Psyche
alle pijlers
Er is altijd wel iets.
dinsdag 18 februari 2014 om 13:01
Op zich zit ik prima in mijn vel en waardeer ik mijn leven zoals het is..
Maar het lijkt wel alsof er áltijd een extern probleem is. Ziekte of psychische aandoeningen bij familieleden of vrienden voornamelijk. Of iets anders heftigs.
En dat drukt toch ook een stempel op mijn leven, al weet ik best dat het niet mijn probleem is. Als iemand - bijvoorbeeld - depressief is, maak je je toch zorgen en wil je er toch graag zijn voor iemand. Ik ervaar inmiddels al 10 jaar dat er altijd wel 'iets' met iemand is. Nooit is iedereen eens gezond, zeg maar. Dat vind ik wel moeilijk, om altijd wel een dierbare te zien worstelen.
Maar hebben jullie nou ook dat er altijd wel iets mis is met een dierbare? Of ligt dat nou aan mij, trek ik het me teveel aan ofzo?
Maar het lijkt wel alsof er áltijd een extern probleem is. Ziekte of psychische aandoeningen bij familieleden of vrienden voornamelijk. Of iets anders heftigs.
En dat drukt toch ook een stempel op mijn leven, al weet ik best dat het niet mijn probleem is. Als iemand - bijvoorbeeld - depressief is, maak je je toch zorgen en wil je er toch graag zijn voor iemand. Ik ervaar inmiddels al 10 jaar dat er altijd wel 'iets' met iemand is. Nooit is iedereen eens gezond, zeg maar. Dat vind ik wel moeilijk, om altijd wel een dierbare te zien worstelen.
Maar hebben jullie nou ook dat er altijd wel iets mis is met een dierbare? Of ligt dat nou aan mij, trek ik het me teveel aan ofzo?
dinsdag 18 februari 2014 om 13:18
Ja klopt, er is altijd wel iets en dat zal ook altijd zo blijven. Inderdaad, " het leven".
Vraag is vooral hoe jij met dat leven en die ietsen omgaat. Leer om soms afstand, soms nabijheid te nemen of te geven. Leer het van je af te zetten en door te gaan met je eigen dingen,als je er niks aan toe kunt voegen.
Leer niet te piekeren. Leer leven, want dit gaat je hele leven zo door. Vooral als je kinderen hebt.
Vraag is vooral hoe jij met dat leven en die ietsen omgaat. Leer om soms afstand, soms nabijheid te nemen of te geven. Leer het van je af te zetten en door te gaan met je eigen dingen,als je er niks aan toe kunt voegen.
Leer niet te piekeren. Leer leven, want dit gaat je hele leven zo door. Vooral als je kinderen hebt.
dinsdag 18 februari 2014 om 13:18
Ik snap het niet helemaal..
Er spelen volgens mij geen soap-achtige dingen in mijn omgeving, ik heb het erover dat mensen echt ziek zijn, zo ziek dat ze worden opgenomen in het ziekenhuis, of in een kliniek. Of dat ze een persoonlijkheidsstoornis blijken te hebben bijvoorbeeld.
Ik vraag me meer af: trek ik nou allemaal mensen met ziekten en stoornissen aan, of heeft iedereen altijd wel iemand die iets ergs heeft om zich heen en ben ik degene die het zich teveel aantrekt en er daardoor over praat? Want ik hoor zoiets eigenlijk nooit van vrienden ofzo...
Dus ik dacht: misschien ligt het wel aan mij.
Er spelen volgens mij geen soap-achtige dingen in mijn omgeving, ik heb het erover dat mensen echt ziek zijn, zo ziek dat ze worden opgenomen in het ziekenhuis, of in een kliniek. Of dat ze een persoonlijkheidsstoornis blijken te hebben bijvoorbeeld.
Ik vraag me meer af: trek ik nou allemaal mensen met ziekten en stoornissen aan, of heeft iedereen altijd wel iemand die iets ergs heeft om zich heen en ben ik degene die het zich teveel aantrekt en er daardoor over praat? Want ik hoor zoiets eigenlijk nooit van vrienden ofzo...
Dus ik dacht: misschien ligt het wel aan mij.
dinsdag 18 februari 2014 om 13:30
Ik heb er helemaal geen last van, Justmaartje! Maar ik heb er wel verdriet van ja. Wie heeft er geen verdriet als een dierbare ziek of ongelukkig is?
En ik wil ze juist graag helpen, Ambra, en helemaal geen afstand. Ik vind ook niet 'de zorg' te zwaar, maar meer het idee dat het nooit met iedereen goed kan gaan vind ik pijnlijk.
Ikhierhuh: Ik weet het niet hoor, heb niet het idee dat ze het alleen aan mij vertellen, maar ik heb het eigenlijk nooit met derden over die dingen..
En ik wil ze juist graag helpen, Ambra, en helemaal geen afstand. Ik vind ook niet 'de zorg' te zwaar, maar meer het idee dat het nooit met iedereen goed kan gaan vind ik pijnlijk.
Ikhierhuh: Ik weet het niet hoor, heb niet het idee dat ze het alleen aan mij vertellen, maar ik heb het eigenlijk nooit met derden over die dingen..
dinsdag 18 februari 2014 om 13:37
Tja, Het leven is niet altijd rozegeur en maneschijn, alles behalve dit. IK denk dat jij heel open bent qua karakter, mensen voelen zich veilig met jou, ze zien je als een persoon die ze wel kunnen vertrouwen.
Daarnaast is tegenwoordig niet echt uitzonderlijk mensen vinden met een of andere probleem door de crisis.
Daarnaast is tegenwoordig niet echt uitzonderlijk mensen vinden met een of andere probleem door de crisis.
dinsdag 18 februari 2014 om 14:01
Hi Sophie,
Ik herken erg wat je zegt. In mijn omgeving, zowel familie als vrienden, speelt ook heel veel. Natuurlijk niet altijd, maar wel vaak.
Ook ik heb daar verdriet van, trek het me aan en heb er - misschien toch wel - last van. Ik slaap namelijk slechter en pieker mee.
Naar mijn idee heeft dat wel met mij als persoon te maken. Noem het sensitief, overgevoelig, aanstellerig, te betrokken of bemoeienis ( ) maar ik snap je helemaal!
Ik herken erg wat je zegt. In mijn omgeving, zowel familie als vrienden, speelt ook heel veel. Natuurlijk niet altijd, maar wel vaak.
Ook ik heb daar verdriet van, trek het me aan en heb er - misschien toch wel - last van. Ik slaap namelijk slechter en pieker mee.
Naar mijn idee heeft dat wel met mij als persoon te maken. Noem het sensitief, overgevoelig, aanstellerig, te betrokken of bemoeienis ( ) maar ik snap je helemaal!
When in doubt, add glitter.
dinsdag 18 februari 2014 om 14:02
Ik herken het wel. Heb een periode gehad dat ik drie keer per jaar naar een begrafenis ging. En cru gezegd, toen die allemaal dood waren, was er een periode van zo'n 15 jaar dat het allemaal wel ging. Dat iedereen gelukkig was, ging trouwen, kinderen etc.
Nu zit ik weer in een letterlijke kanker periode. Neefjes, ooms, vaders, vrienden. Bijna in iedere relatiegroep is wel iemand met kanker in ergere of minder erge vorm. Het is niet anders.
Ik probeer me wel niet àlles aan te trekken. Ik trek een lijn. Nu een kind van iemand waar ik mee op school heb gezeten een levensbedreigende tumor heeft, probeer ik daar zo min mogelijk over na te denken. Je kunt je niet alle ellende van de wereld op je nek halen. Ik ga me niet voorstellen hoe het voor een ouder zou zijn.
Kortom, ik kies wat me raakt en de rest sluit ik buiten.
Nu zit ik weer in een letterlijke kanker periode. Neefjes, ooms, vaders, vrienden. Bijna in iedere relatiegroep is wel iemand met kanker in ergere of minder erge vorm. Het is niet anders.
Ik probeer me wel niet àlles aan te trekken. Ik trek een lijn. Nu een kind van iemand waar ik mee op school heb gezeten een levensbedreigende tumor heeft, probeer ik daar zo min mogelijk over na te denken. Je kunt je niet alle ellende van de wereld op je nek halen. Ik ga me niet voorstellen hoe het voor een ouder zou zijn.
Kortom, ik kies wat me raakt en de rest sluit ik buiten.
dinsdag 18 februari 2014 om 14:06
Hm ja dat heb ik ook! De afgelopen jaren heb ik verschillende levensbedreigende ziekten, meerdere depressies en angststoornissen en een stel persoonlijkheidsstoornissen (of althans de ontdekking daarvan), meegemaakt.
Was de ene over of geaccepteerd of overleden, dan had de andere weer wat.
Nou moet ik wel zeggen dat niet letterlijk alle mensen die ik ken zo'n probleem hebben, soms heeft een persoon meerdere problemen, of heeft iemand een probleem doordat iemand anders is overleden (kon er niet goed mee omgaan en daardoor onstond een depressie).
Was de ene over of geaccepteerd of overleden, dan had de andere weer wat.
Nou moet ik wel zeggen dat niet letterlijk alle mensen die ik ken zo'n probleem hebben, soms heeft een persoon meerdere problemen, of heeft iemand een probleem doordat iemand anders is overleden (kon er niet goed mee omgaan en daardoor onstond een depressie).
dinsdag 18 februari 2014 om 14:09
dinsdag 18 februari 2014 om 14:13
Swhite! Ja dat denk ik soms ook wel.. Vooral dat ik me er teveel mee bemoei ik wil heel graag helpen en soms heb ik wel even zo'n 'niet-weer' moment. Zoals wat noreservations heeft!
Misschien heb ik er ook wel een beetje last van. Ik voel me wel heel verantwoordelijk. Soms vergeet ik te bellen terwijl ik het heb beloofd bijvoorbeeld, en dan voel ik me vreselijk schuldig als diegene daardoor helemaal in de put zit. Terwijl ergens denk ik ook wel: ja maar als iemand mij niet belt, dan raak ik ook niet helemaal down, ook al had hij/zij het beloofd. Maar goed da's wel een beetje onaardig om te denken diegene kan er ook niks aan doen.
Of bijvoorbeeld dat iemand naar het ziekenhuis moet en dan ga ik hem/haar altijd bellen want ik vind het zielig als ze alleen moeten. En soms moeten ze ook echt worden gebracht/opgehaald.
Of inderdaad piekeren erover!
Maar ik heb er niet heel erg last van, maar soms is het wel vermoeiend om er goed voor iemand te zijn en geduldig te blijven.
Markovic: ik snap het niet?
Misschien heb ik er ook wel een beetje last van. Ik voel me wel heel verantwoordelijk. Soms vergeet ik te bellen terwijl ik het heb beloofd bijvoorbeeld, en dan voel ik me vreselijk schuldig als diegene daardoor helemaal in de put zit. Terwijl ergens denk ik ook wel: ja maar als iemand mij niet belt, dan raak ik ook niet helemaal down, ook al had hij/zij het beloofd. Maar goed da's wel een beetje onaardig om te denken diegene kan er ook niks aan doen.
Of bijvoorbeeld dat iemand naar het ziekenhuis moet en dan ga ik hem/haar altijd bellen want ik vind het zielig als ze alleen moeten. En soms moeten ze ook echt worden gebracht/opgehaald.
Of inderdaad piekeren erover!
Maar ik heb er niet heel erg last van, maar soms is het wel vermoeiend om er goed voor iemand te zijn en geduldig te blijven.
Markovic: ik snap het niet?
dinsdag 18 februari 2014 om 14:18
quote:typfoudt schreef op 18 februari 2014 @ 14:09:
Hier is het ook kanker (en beroertes en hartinfarcten). Helaas wel heel dichtbij; vriend, ouders en grootouders (hebben me opgevoed), dus het raakt me wel, naast het feit dat ik, zowat de enige gezonde, ook veel moet zorgen.
Volgens mij komt het ook veel tegelijk allemaal.
Oh wat erg typfoudt! Veel sterkte! Ik kan me voorstellen dat dat enorm zwaar is voor jou.
Ik had dat ook! In mijn directe familie (ouders/broers/zussen) eentje en vlak daarna mijn opa en oma. Ik vond het echt een rotperiode
ook infarcten en kanker. Maar bij mij kwam het gelukkig na elkaar! Als je voor allemaal tegelijk moet zorgen lijkt me echt vreselijk!
Hier is het ook kanker (en beroertes en hartinfarcten). Helaas wel heel dichtbij; vriend, ouders en grootouders (hebben me opgevoed), dus het raakt me wel, naast het feit dat ik, zowat de enige gezonde, ook veel moet zorgen.
Volgens mij komt het ook veel tegelijk allemaal.
Oh wat erg typfoudt! Veel sterkte! Ik kan me voorstellen dat dat enorm zwaar is voor jou.
Ik had dat ook! In mijn directe familie (ouders/broers/zussen) eentje en vlak daarna mijn opa en oma. Ik vond het echt een rotperiode
ook infarcten en kanker. Maar bij mij kwam het gelukkig na elkaar! Als je voor allemaal tegelijk moet zorgen lijkt me echt vreselijk!
dinsdag 18 februari 2014 om 14:20
Noreservations: begrijp ik goed dat je adolescentie-jongvolwassen periode zwaar was en nu je middelbare leeftijd-periode weer zwaarder?
Want ik ben nu 'jongvolwassen', dus misschien is dat gewoon een periode in het leven waarin veel gebeurt? Ik merk dat er veel ouders ziek worden of overlijden. 10 jaar geleden was dat echt zeldzaam. En misschien zitten mensen van begin 20 erg met zichzelf in de knoop? Ik weet het niet, dat kan natuurlijk.
Want ik ben nu 'jongvolwassen', dus misschien is dat gewoon een periode in het leven waarin veel gebeurt? Ik merk dat er veel ouders ziek worden of overlijden. 10 jaar geleden was dat echt zeldzaam. En misschien zitten mensen van begin 20 erg met zichzelf in de knoop? Ik weet het niet, dat kan natuurlijk.
dinsdag 18 februari 2014 om 14:27
quote:typfoudt schreef op 18 februari 2014 @ 14:14:
Idd kom je net in iets rustiger vaarwater, alles een beetje genormaliseerd, gebeurt er weer iets. Het positieve is dat ik inmiddels wel weet dat ik behoorlijk wat kan hebben. En ik hoop dat de mooie dingen in het leven straks ook jaren de bovenhand mogen hebben.
Ja dan denk ik: hè, ik was daar net van bekomen! Ik wou eigenlijk nog heel even rustig ademhalen. Maar daarom denk ik dat ik het misschien teveel op mezelf betrek: diegene kan er ook niks aan doen en het overkomt iemand ánders, niet mij.
Maar ik vind het wel moeilijk om zo te denken want het is toch iemand van wie ik heel veel hou dus voor mijn gevoel overkomt het mij toch ook wel een beetje.
Idd kom je net in iets rustiger vaarwater, alles een beetje genormaliseerd, gebeurt er weer iets. Het positieve is dat ik inmiddels wel weet dat ik behoorlijk wat kan hebben. En ik hoop dat de mooie dingen in het leven straks ook jaren de bovenhand mogen hebben.
Ja dan denk ik: hè, ik was daar net van bekomen! Ik wou eigenlijk nog heel even rustig ademhalen. Maar daarom denk ik dat ik het misschien teveel op mezelf betrek: diegene kan er ook niks aan doen en het overkomt iemand ánders, niet mij.
Maar ik vind het wel moeilijk om zo te denken want het is toch iemand van wie ik heel veel hou dus voor mijn gevoel overkomt het mij toch ook wel een beetje.
dinsdag 18 februari 2014 om 14:29