Psyche
alle pijlers
Erg jonge hulpverleners
zaterdag 24 mei 2014 om 23:17
Onlangs ben door bepaalde problemen in de medische molen terechtgekomen (voor mijn zoon) waardoor ik nu moet praten met een psychologe van krap 25. (ik ben zelf in de 40). Blond, Lief maar ook erg naïef en komt onwetend over over bepaalde wereldse zaken. Prima meid verder, maar ze lijkt geen weet te hebben van het gestress dat je kan hebben met werk & kind combi. Ze komt met een juffrouw mier achtige, bedillerigheid aan met oefeningen in structuur aanbrengen en heeft ook erg weinig kijk op wat kinderen op de leeftijd van mijn zoon aankunnen of leuk vinden. Verder vind ik het best gek om met zon jonge vrouw over mijn problemen te praten..
Vorige week moest ik naar mijn bedrijfsarts en dit bleek ook al zon ontzettend jonge man. Ik voelde me heel slecht op mijn gemak bij hem, Ik moest hem het een en ander uitleggen over de thuissituatie en merkte dat hij helemaal niks afwist van de dingen die op scholen spelen, zoals dat kinderen woensdagmiddag vrij hebben, dat er zoiets bestaat als tussenopvang, naschoolse, enz en dat een kind tegenwoordig niet zomaar op een speciale school komt. Het is niet dat ik aan hun kennis of intelligentie twijfel, maar ik miste bij beiden wel levenservaring en inlevingsvermogen over hoe je kan inzitten over problemen met je kind, zeker als je alleen bent. Ik had ook helemaal geen zin om hem te vertellen over mijn overgangsklachten. Al helemaal nadat hij een privetelefoontje had aangenomen en ik hem hoorde zeggen: Hoi, ff kort gast, ik ben aan t werk...ja die ene chick...ok later.... Op een of andere manier voelde ik mij zo ontzettend oud. Door zijn taalgebruik, door het feit dat hij uberhaupt die telefoon aannam in gesprek met mij..Vraag me af of anderen dit gevoel wel eens hebben. En kan ik weigeren naar een bedrijfsarts te gaan of een andere vragen? Er zijn nl meerdere in ons bedrijf.
Vorige week moest ik naar mijn bedrijfsarts en dit bleek ook al zon ontzettend jonge man. Ik voelde me heel slecht op mijn gemak bij hem, Ik moest hem het een en ander uitleggen over de thuissituatie en merkte dat hij helemaal niks afwist van de dingen die op scholen spelen, zoals dat kinderen woensdagmiddag vrij hebben, dat er zoiets bestaat als tussenopvang, naschoolse, enz en dat een kind tegenwoordig niet zomaar op een speciale school komt. Het is niet dat ik aan hun kennis of intelligentie twijfel, maar ik miste bij beiden wel levenservaring en inlevingsvermogen over hoe je kan inzitten over problemen met je kind, zeker als je alleen bent. Ik had ook helemaal geen zin om hem te vertellen over mijn overgangsklachten. Al helemaal nadat hij een privetelefoontje had aangenomen en ik hem hoorde zeggen: Hoi, ff kort gast, ik ben aan t werk...ja die ene chick...ok later.... Op een of andere manier voelde ik mij zo ontzettend oud. Door zijn taalgebruik, door het feit dat hij uberhaupt die telefoon aannam in gesprek met mij..Vraag me af of anderen dit gevoel wel eens hebben. En kan ik weigeren naar een bedrijfsarts te gaan of een andere vragen? Er zijn nl meerdere in ons bedrijf.
zondag 25 mei 2014 om 09:35
Een arboarts is geen hulpverlener en daar zal je het mee moeten doen.
En inderdaad opvang, kinderen enz is niet zijn pakkie aan, hij wil weten waar je in beperkt bent op werkgebied en de rest gaat hij niet meenemen, hooguit in je nadeel.
In geval van de jonge dame kan je misschien wel om een ander vragen, klik is belangrijk.. al zal die ander ook niet precies zeggen wat jij wil horen.
En inderdaad opvang, kinderen enz is niet zijn pakkie aan, hij wil weten waar je in beperkt bent op werkgebied en de rest gaat hij niet meenemen, hooguit in je nadeel.
In geval van de jonge dame kan je misschien wel om een ander vragen, klik is belangrijk.. al zal die ander ook niet precies zeggen wat jij wil horen.
zondag 25 mei 2014 om 09:47
zondag 25 mei 2014 om 09:57
Ook ik ben een van die jonge hulpverleners,in de psychiatrie zelfs. Zo nu en dan komt mijn leeftijd ter sprake,wat ik ontzettend goed snap. Als ik het idee heb dat het een probleem kan zijn voor iemand,dan vraag ik erna of maak ik het bespreekbaar. Soms is het echter ook dat clienten er een probleem van MAKEN,omdat er dam bijvoorbeeld gedwongen hulpverlening is. Als mijn leeftijd dan niet een probleem is,dan zou het mijn grote teen zijn. Ook hier kom ik er altijd doorheen ( eigenlijk de eerste keer al) door goed contact te maken en goed te luisteren,daarmee kom je een heel eind
Anderzijds heb ik vaak gehoord dat mensen merkten dat ik zelf ook niet ongeschonden door het leven ben gegaan en dat ik volgens hen wist waar ik het over had. Zelfs een keer iemand die mij wilde ipv de psycholoog,terwijl ik een lagere functie heb. Leeftijd zegt niet altijd iets ocer levenservaring.
Dat telefoontje kan echt niet!op mijn werktelefoon ben ik 24/7 bereikbaar,dus ook als ik bij clienten ben. De telefoon neem ik nooit op,tenzij er een crisis is. Dit vermeldt ik altijd voorafgaand aan het gesprek,dat ik mogelijk gebeld kan worden.
Anderzijds heb ik vaak gehoord dat mensen merkten dat ik zelf ook niet ongeschonden door het leven ben gegaan en dat ik volgens hen wist waar ik het over had. Zelfs een keer iemand die mij wilde ipv de psycholoog,terwijl ik een lagere functie heb. Leeftijd zegt niet altijd iets ocer levenservaring.
Dat telefoontje kan echt niet!op mijn werktelefoon ben ik 24/7 bereikbaar,dus ook als ik bij clienten ben. De telefoon neem ik nooit op,tenzij er een crisis is. Dit vermeldt ik altijd voorafgaand aan het gesprek,dat ik mogelijk gebeld kan worden.
zondag 25 mei 2014 om 10:12
quote:Thordis schreef op 24 mei 2014 @ 23:23:
Met een hulpverlener moet het klikken. En tja, alle hulpverleners waren ooit erg jong en moeten ergens beginnen.
Dat een bedrijfsarts overigens niets weet van scholen lijkt me heel normaal, dat is zijn vak niet, dat heeft niets met leeftijd te maken.
Een bedrijfsarts beoordeeld wat jij werktechnisch nog kunt doen, die hoeft niets te weten van scholen, opvang en ik vraag me af of overgangsklachten echt relevant zijn.
Dat iemand niet weet dat scholen op woensdagmiddag vrij zijn vind ik wel een beetje raar hoor. Dat is toch algemeen bekend? Ik ben 25, heb geen kinderen en weet het ook (o.a.van eigen ervaring, woensdagmiddag was vrije middag)
Met een hulpverlener moet het klikken. En tja, alle hulpverleners waren ooit erg jong en moeten ergens beginnen.
Dat een bedrijfsarts overigens niets weet van scholen lijkt me heel normaal, dat is zijn vak niet, dat heeft niets met leeftijd te maken.
Een bedrijfsarts beoordeeld wat jij werktechnisch nog kunt doen, die hoeft niets te weten van scholen, opvang en ik vraag me af of overgangsklachten echt relevant zijn.
Dat iemand niet weet dat scholen op woensdagmiddag vrij zijn vind ik wel een beetje raar hoor. Dat is toch algemeen bekend? Ik ben 25, heb geen kinderen en weet het ook (o.a.van eigen ervaring, woensdagmiddag was vrije middag)
zondag 25 mei 2014 om 10:18
quote:Blusher schreef op 25 mei 2014 @ 10:12:
[...]
Dat iemand niet weet dat scholen op woensdagmiddag vrij zijn vind ik wel een beetje raar hoor. Dat is toch algemeen bekend? Ik ben 25, heb geen kinderen en weet het ook (o.a.van eigen ervaring, woensdagmiddag was vrije middag)
Maar al die scholen met een continurooster dan tegenwoordig? Dat was in mijn tijd dan weer niet.
En zie je, zelfs iemand die in het onderwijs werkt (vo dat dan weer wel) weet niet eens hoe het precies zit.
[...]
Dat iemand niet weet dat scholen op woensdagmiddag vrij zijn vind ik wel een beetje raar hoor. Dat is toch algemeen bekend? Ik ben 25, heb geen kinderen en weet het ook (o.a.van eigen ervaring, woensdagmiddag was vrije middag)
Maar al die scholen met een continurooster dan tegenwoordig? Dat was in mijn tijd dan weer niet.
En zie je, zelfs iemand die in het onderwijs werkt (vo dat dan weer wel) weet niet eens hoe het precies zit.
zondag 25 mei 2014 om 10:47
quote:Wollstonecraft schreef op 25 mei 2014 @ 06:41:
[...]
Helemaal eens met Dubio. Dit is erg onprofessioneel zeker als hij al eerder met iemand anders over je heeft gesproken. Ik zou hier melding van maken, of hem er zelf op aanspreken.Blijkbaar ging het niet over TO. Het blijft overigens nog steeds onprofessioneel.
[...]
Helemaal eens met Dubio. Dit is erg onprofessioneel zeker als hij al eerder met iemand anders over je heeft gesproken. Ik zou hier melding van maken, of hem er zelf op aanspreken.Blijkbaar ging het niet over TO. Het blijft overigens nog steeds onprofessioneel.
Ga in therapie!
zondag 25 mei 2014 om 10:55
Ik vond mezelf heel wat, tijdens mijn jaarstage op mijn 22e. Jonge jonge jonge, ik zou de wereld wel eventjes veranderen heur! Daar ben ik, de wereldverbeteraar!
Ik kijk er nu, 10 jaar later, met onwijze plaatsvervangende schaamte naar, hoe ik met een air van, 'ik doe dit al 20 jaar' in plaats van 2 maanden, mensen 'hielp'. Dus, wacht nog 10 jaar en kom er dan op terug, wellicht dat deze hulpverlener hetzelfde heeft.
Ik kijk er nu, 10 jaar later, met onwijze plaatsvervangende schaamte naar, hoe ik met een air van, 'ik doe dit al 20 jaar' in plaats van 2 maanden, mensen 'hielp'. Dus, wacht nog 10 jaar en kom er dan op terug, wellicht dat deze hulpverlener hetzelfde heeft.
zondag 25 mei 2014 om 11:07
Ik liep bij de psycholoog omdat ik een kindje had verloren na een vroeggeboorte. Er zijn weinig psychologen die dat hebben meegemaakt, en heb ook niet het idee gehad dat die oudere vrouw die ik had het daadwerkelijk begreep ondanks dat ze vooral met zulke gevallen werkte. Je treft niet altijd een hulpverlener die hetzelfde heeft meegemaakt, of hetzelfde leven leid als jij. Dat is ook bijna onmogelijk. Gelukkig worden ze ervoor opgeleid om iedereen te helpen en hoeven ze na 20 jaar ervaring echt niet wijzer te zijn dan met 2 jaar ervaring.
Het is maar net wie je treft, naar mijn ervaring zegt leeftijd niet erg veel qua inlevingsvermogen. Ik loop nu in het ziekenhuis en de artsen in opleiding vind ik zelf vaak veel sympathieker en geïnteresseerder dan de dokters met jaren ervaring voor wie ik een van de zoveelste ben.
Het is maar net wie je treft, naar mijn ervaring zegt leeftijd niet erg veel qua inlevingsvermogen. Ik loop nu in het ziekenhuis en de artsen in opleiding vind ik zelf vaak veel sympathieker en geïnteresseerder dan de dokters met jaren ervaring voor wie ik een van de zoveelste ben.
zondag 25 mei 2014 om 11:09
quote:Doreia schreef op 25 mei 2014 @ 10:55:
Ik vond mezelf heel wat, tijdens mijn jaarstage op mijn 22e. Jonge jonge jonge, ik zou de wereld wel eventjes veranderen heur! Daar ben ik, de wereldverbeteraar!
Ik kijk er nu, 10 jaar later, met onwijze plaatsvervangende schaamte naar, hoe ik met een air van, 'ik doe dit al 20 jaar' in plaats van 2 maanden, mensen 'hielp'. Dus, wacht nog 10 jaar en kom er dan op terug, wellicht dat deze hulpverlener hetzelfde heeft.
Ik las laatst wat rapportages terug van 10 jaar geleden.
Mijn eerste gedachte: 'mijn god, Thor, what were you thinking!'
Plaatsvervangende schaamte.
Maar ja, je moet ergens beginnen. En ik deed ook echt wel dingen goed.
Laatst kwam ik een clubje eerstejaars studenten tegen die stage bij me kwamen lopen. Ik heb gegrinnikt die waren zó enthousiast en dachten nog dat de hele wereld op hun hulp zat te wachten.... Ménsen helpen, dat gingen ze doen.
Ik vond mezelf heel wat, tijdens mijn jaarstage op mijn 22e. Jonge jonge jonge, ik zou de wereld wel eventjes veranderen heur! Daar ben ik, de wereldverbeteraar!
Ik kijk er nu, 10 jaar later, met onwijze plaatsvervangende schaamte naar, hoe ik met een air van, 'ik doe dit al 20 jaar' in plaats van 2 maanden, mensen 'hielp'. Dus, wacht nog 10 jaar en kom er dan op terug, wellicht dat deze hulpverlener hetzelfde heeft.
Ik las laatst wat rapportages terug van 10 jaar geleden.
Mijn eerste gedachte: 'mijn god, Thor, what were you thinking!'
Plaatsvervangende schaamte.
Maar ja, je moet ergens beginnen. En ik deed ook echt wel dingen goed.
Laatst kwam ik een clubje eerstejaars studenten tegen die stage bij me kwamen lopen. Ik heb gegrinnikt die waren zó enthousiast en dachten nog dat de hele wereld op hun hulp zat te wachten.... Ménsen helpen, dat gingen ze doen.
zondag 25 mei 2014 om 11:14
Klopt, luffy, het is niet mogelijk en ook niet nodig dat een hulpverlener hetzelfde als jij heeft meegemaakt. Misschien is het niet eens wenselijk, omdat hun eigen ervaringen en emoties goede hulp dan misschien wel in de weg staan (het is geen praatgroep tenslotte).
Wat me opvalt in het verhaal van TO is dat de bedrijfsarts met adviezen kwam die haar niet realistisch leken. Zoals elke hulpverlener zou moeten weten, is advies de meest agressieve vorm van feedback. Inderdaad wordt met het stellen van de juiste vragen meestal veel meer bereikt. Daarnaast heeft een bedrijfsarts ook nog eens een machtspositie, want die bepaalt of jij weer aan het werk kan of niet. Je voelt je dus wel onder druk gezet om zijn adviezen op te volgen - en wat als die dan niet realistisch zijn?
De adviezen warren vast goedbedoeld, maar zoals bekend is de weg naar de hel geplaveid met goede bedoelingen. Ook dit komt op mij niet erg professioneel over - wat dus niet met leeftijd te maken heeft. Wel zou het kunnen dat deze man over een aantal jaren, zoals Doreia ook uitlegt, zal inzien dat hij ervaring mist en wat minder hoog van de toren blazen. Jeugdige overmoed van die gast ofzo
Wat me opvalt in het verhaal van TO is dat de bedrijfsarts met adviezen kwam die haar niet realistisch leken. Zoals elke hulpverlener zou moeten weten, is advies de meest agressieve vorm van feedback. Inderdaad wordt met het stellen van de juiste vragen meestal veel meer bereikt. Daarnaast heeft een bedrijfsarts ook nog eens een machtspositie, want die bepaalt of jij weer aan het werk kan of niet. Je voelt je dus wel onder druk gezet om zijn adviezen op te volgen - en wat als die dan niet realistisch zijn?
De adviezen warren vast goedbedoeld, maar zoals bekend is de weg naar de hel geplaveid met goede bedoelingen. Ook dit komt op mij niet erg professioneel over - wat dus niet met leeftijd te maken heeft. Wel zou het kunnen dat deze man over een aantal jaren, zoals Doreia ook uitlegt, zal inzien dat hij ervaring mist en wat minder hoog van de toren blazen. Jeugdige overmoed van die gast ofzo
Ga in therapie!
zondag 25 mei 2014 om 11:29
Toen ik 25 jaar geleden als jong broekie zelfstandig patiënten ging behandelen was die strijd er ook vaker. Ik zag er jong uit, deed door onzekerheid alsof ik alles al wist, want ik had nu eenmaal het papiertje. En de patiënten vroeger regelmatig wanneer de echte dokter zou komen.
Misschien heb ik het mis, maar TO probeer je nu geen uitvluchten te verzinnen om maar niet aan het oplossen van de je problemen te gaan werken? Die confrontatie is als ontzettend lastig. Je begint al met de zin dat je "gestuurd bent".
De keuze is aan jou nu. Je wilt geholpen worden of niet. Wil je geholpen worden dan moet je of je vooroordelen aan de kant zetten en doorgaan met de hulpverleners die je nu hebt. Of aan geven dat de klik er niet is en opzoek gaan naar anderen.
Een aantal jaren geleden nadat ik de kelders ingedoken was had ik hulp nodig. Overal waren lange wachtlijsten, daar had ik geen zin in. Ik ken mezelf, wanneer ik te lang moet wachten dan los ik het zelf wel op. Uiteindelijk via via bij een psychotherapeut terecht gekomen. Toen ik haar belde schoten mijn nekharen omhoog, maar ja ze was de eerste die zei "kom volgende week maar". Ik had er absoluut geen vertrouwen in. Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk was zij toch de juiste persoon.
Misschien heb ik het mis, maar TO probeer je nu geen uitvluchten te verzinnen om maar niet aan het oplossen van de je problemen te gaan werken? Die confrontatie is als ontzettend lastig. Je begint al met de zin dat je "gestuurd bent".
De keuze is aan jou nu. Je wilt geholpen worden of niet. Wil je geholpen worden dan moet je of je vooroordelen aan de kant zetten en doorgaan met de hulpverleners die je nu hebt. Of aan geven dat de klik er niet is en opzoek gaan naar anderen.
Een aantal jaren geleden nadat ik de kelders ingedoken was had ik hulp nodig. Overal waren lange wachtlijsten, daar had ik geen zin in. Ik ken mezelf, wanneer ik te lang moet wachten dan los ik het zelf wel op. Uiteindelijk via via bij een psychotherapeut terecht gekomen. Toen ik haar belde schoten mijn nekharen omhoog, maar ja ze was de eerste die zei "kom volgende week maar". Ik had er absoluut geen vertrouwen in. Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk was zij toch de juiste persoon.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zondag 25 mei 2014 om 11:51
Ik kan het me best voorstellen TO, dat je dit zo voelt. Die bedrijfsarts handelt gewoon heel onprofessioneel, dat kan echt niet.
Die psych vind ik een ander verhaal. Ze is jong, maar dat hoeft niet te betekenen dat ze niet deskundig is. Ik ben bijv. een veel jongere verloskundige gehad, die zelf nog geen moeder was. Zij was echt top! Ze wist zo duidelijk te maken dat ze verstand van zaken had.
Zelf ben ik hulpverlener (niet meer erg jong, helaas, al zie ik daar nu weer het voordeel van in en begeleid mensen met een specifiek (medisch) probleem, dat ik zelf niet heb. Toch is dat bij veruit de meeste cliënten helemaal geen probleem, en ben ik goed in staat ze te helpen.
Een enkeling 'verwijt' mij dat ik niet weet wat ze doormaken. Ik antwoord dan dat ik dat inderdaad niet weet, maar dat dat niet per se betekent dat ik ze dus niet kan helpen. Het zijn vaak mensen die zich hiermee afsluiten met een grote muur om zich heen, van 'niemand begrijpt mij', en zijn nog helemaal niet toe aan het werken aan hun problemen. Wat nog wel eens helpt, is toegeven dat ik het inderdaad niet weet, maar dat ik hen wel graag wil begrijpen. En dus maar heel goed en open luisteren naar hun verhaal.
Ik zeg niet dat dat voor jou ook zo is, hoor. Ik vind het echter weer iets anders als een psycholoog betuttelend en 'truus-de-mier' achtig is. Dat kunnen sommige oudere hulpverleners ook héél goed. Zo'n houding is gewoon vervelend en niet zo gepast. Kennelijk heeft zij (nog) niet geleerd om wat meer op iemand aan te sluiten. Gelukkig dat je het verder wel met haar kunt vinden, maar misschien kun je wel teruggeven dat niet alle adviezen even goed werken voor jou.
Die psych vind ik een ander verhaal. Ze is jong, maar dat hoeft niet te betekenen dat ze niet deskundig is. Ik ben bijv. een veel jongere verloskundige gehad, die zelf nog geen moeder was. Zij was echt top! Ze wist zo duidelijk te maken dat ze verstand van zaken had.
Zelf ben ik hulpverlener (niet meer erg jong, helaas, al zie ik daar nu weer het voordeel van in en begeleid mensen met een specifiek (medisch) probleem, dat ik zelf niet heb. Toch is dat bij veruit de meeste cliënten helemaal geen probleem, en ben ik goed in staat ze te helpen.
Een enkeling 'verwijt' mij dat ik niet weet wat ze doormaken. Ik antwoord dan dat ik dat inderdaad niet weet, maar dat dat niet per se betekent dat ik ze dus niet kan helpen. Het zijn vaak mensen die zich hiermee afsluiten met een grote muur om zich heen, van 'niemand begrijpt mij', en zijn nog helemaal niet toe aan het werken aan hun problemen. Wat nog wel eens helpt, is toegeven dat ik het inderdaad niet weet, maar dat ik hen wel graag wil begrijpen. En dus maar heel goed en open luisteren naar hun verhaal.
Ik zeg niet dat dat voor jou ook zo is, hoor. Ik vind het echter weer iets anders als een psycholoog betuttelend en 'truus-de-mier' achtig is. Dat kunnen sommige oudere hulpverleners ook héél goed. Zo'n houding is gewoon vervelend en niet zo gepast. Kennelijk heeft zij (nog) niet geleerd om wat meer op iemand aan te sluiten. Gelukkig dat je het verder wel met haar kunt vinden, maar misschien kun je wel teruggeven dat niet alle adviezen even goed werken voor jou.
zondag 25 mei 2014 om 12:13
quote:impala schreef op 25 mei 2014 @ 09:50:
Een juiste diagnose stellen is niet hetzelfde als adequaat reageren. En natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar op je 29e heb je nog een hoop te leren over (omgaan met) het leven.
Ja en iemand van 80 heeft weer meer ervaren dan iemand van 60..
Als je op zoek bent naar herkenning, moet je niet naar een psych maar naar een lotgenoten clubje.
Een juiste diagnose stellen is niet hetzelfde als adequaat reageren. En natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar op je 29e heb je nog een hoop te leren over (omgaan met) het leven.
Ja en iemand van 80 heeft weer meer ervaren dan iemand van 60..
Als je op zoek bent naar herkenning, moet je niet naar een psych maar naar een lotgenoten clubje.
zondag 25 mei 2014 om 12:53
quote:impala schreef op 25 mei 2014 @ 09:30:
Ik vind dat een psycholoog van in de 20 erg jong is en tien jaar later beter werk zal leveren ja.Grappig, ik heb dat idee juist niet. Mijn ervaring is dat oudere psychologen en artsen soms iets te veel uitgaan van wat ze al hebben meegemaakt, helaas vaak wat meer sturend en minder open zijn en soms zelfs minder objectief. Geldt lang niet voor alle psychologen en artsen die ouder zijn hoor, maar de keren dat ik ben overgestapt naar een jongere hulpverlener werden mijn gedachten vaak serieuzer genomen en kreeg ik ineens wel de vrijheid om zelf afwegingen te maken.
Ik vind dat een psycholoog van in de 20 erg jong is en tien jaar later beter werk zal leveren ja.Grappig, ik heb dat idee juist niet. Mijn ervaring is dat oudere psychologen en artsen soms iets te veel uitgaan van wat ze al hebben meegemaakt, helaas vaak wat meer sturend en minder open zijn en soms zelfs minder objectief. Geldt lang niet voor alle psychologen en artsen die ouder zijn hoor, maar de keren dat ik ben overgestapt naar een jongere hulpverlener werden mijn gedachten vaak serieuzer genomen en kreeg ik ineens wel de vrijheid om zelf afwegingen te maken.
zondag 25 mei 2014 om 16:28
Toen onze jongste (toen 8 weken) voor het eerst geopereerd werd, zat ik er helemaal doorheen. Je krijgt vooraf een gesprek met de pedagogisch medewerker die je voorbereidt op de operatie. Het hielp allemaal niets.
Uiteindelijk raakte ik tijdens het wachten ergens op de gang aan de praat met een co-assistent. Hij was jong (nog geen 25), net iets te mooi,en te snel, corps bal achtig. Kortom: zo op het eerste gezicht de laatste waarvan je iets zou verwachten wat je op dat moment echt nodig hebt. Maar er is weinig waar ik in die tijd zo van opgeknapt ben als dat praatje met die jongen op de gang. Echt heel bijzonder.
Verder sluit ik me aan bij Hamerhaai. Weet je zeker dat je niet op zoek bent naar redenen waarom de adviezen niet op zou hoeven volgen? Je kan natuurijk gaan shoppen tot je iemand tegenkomt die je dingen adviseert die je wel aanstaan. Maar of je dat nou gaat helpen? Dingen heel anders doen dan je deed is altijd moeilijk, zeker als je niet goed in je vel zit. Maar als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg.
Uiteindelijk raakte ik tijdens het wachten ergens op de gang aan de praat met een co-assistent. Hij was jong (nog geen 25), net iets te mooi,en te snel, corps bal achtig. Kortom: zo op het eerste gezicht de laatste waarvan je iets zou verwachten wat je op dat moment echt nodig hebt. Maar er is weinig waar ik in die tijd zo van opgeknapt ben als dat praatje met die jongen op de gang. Echt heel bijzonder.
Verder sluit ik me aan bij Hamerhaai. Weet je zeker dat je niet op zoek bent naar redenen waarom de adviezen niet op zou hoeven volgen? Je kan natuurijk gaan shoppen tot je iemand tegenkomt die je dingen adviseert die je wel aanstaan. Maar of je dat nou gaat helpen? Dingen heel anders doen dan je deed is altijd moeilijk, zeker als je niet goed in je vel zit. Maar als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zondag 25 mei 2014 om 16:40
quote:elein schreef op 24 mei 2014 @ 23:30:
Een privé telefoontje aannemen tijdens een gesprek met een client kan gewoon ècht niet. Kleine uitzonderingen van op sterven liggende ouders, of heul hoog zwangere partners daargelaten.
Dat heeft echt niets met leeftijd te maken, daar mag je gewoon bij weglopen m.i.Precies! En dat is ook echt geen leeftijdsdingetje, zoals jij die man beschrijft, TO, zou ik ook liever een ander hebben. (en ik ben onder de 25)
Een privé telefoontje aannemen tijdens een gesprek met een client kan gewoon ècht niet. Kleine uitzonderingen van op sterven liggende ouders, of heul hoog zwangere partners daargelaten.
Dat heeft echt niets met leeftijd te maken, daar mag je gewoon bij weglopen m.i.Precies! En dat is ook echt geen leeftijdsdingetje, zoals jij die man beschrijft, TO, zou ik ook liever een ander hebben. (en ik ben onder de 25)
zondag 25 mei 2014 om 18:16
Wat ik denk dat er gebeurt is dat wanneer iemand én een jonge hulpverlener heeft én de klik niet ervaart ze die twee factoren aan elkaar verbinden. Dan wordt het: mijn psych kan me niet goed helpen omdat ze zo jong is. Ik herken het gevoel wel en ik denk ook wel dat er zeker situaties zijn waarin weinig werkervaring van een net afgestudeerde psycholoog de behandeling in de weg kan staan. Tegelijkertijd zal een net afgestudeerde psycholoog wel nog voldoende werkbegeleiding moeten krijgen om de meeste behandelingen goed uit te kunnen voeren.
Ben zelf niet zo lang geleden bij de bedrijfsarts geweest, een vrouw tussen de 45-55 jaar gok ik. Ze was wel empathisch, maar kwam met adviezen die totaal niet aansloten met wat er mogelijk was op de werkvloer, had het idee dat ze totaal niet op de hoogte was van de huidige omstandigheden binnen het bedrijf of wat er wel en niet mogelijk was in de realiteit.
Een bedrijfsarts die een privé telefoontje aanneemt in een gesprek kan natuurlijk gewoon niet en dat mag ook niet. Als hulpverlener een persoonlijk gesprek met een client voeren in een volle trein vind ik ook ongepast.
Ben zelf niet zo lang geleden bij de bedrijfsarts geweest, een vrouw tussen de 45-55 jaar gok ik. Ze was wel empathisch, maar kwam met adviezen die totaal niet aansloten met wat er mogelijk was op de werkvloer, had het idee dat ze totaal niet op de hoogte was van de huidige omstandigheden binnen het bedrijf of wat er wel en niet mogelijk was in de realiteit.
Een bedrijfsarts die een privé telefoontje aanneemt in een gesprek kan natuurlijk gewoon niet en dat mag ook niet. Als hulpverlener een persoonlijk gesprek met een client voeren in een volle trein vind ik ook ongepast.
zondag 25 mei 2014 om 18:26
De enige bedrijfsarts die ik ooit sprak was ruim 50+ en had het inlevingsvermogen van een mestkever. Ik was zwanger en ziek, hoge bloeddruk en zwangerschapsvergiftiging en mocht van de gyn niet meer mijn werk doen, alleen aangepast en voor 50%.
De bedrijfsarts riep vervolgens 'dat het maar eens afgelopen moest zijn met al die vrouwen die zich ziekmeldden zodra ze zwanger waren, ' ,' zwangerschap was geen ziekte'. Ik moest me niet zo aanstellen, ook niet toen ik hem vertelde van de complicaties bij de eerste zwangerschap.
Ik zat met mijn mond vol tanden.
Een week later lag ik in het ziekenhuis waar iij een maand heb gelegen, en ben veel te vroeg bevallen. Ik kan nog boos op die man worden. In zijn beleving maakten zwangere vrouwen misbruik van de regelingen en ik dus ook.
Tot zover empathie bij oudere artsen.
De bedrijfsarts riep vervolgens 'dat het maar eens afgelopen moest zijn met al die vrouwen die zich ziekmeldden zodra ze zwanger waren, ' ,' zwangerschap was geen ziekte'. Ik moest me niet zo aanstellen, ook niet toen ik hem vertelde van de complicaties bij de eerste zwangerschap.
Ik zat met mijn mond vol tanden.
Een week later lag ik in het ziekenhuis waar iij een maand heb gelegen, en ben veel te vroeg bevallen. Ik kan nog boos op die man worden. In zijn beleving maakten zwangere vrouwen misbruik van de regelingen en ik dus ook.
Tot zover empathie bij oudere artsen.
zondag 25 mei 2014 om 18:26
quote:Doreia schreef op 25 mei 2014 @ 10:55:
Ik vond mezelf heel wat, tijdens mijn jaarstage op mijn 22e. Jonge jonge jonge, ik zou de wereld wel eventjes veranderen heur! Daar ben ik, de wereldverbeteraar!
Ik kijk er nu, 10 jaar later, met onwijze plaatsvervangende schaamte naar, hoe ik met een air van, 'ik doe dit al 20 jaar' in plaats van 2 maanden, mensen 'hielp'. Dus, wacht nog 10 jaar en kom er dan op terug, wellicht dat deze hulpverlener hetzelfde heeft.Echt? Ik had dat juist niet. In het begin was ik juist erg onzeker. Pas na een tijdje werd ik wat zekerder in mijn werk.
Ik vond mezelf heel wat, tijdens mijn jaarstage op mijn 22e. Jonge jonge jonge, ik zou de wereld wel eventjes veranderen heur! Daar ben ik, de wereldverbeteraar!
Ik kijk er nu, 10 jaar later, met onwijze plaatsvervangende schaamte naar, hoe ik met een air van, 'ik doe dit al 20 jaar' in plaats van 2 maanden, mensen 'hielp'. Dus, wacht nog 10 jaar en kom er dan op terug, wellicht dat deze hulpverlener hetzelfde heeft.Echt? Ik had dat juist niet. In het begin was ik juist erg onzeker. Pas na een tijdje werd ik wat zekerder in mijn werk.
zondag 25 mei 2014 om 18:27
Er was een keer een vrouwelijke patiënt die mij een "oude geest in een jong lichaam" noemde. Dat vond ik wel apart. Blijkbaar kan ik heel ouwelijk overkomen. Mijn supervisor van een paar jaar geleden zei dat sommige oudere mensen juist wel opleven wanneer ze met een jong iemand praten. Zal ook per patiënt verschillen.
zondag 25 mei 2014 om 18:29
quote:melissa-x schreef op 25 mei 2014 @ 12:53:
[...]
Grappig, ik heb dat idee juist niet. Mijn ervaring is dat oudere psychologen en artsen soms iets te veel uitgaan van wat ze al hebben meegemaakt, helaas vaak wat meer sturend en minder open zijn en soms zelfs minder objectief. Geldt lang niet voor alle psychologen en artsen die ouder zijn hoor, maar de keren dat ik ben overgestapt naar een jongere hulpverlener werden mijn gedachten vaak serieuzer genomen en kreeg ik ineens wel de vrijheid om zelf afwegingen te maken.Ja, die keuzevrijheid en shared decision making. Dat kan zeker verschillen. Maar dat heeft ook met de opleiding te maken en niet alleen met dat hulpverleners met meer levenservaring dominanter of meer sturend zouden zijn. Wat betreft de omgang met patiënten en de manier waarop patiënten keuzes maken, heb ik andere dingen geleerd dan oudere artsen destijds.
[...]
Grappig, ik heb dat idee juist niet. Mijn ervaring is dat oudere psychologen en artsen soms iets te veel uitgaan van wat ze al hebben meegemaakt, helaas vaak wat meer sturend en minder open zijn en soms zelfs minder objectief. Geldt lang niet voor alle psychologen en artsen die ouder zijn hoor, maar de keren dat ik ben overgestapt naar een jongere hulpverlener werden mijn gedachten vaak serieuzer genomen en kreeg ik ineens wel de vrijheid om zelf afwegingen te maken.Ja, die keuzevrijheid en shared decision making. Dat kan zeker verschillen. Maar dat heeft ook met de opleiding te maken en niet alleen met dat hulpverleners met meer levenservaring dominanter of meer sturend zouden zijn. Wat betreft de omgang met patiënten en de manier waarop patiënten keuzes maken, heb ik andere dingen geleerd dan oudere artsen destijds.
