Psyche
alle pijlers
Moeite met eiceldonatie zusje
maandag 19 mei 2014 om 12:19
Mijn verstand en mijn gevoel lopen niet gelijk op.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
maandag 19 mei 2014 om 13:01
quote:mrssippie schreef op 19 mei 2014 @ 12:19:
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij.
Je houdt dus al van het potentiële kind wat eventueel zou kunnen ontstaan nadat je zus haar eicellen heeft afgestaan? Ik vind het nogal claimerig zoals je dit nu omschrijft.
En verder snap ik het eigenlijk ook niet zo goed, als het goed is komt er straks een kindje van je zus die je helemaal kan vertroetelen. Richt je daarop in plaats van op dat wat misschien kan gebeuren.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij.
Je houdt dus al van het potentiële kind wat eventueel zou kunnen ontstaan nadat je zus haar eicellen heeft afgestaan? Ik vind het nogal claimerig zoals je dit nu omschrijft.
En verder snap ik het eigenlijk ook niet zo goed, als het goed is komt er straks een kindje van je zus die je helemaal kan vertroetelen. Richt je daarop in plaats van op dat wat misschien kan gebeuren.
Grief is just love with nowhere to go
maandag 19 mei 2014 om 13:02
Ik zou me over dit gevoel heen zetten als ik jou was. Het is haar lichaam, haar leven, en daar heb jij niets van te vinden. Wat voor gevoelens je daar ook bij hebt. Het zijn jouw zaken niet, het wordt jouw baby niet, het is jouw lichaam niet en het zijn jouw eitjes niet.
Als een van mijn siblings trouwens dergelijke gevoelens over mij zou hebben zou ik dat heel eng vinden, maar dat terzijde.
Als een van mijn siblings trouwens dergelijke gevoelens over mij zou hebben zou ik dat heel eng vinden, maar dat terzijde.
maandag 19 mei 2014 om 13:04
Als er een kindje komt door de eiceldonatie van je zus dan mag deze de naam van je zus weten als hij/zij 18 is en het kan, als dat kind er behoefte aan heeft, jouw zus opzoeken. En dan is er misschien ook een halfzusje/halfbroertje. Ik vind dat wel een mooie gedachte, omdat het heel erg gewilde kindjes zijn geweest, als de ouders er zoveel moeite voor willen doen.
Grief is just love with nowhere to go
maandag 19 mei 2014 om 13:07
Je hebt overigens wel deels in de hand wat je voelt. Gevoel komt voort uit je gedachten. En doordat je bepaalde dingen denkt ga je je dingen voelen. Meestal zijn die gedachten onbewust, maar als je goed kijkt kun je ze wel achterhalen.
Ik zou dat zeker eens gaan doen, want ik vind sommige van je uitspraken bijna op het enge af. Dus waarom is het zo belangrijk dat mensen om je heen zo dicht bij je blijven? Dat klinkt nogal verstikkend. Als je zus zich al verplicht voelt om jouw mening te vragen over wat zij met haar eicellen moet doen dan vind ik dat opvallend. Dat zou namelijk bij de meeste mensen niet eens opkomen omdat de meeste mensen er geen seconde echt bij stil zouden staan.
Dus je kunt wel iets doen aan je gevoel: zorg dat je andere dingen dénkt en dan ga je je vanzelf anders voelen. Als jij denkt dat mensen dicht bij je moeten blijven, bedenk dan dat mensen alle vrijheid hebben om hun eigen leven te leiden en eigen keuzes te maken. Enzovoorts.
Ik zou dat zeker eens gaan doen, want ik vind sommige van je uitspraken bijna op het enge af. Dus waarom is het zo belangrijk dat mensen om je heen zo dicht bij je blijven? Dat klinkt nogal verstikkend. Als je zus zich al verplicht voelt om jouw mening te vragen over wat zij met haar eicellen moet doen dan vind ik dat opvallend. Dat zou namelijk bij de meeste mensen niet eens opkomen omdat de meeste mensen er geen seconde echt bij stil zouden staan.
Dus je kunt wel iets doen aan je gevoel: zorg dat je andere dingen dénkt en dan ga je je vanzelf anders voelen. Als jij denkt dat mensen dicht bij je moeten blijven, bedenk dan dat mensen alle vrijheid hebben om hun eigen leven te leiden en eigen keuzes te maken. Enzovoorts.
maandag 19 mei 2014 om 13:24
Ik vind het jammer zoals sommigen hier reageren. Ik ben niet eng, ik heb geen last van extreme controledrang en nessemeissie, jouw reactie raakt kant nog wal. Gokken kun je beter laten. Hoe jij het verband legt met orgaandonatie weet ik niet maar het slaat werkelijk nergens op.
Verder wil ik iedereen bedanken voor de reacties, ik weet dat jullie gelijk hebben. In mijn hoofd zie ik inderdaad een baby, geen eicel. Eigenlijk zie ik steeds een heel schattig meisje die sprekend op mijn zusje lijkt toen ze klein was. En het idee dat daarmee iets vervelends zou gebeuren doet me gewoon zeer. Is het heel raar om te zeggen dat ik daar wel degelijk een soort van houden van gevoel heb? Natuurlijk weet ik dat de emotionele band veel sterker is dan de bloedband. Ik snap mijn eigen gevoel ook niet zo goed. Meerdere mensen hier kaarten aan dat mensen die onvruchtbaar zijn en kiezen voor een donor of adoptie vaak veel beter nadenken voor ze aan een kindje "beginnen". Ik geloof daar niet zo in. Mijn beeld is verkleurd door een gezin dat ik heel goed ken. Ze konden geen kinderen krijgen (geen idee aan wie dat lag) en hebben besloten twee kinderen te adopteren uit het buitenland. Zij hebben deze kinderen nooit liefde of warmte meegegeven, deze kinderen zijn meer afgericht dan opgevoed. Gevolg dat ze op een gegeven moment uit de ouderlijke macht zijn gezet maar de kinderen dragen de littekens nog steeds en zijn op emotioneel vlak ontspoort. Dat gun je niemand.
Ik weet dat ik dit gevoel een plekje moet geven, en dat wil ik ook echt heel graag want nogmaals, ik vind het verstandelijk echt heel erg mooi en bijzonder.
Verder wil ik iedereen bedanken voor de reacties, ik weet dat jullie gelijk hebben. In mijn hoofd zie ik inderdaad een baby, geen eicel. Eigenlijk zie ik steeds een heel schattig meisje die sprekend op mijn zusje lijkt toen ze klein was. En het idee dat daarmee iets vervelends zou gebeuren doet me gewoon zeer. Is het heel raar om te zeggen dat ik daar wel degelijk een soort van houden van gevoel heb? Natuurlijk weet ik dat de emotionele band veel sterker is dan de bloedband. Ik snap mijn eigen gevoel ook niet zo goed. Meerdere mensen hier kaarten aan dat mensen die onvruchtbaar zijn en kiezen voor een donor of adoptie vaak veel beter nadenken voor ze aan een kindje "beginnen". Ik geloof daar niet zo in. Mijn beeld is verkleurd door een gezin dat ik heel goed ken. Ze konden geen kinderen krijgen (geen idee aan wie dat lag) en hebben besloten twee kinderen te adopteren uit het buitenland. Zij hebben deze kinderen nooit liefde of warmte meegegeven, deze kinderen zijn meer afgericht dan opgevoed. Gevolg dat ze op een gegeven moment uit de ouderlijke macht zijn gezet maar de kinderen dragen de littekens nog steeds en zijn op emotioneel vlak ontspoort. Dat gun je niemand.
Ik weet dat ik dit gevoel een plekje moet geven, en dat wil ik ook echt heel graag want nogmaals, ik vind het verstandelijk echt heel erg mooi en bijzonder.
maandag 19 mei 2014 om 13:27
Best eigenaardig om het dna van je zus als "ons" DNA te zien. Dat klopt gewoon niet. Je ouders en grootouders zouden daar nog iets van kunnen claimen. Maar jij bent gewoon een andere genetische afstammingslijn dan je zus. Je zus is echt een ander individu met ander dna dan jij.
Je gevoel snapt weinig van dna en erfelijkheid.
Je gevoel snapt weinig van dna en erfelijkheid.
maandag 19 mei 2014 om 13:28
quote:Thordis schreef op 19 mei 2014 @ 13:07:
Je hebt overigens wel deels in de hand wat je voelt. Gevoel komt voort uit je gedachten. En doordat je bepaalde dingen denkt ga je je dingen voelen. Meestal zijn die gedachten onbewust, maar als je goed kijkt kun je ze wel achterhalen.
Ik zou dat zeker eens gaan doen, want ik vind sommige van je uitspraken bijna op het enge af. Dus waarom is het zo belangrijk dat mensen om je heen zo dicht bij je blijven? Dat klinkt nogal verstikkend. Als je zus zich al verplicht voelt om jouw mening te vragen over wat zij met haar eicellen moet doen dan vind ik dat opvallend. Dat zou namelijk bij de meeste mensen niet eens opkomen omdat de meeste mensen er geen seconde echt bij stil zouden staan.
Dus je kunt wel iets doen aan je gevoel: zorg dat je andere dingen dénkt en dan ga je je vanzelf anders voelen. Als jij denkt dat mensen dicht bij je moeten blijven, bedenk dan dat mensen alle vrijheid hebben om hun eigen leven te leiden en eigen keuzes te maken. Enzovoorts.Dit zie je totaal verkeerd. Wij hebben een hechte band, wij praten altijd overal over. Zij kent mij en dus heeft ze mij gevraagd of ik het moeilijk vond. Niet omdat ze mijn mening wil horen of mij om toestemming wil vragen of iets. Maar omdat wij altijd openlijk overal over praten. Zij heeft ook gevoelens bij bepaalde dingen die ik doe (of gedaan heb) en ook daar hebben we over gepraat. Dat is toch vrij normaal dacht ik zo.
Je hebt overigens wel deels in de hand wat je voelt. Gevoel komt voort uit je gedachten. En doordat je bepaalde dingen denkt ga je je dingen voelen. Meestal zijn die gedachten onbewust, maar als je goed kijkt kun je ze wel achterhalen.
Ik zou dat zeker eens gaan doen, want ik vind sommige van je uitspraken bijna op het enge af. Dus waarom is het zo belangrijk dat mensen om je heen zo dicht bij je blijven? Dat klinkt nogal verstikkend. Als je zus zich al verplicht voelt om jouw mening te vragen over wat zij met haar eicellen moet doen dan vind ik dat opvallend. Dat zou namelijk bij de meeste mensen niet eens opkomen omdat de meeste mensen er geen seconde echt bij stil zouden staan.
Dus je kunt wel iets doen aan je gevoel: zorg dat je andere dingen dénkt en dan ga je je vanzelf anders voelen. Als jij denkt dat mensen dicht bij je moeten blijven, bedenk dan dat mensen alle vrijheid hebben om hun eigen leven te leiden en eigen keuzes te maken. Enzovoorts.Dit zie je totaal verkeerd. Wij hebben een hechte band, wij praten altijd overal over. Zij kent mij en dus heeft ze mij gevraagd of ik het moeilijk vond. Niet omdat ze mijn mening wil horen of mij om toestemming wil vragen of iets. Maar omdat wij altijd openlijk overal over praten. Zij heeft ook gevoelens bij bepaalde dingen die ik doe (of gedaan heb) en ook daar hebben we over gepraat. Dat is toch vrij normaal dacht ik zo.
maandag 19 mei 2014 om 13:28
Ik zeg niet dat je eng BENT, wel dat ik het eng VIND als mensen zo denken. Ook al bedoel je het allemaal goed, je kunt er toch schade mee aanrichten.. Al vind jij dat je geen controledwang hebt, anderen ervaren dat misschien wel zo als je deze gedachten uitspreekt en er ook naar handelt.
Daarnaast is je oordelingsvermogen gekleurd door een ervaring met een (1) gezin dat je kent. Het zegt niets over de duizenden andere gezinnen die met een donor kinderen hebben gekregen. Je zegt dat je dit gevoel een plekje wilt geven, doe dat dan ook. En ga geen bevestiging van je ideeen zoeken door te refereren aan een gezin wat niet goed met hun kinderen omging. Er zijn zoveel gezinnen die op natuurlijke wijze kinderen krijgen en er slecht voor zorgen. Je redenatie raakt kant noch wal.
Daarnaast is je oordelingsvermogen gekleurd door een ervaring met een (1) gezin dat je kent. Het zegt niets over de duizenden andere gezinnen die met een donor kinderen hebben gekregen. Je zegt dat je dit gevoel een plekje wilt geven, doe dat dan ook. En ga geen bevestiging van je ideeen zoeken door te refereren aan een gezin wat niet goed met hun kinderen omging. Er zijn zoveel gezinnen die op natuurlijke wijze kinderen krijgen en er slecht voor zorgen. Je redenatie raakt kant noch wal.
maandag 19 mei 2014 om 13:29
quote:mrssippie schreef op 19 mei 2014 @ 13:24:
Eigenlijk zie ik steeds een heel schattig meisje die sprekend op mijn zusje lijkt toen ze klein was. En het idee dat daarmee iets vervelends zou gebeuren doet me gewoon zeer. Maar wat als het een lelijk en vervelend jongetje zou zijn, wat niet op je zus lijkt dan?
Eigenlijk zie ik steeds een heel schattig meisje die sprekend op mijn zusje lijkt toen ze klein was. En het idee dat daarmee iets vervelends zou gebeuren doet me gewoon zeer. Maar wat als het een lelijk en vervelend jongetje zou zijn, wat niet op je zus lijkt dan?
Grief is just love with nowhere to go
maandag 19 mei 2014 om 13:30
Dan zal ik ook wel raar en eng zijn maar ik zou precies om deze reden nooit eicellen doneren aan een onbekende. Voor mij voelt het ook totaal anders dan bloed geven of haar afstaan.
Het is niet maar een eicel, het eindproduct is voor 50% genetisch aan mij verwant. Ik zou er ook controle over willen houden.
Met de eicellen van mijn zus zou dat gevoel wel veel minder ver gaan. Ik denk dat ik daar redelijk goed afstand van zou kunnen nemen, hoewel ik me wschl wel altijd zou blijven afvragen hoe het met de eicel is gegaan en of er een gelukkig kind uit is gekomen.
Maar het idee van verwantschap zou ik zeker voelen.
Het is niet maar een eicel, het eindproduct is voor 50% genetisch aan mij verwant. Ik zou er ook controle over willen houden.
Met de eicellen van mijn zus zou dat gevoel wel veel minder ver gaan. Ik denk dat ik daar redelijk goed afstand van zou kunnen nemen, hoewel ik me wschl wel altijd zou blijven afvragen hoe het met de eicel is gegaan en of er een gelukkig kind uit is gekomen.
Maar het idee van verwantschap zou ik zeker voelen.
maandag 19 mei 2014 om 13:33
quote:blijfgewoonbianca schreef op 19 mei 2014 @ 12:51:
Laat dat nou eens los en vergelijk het met het doneren van bloed, lang haar om een pruik van te laten maken, het doneren van urine als je zwanger bent, etc.Nou...dit lijkt mij toch wat anders. Dat haar gaat zich later niet afvragen waar zij vandaan komt. Een kind wel. Zij of hij heeft een , biologische, familie waar zij of hij los van staat.
Laat dat nou eens los en vergelijk het met het doneren van bloed, lang haar om een pruik van te laten maken, het doneren van urine als je zwanger bent, etc.Nou...dit lijkt mij toch wat anders. Dat haar gaat zich later niet afvragen waar zij vandaan komt. Een kind wel. Zij of hij heeft een , biologische, familie waar zij of hij los van staat.
maandag 19 mei 2014 om 13:33
quote:mrssippie schreef op 19 mei 2014 @ 13:24:
Mijn beeld is verkleurd door een gezin dat ik heel goed ken. Ze konden geen kinderen krijgen (geen idee aan wie dat lag) en hebben besloten twee kinderen te adopteren uit het buitenland. Zij hebben deze kinderen nooit liefde of warmte meegegeven, deze kinderen zijn meer afgericht dan opgevoed. Gevolg dat ze op een gegeven moment uit de ouderlijke macht zijn gezet maar de kinderen dragen de littekens nog steeds en zijn op emotioneel vlak ontspoort. Dat gun je niemand.
Ik denk dat adoptie en donatie 2 dingen zijn die heel moeilijk te vergelijken zijn. In sommige gevallen kunnen kinderen die geadopteerd worden zich niet hechten aan de ouders omdat ze al teveel hebben meegemaakt en dan kunnen dit soort problemen ontstaan. Bij een donatie is dit niet het geval, het kindje wordt geboren en zal zich hechten aan de ouder(s) die er voor zorgen, waardoor er veel minder kans is op hechtingsproblematiek.
Mijn beeld is verkleurd door een gezin dat ik heel goed ken. Ze konden geen kinderen krijgen (geen idee aan wie dat lag) en hebben besloten twee kinderen te adopteren uit het buitenland. Zij hebben deze kinderen nooit liefde of warmte meegegeven, deze kinderen zijn meer afgericht dan opgevoed. Gevolg dat ze op een gegeven moment uit de ouderlijke macht zijn gezet maar de kinderen dragen de littekens nog steeds en zijn op emotioneel vlak ontspoort. Dat gun je niemand.
Ik denk dat adoptie en donatie 2 dingen zijn die heel moeilijk te vergelijken zijn. In sommige gevallen kunnen kinderen die geadopteerd worden zich niet hechten aan de ouders omdat ze al teveel hebben meegemaakt en dan kunnen dit soort problemen ontstaan. Bij een donatie is dit niet het geval, het kindje wordt geboren en zal zich hechten aan de ouder(s) die er voor zorgen, waardoor er veel minder kans is op hechtingsproblematiek.
Grief is just love with nowhere to go
maandag 19 mei 2014 om 13:33
Eigenlijk zie ik steeds een heel schattig meisje die sprekend op mijn zusje lijkt toen ze klein was. En het idee dat daarmee iets vervelends zou gebeuren doet me gewoon zeer. Is het heel raar om te zeggen dat ik daar wel degelijk een soort van houden van gevoel heb?
maar dit leive schattige meisje, zoals jij het in je hoofd hebt gemaakt, wordt door je zus volgende maand in haar ongesteldheid door de wc gespoeld. Elke maand weer. Er IS dus geen lief schattig meisje dat sprekend op je zusje lijkt. Het kan net zo goed een jongetje worden, of de dominante genen van de vader krijgen, waardoor het roodkleurig of bruin haar krijgt. Misschien wel een halfbloedje vanwege een donkere vader. Alles kan.
Je droombeeld beschermen is een aparte denkwijze.
maar dit leive schattige meisje, zoals jij het in je hoofd hebt gemaakt, wordt door je zus volgende maand in haar ongesteldheid door de wc gespoeld. Elke maand weer. Er IS dus geen lief schattig meisje dat sprekend op je zusje lijkt. Het kan net zo goed een jongetje worden, of de dominante genen van de vader krijgen, waardoor het roodkleurig of bruin haar krijgt. Misschien wel een halfbloedje vanwege een donkere vader. Alles kan.
Je droombeeld beschermen is een aparte denkwijze.
maandag 19 mei 2014 om 13:38
quote:mrssippie schreef op 19 mei 2014 @ 13:24:
Ik weet dat ik dit gevoel een plekje moet geven, en dat wil ik ook echt heel graag want nogmaals, ik vind het verstandelijk echt heel erg mooi en bijzonder.Je gevoel een plekje moet geven? Really? Het gaat jou verder niet aan, je speelt helemaal geen rol in deze mooie beslissing van je zusje. Misschien moet jij jouw gevoel even wat minder belangrijk maken en je zusje niet lastigvallen met je 'gevoel'. Sorry, maar je bent echt van het padje af met je "Ik voel een band met haar eicel, het is óns DNA"-redenatie.
Ik weet dat ik dit gevoel een plekje moet geven, en dat wil ik ook echt heel graag want nogmaals, ik vind het verstandelijk echt heel erg mooi en bijzonder.Je gevoel een plekje moet geven? Really? Het gaat jou verder niet aan, je speelt helemaal geen rol in deze mooie beslissing van je zusje. Misschien moet jij jouw gevoel even wat minder belangrijk maken en je zusje niet lastigvallen met je 'gevoel'. Sorry, maar je bent echt van het padje af met je "Ik voel een band met haar eicel, het is óns DNA"-redenatie.
maandag 19 mei 2014 om 13:38
quote:zoembaya schreef op 19 mei 2014 @ 13:35:
Door de plee spoelen van een onbevruchte eicel doet me dan weer niets. het gaat om dat het levende wezen wat er uit voort kan komen en dat genetisch gezien gewoon mijn kind zou zijn. Dat zou ik niet aan een wildvreemde willen toevertrouwen.Als je het hebt over het doneren van je eigen eicellen ben ik het met je eens. Ik vind het mooi dat sommige vrouwen dit doen maar zou er zelf nooit voor kiezen om precies de redenen die jij noemt. Het is alleen wel anders als het gaat om je zus die eicellen gaat doneren, zoals TO beschrijft. Hoe sterk je bezwaren ook zijn als het om jezelf gaat, ik vind dat je die overtuiging niet aan een ander kan opdringen.
Door de plee spoelen van een onbevruchte eicel doet me dan weer niets. het gaat om dat het levende wezen wat er uit voort kan komen en dat genetisch gezien gewoon mijn kind zou zijn. Dat zou ik niet aan een wildvreemde willen toevertrouwen.Als je het hebt over het doneren van je eigen eicellen ben ik het met je eens. Ik vind het mooi dat sommige vrouwen dit doen maar zou er zelf nooit voor kiezen om precies de redenen die jij noemt. Het is alleen wel anders als het gaat om je zus die eicellen gaat doneren, zoals TO beschrijft. Hoe sterk je bezwaren ook zijn als het om jezelf gaat, ik vind dat je die overtuiging niet aan een ander kan opdringen.
maandag 19 mei 2014 om 13:39