Zwanger
alle pijlers
Rammelende eierstokken
dinsdag 4 februari 2014 om 00:23
Ik ben begin dertig en heb anderhalf jaar een relatie, woon niet samen. 'Overal' om mij heen worden in de familie en vriendenkring mensen zwanger en krijgen zij kinderen, ik wil dat zelf ook zó ontzettend graag... Mijn relatie gaat goed en mijn vriend geeft aan zeker kinderen te willen, maar daar wil hij de komende jaren nog niet aan beginnen.
Ook mijn beste vriendin is nu zwanger. Ik ben wel blij voor haar, maar sinds ik dit weet ben ik haast unstoppable en afwisselend in meer of mindere mate boos of verdrietig. Ik ken mezelf zo niet. Ik wil dit niet, het doet gewoon pijn!
Herkent iemand dit? Hoe kan ik omgaan met dit rot gevoel, wat te doen?
Ook mijn beste vriendin is nu zwanger. Ik ben wel blij voor haar, maar sinds ik dit weet ben ik haast unstoppable en afwisselend in meer of mindere mate boos of verdrietig. Ik ken mezelf zo niet. Ik wil dit niet, het doet gewoon pijn!
Herkent iemand dit? Hoe kan ik omgaan met dit rot gevoel, wat te doen?
dinsdag 4 februari 2014 om 00:47
Bespreek het op een rustig moment met je vriend.
En dan in de zin van "mijn wens is heel groot, ik heb onwijs rammelende eierstokken, hoe zie jij de toekomst mbt kinderen"
En dus niet "ik heb rammelende eierstokken, bevrucht mij nu"!
Het klinkt nl alsof je het gevoel nog niet hebt geuit tov je omgeving. En dat mag best, het gevoel mag er best zijn zeker als je zo reëel kan zijn dat het gevoel er is maar dat je niet verwacht dat je vriend 123 iets aan die wens gaat doen.
Ik denk dat het erover hebben al een heel stuk van de spanning weg kan halen.
En dan in de zin van "mijn wens is heel groot, ik heb onwijs rammelende eierstokken, hoe zie jij de toekomst mbt kinderen"
En dus niet "ik heb rammelende eierstokken, bevrucht mij nu"!
Het klinkt nl alsof je het gevoel nog niet hebt geuit tov je omgeving. En dat mag best, het gevoel mag er best zijn zeker als je zo reëel kan zijn dat het gevoel er is maar dat je niet verwacht dat je vriend 123 iets aan die wens gaat doen.
Ik denk dat het erover hebben al een heel stuk van de spanning weg kan halen.
dinsdag 4 februari 2014 om 01:33
quote:Iwannalive schreef op 04 februari 2014 @ 00:38:
Misschien eerst gaan samenwonen met hem...
Ik zou geen kinderen krijgen voordat je samenwoont met je vriend. Dan leer je elkaar pas echt goed kennen. Niet door te latten.Hoeft niet perse zo te zijn hoor, wij woonden ook apart toen ik zwanger raakte. Met 7 maanden in ons samen gekochte huis gaan wonen en nu 10 jaar getrouwd en 2 kinderen verder.
Misschien eerst gaan samenwonen met hem...
Ik zou geen kinderen krijgen voordat je samenwoont met je vriend. Dan leer je elkaar pas echt goed kennen. Niet door te latten.Hoeft niet perse zo te zijn hoor, wij woonden ook apart toen ik zwanger raakte. Met 7 maanden in ons samen gekochte huis gaan wonen en nu 10 jaar getrouwd en 2 kinderen verder.
dinsdag 4 februari 2014 om 07:55
Ken zat vrouwen die hun nieuwe vriend rond deze leeftijd ontmoette die haast in één handeling zwanger zijn geworden, gingen samenwonen en een kind kregen. En stuk voor stuk zijn ze allemaal zielsgelukkig. 1,5 jaar een relatie vind ik eigenlijk niet eens heel kort, dus als je vriend er ook zin in heeft moeten jullie er gewoon voor gaan.
dinsdag 4 februari 2014 om 08:15
Herkenbaar, hier ook rammelende eierstokken. Bij mij hielp het om mijn verdriet/jaloezie bespreekbaar te maken richting vriend. Want al hoeft hij er echt niet hetzelfde over te denken, aandacht voor wat het met me doet, mag er wel zijn. Op een manier waarop hij zich niet schuldig hoeft te voelen.
Uiteindelijk liepen de gesprekken natuurlijk steeds wel richting 'hoeveel tijd heb je nodig?' en werd het toen voor mijn vriend steeds duidelijker dat er nooit een moment zou komen waarop deze beslissing niet eng zou voelen. Hij bleek dus vooral bang en wachtte op een moment dat zijn figuurlijke eierstokken zouden gaan rammelen. Hij is gaan informeren bij collega's en op internet hoe dat gaat voor mannen en kwam tot de ontdekking dat het bij mannen toch vaker een rationele beslissing is om kinderen te krijgen, dan een emotionele. En langzaam aan kwam hij terug op het 'niet nu' stukje en was hij bereid om het over een datum te hebben waarop we gaan beginnen en daar wachten we nu op.
Kortom, praten, veel praten. Over jouw gevoelens, zijn gevoel/ideeën. En die mogen er ook allemaal zijn, geen verwijten.
Maar samen wonen lijkt me wel een logische volgende stap, dus misschien is dat nog beter om eerst te bespreken?
Uiteindelijk liepen de gesprekken natuurlijk steeds wel richting 'hoeveel tijd heb je nodig?' en werd het toen voor mijn vriend steeds duidelijker dat er nooit een moment zou komen waarop deze beslissing niet eng zou voelen. Hij bleek dus vooral bang en wachtte op een moment dat zijn figuurlijke eierstokken zouden gaan rammelen. Hij is gaan informeren bij collega's en op internet hoe dat gaat voor mannen en kwam tot de ontdekking dat het bij mannen toch vaker een rationele beslissing is om kinderen te krijgen, dan een emotionele. En langzaam aan kwam hij terug op het 'niet nu' stukje en was hij bereid om het over een datum te hebben waarop we gaan beginnen en daar wachten we nu op.
Kortom, praten, veel praten. Over jouw gevoelens, zijn gevoel/ideeën. En die mogen er ook allemaal zijn, geen verwijten.
Maar samen wonen lijkt me wel een logische volgende stap, dus misschien is dat nog beter om eerst te bespreken?
dinsdag 4 februari 2014 om 09:47
Heel vervelend maarja de een is nu eerder met een relatie dan de ander. En ik zou persoonlijk echt niet aan kinderen beginnen voor ik eerst wat jaartjes heb samengewoond, dan leer je elkaar pas écht kennen hoor. Ik denk dat je echt spijt krijgt als je nu over haast aan kinderen begint en hem dan pas echt leert kennen als het dan fout gaat zit jij in je eentje met een kind te kijken.
Weet wat je zegt, maar zeg niet alles wat je weet
dinsdag 4 februari 2014 om 09:52
quote:nomennescio schreef op 04 februari 2014 @ 01:33:
[...]
Hoeft niet perse zo te zijn hoor, wij woonden ook apart toen ik zwanger raakte. Met 7 maanden in ons samen gekochte huis gaan wonen en nu 10 jaar getrouwd en 2 kinderen verder.
Tuurlijk zijn er ook succesverhalen.
Maar de kans als je elkaar zo kort kent, en niet samengewoond hebt is kleiner dat het slaagt.
Maar goed, garanties zijn er nergens natuurlijk.
[...]
Hoeft niet perse zo te zijn hoor, wij woonden ook apart toen ik zwanger raakte. Met 7 maanden in ons samen gekochte huis gaan wonen en nu 10 jaar getrouwd en 2 kinderen verder.
Tuurlijk zijn er ook succesverhalen.
Maar de kans als je elkaar zo kort kent, en niet samengewoond hebt is kleiner dat het slaagt.
Maar goed, garanties zijn er nergens natuurlijk.
Weet wat je zegt, maar zeg niet alles wat je weet
dinsdag 4 februari 2014 om 09:52
dinsdag 4 februari 2014 om 09:57
Kijkt hij wel vooruit op andere gebieden en maakt hij toekomstplannen, zoals bv samenwonen? Ik zou duidelijk willen krijgen of hij echt wel kinderen wil en of hij doorheeft dat er een biologisch klokje is bij een vrouw. Ik zou het hier een keer over hebben zonder te gaan pushen (luchtig gesprek met serieuze ondertoon).
dinsdag 4 februari 2014 om 10:05
Zwanger en latten gaan best samen hoor. En je kunt niet eeuwig blijven wachten, op je 40e zwanger is ook niet alles. Ook moet je nog maar afwachten of het in 1 keer lukt natuurlijk. Stel dat het nog eens een jaar of 2 duurt voordat je zwanger raakt..
Begin er gewoon eens over met je vriend. En beslis voor jezelf of je het eventueel alleen zou willen doen.
Begin er gewoon eens over met je vriend. En beslis voor jezelf of je het eventueel alleen zou willen doen.
dinsdag 4 februari 2014 om 11:03
Als je met meiden wil praten die in hetzelfde schuitje zitten of hebben gezeten, dan weet ik een fijn topic voor je:
Dreamgirls the Sequel
Je bent meer dan welkom! We hebben krijgen nog steeds nieuwe schrijfsters erbij. Dus als je een plekje wil waar je het groene monster kan verslaan of iig kan temmen.
Zelf heb ik ruim een jaar meegeschreven om mijn gevoelens een plek te geven en nu ben ik zwanger! Dat gun ik jou ook!
Kom maar een keertje kijken
Dreamgirls the Sequel
Je bent meer dan welkom! We hebben krijgen nog steeds nieuwe schrijfsters erbij. Dus als je een plekje wil waar je het groene monster kan verslaan of iig kan temmen.
Zelf heb ik ruim een jaar meegeschreven om mijn gevoelens een plek te geven en nu ben ik zwanger! Dat gun ik jou ook!
Kom maar een keertje kijken
woensdag 1 april 2015 om 17:18
Nou, hier ben ik weer. Een jaar later en nog steeds niet zwanger, maar inmiddels wel samenwonend
Nog steeds niet zwanger omdat mijn vriend er nog niet mee wil beginnen. In feite gaat wat dat betreft het verhaal dat ik vorig jaar typte nog op.
Mijn vriend wil zoals ik vorige keer al aangaf echt kinderen en wij kunnen hier gelukkig gewoon over praten. Hij begrijpt mijn wens en frustratie, heeft zelfs gegoogled op dit onderwerp om mij beter te begrijpen. Hij is er wel mee bezig, maar wil ER zelf nu nog niet aan beginnen. Hij geeft aan te denken 'ieder moment' wel het licht te zullen zien en dat dit zeker niet nog jaren duurt. Ik geloof dat hij inderdaad rijper is voor het hele feest, maar wordt toch iebelig omdat er niet eens tenminste een startdatum gegeven wordt herkenbaar?
Ondertussen is mijn 'drang' alleen maar sterker geworden en ik weet me er steeds minder raad mee. De ooievaar vliegt vrolijk rond in de familie-, vrienden-, en kennissengroep en ik ben steeds langer behoorlijk van slag als er 'blij nieuws' gemeld wordt. Wij zijn nog niet eens aan het proberen!
Het enige dat ik kan doen is geduld oefenen... Ik zou grif betalen voor een (tijdelijke) remedie tegen het 'gerammel' in mijn onderbuik.
Is er hier ook een groep voor alleen maar dames die om een of andere reden ongewenst nog niet eens aan het proberen zijn zwanger te worden? Bij Dreamgirls vertellen ook mensen die al wel aan het proberen zijn of zelfs al zwanger of bevallen zijn. Ik ben nou juist zo benieuwd hoe dames die in dezelfde situatie als ik zitten (wel willen - nog niet aan het proberen, om welke reden dan ook), omgaan met de frustratie/het verdriet. Anyone?
Nog steeds niet zwanger omdat mijn vriend er nog niet mee wil beginnen. In feite gaat wat dat betreft het verhaal dat ik vorig jaar typte nog op.
Mijn vriend wil zoals ik vorige keer al aangaf echt kinderen en wij kunnen hier gelukkig gewoon over praten. Hij begrijpt mijn wens en frustratie, heeft zelfs gegoogled op dit onderwerp om mij beter te begrijpen. Hij is er wel mee bezig, maar wil ER zelf nu nog niet aan beginnen. Hij geeft aan te denken 'ieder moment' wel het licht te zullen zien en dat dit zeker niet nog jaren duurt. Ik geloof dat hij inderdaad rijper is voor het hele feest, maar wordt toch iebelig omdat er niet eens tenminste een startdatum gegeven wordt herkenbaar?
Ondertussen is mijn 'drang' alleen maar sterker geworden en ik weet me er steeds minder raad mee. De ooievaar vliegt vrolijk rond in de familie-, vrienden-, en kennissengroep en ik ben steeds langer behoorlijk van slag als er 'blij nieuws' gemeld wordt. Wij zijn nog niet eens aan het proberen!
Het enige dat ik kan doen is geduld oefenen... Ik zou grif betalen voor een (tijdelijke) remedie tegen het 'gerammel' in mijn onderbuik.
Is er hier ook een groep voor alleen maar dames die om een of andere reden ongewenst nog niet eens aan het proberen zijn zwanger te worden? Bij Dreamgirls vertellen ook mensen die al wel aan het proberen zijn of zelfs al zwanger of bevallen zijn. Ik ben nou juist zo benieuwd hoe dames die in dezelfde situatie als ik zitten (wel willen - nog niet aan het proberen, om welke reden dan ook), omgaan met de frustratie/het verdriet. Anyone?
woensdag 1 april 2015 om 17:30
Hoe oud zijn jullie nu precies? Vorig jaar was jij begin 30, maar is dat dan 31,32 of misschien wel 33? Als ik het zo lees heeft je vriend ofwel angst voor het onbekende, wil hij misschien zijn vrije leventje nog niet opgeven, of hij wil eigenlijk gewoon geen kinderen maar durft dat niet eerlijk te zeggen. Lastig. Je kunt hem niet dwingen maar hij kan jou ook niet dwingen heel lang te wachten. Die tijd heb je niet als je al begin 30 bent. Ik heb geen advies wat je kunt doen. Het lijkt me vooral vervelend om zo aan het lijntje gehouden te worden. Kom anders zelf eens met een concrete datum dat jij het zou willen en kijk hoe hij reageert.
woensdag 1 april 2015 om 18:14
Lastig.. Ik ben inmiddels al 15 maanden aan het proberen! Beginnen is geen garantie op een baby binnen korte tijd.. Hoop dat je vriend zich dat ook realiseert! 'vroeger' dacht ik ook altijd: ohhh dat zwanger worden komt wel.. Nu wou ik weleens dat we niet zo lang hadden gewacht.. Tis nl helemaal niet vanzelfsprekend dat het ook lukt! Sterkte!!
