Psyche
alle pijlers
Moeder heeft kanker
vrijdag 21 februari 2014 om 01:33
Heel veel sterkte sweet escape. Wat een rot nieuws!!! Ik snap dat je denkt, waarom overkomt mij dit.
Als ik jou was zou ik gewoon beginnen aan je stage. Word het teveel dan moet je stoppen. Maar misschien is t ook wel een goede afleiding om met iets anders bezig te zijn.
In een nieuwe klas komen is altijd lastig. Ik ben van school verandert in de derde van het voortgezet onderwijs. Beste beslissing ever. Ik gad een super leuke klas. Eerste week zal moeilijk zijn. Maar daarna gaat t vanzelf.
Sterkte en ik hoop dat je moeder nog minimaal 15 jaar mag leven. En dat alles goed gaat en je je stage en studie af kan maken
Als ik jou was zou ik gewoon beginnen aan je stage. Word het teveel dan moet je stoppen. Maar misschien is t ook wel een goede afleiding om met iets anders bezig te zijn.
In een nieuwe klas komen is altijd lastig. Ik ben van school verandert in de derde van het voortgezet onderwijs. Beste beslissing ever. Ik gad een super leuke klas. Eerste week zal moeilijk zijn. Maar daarna gaat t vanzelf.
Sterkte en ik hoop dat je moeder nog minimaal 15 jaar mag leven. En dat alles goed gaat en je je stage en studie af kan maken
vrijdag 21 februari 2014 om 02:57
Lieve meid, wat ben je je aan het vergoelijken, dat is helemaal niet nodig, jij hebt recht op je kruisje . En het is een kruis wat je te dragen hebt daar valt niks aan te ontkennen.
Meis je bent 23!! En wat heb je een boel narigheid al gehad in je leventje. Geen wonder dat je denkt "waarom ik?".
Wees niet bang om om hulp te vragen, om je verdriet te uiten.
Ik ben ook mijn beide ouders jong verloren, allebei kanker.
Het ging in beide keren ook heel snel, mijn moeder 3 maand en mijn vader 2 maand. Waren allebei hele agressieve vormen.
Ik ging verder, kreeg kinderen, de 2e werd geboren in dezelfde week als toen mijn vader overleed. Ik vond dat ik vooral ook moest genieten van mijn kleintje want dat voelde haast als een "opdracht". Pas later toen ik zwanger was van de 3e, kwam het verdriet. Vond ik toen heel lastig want toen was de "opdracht" om gelukkig te zijn met mijn zwangerschap en ik voldeed hier niet aan. Lastig maar ik ben er met hulp van psych uitgekomen.
Met andere woorden: praat, er is geen opdracht die je goed moet uitvoeren, het is het leven wat je eventjes een enorme klap toedient.
Aan de andere kant, niemand kan je en mag je vertellen hoe je met je gevoelens om moet gaan. Als het voor jou nodig is om, net als ik, je pijn te verstoppen omdat je het nu niet aankan. Ik weet nog dat ik al die adviezen ook weleens zat werd.
Het is rot. Heel rot.
Kun je qua school, maar ook op ander gebied, overleggen met je moeder? Het kan goed zo zijn dat het voor je moeder helpt om juist nog voor je te zorgen. Ik ben nu haast 50 (hellup, echt?) en ik wil er graag zijn voor mijn kids, ook of juist als ik ziek ben.
Nou meis, veel sterkte, blijf hier lekker van je afschrijven. Veel sterkte
Meis je bent 23!! En wat heb je een boel narigheid al gehad in je leventje. Geen wonder dat je denkt "waarom ik?".
Wees niet bang om om hulp te vragen, om je verdriet te uiten.
Ik ben ook mijn beide ouders jong verloren, allebei kanker.
Het ging in beide keren ook heel snel, mijn moeder 3 maand en mijn vader 2 maand. Waren allebei hele agressieve vormen.
Ik ging verder, kreeg kinderen, de 2e werd geboren in dezelfde week als toen mijn vader overleed. Ik vond dat ik vooral ook moest genieten van mijn kleintje want dat voelde haast als een "opdracht". Pas later toen ik zwanger was van de 3e, kwam het verdriet. Vond ik toen heel lastig want toen was de "opdracht" om gelukkig te zijn met mijn zwangerschap en ik voldeed hier niet aan. Lastig maar ik ben er met hulp van psych uitgekomen.
Met andere woorden: praat, er is geen opdracht die je goed moet uitvoeren, het is het leven wat je eventjes een enorme klap toedient.
Aan de andere kant, niemand kan je en mag je vertellen hoe je met je gevoelens om moet gaan. Als het voor jou nodig is om, net als ik, je pijn te verstoppen omdat je het nu niet aankan. Ik weet nog dat ik al die adviezen ook weleens zat werd.
Het is rot. Heel rot.
Kun je qua school, maar ook op ander gebied, overleggen met je moeder? Het kan goed zo zijn dat het voor je moeder helpt om juist nog voor je te zorgen. Ik ben nu haast 50 (hellup, echt?) en ik wil er graag zijn voor mijn kids, ook of juist als ik ziek ben.
Nou meis, veel sterkte, blijf hier lekker van je afschrijven. Veel sterkte
Optimist tot in de kist!
vrijdag 21 februari 2014 om 03:12
Heel veel sterkte lieve To, het is echt een vreselijke kut ziekte! Doe rustig aan, en maak geen overhaaste beslissingen, doe wat leuks met je vriendinnen op dagen dat je er meer mee bezig bent, leidt jezelf af. To, je bent sterk, maar ook jij mag huilen,ook jij mag getroost worden! Dikke knuffel:hug: probeer ondanks alles toch wel goed voor jezelf te zorgen
vrijdag 21 februari 2014 om 06:45
Wat een naar nieuws.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je naar de psycholoog blijft gaan zodat je iemand hebt die je in deze moeilijke tijd kan ondersteunen.
Als het lukt zou ik zeker met de stage beginnen, het kan je afleiding geven. Mocht het niet lukken kun je toch altijd nog stoppen en later opnieuw beginnen.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je naar de psycholoog blijft gaan zodat je iemand hebt die je in deze moeilijke tijd kan ondersteunen.
Als het lukt zou ik zeker met de stage beginnen, het kan je afleiding geven. Mocht het niet lukken kun je toch altijd nog stoppen en later opnieuw beginnen.
vrijdag 21 februari 2014 om 06:52
Meid, je hoeft even niet stil te staan bij het leed in de wereld. Jouw verdriet is nu even heel erg groot en dat mag. Het is ook verdorie niet niks wat je allemaal mee maakt!
Mijn ervaring is dat het "fijn" is om gewoon naar school en stage te blijven gaan. Het zal jou ongetwijfeld meer moeite kosten en af en toe misschien zelfs even helemaal niet lukken. Maar juist door deel te blijven nemen aan het "normale leven", heb je iets om je aan vast te houden. Als de wereld op zijn kop staat, dan kun je jezelf daarin verliezen, en dat is voor niemand goed. De normale dingen houden jou met je benen op de grond en kunnen je door deze periode heen slepen.
Ik wens je heel veel sterkte!
Mijn ervaring is dat het "fijn" is om gewoon naar school en stage te blijven gaan. Het zal jou ongetwijfeld meer moeite kosten en af en toe misschien zelfs even helemaal niet lukken. Maar juist door deel te blijven nemen aan het "normale leven", heb je iets om je aan vast te houden. Als de wereld op zijn kop staat, dan kun je jezelf daarin verliezen, en dat is voor niemand goed. De normale dingen houden jou met je benen op de grond en kunnen je door deze periode heen slepen.
Ik wens je heel veel sterkte!
vrijdag 21 februari 2014 om 07:17
Een moeder van 'n jeugdvriendin heeft 'n hersentumor en is daar pakweg 25 jaar geleden voor het eerst aan geopereerd. En omdat hij teruggroeide nog 'ns. Maar...ze is er nog steeds en de tumor groeit op dit moment niet (is nooit volledig verwijderd kunnen worden) Nu weet ik natuurlijk niet om wat voor tumor het bij haar gaat en bij je moeder, maar het kan dus wel goed gaan. Behalve dat ze aan één oor doof is geworden door de operaties is ze gewoon lichamelijk en geestelijk gezond.
vrijdag 21 februari 2014 om 08:27
vrijdag 21 februari 2014 om 08:53
Lieve TO, ik voel ontzettend met je mee. Ik begrijp jouw angst en jouw gevoel zo ontzettend goed. Ben moeder van een jonge dochter(8), haar vader is overleden(zelfdoding) en als alles me even aanvliegt, dan ben ik zo bang voor hetgeen jou nu overkomt.
Dat ik ziek wordt of dood ga en dat mijn dochter helemaal zonder ouders zit.
Ik heb misschien geen nuttige tips, maar wil je wel ontzettend veel sterkte wensen!
Dat ik ziek wordt of dood ga en dat mijn dochter helemaal zonder ouders zit.
Ik heb misschien geen nuttige tips, maar wil je wel ontzettend veel sterkte wensen!
vrijdag 21 februari 2014 om 12:58
Wauw, wat een lieve berichten allemaal! Ik word nu net pas wakker (na lang liggen malen) en dit is fijn wakker worden
Het doet me goed dat velen van jullie zeggen dat ik ook wel eens aan mezelf mag denken en mag huilen, en denken 'waarom ik?!'. Ik ben nu twee keer bij de psych geweest en dat is gelijk wat haar opviel en waar ze aan wil werken. Namelijk dat ik altijd maar alles minder erg voor mezelf probeer te maken door te zeggen dat andere ook hun dingen hebben en dat niemand er iets aan kan doen. Maarja af en toe heel erg bood en verdrietig zijn hoort er inderdaad nu eenmaal bij! Dus dat ga ik mezelf ook meer (proberen) toe te laten af en toe. Ik heb vannacht al even flink gehuild in m'n eentje en hoe rot ik me ook voelde, het voelde wel alsof het me verder ging helpen en dat ik het echt nodig had.
Nogmaals bedankt, heel erg lief! Zodra ik weer 'nieuws' heb zal ik het hier posten!
Het doet me goed dat velen van jullie zeggen dat ik ook wel eens aan mezelf mag denken en mag huilen, en denken 'waarom ik?!'. Ik ben nu twee keer bij de psych geweest en dat is gelijk wat haar opviel en waar ze aan wil werken. Namelijk dat ik altijd maar alles minder erg voor mezelf probeer te maken door te zeggen dat andere ook hun dingen hebben en dat niemand er iets aan kan doen. Maarja af en toe heel erg bood en verdrietig zijn hoort er inderdaad nu eenmaal bij! Dus dat ga ik mezelf ook meer (proberen) toe te laten af en toe. Ik heb vannacht al even flink gehuild in m'n eentje en hoe rot ik me ook voelde, het voelde wel alsof het me verder ging helpen en dat ik het echt nodig had.
Nogmaals bedankt, heel erg lief! Zodra ik weer 'nieuws' heb zal ik het hier posten!
vrijdag 21 februari 2014 om 13:05
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 21 februari 2014 @ 02:57:
Lieve meid, wat ben je je aan het vergoelijken, dat is helemaal niet nodig, jij hebt recht op je kruisje . En het is een kruis wat je te dragen hebt daar valt niks aan te ontkennen.
Meis je bent 23!! En wat heb je een boel narigheid al gehad in je leventje. Geen wonder dat je denkt "waarom ik?".
Wees niet bang om om hulp te vragen, om je verdriet te uiten.
Ik ben ook mijn beide ouders jong verloren, allebei kanker.
Het ging in beide keren ook heel snel, mijn moeder 3 maand en mijn vader 2 maand. Waren allebei hele agressieve vormen.
Ik ging verder, kreeg kinderen, de 2e werd geboren in dezelfde week als toen mijn vader overleed. Ik vond dat ik vooral ook moest genieten van mijn kleintje want dat voelde haast als een "opdracht". Pas later toen ik zwanger was van de 3e, kwam het verdriet. Vond ik toen heel lastig want toen was de "opdracht" om gelukkig te zijn met mijn zwangerschap en ik voldeed hier niet aan. Lastig maar ik ben er met hulp van psych uitgekomen.
Met andere woorden: praat, er is geen opdracht die je goed moet uitvoeren, het is het leven wat je eventjes een enorme klap toedient.
Aan de andere kant, niemand kan je en mag je vertellen hoe je met je gevoelens om moet gaan. Als het voor jou nodig is om, net als ik, je pijn te verstoppen omdat je het nu niet aankan. Ik weet nog dat ik al die adviezen ook weleens zat werd.
Het is rot. Heel rot.
Kun je qua school, maar ook op ander gebied, overleggen met je moeder? Het kan goed zo zijn dat het voor je moeder helpt om juist nog voor je te zorgen. Ik ben nu haast 50 (hellup, echt?) en ik wil er graag zijn voor mijn kids, ook of juist als ik ziek ben.
Nou meis, veel sterkte, blijf hier lekker van je afschrijven. Veel sterkte
Ja, verder gaan met alles zonder ouders lijkt me inderdaad zó moeilijk. Inderdaad dingen zoals kinderen krijgen. Dat deel je natuurlijk het liefst met je ouders! Of minimaal één van hen.. Ik kan me echt goed voorstellen dat dat heel moeilijk was dit niet met ze te delen. Ik heb het nu ook met kleinere dingen, dan wil ik zo graag even m'n vader bellen. Dan is het weer echt even een harde klap in je gezicht. Fijn dat je er met een psych wel uit bent gekomen! Hopelijk voelde je je daardoor wat meer 'bevrijd' van het verdriet en kun je nu écht wat meer genieten.
A.s. dinsdag ga ik naar school om iets in te halen. Dan zal ik bespreken met m'n opleidingshoofd of ik 4, of zelfs 3 dagen in de week stage kan lopen i.p.v. 5. 5 is me echt teveel omdat ik in het weekend grotendeels bij m'n moeder ben, maar ik wil soms ook wel eens, net als ieder anders van m'n leeftijd iets leuks met gewoon mezelf of vrienden doen. Als ik wat meer dagen vrij zou zijn zou het al een stuk schelen.. maar dat ga ik dus nog even overleggen.
Bedankt voor je lieve bericht
Lieve meid, wat ben je je aan het vergoelijken, dat is helemaal niet nodig, jij hebt recht op je kruisje . En het is een kruis wat je te dragen hebt daar valt niks aan te ontkennen.
Meis je bent 23!! En wat heb je een boel narigheid al gehad in je leventje. Geen wonder dat je denkt "waarom ik?".
Wees niet bang om om hulp te vragen, om je verdriet te uiten.
Ik ben ook mijn beide ouders jong verloren, allebei kanker.
Het ging in beide keren ook heel snel, mijn moeder 3 maand en mijn vader 2 maand. Waren allebei hele agressieve vormen.
Ik ging verder, kreeg kinderen, de 2e werd geboren in dezelfde week als toen mijn vader overleed. Ik vond dat ik vooral ook moest genieten van mijn kleintje want dat voelde haast als een "opdracht". Pas later toen ik zwanger was van de 3e, kwam het verdriet. Vond ik toen heel lastig want toen was de "opdracht" om gelukkig te zijn met mijn zwangerschap en ik voldeed hier niet aan. Lastig maar ik ben er met hulp van psych uitgekomen.
Met andere woorden: praat, er is geen opdracht die je goed moet uitvoeren, het is het leven wat je eventjes een enorme klap toedient.
Aan de andere kant, niemand kan je en mag je vertellen hoe je met je gevoelens om moet gaan. Als het voor jou nodig is om, net als ik, je pijn te verstoppen omdat je het nu niet aankan. Ik weet nog dat ik al die adviezen ook weleens zat werd.
Het is rot. Heel rot.
Kun je qua school, maar ook op ander gebied, overleggen met je moeder? Het kan goed zo zijn dat het voor je moeder helpt om juist nog voor je te zorgen. Ik ben nu haast 50 (hellup, echt?) en ik wil er graag zijn voor mijn kids, ook of juist als ik ziek ben.
Nou meis, veel sterkte, blijf hier lekker van je afschrijven. Veel sterkte
Ja, verder gaan met alles zonder ouders lijkt me inderdaad zó moeilijk. Inderdaad dingen zoals kinderen krijgen. Dat deel je natuurlijk het liefst met je ouders! Of minimaal één van hen.. Ik kan me echt goed voorstellen dat dat heel moeilijk was dit niet met ze te delen. Ik heb het nu ook met kleinere dingen, dan wil ik zo graag even m'n vader bellen. Dan is het weer echt even een harde klap in je gezicht. Fijn dat je er met een psych wel uit bent gekomen! Hopelijk voelde je je daardoor wat meer 'bevrijd' van het verdriet en kun je nu écht wat meer genieten.
A.s. dinsdag ga ik naar school om iets in te halen. Dan zal ik bespreken met m'n opleidingshoofd of ik 4, of zelfs 3 dagen in de week stage kan lopen i.p.v. 5. 5 is me echt teveel omdat ik in het weekend grotendeels bij m'n moeder ben, maar ik wil soms ook wel eens, net als ieder anders van m'n leeftijd iets leuks met gewoon mezelf of vrienden doen. Als ik wat meer dagen vrij zou zijn zou het al een stuk schelen.. maar dat ga ik dus nog even overleggen.
Bedankt voor je lieve bericht
vrijdag 21 februari 2014 om 13:09
quote:mallebeppie schreef op 21 februari 2014 @ 08:53:
Lieve TO, ik voel ontzettend met je mee. Ik begrijp jouw angst en jouw gevoel zo ontzettend goed. Ben moeder van een jonge dochter(8), haar vader is overleden(zelfdoding) en als alles me even aanvliegt, dan ben ik zo bang voor hetgeen jou nu overkomt.
Dat ik ziek wordt of dood ga en dat mijn dochter helemaal zonder ouders zit.
Ik heb misschien geen nuttige tips, maar wil je wel ontzettend veel sterkte wensen!Beppie, wat verschrikkelijk dat je man jullie al zo vroeg heeft verlaten! Ik begrijp echt heel erg goed de angst. Praat je hier met een psych over? Dat kan misschien heel erg fijn zijn, al zou de angst maar een beetje minder worden. Leven met angst is altijd een blok die op je schouders duwt en heel moeilijk om los te laten. M'n moeder zei laatst dat zij zich ook altijd jaren druk maakte over haar eigen moeder (hart problemen e.d.) en zegt nu daar achteraf een beetje spijt van te hebben, omdat ze toch nog 83 jaar heeft mogen worden en ze dus altijd voor niks zo angstig was dat haar iets zou overkomen. Maargoed, allemaal makkelijker gezegd dat gedaan! Maar praten met iemand kan nooit kwaad.
Lieve TO, ik voel ontzettend met je mee. Ik begrijp jouw angst en jouw gevoel zo ontzettend goed. Ben moeder van een jonge dochter(8), haar vader is overleden(zelfdoding) en als alles me even aanvliegt, dan ben ik zo bang voor hetgeen jou nu overkomt.
Dat ik ziek wordt of dood ga en dat mijn dochter helemaal zonder ouders zit.
Ik heb misschien geen nuttige tips, maar wil je wel ontzettend veel sterkte wensen!Beppie, wat verschrikkelijk dat je man jullie al zo vroeg heeft verlaten! Ik begrijp echt heel erg goed de angst. Praat je hier met een psych over? Dat kan misschien heel erg fijn zijn, al zou de angst maar een beetje minder worden. Leven met angst is altijd een blok die op je schouders duwt en heel moeilijk om los te laten. M'n moeder zei laatst dat zij zich ook altijd jaren druk maakte over haar eigen moeder (hart problemen e.d.) en zegt nu daar achteraf een beetje spijt van te hebben, omdat ze toch nog 83 jaar heeft mogen worden en ze dus altijd voor niks zo angstig was dat haar iets zou overkomen. Maargoed, allemaal makkelijker gezegd dat gedaan! Maar praten met iemand kan nooit kwaad.
vrijdag 21 februari 2014 om 13:11
quote:cupcakegirl schreef op 21 februari 2014 @ 07:36:
Sterkte meid. Heb geen succesverhalen voor je maar het moet moeilijk voor je zijn.
Heb je steun in je omgeving?Ja heb opzich wel steun van vrienden, en vooral van mijn vriend die echt super lief en begripvol is. Ik mag altijd naar 'm toe komen of 'm bellen. Maar toch, hoe lief anderen soms ook zijn voel ik me ontzettend eenzaam in deze situatie. Omdat alleen ík weet hoe klote en bang ik me voel. En aan het eind van de dag zijn we toch allemaal weer alleen.. althans, zo voelt het soms.
Sterkte meid. Heb geen succesverhalen voor je maar het moet moeilijk voor je zijn.
Heb je steun in je omgeving?Ja heb opzich wel steun van vrienden, en vooral van mijn vriend die echt super lief en begripvol is. Ik mag altijd naar 'm toe komen of 'm bellen. Maar toch, hoe lief anderen soms ook zijn voel ik me ontzettend eenzaam in deze situatie. Omdat alleen ík weet hoe klote en bang ik me voel. En aan het eind van de dag zijn we toch allemaal weer alleen.. althans, zo voelt het soms.
zaterdag 22 februari 2014 om 11:22
Wij zijn inmiddels ruim 2 jaar na het overlijden van mijn(toen pas geworden)ex en vader van onze dochter. Ik heb inderdaad een tijdje psychische hulp gehad, omdat ik veel last had van spanningsklachten, mede gerelateerd aan zijn overlijden, perfectionisme en aanverwante zaken
Loslaten ben ik niet heel goed in, maar al doende leert men!
Ook heeft mijn dochter nu hulp ivm verlate rouw en depressie.
Nogmaals, ik snap jou heel goed! Maar heb weinig nuttige tips...
Loslaten ben ik niet heel goed in, maar al doende leert men!
Ook heeft mijn dochter nu hulp ivm verlate rouw en depressie.
Nogmaals, ik snap jou heel goed! Maar heb weinig nuttige tips...
zondag 23 februari 2014 om 01:58
Ik ken 3 goede verhalen 2 van kinderen die geopereerd zijn, 1 daarvan meerdere keren maar is inmiddels denk ik een jaar of 20, andere kind 7 jaar, was destijds 1 of 2.. Een volwassen man die inmiddels na de operatie ook alweer 7 jaar verder is. Maar ik weet ook niet precies wat voor tumoren dat zijn.
Sterkte...
Sterkte...
zondag 23 februari 2014 om 22:58
quote:nimpie schreef op 23 februari 2014 @ 01:58:
Ik ken 3 goede verhalen 2 van kinderen die geopereerd zijn, 1 daarvan meerdere keren maar is inmiddels denk ik een jaar of 20, andere kind 7 jaar, was destijds 1 of 2.. Een volwassen man die inmiddels na de operatie ook alweer 7 jaar verder is. Maar ik weet ook niet precies wat voor tumoren dat zijn.
Sterkte...Ja er zijn inderdaad super veel verschillende hersentumoren.. Die van mijn moeder is helaas hoe dan ook kwaadaardig.. maar hopelijk kan er zoveel mogelijk worden weggehaald en in de hand worden gehouden voor zo lang mogelijk.
Ik ken 3 goede verhalen 2 van kinderen die geopereerd zijn, 1 daarvan meerdere keren maar is inmiddels denk ik een jaar of 20, andere kind 7 jaar, was destijds 1 of 2.. Een volwassen man die inmiddels na de operatie ook alweer 7 jaar verder is. Maar ik weet ook niet precies wat voor tumoren dat zijn.
Sterkte...Ja er zijn inderdaad super veel verschillende hersentumoren.. Die van mijn moeder is helaas hoe dan ook kwaadaardig.. maar hopelijk kan er zoveel mogelijk worden weggehaald en in de hand worden gehouden voor zo lang mogelijk.
zondag 23 februari 2014 om 23:13
Lieve SweetEscape, een hele dikke knuffel. Ik heb bijna hetzelfde meegemaakt, al was ik 15 jaar ouder dan jij. Alsof de grond onder je voeten is weggeslagen.
Je mag je voelen zoals je dat zelf wilt, er is geen goede of slechte manier, alleen jouw manier. Heb je broers of zussen om je verdriet en angst mee te delen, tantes, nichtjes?
Wens je veel sterkte en geluk.
Je mag je voelen zoals je dat zelf wilt, er is geen goede of slechte manier, alleen jouw manier. Heb je broers of zussen om je verdriet en angst mee te delen, tantes, nichtjes?
Wens je veel sterkte en geluk.
zondag 23 februari 2014 om 23:45
quote:MissBliss schreef op 23 februari 2014 @ 23:13:
Lieve SweetEscape, een hele dikke knuffel. Ik heb bijna hetzelfde meegemaakt, al was ik 15 jaar ouder dan jij. Alsof de grond onder je voeten is weggeslagen.
Je mag je voelen zoals je dat zelf wilt, er is geen goede of slechte manier, alleen jouw manier. Heb je broers of zussen om je verdriet en angst mee te delen, tantes, nichtjes?
Wens je veel sterkte en geluk.Ja het voelt echt verschrikkelijk. Stukje bij beetje komt het binnen. Eerst lijkt het nog even een film.. of dat je het over je buurvrouw hebt. Maar helaas, echt gaat echt over m'n eigen mams. Ik heb helaas geen broers of zussen, neefjes of nichtjes. Het familielid waar ik naast m'n moeder het meest contact mee heb ik m'n oude opa van 92 (die overigens ook kanker heeft, maar dat kan ook bijna niet anders op die leeftijd) en daarnaast nog één tante. Maar daar heb ik niet echt super band mee. Meer zo'n tante die ik eens in de vier maanden even een middagje zie. Soms lijkt het me zo fijn om een broer of zus te hebben die in hetzelfde schuitje zit, want ik voel me echt mega eenzaam af en toe. Ik heb een super lieve vriend en enkele vrienden die er voor me zijn, maar toch.. einde van je dag ben ik de enige in deze situatie en dat is echt lastig. Ik kan niet wachten op de datum van de operatie, zodat we eindelijk horen wat een beetje de vooruitzichten zijn en wat we kunnen verwachten verder..
Lieve SweetEscape, een hele dikke knuffel. Ik heb bijna hetzelfde meegemaakt, al was ik 15 jaar ouder dan jij. Alsof de grond onder je voeten is weggeslagen.
Je mag je voelen zoals je dat zelf wilt, er is geen goede of slechte manier, alleen jouw manier. Heb je broers of zussen om je verdriet en angst mee te delen, tantes, nichtjes?
Wens je veel sterkte en geluk.Ja het voelt echt verschrikkelijk. Stukje bij beetje komt het binnen. Eerst lijkt het nog even een film.. of dat je het over je buurvrouw hebt. Maar helaas, echt gaat echt over m'n eigen mams. Ik heb helaas geen broers of zussen, neefjes of nichtjes. Het familielid waar ik naast m'n moeder het meest contact mee heb ik m'n oude opa van 92 (die overigens ook kanker heeft, maar dat kan ook bijna niet anders op die leeftijd) en daarnaast nog één tante. Maar daar heb ik niet echt super band mee. Meer zo'n tante die ik eens in de vier maanden even een middagje zie. Soms lijkt het me zo fijn om een broer of zus te hebben die in hetzelfde schuitje zit, want ik voel me echt mega eenzaam af en toe. Ik heb een super lieve vriend en enkele vrienden die er voor me zijn, maar toch.. einde van je dag ben ik de enige in deze situatie en dat is echt lastig. Ik kan niet wachten op de datum van de operatie, zodat we eindelijk horen wat een beetje de vooruitzichten zijn en wat we kunnen verwachten verder..
maandag 24 februari 2014 om 19:55
Mijn moeder is in Enschede geopereerd, de zorg was daar echt heel erg goed geregeld.
Weet je al wat voor een soort tumor je moeder heeft? Er zijn veel varianten die maar langzaam groeien en de best goed onder controle te houden zijn.
Hoe ging het met je stage vandaag? Lukt het een beetje, of is het meer kwestie van jezelf de dag doorslepen?
Weet je al wat voor een soort tumor je moeder heeft? Er zijn veel varianten die maar langzaam groeien en de best goed onder controle te houden zijn.
Hoe ging het met je stage vandaag? Lukt het een beetje, of is het meer kwestie van jezelf de dag doorslepen?
woensdag 26 februari 2014 om 21:35
quote:MissBliss schreef op 24 februari 2014 @ 19:55:
Mijn moeder is in Enschede geopereerd, de zorg was daar echt heel erg goed geregeld.
Weet je al wat voor een soort tumor je moeder heeft? Er zijn veel varianten die maar langzaam groeien en de best goed onder controle te houden zijn.
Hoe ging het met je stage vandaag? Lukt het een beetje, of is het meer kwestie van jezelf de dag doorslepen?
Wat fijn dat de zorg voor je moeder goed was! Hoe lang geleden is zij geopereerd? En wat voor tumor had zij? Mijn moeder heeft een glioom. Het lijkt erop dat het een niveau 2 tumor is, mogelijk 3. Ik hoop maar zo op niveau 2!! We hebben laatst een uur met de chirurg kennis gemaakt en een heel goed gevoel bij hem. Er staan ook hele goede verhalen over hem op het internet en hij heeft al in vele landen geopereerd etc.
Stage gaat wel.. al merk ik wel dat m'n concentratie en motivatie soms erg laag zijn. Ik mag nu na overleg in ieder geval 4 in plaats van 5 dagen stage lopen, dat is al heel erg fijn. Zo kan ik in ieder geval van zondag middag/avond tot maandag avond bij m'n moeder zijn .
Mijn moeder is in Enschede geopereerd, de zorg was daar echt heel erg goed geregeld.
Weet je al wat voor een soort tumor je moeder heeft? Er zijn veel varianten die maar langzaam groeien en de best goed onder controle te houden zijn.
Hoe ging het met je stage vandaag? Lukt het een beetje, of is het meer kwestie van jezelf de dag doorslepen?
Wat fijn dat de zorg voor je moeder goed was! Hoe lang geleden is zij geopereerd? En wat voor tumor had zij? Mijn moeder heeft een glioom. Het lijkt erop dat het een niveau 2 tumor is, mogelijk 3. Ik hoop maar zo op niveau 2!! We hebben laatst een uur met de chirurg kennis gemaakt en een heel goed gevoel bij hem. Er staan ook hele goede verhalen over hem op het internet en hij heeft al in vele landen geopereerd etc.
Stage gaat wel.. al merk ik wel dat m'n concentratie en motivatie soms erg laag zijn. Ik mag nu na overleg in ieder geval 4 in plaats van 5 dagen stage lopen, dat is al heel erg fijn. Zo kan ik in ieder geval van zondag middag/avond tot maandag avond bij m'n moeder zijn .
