari 2014 om 12:45
quote:matroesjka_ schreef op zaterdag 18 januari 2014 12:40 Herkenbaar. Maar, bedenk wel dat jij nu alleen de negatieve kant hebt gezien.
Mijn schoonmoeder (niet oud, wel ziek) woont in een zorginstelling met eraan vast een verpleeghuis en seniorenwoningen. En dat schrikbeeld gaat voor lang niet iedereen op. Ja, er zijn mensen die heel naar oud worden, daar tegenover zijn er ook veel mensen die wel op een prettige manier oud worden en ondanks de lichamelijke ongemakken toch positief in het leven staan. Die mensen met wie het wel goed gaat vallen je echter minder snel op.
Zowel mijn oma als opa zijn hartstikke dement overleden (op 84 en 91 jarige leeftijd) maar voldeden beide niet aan dat schrikbeeld van dementie. Ja, ze waren zo dement als de pest, maar ze waren doorgaans wel in een goed humeur en vrolijk. Mijn oma dacht een groot deel van de tijd dat ze zwanger was en was daar hartstikke gelukkig mee. Mijn opa zat op de bank TV te kijken, muziek te luisteren en was doorgaans ook gewoon heel tevreden. Zo kan het ook. En toen het eenmaal echt heel slecht met ze ging was het ook binnen een paar weken afgelopen.
Oud zijn HOEFT geen ramp te zijn. En je kunt van tevoren niet weten hoe jij oud zult worden. Dus ik zou me er nu vooral niet te druk om maken. Je ziet het tegen die tijd wel.
Euthanasie is in Nederland in sommige gevallen mogelijk en gelukkig is die optie er. Ik zou er niet zo snel voor kiezen maar ik ben een zweefteef die vindt dat oud worden en ziek zijn ook een fase is die je moet doormaken in je leven. Maar, als puntje bij paaltje komt denk ik er misschien wel heel anders over. Net als veel mensen denken "dan en dan wil ik niet meer" en als dat eenmaal gebeurt toch nog niet klaar zijn met het leven.
En misschien kom je wel onder de bus volgende week en zal het nooit aan de orde zijn. Bedankt voor je post! En je oma die dacht dat ze zwanger was, daar heb ik even over moeten gniffelen:) Misschien komt het omdat ik in mijn omgeving alleen schrijnende gevallen heb (partner weg, kinderen komen niet meer, doof zijn, niet meer kunnen lopen enz enz)
Mijn schoonmoeder (niet oud, wel ziek) woont in een zorginstelling met eraan vast een verpleeghuis en seniorenwoningen. En dat schrikbeeld gaat voor lang niet iedereen op. Ja, er zijn mensen die heel naar oud worden, daar tegenover zijn er ook veel mensen die wel op een prettige manier oud worden en ondanks de lichamelijke ongemakken toch positief in het leven staan. Die mensen met wie het wel goed gaat vallen je echter minder snel op.
Zowel mijn oma als opa zijn hartstikke dement overleden (op 84 en 91 jarige leeftijd) maar voldeden beide niet aan dat schrikbeeld van dementie. Ja, ze waren zo dement als de pest, maar ze waren doorgaans wel in een goed humeur en vrolijk. Mijn oma dacht een groot deel van de tijd dat ze zwanger was en was daar hartstikke gelukkig mee. Mijn opa zat op de bank TV te kijken, muziek te luisteren en was doorgaans ook gewoon heel tevreden. Zo kan het ook. En toen het eenmaal echt heel slecht met ze ging was het ook binnen een paar weken afgelopen.
Oud zijn HOEFT geen ramp te zijn. En je kunt van tevoren niet weten hoe jij oud zult worden. Dus ik zou me er nu vooral niet te druk om maken. Je ziet het tegen die tijd wel.
Euthanasie is in Nederland in sommige gevallen mogelijk en gelukkig is die optie er. Ik zou er niet zo snel voor kiezen maar ik ben een zweefteef die vindt dat oud worden en ziek zijn ook een fase is die je moet doormaken in je leven. Maar, als puntje bij paaltje komt denk ik er misschien wel heel anders over. Net als veel mensen denken "dan en dan wil ik niet meer" en als dat eenmaal gebeurt toch nog niet klaar zijn met het leven.
En misschien kom je wel onder de bus volgende week en zal het nooit aan de orde zijn. Bedankt voor je post! En je oma die dacht dat ze zwanger was, daar heb ik even over moeten gniffelen:) Misschien komt het omdat ik in mijn omgeving alleen schrijnende gevallen heb (partner weg, kinderen komen niet meer, doof zijn, niet meer kunnen lopen enz enz)
zaterdag 18 januari 2014 om 12:49
quote:masque schreef op 18 januari 2014 @ 12:43:
[...]
Huh? (Wederom). Praten we hier in generalisaties? "Jullie jongere generaties"?? Commentaar daarop sla ik maar even over..
Op je laatste zin: daar ben ik het mee eens, en ik ben daar idd een beetje benauwd voor:( Daarom vraag ik hier om relativering ed.
Dat huh? Vind ik prima, dat 'wederom' komt nergens vandaan dus dat sla ik maar over.
Ik lees niet alleen het forum, ik onthou ook wat ik lees en wat me het meest opvalt is de drang tot maakbaarheid, de drang tot bepalen wat niet te bepalen valt, dat geldt ook zeker voor ouder worden. Het is goed en prima om overal bij stil te staan, maar bij sommige zaken zit er niets anders op dan het te laten zijn wat het is.
Adorabull, je kiest liever voor nu sterven. Hoe dat zo? Of is het een schrijffout?
[...]
Huh? (Wederom). Praten we hier in generalisaties? "Jullie jongere generaties"?? Commentaar daarop sla ik maar even over..
Op je laatste zin: daar ben ik het mee eens, en ik ben daar idd een beetje benauwd voor:( Daarom vraag ik hier om relativering ed.
Dat huh? Vind ik prima, dat 'wederom' komt nergens vandaan dus dat sla ik maar over.
Ik lees niet alleen het forum, ik onthou ook wat ik lees en wat me het meest opvalt is de drang tot maakbaarheid, de drang tot bepalen wat niet te bepalen valt, dat geldt ook zeker voor ouder worden. Het is goed en prima om overal bij stil te staan, maar bij sommige zaken zit er niets anders op dan het te laten zijn wat het is.
Adorabull, je kiest liever voor nu sterven. Hoe dat zo? Of is het een schrijffout?
zaterdag 18 januari 2014 om 12:50
Mijn man overleed toen hij halverwege de 30 was, mijn moeder toen ze 50 was. Ik hoop juist dat ik oud word. Over de rest maak ik me maar geen zorgen, ik heb wel geleerd dat dat weinig zin heeft. Overigens hoop ik dat we over een paar decennia (of eerder) zover zijn dat we de pil van Drion invoeren voor wie ondraaglijk lijdt onder ziekte of ouderdomskwalen. Al was het maar omdat mensen dan niet zo angstig over hun toekomst hoeven te zijn omdat ze zelf de regie kunnen houden.
zaterdag 18 januari 2014 om 12:51
quote:adorabull schreef op 18 januari 2014 @ 12:29:
Ik denk er niet bij na. Het is of oud worden, of nu sterven. Ik kies voor dat laatste. Dat eerste alternatief lijkt me namelijk echt helemaal niks. Het is volkomen zinloos daarmee bezig te zijn.
Iedereen wil oud worden. Niemand wil oud zijn. En het een, gaat nu eenmaal niet zonder het ander.
Adorabul: Ik lees dit vast op een verkeerde manier jouw reactie. Maar begrijp ik hieruit nou dat jij liever nu sterft dan oud word? Dus dat je nu eigenlijk niet meer wilt leven? Omdat er NU staat.....
Of bedoelde je het juist andersom, dat je wel gewoon oud word en er verder niet zo bij stilstaat? Maar dan heb je het verkeerdom geschreven.....
Ik heb een aantal jaar in een verzorgingshuis gewerkt en mijn ervaring daar was, dat echt oud zijn best zwaar is. Maar dat het ook heel veel scheelt hoe je zelf in het leven staat en er mee omgaat. De echte mopperaars en brompotten zeg maar ervaarden het oud zijn als veel zwaarder als de positievere ingestelde mensen.
Ik denk er niet bij na. Het is of oud worden, of nu sterven. Ik kies voor dat laatste. Dat eerste alternatief lijkt me namelijk echt helemaal niks. Het is volkomen zinloos daarmee bezig te zijn.
Iedereen wil oud worden. Niemand wil oud zijn. En het een, gaat nu eenmaal niet zonder het ander.
Adorabul: Ik lees dit vast op een verkeerde manier jouw reactie. Maar begrijp ik hieruit nou dat jij liever nu sterft dan oud word? Dus dat je nu eigenlijk niet meer wilt leven? Omdat er NU staat.....
Of bedoelde je het juist andersom, dat je wel gewoon oud word en er verder niet zo bij stilstaat? Maar dan heb je het verkeerdom geschreven.....
Ik heb een aantal jaar in een verzorgingshuis gewerkt en mijn ervaring daar was, dat echt oud zijn best zwaar is. Maar dat het ook heel veel scheelt hoe je zelf in het leven staat en er mee omgaat. De echte mopperaars en brompotten zeg maar ervaarden het oud zijn als veel zwaarder als de positievere ingestelde mensen.
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
zaterdag 18 januari 2014 om 12:52
quote:masque schreef op 18 januari 2014 @ 12:45:
[...]
Bedankt voor je post! En je oma die dacht dat ze zwanger was, daar heb ik even over moeten gniffelen:) Misschien komt het omdat ik in mijn omgeving alleen schrijnende gevallen heb (partner weg, kinderen komen niet meer, doof zijn, niet meer kunnen lopen enz enz)
Tja die liep in de wolken al die andere dementen te vertellen dat ze zwanger was. Ik teken voor zo'n einde!
Overigens ook mensen gezien die geen familie hebben, niet meer kunnen lopen etc en nog steeds niet wegkwijnen. Een groot deel ervan zit ook in de instelling van een persoon.
[...]
Bedankt voor je post! En je oma die dacht dat ze zwanger was, daar heb ik even over moeten gniffelen:) Misschien komt het omdat ik in mijn omgeving alleen schrijnende gevallen heb (partner weg, kinderen komen niet meer, doof zijn, niet meer kunnen lopen enz enz)
Tja die liep in de wolken al die andere dementen te vertellen dat ze zwanger was. Ik teken voor zo'n einde!
Overigens ook mensen gezien die geen familie hebben, niet meer kunnen lopen etc en nog steeds niet wegkwijnen. Een groot deel ervan zit ook in de instelling van een persoon.
zaterdag 18 januari 2014 om 12:52
Gisteren las ik nog een bericht op nu.nl dat 1 op de 20 ouderen in Nederland wordt mishandeld. Fysiek, geestelijk, seksueel of ze worden verwaarloosd of financieel uitgebuit door hun omgeving.
Deskundigen vermoeden dat dit het topje van de ijsberg is en dat het nog meer ouderen betreft. Van dit soort berichten wordt ik niet vrolijk.
Een verpleegtehuis is ook vreselijk. Er is veel te weinig tijd voor de goede verzorging van de ouderen.
In Nederland hebben ouderen het niet relatief goed. Hier is 0,0 respect voor ouderen.
Ik zie ook op tegen ouder worden. Maar ja het alternatief jong sterven is inderdaad ook niets.
Deskundigen vermoeden dat dit het topje van de ijsberg is en dat het nog meer ouderen betreft. Van dit soort berichten wordt ik niet vrolijk.
Een verpleegtehuis is ook vreselijk. Er is veel te weinig tijd voor de goede verzorging van de ouderen.
In Nederland hebben ouderen het niet relatief goed. Hier is 0,0 respect voor ouderen.
Ik zie ook op tegen ouder worden. Maar ja het alternatief jong sterven is inderdaad ook niets.
zaterdag 18 januari 2014 om 12:58
Ik ben het met je eens, het komt zoals het komt:) maar als ik dan zo met de neus op de feiten gedrukt word dan denk ik ppff ik heb al zoveel moeten doorstaan en dan krijg ik later dat nog.
Voor je wederom was omdat ik in een ander topic (vd wk) ook een reactie kreeg die ik niet goed kon plaatsen. En toen had ik ook met 'huh' gereageerd, vandaar:) niks ergs!
Voor je wederom was omdat ik in een ander topic (vd wk) ook een reactie kreeg die ik niet goed kon plaatsen. En toen had ik ook met 'huh' gereageerd, vandaar:) niks ergs!
zaterdag 18 januari 2014 om 12:59
quote:hebjehaarookweer schreef op zaterdag 18 januari 2014 12:50 Mijn man overleed toen hij halverwege de 30 was, mijn moeder toen ze 50 was. Ik hoop juist dat ik oud word. Over de rest maak ik me maar geen zorgen, ik heb wel geleerd dat dat weinig zin heeft. Overigens hoop ik dat we over een paar decennia (of eerder) zover zijn dat we de pil van Drion invoeren voor wie ondraaglijk lijdt onder ziekte of ouderdomskwalen. Al was het maar omdat mensen dan niet zo angstig over hun toekomst hoeven te zijn omdat ze zelf de regie kunnen houden., ik hoop dat ergens ook wel ja Maar vooral als ik denk dat mijn man door bv zoiets als eerder genoemd is dan maakt me dat verdrietig:(
zaterdag 18 januari 2014 om 13:01
quote:sugarmiss schreef op zaterdag 18 januari 2014 12:52 Gisteren las ik nog een bericht op nu.nl dat 1 op de 20 ouderen in Nederland wordt mishandeld. Fysiek, geestelijk, seksueel of ze worden verwaarloosd of financieel uitgebuit door hun omgeving.
Deskundigen vermoeden dat dit het topje van de ijsberg is en dat het nog meer ouderen betreft. Van dit soort berichten wordt ik niet vrolijk.
Een verpleegtehuis is ook vreselijk. Er is veel te weinig tijd voor de goede verzorging van de ouderen.
In Nederland hebben ouderen het niet relatief goed. Hier is 0,0 respect voor ouderen.
Ik zie ook op tegen ouder worden. Maar ja het alternatief jong sterven is inderdaad ook niets. Dit is dus precies wat ik ook denk!
Deskundigen vermoeden dat dit het topje van de ijsberg is en dat het nog meer ouderen betreft. Van dit soort berichten wordt ik niet vrolijk.
Een verpleegtehuis is ook vreselijk. Er is veel te weinig tijd voor de goede verzorging van de ouderen.
In Nederland hebben ouderen het niet relatief goed. Hier is 0,0 respect voor ouderen.
Ik zie ook op tegen ouder worden. Maar ja het alternatief jong sterven is inderdaad ook niets. Dit is dus precies wat ik ook denk!
zaterdag 18 januari 2014 om 13:03
Ik heb weinig behoefte aan oud/gebrekkig worden. Zolang ik zelfstandig kan wonen en m'n pleziertjes nog heb, prima, maar als ik ga aftakelen en ik heb hulp nodig om mezelf te kunnen wassen, dan maak ik er liever 'n eind aan. Ze moeten toch 'ns opschieten met het toegankelijker maken van pijnloze zelfdodingsmiddelen.
zaterdag 18 januari 2014 om 13:04
quote:elninjoo schreef op 18 januari 2014 @ 13:03:
Ik heb weinig behoefte aan oud/gebrekkig worden. Zolang ik zelfstandig kan wonen en m'n pleziertjes nog heb, prima, maar als ik ga aftakelen en ik heb hulp nodig om mezelf te kunnen wassen, dan maak ik er liever 'n eind aan. Ze moeten toch 'ns opschieten met het toegankelijker maken van pijnloze zelfdodingsmiddelen.Maar dat weet je dus van tevoren niet of je dan wel echt dood wilt.
Ik heb weinig behoefte aan oud/gebrekkig worden. Zolang ik zelfstandig kan wonen en m'n pleziertjes nog heb, prima, maar als ik ga aftakelen en ik heb hulp nodig om mezelf te kunnen wassen, dan maak ik er liever 'n eind aan. Ze moeten toch 'ns opschieten met het toegankelijker maken van pijnloze zelfdodingsmiddelen.Maar dat weet je dus van tevoren niet of je dan wel echt dood wilt.
zaterdag 18 januari 2014 om 13:07
Ik vind het ook moeilijk, hartverscheurend zelfs.
Mijn oma is nog wel thuis, maar dat is een bewuste keuze die ze gemaakt heeft.
Toch vind ik het moeilijk haar zo te zien lijden. Ze heeft (te)veel meegemaakt en wil zelf ook niet meer zei ze. Het was klaar, genoeg. Het leven is op, zegt ze. Laatste keer dat ik daar was, enkele weken geleden heb ik mij groot gehouden tot ik de voordeur dicht trok.
Van mijn oma heb ik allang afscheid genomen, ze is door levenservaring en ziekte niet meer wie ze is en dat accepteren heeft het wel geholpen.
Je kan zo weinig, dat is het frustrerende.
Mijn oma is nog wel thuis, maar dat is een bewuste keuze die ze gemaakt heeft.
Toch vind ik het moeilijk haar zo te zien lijden. Ze heeft (te)veel meegemaakt en wil zelf ook niet meer zei ze. Het was klaar, genoeg. Het leven is op, zegt ze. Laatste keer dat ik daar was, enkele weken geleden heb ik mij groot gehouden tot ik de voordeur dicht trok.
Van mijn oma heb ik allang afscheid genomen, ze is door levenservaring en ziekte niet meer wie ze is en dat accepteren heeft het wel geholpen.
Je kan zo weinig, dat is het frustrerende.
zaterdag 18 januari 2014 om 13:08
quote:elninjoo schreef op 18 januari 2014 @ 13:03:
Ik heb weinig behoefte aan oud/gebrekkig worden. Zolang ik zelfstandig kan wonen en m'n pleziertjes nog heb, prima, maar als ik ga aftakelen en ik heb hulp nodig om mezelf te kunnen wassen, dan maak ik er liever 'n eind aan. Ze moeten toch 'ns opschieten met het toegankelijker maken van pijnloze zelfdodingsmiddelen.
Aftakelen gaat gelukkig meestal geleidelijk zodat je er aan kan wennen. Jij kan lichamelijk ook minder dan toen je 25 was. Of je moet nu meer getrainder zijn dan toen. Toch denk je nu ook niet mijn leven is niet meer de moeite waard. Als je 60 bent kan je ook minder. Met 80 nog minder.
Oud worden lijkt mij vreselijk maar ik denk ook niet dat ik dan de moed heb om er een eind aan te maken. Ik denk dat je heel lang de wil om te leven houd.
Ik heb weinig behoefte aan oud/gebrekkig worden. Zolang ik zelfstandig kan wonen en m'n pleziertjes nog heb, prima, maar als ik ga aftakelen en ik heb hulp nodig om mezelf te kunnen wassen, dan maak ik er liever 'n eind aan. Ze moeten toch 'ns opschieten met het toegankelijker maken van pijnloze zelfdodingsmiddelen.
Aftakelen gaat gelukkig meestal geleidelijk zodat je er aan kan wennen. Jij kan lichamelijk ook minder dan toen je 25 was. Of je moet nu meer getrainder zijn dan toen. Toch denk je nu ook niet mijn leven is niet meer de moeite waard. Als je 60 bent kan je ook minder. Met 80 nog minder.
Oud worden lijkt mij vreselijk maar ik denk ook niet dat ik dan de moed heb om er een eind aan te maken. Ik denk dat je heel lang de wil om te leven houd.
