Rust, niet eens geluk

Ik ben nu twee jaar gescheiden. Nieuwe relatie. Waarin we veel rekening moeten houden met wederzijdse kinderen en familie. Mijn vriend is weduwnaar. Dat doe ik graag, maar vooral met mijn verstand. Ik weet dat we het rustig aan moeten doen. Dat dat voor iedereen beter is. Maar mijn verlangen naar heelheid, naar rust en geluk, is zo groot, dat ik continu moeite heb met de aan- en afwezigheid van de mensen die ik zo liefheb. Van mijn kinderen als ze bij hun vader zijn (en ik ben dan ook onrustig omdat ik me zorgen maak om hun omstandigheden daar, niet levensbedreigend, wel emotioneel soms niet makkelijk), van mijn vriend als ik hem maar een of twee keer per week zie en we bij elkaar slapen, dicht bij elkaar kunnen zijn. Het is net of ik steeds aan en uit ga, ik kom niet tot rust, ik kom niet in een ritme, ik mis continu iemand en ben steeds bozer en verdrietiger over de heelheid die van me afgenomen voelt. Mijn ex verwijt me bovendien zo'n beetje alles: slecht (co)ouderschap, het feit dat ik uiteindelijk besloot weg te gaan, na heel lang op hem gewacht te hebben terwijl hij vreemd ging en uiteindelijk een ander had die hij niet losliet. De bijna twintig jaar dat we een relatie hadden, heb ik hard gewerkt om de boel op de rit te houden. Ik zie nu, met mijn vriend, hoe anders het kan zijn. En juist nu zijn er al die omstandigheden die maken dat het goed is om voorzichtig te zijn. En juist nu drukt dat heel erg op me. Voel ik me bijna depressief. Ik weet niet meer een ingang naar meer rust, me beter voelen, zekerder, niet meer bang en verdrietig, niet meer 'half' maar 'heel'.

Hallo Jojojanneke, ik denk best regelmatig: ik kan niet de enige zijn in deze situatie. Jij herkent dus veel. Kun je er wat meer over vertellen, wat er speelt, hoe je je voelt?