Psyche
alle pijlers
ouder worden..
zaterdag 18 januari 2014 om 12:21
Elke keer al ik bij mijn opa/oma in het bejaardenhuis op bezoek ga dan breekt mijn hart. Mensen die in bed liggen te wachten (op alles eigenlijk), een man met alzheimer die door de schuifdeuren naar buiten wil maar dat niet mag en mensen met veel lichamelijke ongemakken..
En dan denk ik (ook al ben ik nog best jong) ohhww wat staat me nog te wachten. Mijn hart zal breken als mijn man daar voor de schuifdeur staat, ik ben bang om alleen te blijven (geen kinderen maar ook dan is er geen garantie op bezoek..) Natuurlijk moet ik nog maar oud zien te worden. We willen het allemaal maar het zijn ppff. (Nu weet ik dat ouderen het hier wellicht nog 'goed' hebben, al betwijfel ik dat).
Hoe gaan jullie om met de confrontatie met een mogelijk toekomst beeld als ouderen? En hoe relativeren jullie het oud worden, als iets waar je hopelijk niet ontkomt? Of zien jullie er ook tegen op.
En dan denk ik (ook al ben ik nog best jong) ohhww wat staat me nog te wachten. Mijn hart zal breken als mijn man daar voor de schuifdeur staat, ik ben bang om alleen te blijven (geen kinderen maar ook dan is er geen garantie op bezoek..) Natuurlijk moet ik nog maar oud zien te worden. We willen het allemaal maar het zijn ppff. (Nu weet ik dat ouderen het hier wellicht nog 'goed' hebben, al betwijfel ik dat).
Hoe gaan jullie om met de confrontatie met een mogelijk toekomst beeld als ouderen? En hoe relativeren jullie het oud worden, als iets waar je hopelijk niet ontkomt? Of zien jullie er ook tegen op.
zaterdag 18 januari 2014 om 13:13
Het maakt niet uit dat je minder kan, maar je moet niet afhankelijk zijn van iemand die je kont komt afvegen en je sokken aantrekt Je moet niet bedlegerig zijn en blind worden zodat je je enige overgebleven pleziertje tv kijken ook niet meer kan. Er zijn mensen van 85 die nog zelfstandig wonen en dat lijkt me dan wel okee, mits ik nog genoeg plezier uit het leven haal. Maar de optie moet er wel zijn dat je er uit kunt stappen als je voor jezelf geen levenskwaliteit meer ziet.
zaterdag 18 januari 2014 om 13:18
Was van de week een interessante documentaire over op tv, eeuwig jong heet het, kan je vast via uitzending gemist kijken.
In de binnenlanden van Sardinië worden de mensen blijkbaar stokoud, maar die wonen ook bij de familie en werken nog elke dag, worden met enorm veel respect bejegend. Dat schijnt volgens de onderzoeken een heel gunstige uitwerking hebben (midden in de gemeenschap blijven functioneren) op de manier waarop je oud wordt.
Ik heb dus als doel om zo lang het kan actief te blijven
In de binnenlanden van Sardinië worden de mensen blijkbaar stokoud, maar die wonen ook bij de familie en werken nog elke dag, worden met enorm veel respect bejegend. Dat schijnt volgens de onderzoeken een heel gunstige uitwerking hebben (midden in de gemeenschap blijven functioneren) op de manier waarop je oud wordt.
Ik heb dus als doel om zo lang het kan actief te blijven
zaterdag 18 januari 2014 om 13:18
zaterdag 18 januari 2014 om 13:23
We hebben er echt niets over te zeggen. Ik ben nu 52, het kan zijn dat ik al ver over de helft ben, het kan ook zijn dat ik net op de helft ben. Ik sluit me niet aan bij de grote gemene deler die allemaal heel graag heel oud willen worden, een jaar of 75 lijkt mij meer dan zat, maar nogmaals, daar heb ik dus echt niets over te zeggen. Het is zoals het is.
zaterdag 18 januari 2014 om 13:25
quote:adorabull schreef op 18 januari 2014 @ 13:18:
Het alternatief is jong sterven. En dat wil ik dus niet. Stond er wat onduidelijk
Okee duidelijk dan. Ik dacht al dat je het waarschijnlijk niet zo bedoelde zoals ik het las en op mij overkwam maar wou het toch even zeker weten. Zou me anders nog zorgen gaan maken
Ik heb dus in de zorg gezien hoe verschillend mensen hier mee omgaan, en zolang ik (redelijk) gezond blijf en hopelijk net zo positief ingesteld blijf als ik tot nu toe ben, zie ik niet erg tegen ouder worden op. En zoals iemand al schreef, ik kan nu ( ben nu in de 40) ook minder (lichamelijk) dan toen ik 20 was. Je voelt op je 40-ste al dat je ouder word aan je lijf. Maar het is net hoe je er zelf ook mee omgaat.
Het alternatief is jong sterven. En dat wil ik dus niet. Stond er wat onduidelijk
Okee duidelijk dan. Ik dacht al dat je het waarschijnlijk niet zo bedoelde zoals ik het las en op mij overkwam maar wou het toch even zeker weten. Zou me anders nog zorgen gaan maken
Ik heb dus in de zorg gezien hoe verschillend mensen hier mee omgaan, en zolang ik (redelijk) gezond blijf en hopelijk net zo positief ingesteld blijf als ik tot nu toe ben, zie ik niet erg tegen ouder worden op. En zoals iemand al schreef, ik kan nu ( ben nu in de 40) ook minder (lichamelijk) dan toen ik 20 was. Je voelt op je 40-ste al dat je ouder word aan je lijf. Maar het is net hoe je er zelf ook mee omgaat.
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
zaterdag 18 januari 2014 om 13:26
Als ik oud kan worden zoals mijn oma, dan graag. Toen ze niet meer in een aanleunwoning kon wonen is ze naar heel mooi verzorgingshuis gegaan. Ze heeft het daar heel erg naar haar zin gehad en met plezier gewoond. Toen ze 89 was sliep ze steeds meer en op een ochtend is ze niet meer wakker geworden.
zaterdag 18 januari 2014 om 13:56
Ik word er meerdere keren per week mee geconfronteerd. Mijn moeder is tijdelijk, ze gaat binnenkort naar huis, opgenomen in een verzorgingshuis. Naast haar afdeling is een afdeling met zeer demente bejaarden, ik kom daar iedere keer langs, kan vandaar alleen met een code naar de andere afdeling. Dan zie ik een vrouw die iedere dag van 's ochtends tot 's avonds alleen aan een tafel zit, een andere die de hele dag roept "zuster, zuster", een volgende die denkt dat ze een stoomlocomotief is, een man die niets anders doet dan de toegangscode van een tussendeur, die overigens open staat, te kraken terwijl hij in zichzelf staat te mompelen, mensen die met me mee willen met de (alweer die code) lift, een vrouw die de hele dag zoekt naar een aansteker of lucifers maar die alleen mag roken onder begeleiding. Mijn moeder is daar wegens lichamelijke klachten waardoor ze ook een tijdje de weg kwijt was, gelukkig is het op haar afdeling niet zo erg maar als die gesloten afdeling haar voorland zou zijn ... .
verba volant, scripta manent.
zaterdag 18 januari 2014 om 14:05
quote:reisa1978 schreef op zaterdag 18 januari 2014 13:26 Als ik oud kan worden zoals mijn oma, dan graag. Toen ze niet meer in een aanleunwoning kon wonen is ze naar heel mooi verzorgingshuis gegaan. Ze heeft het daar heel erg naar haar zin gehad en met plezier gewoond. Toen ze 89 was sliep ze steeds meer en op een ochtend is ze niet meer wakker geworden.Prachtig, hemel op aarde.
zaterdag 18 januari 2014 om 14:12
Ja, ik denk hier met tijden ook heel veel over na. In de eerste plaats confrontatie met ouder wordende ouders. Waar naar mijn gevoel de afgelopen 15 jaar voorbij gevlógen zijn (en ik relatief dezelfde ben geweest of groei heb doorgemaakt) heb ik bij mijn ouders juist gezien dat de gezondheid achteruit is gegaan. Deels door ziekte, deels ook door het ouder worden. Ik kan me soms nog 25 voelen, ook al ben ik bijna 35. Maar mijn ouders zijn echt met hun eigen leeftijd meegegaan, niet meer zo energiek als toen ze midden veertig waren.
En waar ik me dus nog wel heel energiek en jong voel - denk ik dan - daarin kan ik niet meer op dezelfde manier verwachtingen delen als toen ik twintig was. Ook niet meer hetzelfde van hen vragen.
Dat brengt mij dan weer bij de vraag: bij welke leeftijdsfase zit dan die overgang? Dat je echt fysiek gaat merken: Goh, ik ben nu een stuk vermoeider dan toen ik ... jaar oud was. Wat gaat mijn kind hiervan merken? Wanneer ga ik me echt oud voelen?
Ik ben veel minder bezig met hoe het is als ik echt hoogbejaard ben, 90+ ofzo. Ik hoop dat als ik echt hulpbehoevend ben, dat het dan mogelijk is om goede professionele zorg te krijgen, maar ben bang dat we als maatschappij steeds meer gaan verwachten dat we verzorgd moeten worden door onze eigen kinderen en kleinkinderen en dat lijkt me echt een onprettig idee.
En waar ik me dus nog wel heel energiek en jong voel - denk ik dan - daarin kan ik niet meer op dezelfde manier verwachtingen delen als toen ik twintig was. Ook niet meer hetzelfde van hen vragen.
Dat brengt mij dan weer bij de vraag: bij welke leeftijdsfase zit dan die overgang? Dat je echt fysiek gaat merken: Goh, ik ben nu een stuk vermoeider dan toen ik ... jaar oud was. Wat gaat mijn kind hiervan merken? Wanneer ga ik me echt oud voelen?
Ik ben veel minder bezig met hoe het is als ik echt hoogbejaard ben, 90+ ofzo. Ik hoop dat als ik echt hulpbehoevend ben, dat het dan mogelijk is om goede professionele zorg te krijgen, maar ben bang dat we als maatschappij steeds meer gaan verwachten dat we verzorgd moeten worden door onze eigen kinderen en kleinkinderen en dat lijkt me echt een onprettig idee.
zaterdag 18 januari 2014 om 14:13
quote:elninjoo schreef op zaterdag 18 januari 2014 13:13 Het maakt niet uit dat je minder kan, maar je moet niet afhankelijk zijn van iemand die je kont komt afvegen en je sokken aantrekt Je moet niet bedlegerig zijn en blind worden zodat je je enige overgebleven pleziertje tv kijken ook niet meer kan. Er zijn mensen van 85 die nog zelfstandig wonen en dat lijkt me dan wel okee, mits ik nog genoeg plezier uit het leven haal. Maar de optie moet er wel zijn dat je er uit kunt stappen als je voor jezelf geen levenskwaliteit meer ziet.
Dit is nou juist zo'n moeilijke onderwerp. Hoe zie je dat dan voor je, dat eruit stappen?
Op het moment dat er geen geestelijke levenskwaliteit is, ben je niet bij machte op eruit te stappen. Okee, anderen kunnen het boor je doen, maar wie? Mijn moeder heeft altijd geroepen; als ik niet meer weet wie jij bent, mag je me eruit helpen. Nou, dat moment is aangebroken, ze zit in een verzorgingstehuis en dementeert. Er zijn momenten dat ze me aankijkt en niet weet wie ik ben. Dan stelt ze me aan anderen voor als haar moeder. Ik zie haar hulpeloosheid en het gaat me aan het hart.
Geen haar op m'n hoofd die eraan denkt om haar "eruit te helpen".
Terwijl ik dit schrijf moet ik weer huilen.
Dit is nou juist zo'n moeilijke onderwerp. Hoe zie je dat dan voor je, dat eruit stappen?
Op het moment dat er geen geestelijke levenskwaliteit is, ben je niet bij machte op eruit te stappen. Okee, anderen kunnen het boor je doen, maar wie? Mijn moeder heeft altijd geroepen; als ik niet meer weet wie jij bent, mag je me eruit helpen. Nou, dat moment is aangebroken, ze zit in een verzorgingstehuis en dementeert. Er zijn momenten dat ze me aankijkt en niet weet wie ik ben. Dan stelt ze me aan anderen voor als haar moeder. Ik zie haar hulpeloosheid en het gaat me aan het hart.
Geen haar op m'n hoofd die eraan denkt om haar "eruit te helpen".
Terwijl ik dit schrijf moet ik weer huilen.
zaterdag 18 januari 2014 om 14:30
Gelukkig zie ik in mijn familie dat je ook gewoon gezond en bij volle verstand oud kan worden. Natuurlijk gaan dingen op je 98ste wat langzamer dan wanneer je 25 bent.
Dit openingsbericht stimuleert mij toch wel weer om weer eens kritisch naar mijn leven te kijken. Uiteraard kan je niet aller voorkomen, maar je hebt wel invloed door voor een gezonde levensstijl te kiezen. Niet roken, gezond eten, 3x per week sporten, voldoende slapen, gezond omgaan met stress, etc.
Dit openingsbericht stimuleert mij toch wel weer om weer eens kritisch naar mijn leven te kijken. Uiteraard kan je niet aller voorkomen, maar je hebt wel invloed door voor een gezonde levensstijl te kiezen. Niet roken, gezond eten, 3x per week sporten, voldoende slapen, gezond omgaan met stress, etc.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zaterdag 18 januari 2014 om 14:44
ik word er op dit moment ook mee geconfronteerd: mijn ouders gaan fysiek hard achteruit. Ik help waar ik ze kan. Dat brengt me wel op de gedachte: wie gaat er voor mij zorgen? wie gaat mijn belangen behartigen als ik dement in de stoel hang?
Wij hebben (helaas) geen kinderen, maar zelfs als we die hadden; wat is de garantie dat zij de tijd, zin, en liefde zullen hebben om voor je te zorgen?
Man en ik zijn ons ervan bewust en houden allerlei ontwikkelingen nu scherp in de gaten. Woonvormen, belgroepen ontwikkelingen in de zorg.
We hebben het 'geluk'dat de babyboomgeneratie net voor ons zit. Dat is een assertieve generatie, die tot op hoge leeftijd deel wil nemen aan het leven. Daardoor ontstaat er een nieuwe kijk op oud(er) worden, een waarvan ik ( nu half veertig) straks de vruchten pluk. Wat werkt wel, wat werkt niet. Dat is dan al uitgekristalliseerd. Wat is er voor ons nog over en wat is er ontstaan? We zetten geld apart op een rekening om straks eventueel zelf hulp in te kopen, of hulpmiddelen. Ik reken er niet op dat de zorginstellingen daar nog in zullen voorzien.
Kortom: ik maak me in zoverre druk dat ik me ervan bewust ben dat ik alleen degene ben die mijn oude dag kan invullen. Hopelijk samen met mijn man en in goede gezondheid, maar dat moeten we afwachten.
Zorg voor je toekomst, maar denk ook aan het heden. met mate. Zoals alles eigenlijk.
Wij hebben (helaas) geen kinderen, maar zelfs als we die hadden; wat is de garantie dat zij de tijd, zin, en liefde zullen hebben om voor je te zorgen?
Man en ik zijn ons ervan bewust en houden allerlei ontwikkelingen nu scherp in de gaten. Woonvormen, belgroepen ontwikkelingen in de zorg.
We hebben het 'geluk'dat de babyboomgeneratie net voor ons zit. Dat is een assertieve generatie, die tot op hoge leeftijd deel wil nemen aan het leven. Daardoor ontstaat er een nieuwe kijk op oud(er) worden, een waarvan ik ( nu half veertig) straks de vruchten pluk. Wat werkt wel, wat werkt niet. Dat is dan al uitgekristalliseerd. Wat is er voor ons nog over en wat is er ontstaan? We zetten geld apart op een rekening om straks eventueel zelf hulp in te kopen, of hulpmiddelen. Ik reken er niet op dat de zorginstellingen daar nog in zullen voorzien.
Kortom: ik maak me in zoverre druk dat ik me ervan bewust ben dat ik alleen degene ben die mijn oude dag kan invullen. Hopelijk samen met mijn man en in goede gezondheid, maar dat moeten we afwachten.
Zorg voor je toekomst, maar denk ook aan het heden. met mate. Zoals alles eigenlijk.
zaterdag 18 januari 2014 om 14:59
quote:fiool schreef op zaterdag 18 januari 2014 14:44 Ik zie wat Alzheimer met mijn - nog relatief jonge - ouder doet en dat zal ik mezelf, mijn partner en mijn kinderen niet aandoen. Mocht het mij overkomen, dan stap ik er zelf op een nette manier uit.
Zeg ik nu...
Lees mijn eerdere post even; dat gaat niet. Wie bepaald dat moment? Jij kan dat tegen die tijd niet. Denk je dat jouw man jou doodt?
Zou jij jouw ouder nu helpen om eruit te stappen? Geen haar op je hoofd toch? Of vind jij het te vroeg? Misschien wil hij/zij het nu wel maar is niet bij machte om het duidelijk te maken.
Mogelijk hoor....
Zeg ik nu...
Lees mijn eerdere post even; dat gaat niet. Wie bepaald dat moment? Jij kan dat tegen die tijd niet. Denk je dat jouw man jou doodt?
Zou jij jouw ouder nu helpen om eruit te stappen? Geen haar op je hoofd toch? Of vind jij het te vroeg? Misschien wil hij/zij het nu wel maar is niet bij machte om het duidelijk te maken.
Mogelijk hoor....
zaterdag 18 januari 2014 om 15:00
Ook al roepen mijn ouders ook dat ze liefst in hun slaap overlijden en dat ze nooit dement willen hoeven aftakelen, ook ik zou nooit de stekker er uit kunnen trekken bij hen mocht het zover komen. Maar...ik heb geen kinderen, dus ik laat niemand achter als het mijn tijd is. Mij mogen ze dus gewoon afspuiten zodra ik geen kwaliteit van leven meer heb.
zaterdag 18 januari 2014 om 15:00
Ook al roepen mijn ouders ook dat ze liefst in hun slaap overlijden en dat ze nooit dement willen hoeven aftakelen, ook ik zou nooit de stekker er uit kunnen trekken bij hen mocht het zover komen. Maar...ik heb geen kinderen, dus ik laat niemand achter als het mijn tijd is. Mij mogen ze dus gewoon afspuiten zodra ik geen kwaliteit van leven meer heb.
zaterdag 18 januari 2014 om 15:05
Ik heb dus ook nog geen kinderen en denk dat ik die niet wil. Ze zijn geen garantie op bezoek, maar ik zie wel dat zij bij ouderen vaak het enige zijn waar ze (vaak tevergeefs) naar uitkijken. Geen kinderen is ook geen kleinkinderen.
Ik ben bang dat ik op een gegeven moment niemand meer ken omdat iedereen om mijn heen al weg is, of dat dat zo is voor mijn man:(
Ik ben bang dat ik op een gegeven moment niemand meer ken omdat iedereen om mijn heen al weg is, of dat dat zo is voor mijn man:(
zaterdag 18 januari 2014 om 15:07
quote:elninjoo schreef op zaterdag 18 januari 2014 15:04 Ik zou de stap van zelfstandig wonen naar verzorgingstehuis (behalve om eventueel te herstellen na 'n nieuw heup ofzo) simpelweg niet willen maken en dat als uitstappunt zien.Jaa maar ik zie ook mensen die het wel heel erg naar hun zin hebben, samen eten en naar de muziek enz..
