Psyche
alle pijlers
Moeite met eiceldonatie zusje
maandag 19 mei 2014 om 12:19
Mijn verstand en mijn gevoel lopen niet gelijk op.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
maandag 19 mei 2014 om 12:23
Geen ervaring, ik kan me je gevoel wel voorstellen. Maar je hebt uiteindelijk niets te zeggen over de keuzes van je zusje, dus ik denk niet dat je verder nog iets moet 'doen ', behalve haar keuze accepteren en hopen dat het eitje uitgroeit tot een prachtig kind dat twee lieve ouders heel blij maakt.
maandag 19 mei 2014 om 12:25
maandag 19 mei 2014 om 12:26
maandag 19 mei 2014 om 12:29
Ik vindt het geweldig van je zus dat ze haar eitjes gaat afstaan,zodat iemand anders ook de kans krijgt om moeder te worden.
Maar wat ik van jou niet zo goed snap is ,dat je er helemaal achter staat dat iemand anders ook donor is bij je zus dat kan wel,maar andersom vindt je het moeilijk .Het rijmt niet helemaal met elkaar,want je zus haar kind kan ook op die donor lijken?
Maar wat ik van jou niet zo goed snap is ,dat je er helemaal achter staat dat iemand anders ook donor is bij je zus dat kan wel,maar andersom vindt je het moeilijk .Het rijmt niet helemaal met elkaar,want je zus haar kind kan ook op die donor lijken?
maandag 19 mei 2014 om 12:30
Bedankt voor de reacties zover.
Nogmaals voor de duidelijkheid, ik ben apetrots op mijn zusje, ik vind het ook heel mooi dat zij dit doet en verstandelijk sta ik er ook helemaal achter. Zij krijgt hopelijk een heel lief kindje en in ruil daarvoor helpt ze een ander. Dat is ook geweldig. Echter is het niet mijn verstand dat moeilijk doet maar mijn gevoel.
Nogmaals voor de duidelijkheid, ik ben apetrots op mijn zusje, ik vind het ook heel mooi dat zij dit doet en verstandelijk sta ik er ook helemaal achter. Zij krijgt hopelijk een heel lief kindje en in ruil daarvoor helpt ze een ander. Dat is ook geweldig. Echter is het niet mijn verstand dat moeilijk doet maar mijn gevoel.
maandag 19 mei 2014 om 12:33
maandag 19 mei 2014 om 12:40
Blijf niet zo in dat gevoel hangen. Ik snap werkelijk niet waarom je hier moeilijk over doet en dat jouw gevoel zo dominant aanwezig is. En simpelweg: het doet er niet toe, dat gevoel van jou. Jij hebt geen zeggenschap over het lichaam van je zusje en haar keuzes.
"Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven."
En dit vind ik gewoon een beetje dwangmatig.
"Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven."
En dit vind ik gewoon een beetje dwangmatig.
maandag 19 mei 2014 om 12:41
quote:mrssippie schreef op 19 mei 2014 @ 12:30:
Bedankt voor de reacties zover.
Nogmaals voor de duidelijkheid, ik ben apetrots op mijn zusje, ik vind het ook heel mooi dat zij dit doet en verstandelijk sta ik er ook helemaal achter. Zij krijgt hopelijk een heel lief kindje en in ruil daarvoor helpt ze een ander. Dat is ook geweldig. Echter is het niet mijn verstand dat moeilijk doet maar mijn gevoel.
Misschien helpt het om de zaak emotioneel om te draaien, stel nou dat jij onvruchtbaar zou zijn, en alleen met behulp van eiceldonatie/adoptie een kindje zou kunnen krijgen, zou je dan minder van dat kindje houden, er minder goed voor zorgen omdat het niet jouw biologische kind is?
Ik denk niet dat dat zo werkt, eerlijk gezegd (je weet natuurlijk nooit hoe iets loopt, maar mensen zullen in elk geval met de beste bedoelingen aan een dergelijk traject beginnen, net zoals bij een gewone zwangerschap eigenlijk)
Het klopt wel dat je het nooit zult weten, maar het is natuurlijk ook niet jouw kind, technisch is het kind (als er al daadwerkelijk een zwangerschap voortkomt uit de donatie) niet eens van je zus.
Pobeer het gewoon los te laten, ik snap wel dat je aan het idee moet wennen trouwens, maar je hebt er verder niks aan om dit gevoel vast te houden.
Bedankt voor de reacties zover.
Nogmaals voor de duidelijkheid, ik ben apetrots op mijn zusje, ik vind het ook heel mooi dat zij dit doet en verstandelijk sta ik er ook helemaal achter. Zij krijgt hopelijk een heel lief kindje en in ruil daarvoor helpt ze een ander. Dat is ook geweldig. Echter is het niet mijn verstand dat moeilijk doet maar mijn gevoel.
Misschien helpt het om de zaak emotioneel om te draaien, stel nou dat jij onvruchtbaar zou zijn, en alleen met behulp van eiceldonatie/adoptie een kindje zou kunnen krijgen, zou je dan minder van dat kindje houden, er minder goed voor zorgen omdat het niet jouw biologische kind is?
Ik denk niet dat dat zo werkt, eerlijk gezegd (je weet natuurlijk nooit hoe iets loopt, maar mensen zullen in elk geval met de beste bedoelingen aan een dergelijk traject beginnen, net zoals bij een gewone zwangerschap eigenlijk)
Het klopt wel dat je het nooit zult weten, maar het is natuurlijk ook niet jouw kind, technisch is het kind (als er al daadwerkelijk een zwangerschap voortkomt uit de donatie) niet eens van je zus.
Pobeer het gewoon los te laten, ik snap wel dat je aan het idee moet wennen trouwens, maar je hebt er verder niks aan om dit gevoel vast te houden.
maandag 19 mei 2014 om 12:43
Of het nou terecht is dat jij dit voelt of niet; je voelt het wel. En daar zit je duidelijk mee. Gelukkig ben je al eerlijk geweest tegen je zusje dat je er moeite mee hebt, dus je hoeft niet tegen haar te liegen.
Misschien helpt het inderdaad om het om te draaien. De zaaddonor van je zusje zal ook nooit weten of zijn kindje wel goed terecht zal komen.
En onthoud ook: de mensen die gebruik zullen maken van de eicellen van jouw zusje willen heel graag een kindje. Anders zouden ze niet van deze optie gebruik maken. Bovendien maakt dat dat ze goed over hun eigen situatie hebben nagedacht: willen we een kindje, en als het niet van ons beiden kan, willen we dan nog steeds heel graag een kindje? Hebben we de zaken goed op orde of is het beter nog even te wachten? etc etc. Waarom zou het kindje het ergens anders slechter hebben dan bij jullie?
Misschien helpt het inderdaad om het om te draaien. De zaaddonor van je zusje zal ook nooit weten of zijn kindje wel goed terecht zal komen.
En onthoud ook: de mensen die gebruik zullen maken van de eicellen van jouw zusje willen heel graag een kindje. Anders zouden ze niet van deze optie gebruik maken. Bovendien maakt dat dat ze goed over hun eigen situatie hebben nagedacht: willen we een kindje, en als het niet van ons beiden kan, willen we dan nog steeds heel graag een kindje? Hebben we de zaken goed op orde of is het beter nog even te wachten? etc etc. Waarom zou het kindje het ergens anders slechter hebben dan bij jullie?
maandag 19 mei 2014 om 12:46
maandag 19 mei 2014 om 12:48
Bekijk het van deze kant: het is of wel een hele eicel, of...het is MAAR een eicel.
Jij ziet het nu misschien anders, maar uiteindelijk is emotionele band veel belangrijker dan DNA. De ontvangster van je zusjes eicel zal het kindje dragen en ongetwijfeld veel meer binding hebben met kind dan jij. Het is MAAR een eicel. Als je hem op de keukentafel zou leggen zou je gem niet zien.
Jij ziet het nu misschien anders, maar uiteindelijk is emotionele band veel belangrijker dan DNA. De ontvangster van je zusjes eicel zal het kindje dragen en ongetwijfeld veel meer binding hebben met kind dan jij. Het is MAAR een eicel. Als je hem op de keukentafel zou leggen zou je gem niet zien.
maandag 19 mei 2014 om 12:48
Als je zus' DNA bij jullie blijft, wordt het geen mens. Dan ìs en wórdt het niets. Een afbraakproduct hooguit. Een bloeding, opgevangen en weggegooid.
Nu je zus het weggeeft, wordt het misschien een mens, met een leven. Een leven waarin jij en je zus geen rol spelen inderdaad. Maar dat desondanks wel een heel mooi en waardevol leven tegemoet kan gaan. Kan ja, je weet het niet zeker. Zekerheid is er ook niet bij het kindje dat je zus misschien wel krijgt. Ieder leven bevat verdriet en ellende, en jij als toeschouwer, bent niet in staat dat te voorkomen, ook niet bij de kinderen die wèl bij je zus terecht gaan komen. Nooit.
Dat gebrek aan controle kan verdrietig zijn. Maar dat is één van de dingen in het leven die je leert: je hebt niet de macht om te doen wat jou goeddunkt als het gaat om anderen. Je kunt niet iedereen bij je houden en gelukkig maken. Mensen maken hun eigen keuzes. Hun eigen fouten. Hun eigen ongeluk. Je kunt niets anders dan dat accepteren.
Nu je zus het weggeeft, wordt het misschien een mens, met een leven. Een leven waarin jij en je zus geen rol spelen inderdaad. Maar dat desondanks wel een heel mooi en waardevol leven tegemoet kan gaan. Kan ja, je weet het niet zeker. Zekerheid is er ook niet bij het kindje dat je zus misschien wel krijgt. Ieder leven bevat verdriet en ellende, en jij als toeschouwer, bent niet in staat dat te voorkomen, ook niet bij de kinderen die wèl bij je zus terecht gaan komen. Nooit.
Dat gebrek aan controle kan verdrietig zijn. Maar dat is één van de dingen in het leven die je leert: je hebt niet de macht om te doen wat jou goeddunkt als het gaat om anderen. Je kunt niet iedereen bij je houden en gelukkig maken. Mensen maken hun eigen keuzes. Hun eigen fouten. Hun eigen ongeluk. Je kunt niets anders dan dat accepteren.
maandag 19 mei 2014 om 12:51
maandag 19 mei 2014 om 12:55
Mss scheelt het (of niet) om te weten dat dit vaker gebeurt bij een soortgelijke situatie: een single vrouw (of een vrouwelijk koppel) die een kind wil krijgen. Met zon (even zakelijk omschreven) tegenprestatie hoef je als vrouw ook minder lang te wachten op de lijst. Er is nl een tekort aan eicellen. Dus mss is dat de overweging van je zusje ook geweest?
Dit maakt het voor jouw gevoel mss niet anders. Maar mss handig om te weten zeg maar.
Dit maakt het voor jouw gevoel mss niet anders. Maar mss handig om te weten zeg maar.
