Psyche
alle pijlers
Is het leven maakbaar?
zondag 15 juni 2014 om 19:44
Is het leven maakbaar? Ik houd mij de laatste tijd veel bezig met deze vraag en ben benieuwd hoe jullie daar over denken. Op zoek naar nieuwe inzichten waarom het leven wel of niet maakbaar zou kunnen zijn. Ik vind het een interessant onderwerp.
Ik denk dat het leven grotendeels wel maakbaar is. Je kunt zelf iedere dag de juiste keuzes maken voor het hetgeen jij wil. Als je niet gezond genoeg eet en te dun of te dik bent, heb je de keuze om gezonder te gaan eten. Als je rookt of overmatig drinkt, heb je de keuze om daarmee te stoppen. Als je graag wil leren over geschiedenis, dan heb je de keuze om daarover te gaan lezen. Zo kan iedereen op zijn of haar eigen manier succesvol zijn volgens mij. Volgens mij heeft in principe iedereen de mogelijkheden in zich om op hun eigen manier succesvol te zijn.
Natuurlijk zijn er dingen die je kunnen overkomen, zoals ziekte of andere tegenslagen waar je geen invloed op hebt. Maar volgens mij heb je op het overgrote gedeelte wél invloed. En zouden mensen meer uit zichzelf kunnen halen, als ze de juiste keuzes maken op de gebieden waar zij wel invloed op hebben.
Overigens besef ik mij maar al te goed dat het moeilijk kan zijn om de juiste keuze te maken. Een frikandel speciaal is eten is vaak verleidelijker dan een appel eten. Op de bank hangen na een lange vermoeiende werkdag is vaak verleidelijker dan een rondje hardlopen na het eten. Het is vaak fijner om direct naar huis te gaan na werktijd in plaats over te werken voor je carrière. Waarom neigen je hersenen dan naar de 'slechte' keuze, terwijl je hersenen weten wat de juiste keuze is?
Ik ben benieuwd hoe jullie erover denken.
Ik denk dat het leven grotendeels wel maakbaar is. Je kunt zelf iedere dag de juiste keuzes maken voor het hetgeen jij wil. Als je niet gezond genoeg eet en te dun of te dik bent, heb je de keuze om gezonder te gaan eten. Als je rookt of overmatig drinkt, heb je de keuze om daarmee te stoppen. Als je graag wil leren over geschiedenis, dan heb je de keuze om daarover te gaan lezen. Zo kan iedereen op zijn of haar eigen manier succesvol zijn volgens mij. Volgens mij heeft in principe iedereen de mogelijkheden in zich om op hun eigen manier succesvol te zijn.
Natuurlijk zijn er dingen die je kunnen overkomen, zoals ziekte of andere tegenslagen waar je geen invloed op hebt. Maar volgens mij heb je op het overgrote gedeelte wél invloed. En zouden mensen meer uit zichzelf kunnen halen, als ze de juiste keuzes maken op de gebieden waar zij wel invloed op hebben.
Overigens besef ik mij maar al te goed dat het moeilijk kan zijn om de juiste keuze te maken. Een frikandel speciaal is eten is vaak verleidelijker dan een appel eten. Op de bank hangen na een lange vermoeiende werkdag is vaak verleidelijker dan een rondje hardlopen na het eten. Het is vaak fijner om direct naar huis te gaan na werktijd in plaats over te werken voor je carrière. Waarom neigen je hersenen dan naar de 'slechte' keuze, terwijl je hersenen weten wat de juiste keuze is?
Ik ben benieuwd hoe jullie erover denken.
zondag 15 juni 2014 om 20:55
Gedeeltelijk maakbaar, maar ben het er niet mee eens dat "we neigen naar het slechte" en dat een frikandel eten/bankhangen slechter is dan een appel eten/sporten. Soms heb je meer zin in het een en soms meer in het ander. Volgens mij zit het er meer in dat mensen zich aanpraten dat zich schuldig moeten voelen...
Onterecht!
Onterecht!
zondag 15 juni 2014 om 21:01
Herkenbaar probleem trouwens. Ik word erg gelukkig van mateloos kunnen grazen, maar ik word ook gelukkig van slank zijn en leuke kleren aan kunnen. Helaas is dat niet met elkaar verenigbaar. Als het leven maakbaar was, dan bestond er iets waardoor we onbeperkt konden blijven vreten/snacken en snaaien, zonder dat we er van aankwamen. Ergo: het leven is niet maakbaar.
zondag 15 juni 2014 om 21:02
quote:NYC schreef op 15 juni 2014 @ 20:55:
Gedeeltelijk maakbaar, maar ben het er niet mee eens dat "we neigen naar het slechte" en dat een frikandel eten/bankhangen slechter is dan een appel eten/sporten. Soms heb je meer zin in het een en soms meer in het ander. Volgens mij zit het er meer in dat mensen zich aanpraten dat zich schuldig moeten voelen...
Onterecht!Da's het maakbaarheidsideaal van onze samenleving. Prima als je het niet wil accepteren dat er ziekte is en dus medicijnen wil maken, minder goed als je niet wil accepteren dat er ziekte is en dus de patiënten zich schuldig wil laten voelen.
Gedeeltelijk maakbaar, maar ben het er niet mee eens dat "we neigen naar het slechte" en dat een frikandel eten/bankhangen slechter is dan een appel eten/sporten. Soms heb je meer zin in het een en soms meer in het ander. Volgens mij zit het er meer in dat mensen zich aanpraten dat zich schuldig moeten voelen...
Onterecht!Da's het maakbaarheidsideaal van onze samenleving. Prima als je het niet wil accepteren dat er ziekte is en dus medicijnen wil maken, minder goed als je niet wil accepteren dat er ziekte is en dus de patiënten zich schuldig wil laten voelen.
zondag 15 juni 2014 om 21:04
Ik vind dat je wel heel kort door de bocht denkt. Ik ben 'dun', mijn hele familie is zo, ik kan eten wat ik wil maar dik wordt ik niet. Met mijn zwangerschap, hoera 4 kg aangekomen.
Mijn man heeft door zinloos geweld een hersenletsel opgelopen, kan daardoor niet meer lezen en schrijven.
Dus het leven is niet maakbaar zoals jij beschrijft in je OP.
Mijn man heeft door zinloos geweld een hersenletsel opgelopen, kan daardoor niet meer lezen en schrijven.
Dus het leven is niet maakbaar zoals jij beschrijft in je OP.
zondag 15 juni 2014 om 21:12
Ik heb niet alles gelezen, maar ik denk dat het belangrijkste is om vooral te genieten van het proces zelf, van dag tot dag, in plaats van te focussen op een resultaat in de toekomst dat een bepaalde voldoening moet geven. Natuurlijk kun je dingen nastreven zoals een carrière of een mooi huis oid, maar als je je alleen focust op het resultaat, dan denk ik dat dat je uiteindelijk niet echt gelukkig maakt. Want dan is er altijd wel weer iets anders wat je moet nastreven van jezelf. Maar als je leeft in het moment, van dag tot dag, en daarvan kan genieten, dan maakt het niet uit als ´het nog niet gelukt is´, en als het dan lukt dan is het ook meer een resultaat van je manier van leven, in plaats van een doel dat je met hard werken (en weinig kwaliteit van leven) hebt nagestreefd.
zondag 15 juni 2014 om 21:13
Het leven is dus niet zo maakbar als jij zou willen, want slank of dik, echt gelukkig van binnen uit blijk jij jezelf niet te kunnen maken. En ik denk dat dat interne gevoel van "het is goed zo" voor een groot gedeelte is wat je zoekt.
En ja, ik wil ook afvallen. Ja, ik ben ook al een keer 20 kg afgevallen en het zit er weer aan. Maar ik ben slank niet gelukkiger dan dik. Een aantal dingen zijn makkelijker (nagels lakken, bijvoorbeeld) maar mijn geluk hangt er niet van af.
Vraag is nu dus, volgens mij: wil je het leven dat uiterlijk perfect is, wat mogelijk enigszins maakbaar is, of wil je gelukkig zijn. Daarna volgt de vraag: hoe ga je dat aanpakken, een stappenplan, zoals Amber beschreef, bijvoorbeeld. Stapje voor stapje. Wat kan helpen is te kijken naar wat je al wel bereikt hebt. Zoals stoppen met roken. Top! En zo verder..
Wat niet maakbaar is: ziekte, van jezelf, kind of partner. Hoe je lichaam eruit ziet na het verlies van die 30 kg. Strak zal het nooit meer worden. Daar kun je je, 30 kg lichter, dan ook ineens weer ongelukkig over voelen. Baan verliezen heb je ook niet altijd zelf in de hand. Wel of niet relatie, ook best een onzekerheid, net als wel of. Iet kind.
Maar doelen hebben en keuzes maken, die in principes naar die doelen leiden, is natuurlijk mooi.
En ja, ik wil ook afvallen. Ja, ik ben ook al een keer 20 kg afgevallen en het zit er weer aan. Maar ik ben slank niet gelukkiger dan dik. Een aantal dingen zijn makkelijker (nagels lakken, bijvoorbeeld) maar mijn geluk hangt er niet van af.
Vraag is nu dus, volgens mij: wil je het leven dat uiterlijk perfect is, wat mogelijk enigszins maakbaar is, of wil je gelukkig zijn. Daarna volgt de vraag: hoe ga je dat aanpakken, een stappenplan, zoals Amber beschreef, bijvoorbeeld. Stapje voor stapje. Wat kan helpen is te kijken naar wat je al wel bereikt hebt. Zoals stoppen met roken. Top! En zo verder..
Wat niet maakbaar is: ziekte, van jezelf, kind of partner. Hoe je lichaam eruit ziet na het verlies van die 30 kg. Strak zal het nooit meer worden. Daar kun je je, 30 kg lichter, dan ook ineens weer ongelukkig over voelen. Baan verliezen heb je ook niet altijd zelf in de hand. Wel of niet relatie, ook best een onzekerheid, net als wel of. Iet kind.
Maar doelen hebben en keuzes maken, die in principes naar die doelen leiden, is natuurlijk mooi.
Later is nu
zondag 15 juni 2014 om 21:14
quote:esther55 schreef op 15 juni 2014 @ 21:04:
Ik vind dat je wel heel kort door de bocht denkt. Ik ben 'dun', mijn hele familie is zo, ik kan eten wat ik wil maar dik wordt ik niet. Met mijn zwangerschap, hoera 4 kg aangekomen.
Mijn man heeft door zinloos geweld een hersenletsel opgelopen, kan daardoor niet meer lezen en schrijven.
Dus het leven is niet maakbaar zoals jij beschrijft in je OP.
Ik vind dat je wel heel kort door de bocht denkt. Ik ben 'dun', mijn hele familie is zo, ik kan eten wat ik wil maar dik wordt ik niet. Met mijn zwangerschap, hoera 4 kg aangekomen.
Mijn man heeft door zinloos geweld een hersenletsel opgelopen, kan daardoor niet meer lezen en schrijven.
Dus het leven is niet maakbaar zoals jij beschrijft in je OP.
Later is nu
zondag 15 juni 2014 om 21:19
Is het leven maakbaar?
Ik denk het wel, alleen op een andere manier dan dat je waarschijnlijk bedoelt.
Omstandigheden en toevalligheden, daar heb je meestal geen invloed op. Vaak een kwestie van dikke pech. Dat is niet maakbaar.
Maar hoe je ermee omgaat. wat je er mee doet, dat is wel maakbaar. Of te wel, probeer het eens in jezelf te zoeken en jezelf te veranderen ipv proberen de externe factoren te veranderen.
Ik denk het wel, alleen op een andere manier dan dat je waarschijnlijk bedoelt.
Omstandigheden en toevalligheden, daar heb je meestal geen invloed op. Vaak een kwestie van dikke pech. Dat is niet maakbaar.
Maar hoe je ermee omgaat. wat je er mee doet, dat is wel maakbaar. Of te wel, probeer het eens in jezelf te zoeken en jezelf te veranderen ipv proberen de externe factoren te veranderen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zondag 15 juni 2014 om 21:50
Ik denk dat het meeste dat ons overkomt niet door ons voorkomen kan worden. Je kunt immers niet alle gevolgen van je eigen handelen en al helemaal niet het handelen van anderen op je eigen leven overzien. In die zin geloof ik niet dat het leven maakbaar is. Hoe je om gaat met wat je overkomt kun je m.i. grotendeels wel zelf bepalen, in die zin is het maakbaar.
Love is the meaning of life
zondag 15 juni 2014 om 21:53
quote:sabbaticalmeds schreef op 15 juni 2014 @ 21:27:
als je weet dat je nog maar een jaar te leven hebt zou je je dan druk maken om die 30 kilo of zou je je bezig houden met een zaken die er echt toe doen?
Da's wel een lastige, eigenlijk, want nee, dan zou ik me niet meer druk maken om die 20 kg extra van mij. Maar ik wil die kilo's er juist af, om zo gezond mogelijk oud te kunnen worden
Maar ik weet dat je het hierin niet tegen mij hebt.
als je weet dat je nog maar een jaar te leven hebt zou je je dan druk maken om die 30 kilo of zou je je bezig houden met een zaken die er echt toe doen?
Da's wel een lastige, eigenlijk, want nee, dan zou ik me niet meer druk maken om die 20 kg extra van mij. Maar ik wil die kilo's er juist af, om zo gezond mogelijk oud te kunnen worden
Maar ik weet dat je het hierin niet tegen mij hebt.
Later is nu
zondag 15 juni 2014 om 22:02
Ik denk dat als je het geluk hebt dat je in een eerste wereld land word geboren, zonder geestelijke of fysieke ziektes, met een normaal tot hoog iq, en je geen grote trauma's overkomt... Dat het leven dan tot op zekere hoogte maakbaar is. Met tot op zekere hoogte bedoel ik dat niet iedereen miljonair / filmster / nobelprijswinnaar kan worden, zover zou ik het niet doortrekken.
may the bridges I burn light the way
maandag 16 juni 2014 om 08:17
maandag 16 juni 2014 om 08:21
quote:Dreamer schreef op 16 juni 2014 @ 08:17:
[...]
Hart- en vaatziekten, diabetes en hoog cholesterol, het zit allemaal in de genen van mijn slanke, gezond etende, moeder. Daarom wil ik het er toch liever af.Heb jij ook verhoogde bloedwaarden dan? Mijn moeder is tenger en slank en heeft een verhoogde cholesterol, altijd al gehad. Ik ben een veelvraat en meestal veel te dik en mijn bloedwaarden zijn prima. Je kan de genen van je vader hebben op dat punt.
[...]
Hart- en vaatziekten, diabetes en hoog cholesterol, het zit allemaal in de genen van mijn slanke, gezond etende, moeder. Daarom wil ik het er toch liever af.Heb jij ook verhoogde bloedwaarden dan? Mijn moeder is tenger en slank en heeft een verhoogde cholesterol, altijd al gehad. Ik ben een veelvraat en meestal veel te dik en mijn bloedwaarden zijn prima. Je kan de genen van je vader hebben op dat punt.
maandag 16 juni 2014 om 09:05
Mijn moeder kreeg al die verhoogde bloedwaarden na haar 57e ofzo. Daarvoor niets aan het handje. Maarja, háár vader had met z'n 50e een eerste hartaanval. (en overleed aan zijn 5e op 66 jarige leeftijd)
Ik weet dat er nu nog niets te zeggen valt over hoe het zal gaan, als ik die leeftijd heb, maar die 20 kg extra zijn gewoon wel een extra risico.
Ik weet dat er nu nog niets te zeggen valt over hoe het zal gaan, als ik die leeftijd heb, maar die 20 kg extra zijn gewoon wel een extra risico.
Later is nu
maandag 16 juni 2014 om 09:11
quote:Dreamer schreef op 16 juni 2014 @ 09:05:
Mijn moeder kreeg al die verhoogde bloedwaarden na haar 57e ofzo. Daarvoor niets aan het handje. Maarja, háár vader had met z'n 50e een eerste hartaanval. (en overleed aan zijn 5e op 66 jarige leeftijd)
Ik weet dat er nu nog niets te zeggen valt over hoe het zal gaan, als ik die leeftijd heb, maar die 20 kg extra zijn gewoon wel een extra risico.
Wanneer deze 20 kilo puur spier zijn echt niet! Waarom is iedereen zo gefixeerd op de kilo's en BMI. Het gaat om het verpercentage, die moet laag zijn. maar we hebben wel een hoog bot en spierpercentage nodig en veel bloed.
Ik zie te veel mensen met een gezonde BMI, die denken dat ze gezond zijn omdat ze geen overgewicht hebben. Maar wel een veel te hoog vetpercentage hebben. Hoger dan mensen met een te hoge BMI.
Denk in functie, kan je de trap op rennen zonder dat je boven aan de trap aan het hijgen bent? Kan je 1 minuut op 1 been staan (links en rechts) en een halve minuut met je ogen dicht? Etc.
Mijn moeder kreeg al die verhoogde bloedwaarden na haar 57e ofzo. Daarvoor niets aan het handje. Maarja, háár vader had met z'n 50e een eerste hartaanval. (en overleed aan zijn 5e op 66 jarige leeftijd)
Ik weet dat er nu nog niets te zeggen valt over hoe het zal gaan, als ik die leeftijd heb, maar die 20 kg extra zijn gewoon wel een extra risico.
Wanneer deze 20 kilo puur spier zijn echt niet! Waarom is iedereen zo gefixeerd op de kilo's en BMI. Het gaat om het verpercentage, die moet laag zijn. maar we hebben wel een hoog bot en spierpercentage nodig en veel bloed.
Ik zie te veel mensen met een gezonde BMI, die denken dat ze gezond zijn omdat ze geen overgewicht hebben. Maar wel een veel te hoog vetpercentage hebben. Hoger dan mensen met een te hoge BMI.
Denk in functie, kan je de trap op rennen zonder dat je boven aan de trap aan het hijgen bent? Kan je 1 minuut op 1 been staan (links en rechts) en een halve minuut met je ogen dicht? Etc.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 16 juni 2014 om 09:16
Ja duh.. Hamerhaai. Ik weet echt wel dat mijn 20kg overgewicht geen spieren zijn, wat denk je zelf? 20 kg overgewicht aan spieren, dan zou ik daar hoeveel uur per week aan moeten werken, denk je?
En al die dingen die je verder noemt, kon mijn moeder ook. Die werkte 40 uur per week in een winkel, liep (rende meer) minimaal 7 uur op een dag, wandelde nog een uur met de hond en fietste uren op haar vrije dagen.
En ik kan ze niet.
En al die dingen die je verder noemt, kon mijn moeder ook. Die werkte 40 uur per week in een winkel, liep (rende meer) minimaal 7 uur op een dag, wandelde nog een uur met de hond en fietste uren op haar vrije dagen.
En ik kan ze niet.
Later is nu
maandag 16 juni 2014 om 09:22
quote:krullenbol1966 schreef op 15 juni 2014 @ 21:42:
Volgens mij scheelt het ook waar je wieg stond toen je geboren werd.
Goh, dat is toevallig dat ik dit hier lees, ik zit sinds zaterdag regelmatig aan iemand te denken. Zaterdag had ik een dagje uit met een groep mensen waarvan ik de meesten niet ken. Tijdens de barbecue zat er een vrouw naast me aan tafel. We kregen een gesprek en er was een klik. Ze vertelde me dat zij als kind samen met 2 jongere zusjes is grootgebracht door zwaar alcoholistische ouders. Veel huiselijk geweld en mishandelingen, agressie, geldgebrek ( ze was er als kind bij dat haar moeder haar trouwring ging verkopen en toen gelijk door ging naar de winkel om bier te kopen). Ze moest als kleuter naar de winkel om bier voor haar moeder te kopen.
Ze vertelde me hoe ze als kind zag dat haar zusje van toen 3 in een agressieve dronken bui van haar vader het aanrecht af werd geslagen waar dat kind op zat.Ze heeft met haar moeder in een opvanghuis gezeten. Enzovoort, enzovoort. Ik was diep onder de indruk. Op haar dertigste is ze zich gaan ontwikkelen, allerlei opleidingen gevolgd en nu werkt ze bij de provincie ( welke zeg ik niet vanwege haar privacy) in een heel hoge functie. Het contact heeft ze verbroken met haar ouders en ze heeft gelukkig een heel goed huwelijk en een hele lieve schoonfamilie. Ik ben hier erg van onder de indruk en heb een diep respect voor deze vrouw.
Volgens mij scheelt het ook waar je wieg stond toen je geboren werd.
Goh, dat is toevallig dat ik dit hier lees, ik zit sinds zaterdag regelmatig aan iemand te denken. Zaterdag had ik een dagje uit met een groep mensen waarvan ik de meesten niet ken. Tijdens de barbecue zat er een vrouw naast me aan tafel. We kregen een gesprek en er was een klik. Ze vertelde me dat zij als kind samen met 2 jongere zusjes is grootgebracht door zwaar alcoholistische ouders. Veel huiselijk geweld en mishandelingen, agressie, geldgebrek ( ze was er als kind bij dat haar moeder haar trouwring ging verkopen en toen gelijk door ging naar de winkel om bier te kopen). Ze moest als kleuter naar de winkel om bier voor haar moeder te kopen.
Ze vertelde me hoe ze als kind zag dat haar zusje van toen 3 in een agressieve dronken bui van haar vader het aanrecht af werd geslagen waar dat kind op zat.Ze heeft met haar moeder in een opvanghuis gezeten. Enzovoort, enzovoort. Ik was diep onder de indruk. Op haar dertigste is ze zich gaan ontwikkelen, allerlei opleidingen gevolgd en nu werkt ze bij de provincie ( welke zeg ik niet vanwege haar privacy) in een heel hoge functie. Het contact heeft ze verbroken met haar ouders en ze heeft gelukkig een heel goed huwelijk en een hele lieve schoonfamilie. Ik ben hier erg van onder de indruk en heb een diep respect voor deze vrouw.
maandag 16 juni 2014 om 09:47
Bedankt iedereen voor jullie reacties. Weet je, het is erg moeilijk. Soms dan lijken dingen zo maakbaar. Zo ook hier op het forum. Mensen komen met een vraag om advies, en eigenlijk is bijna overal een pasklaar antwoord op. “Als ik jou was, dan zou ik dit en dat doen en dan is het probleem opgelost.” Waarom is “dit en dat” dan soms zo moeilijk als je het zelf moet bedenken én moet uitvoeren?quote:viva-amber schreef op 15 juni 2014 @ 20:50:
Waarom heb je troost nodig dan?
Tja, om verschillende redenen. Eigenlijk ga ik iedere weer op zoek naar iets nieuws waar ik aan kan werken. Er is altijd wel iets waar ik ontevreden over ben. Ik heb nooit het gevoel dat ik ‘af’ ben. Daarnaast stel ik vaak hoge eisen aan mezelf, waardoor ik mezelf vaak teleur stel.
Op het ene moment kan ik er beter mee dealen dan op het andere moment. Op de momenten dat het mij teveel wordt, troost ik mezelf met eten. Daardoor walg ik de volgende dag weer van mezelf, omdat ik weer aan kom en opnieuw zoek ik dan weer troost in eten, en jawel, zo is het cirkeltje weer rond.
Het meest frustrerende van dat cirkeltje is dat ik rationeel perfect weet dat ik zelf dat cirkeltje in stand houd, maar op die ‘emo’ momenten kan ik er geen weerstand tegen bieden en laat ik mezelf toch gaan. Op die momenten kan het me gewoon niets meer schelen.
quote:sabbaticalmeds schreef:
als je weet dat je nog maar een jaar te leven hebt zou je je dan druk maken om die 30 kilo of zou je je bezig houden met een zaken die er echt toe doen?
Dat vind ik echt een moeilijke vraag om te beantwoorden. Ik denk niet dat ik me daar nog mee bezig zou houden nee. Ik zou vooral gaan genieten van de resterende tijd die nog over heb, en aangezien ik onder andere ontzettend kan genieten van eten (vooral ongezond eten helaas), zou ik ook daarvan genieten. Daarnaast zou ik graag tijd willen besteden aan mijn hobby’s en het gelukkig maken van andere mensen middels kleine gebaren. Tot slot zou ik natuurlijk het liefst nog zoveel mogelijk tijd door willen brengen met de mensen die mij dierbaar zijn.
Het is echter niet zo dat ik nog maar een jaar te leven heb. Tenminste, daar ga ik niet van uit. Ik ben vandaag de dag 30 jaren jong en hoop dat ik nog even mee mag doen in het leven, want ondanks dat ik me soms teleurgesteld voel, zit ik 80% van de tijd gewoon prima in mijn vel. Het is alleen vervelend dat die 20% van mijn tijd zo’n grote invloed heeft op mijn leven.
quote:Dreamer schreef:
En ja, ik wil ook afvallen. Ja, ik ben ook al een keer 20 kg afgevallen en het zit er weer aan. Maar ik ben slank niet gelukkiger dan dik. Een aantal dingen zijn makkelijker (nagels lakken, bijvoorbeeld) maar mijn geluk hangt er niet van af.
Wel knap van jou dat het je in eerste instantie gelukt is om af te vallen. Dat op zichzelf is al moeilijk genoeg. Nog knapper vind ik dat je het weer aankomen geen invloed hebt laten hebben op jouw geluksgevoel. Bij mij lijken die twee nauw verbonden met elkaar.
quote:Dreamer schreef:
Vraag is nu dus, volgens mij: wil je het leven dat uiterlijk perfect is, wat mogelijk enigszins maakbaar is, of wil je gelukkig zijn. Daarna volgt de vraag: hoe ga je dat aanpakken, een stappenplan, zoals Amber beschreef, bijvoorbeeld. Stapje voor stapje. Wat kan helpen is te kijken naar wat je al wel bereikt hebt. Zoals stoppen met roken. Top! En zo verder..
Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe ver ik wil gaan. Van mij hoeft uiterlijk niet perfect te zijn, maar toch lijk ik naar uiterst haalbare te streven. Natuurlijk wil ik het liefste gewoon gelukkig zijn, maar vind het moeilijk om mezelf te accepteren als ik met m’n plofkop in de spiegel kijk. Ik vind het een teken van zwakte van mezelf dat ik mijn gewicht niet in de hand heb weten te houden.
Ik ben inderdaad in 2010 gestopt met roken. Dat was in een slanke periode. Ik kan me nog herinneren dat ik een onverzadigbare honger kreeg nadat ik gestopt was met roken. Ik heb zelfs overwogen om weer te beginnen met roken, maar gelukkig heb ik dat tot nu toe nog steeds af kunnen wenden.
Waarom heb je troost nodig dan?
Tja, om verschillende redenen. Eigenlijk ga ik iedere weer op zoek naar iets nieuws waar ik aan kan werken. Er is altijd wel iets waar ik ontevreden over ben. Ik heb nooit het gevoel dat ik ‘af’ ben. Daarnaast stel ik vaak hoge eisen aan mezelf, waardoor ik mezelf vaak teleur stel.
Op het ene moment kan ik er beter mee dealen dan op het andere moment. Op de momenten dat het mij teveel wordt, troost ik mezelf met eten. Daardoor walg ik de volgende dag weer van mezelf, omdat ik weer aan kom en opnieuw zoek ik dan weer troost in eten, en jawel, zo is het cirkeltje weer rond.
Het meest frustrerende van dat cirkeltje is dat ik rationeel perfect weet dat ik zelf dat cirkeltje in stand houd, maar op die ‘emo’ momenten kan ik er geen weerstand tegen bieden en laat ik mezelf toch gaan. Op die momenten kan het me gewoon niets meer schelen.
quote:sabbaticalmeds schreef:
als je weet dat je nog maar een jaar te leven hebt zou je je dan druk maken om die 30 kilo of zou je je bezig houden met een zaken die er echt toe doen?
Dat vind ik echt een moeilijke vraag om te beantwoorden. Ik denk niet dat ik me daar nog mee bezig zou houden nee. Ik zou vooral gaan genieten van de resterende tijd die nog over heb, en aangezien ik onder andere ontzettend kan genieten van eten (vooral ongezond eten helaas), zou ik ook daarvan genieten. Daarnaast zou ik graag tijd willen besteden aan mijn hobby’s en het gelukkig maken van andere mensen middels kleine gebaren. Tot slot zou ik natuurlijk het liefst nog zoveel mogelijk tijd door willen brengen met de mensen die mij dierbaar zijn.
Het is echter niet zo dat ik nog maar een jaar te leven heb. Tenminste, daar ga ik niet van uit. Ik ben vandaag de dag 30 jaren jong en hoop dat ik nog even mee mag doen in het leven, want ondanks dat ik me soms teleurgesteld voel, zit ik 80% van de tijd gewoon prima in mijn vel. Het is alleen vervelend dat die 20% van mijn tijd zo’n grote invloed heeft op mijn leven.
quote:Dreamer schreef:
En ja, ik wil ook afvallen. Ja, ik ben ook al een keer 20 kg afgevallen en het zit er weer aan. Maar ik ben slank niet gelukkiger dan dik. Een aantal dingen zijn makkelijker (nagels lakken, bijvoorbeeld) maar mijn geluk hangt er niet van af.
Wel knap van jou dat het je in eerste instantie gelukt is om af te vallen. Dat op zichzelf is al moeilijk genoeg. Nog knapper vind ik dat je het weer aankomen geen invloed hebt laten hebben op jouw geluksgevoel. Bij mij lijken die twee nauw verbonden met elkaar.
quote:Dreamer schreef:
Vraag is nu dus, volgens mij: wil je het leven dat uiterlijk perfect is, wat mogelijk enigszins maakbaar is, of wil je gelukkig zijn. Daarna volgt de vraag: hoe ga je dat aanpakken, een stappenplan, zoals Amber beschreef, bijvoorbeeld. Stapje voor stapje. Wat kan helpen is te kijken naar wat je al wel bereikt hebt. Zoals stoppen met roken. Top! En zo verder..
Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe ver ik wil gaan. Van mij hoeft uiterlijk niet perfect te zijn, maar toch lijk ik naar uiterst haalbare te streven. Natuurlijk wil ik het liefste gewoon gelukkig zijn, maar vind het moeilijk om mezelf te accepteren als ik met m’n plofkop in de spiegel kijk. Ik vind het een teken van zwakte van mezelf dat ik mijn gewicht niet in de hand heb weten te houden.
Ik ben inderdaad in 2010 gestopt met roken. Dat was in een slanke periode. Ik kan me nog herinneren dat ik een onverzadigbare honger kreeg nadat ik gestopt was met roken. Ik heb zelfs overwogen om weer te beginnen met roken, maar gelukkig heb ik dat tot nu toe nog steeds af kunnen wenden.
