Psyche
alle pijlers
derealisatie
zondag 6 juli 2008 om 19:41
Het kan een symptoom van een stoornis zijn, maar dat hoeft helemaal niet hoor. Ik heb het ook wel eens en heb het ook wel langere periodes gehad. Het is erg vervelend. Wat ik eraan doe? Zorgen dat ik uitrust en niet te veel hooi op mijn vork nemen en er verder geen aandacht aan proberen te geven, want daar wordt het bij mij erger van.
Kijk eens op www.depersonalisatie.nl
Kijk eens op www.depersonalisatie.nl
zondag 6 juli 2008 om 20:47
Zuchtervan,
depersonalisatie kan ook het gevolg zijn van voortdurende stress.
Dat kan je lichaam op een moment geestelijk niet meer aan en dan neemt het zich zelf in bescherming door een soort filter ervoor te plaatsen.
Dan lijkt het net alsof je naar de buitenwereld kijkt van een afstand en er zelf niet aan deel neemt. Nogmaals: het kan met veel te veel stress te maken hebben.
depersonalisatie kan ook het gevolg zijn van voortdurende stress.
Dat kan je lichaam op een moment geestelijk niet meer aan en dan neemt het zich zelf in bescherming door een soort filter ervoor te plaatsen.
Dan lijkt het net alsof je naar de buitenwereld kijkt van een afstand en er zelf niet aan deel neemt. Nogmaals: het kan met veel te veel stress te maken hebben.
zondag 6 juli 2008 om 22:25
Haha , ik wist niet dat er een naam voor was, maar ik heb er ook heel veel last van gehad in een stressvolle periode waarin ik ook last had van hyperventilatie. En nog steeds hoor trouwens, als ik onder hoge druk sta, of veel te veel hooi op m'n vork heb. Ik zeg dan dat ik het gevoel heb 'dat ik er niet helemaal bij ben'. 't Gekke is, dat ik prima kan functioneren in die staat (terwijl ik denk van niet), maar het is vreselijk, vooral tijdens sollicitatiegesprekken en op je werk etc. Ik kan me voorstellen dat je baat hebt bij yoga, of iets waar bij je even heel erg naar je centrum moet. Ik dans, dat helpt enorm. Je focussen op je lichaam door zoiets te doen, dat is mijn tip (even uit je hoofd). Eigenlijk focussen op zich: puzzelen vind ik ook altijd heel fijn in die staat en er niet bang van worden. Dan merk je (net al ik) dat je opeens alweer een hele poos 'wakker' bent.
Sterkte en bedankt voor je post, heb weer wat geleerd:)
Sterkte en bedankt voor je post, heb weer wat geleerd:)
dinsdag 8 juli 2008 om 13:06
Dit heb ik ook! Ik sta er soms zelfs mee op en ik wil er gewoon van af! Verder heb ik wel een angststoornis, daar zal het wel mee te maken hebben, maar ik voel me nog liever angstig dan dat ik het gevoel heb dat ik buiten mezelf sta of zo... Iemand nog meer tips, dan alleen heel bewust iets met je lichaam gaan doen? (Wat overigens moeilijk gaat omdat je er niet helemaal bewust bij bent). (Het lijkt wel of ik de hele dag stoned ben of zo...)
woensdag 9 juli 2008 om 21:54
Vandaag met de psychiater uitgebreid over dissocatieve kenmerken gepraat. Dat ik last had van derealisatie was al duidelijk n.a.v. gesprekken met de psycholoog. Maar heb vandaag ook voor het eerst wat anders uitgesproken: het gevoel dat je geest sneller gaat dan je lichaam, of andersom, heel beangstigend. De psychiater begreep meteen waar ik het over had. Hier iemand die dat ook heeft (gehad)?
woensdag 9 juli 2008 om 21:59
PS: Digi, tijdens het snijden verkeer ik soms ook in een soort roes die maakt dat ik er niet aan denk waar of hoe diep ik het doe (soms heb ik de tegenwoordigheid van geest wel om te bedenken dat ik het op een niet-zichtbare plek moet doen), maar voor mij is dat een heel ander hoofdstuk dan dissociatie: da's een staat waarin je ook in dagelijkse dingen kunt verkeren. M.a.w.: dat je gewoon functioneert en bijna niemand iets merkt, maar je zelf het gevoel hebt dat je alles van achter een enorme dot watten bekijkt en er dus 'niet echt bent'...
woensdag 9 juli 2008 om 22:02
quote:Waps schreef op 09 juli 2008 @ 21:54:
Vandaag met de psychiater uitgebreid over dissocatieve kenmerken gepraat. Dat ik last had van derealisatie was al duidelijk n.a.v. gesprekken met de psycholoog. Maar heb vandaag ook voor het eerst wat anders uitgesproken: het gevoel dat je geest sneller gaat dan je lichaam, of andersom, heel beangstigend. De psychiater begreep meteen waar ik het over had. Hier iemand die dat ook heeft (gehad)?Hoi Waps, hoe voelt het dan als je geest sneller gaat dan je lichaam ?
Ik heb nu twee keer gehad dat zo in een keer mijn gedachten ontzettend snel gingen, zo snel dat ik niet eens kon vertellen wat ik dacht, want dan had ik al weer tien andere dingen gedacht, bedoel je zoiets ?
Vandaag met de psychiater uitgebreid over dissocatieve kenmerken gepraat. Dat ik last had van derealisatie was al duidelijk n.a.v. gesprekken met de psycholoog. Maar heb vandaag ook voor het eerst wat anders uitgesproken: het gevoel dat je geest sneller gaat dan je lichaam, of andersom, heel beangstigend. De psychiater begreep meteen waar ik het over had. Hier iemand die dat ook heeft (gehad)?Hoi Waps, hoe voelt het dan als je geest sneller gaat dan je lichaam ?
Ik heb nu twee keer gehad dat zo in een keer mijn gedachten ontzettend snel gingen, zo snel dat ik niet eens kon vertellen wat ik dacht, want dan had ik al weer tien andere dingen gedacht, bedoel je zoiets ?
woensdag 9 juli 2008 om 23:59
Mag ik eventjes iets vragen in het algemeen belang, want ik vind het echt erg vervelend en het is ook al eerder gezegd hier op het forum:
AJB, hou snij verhalen voor je, want ik vind het echt naar om te lezen. Kijk, als je een speciaal snij topic hebt, dan kun je daar met elkaar over praten en dan weet ik gewoon dat ik daar dus niet moet komen. Maar ik vind het echt vervelend om het op andere topics tegen te komen waar ik het niet verwacht. Voor "jullie" is het welliswaar gesneden koek en niet zo shockin', maar voor mij is het dat wél!
To, je kunt er wel leren (deels) vanaf te komen hoor. Want ik leefde op een gegeven moment alleen nog maar zo. Dat was mijn gewone staat van zijn, hoe vervelend ik dat ook vond. Jarenlang ging het zo en sinds dagbehandeling (en daarna) heb ik op een of andere manier stukje bij beetje een beetje van de 'wakkere' wereld leren kennen. Stukje bij beetje kwam ik in contact met mezelf en met anderen (écht contact he, dus het gevoel dat er een lijntje loopt van jou naar de ander en niet het gevoel alsof je in een soort vacuüm zit en je jezelf eigenlijk hoort praten, stoned, wereldvreemd, in een vertraagde film, alsof je elk moment opgehaald kan worden door aliëns die je vertellen dat je voor de test op aarde bent gezet, vol met watten zitten, give it a name. Allerlei varianten heb ik gevoeld) en da's best gek en ook leuk om te voelen. Soms ben ik het draadje weer kwijt en dan zit ik weer even tijdelijk in zo'n roes. Maar gelukkig kom ik daar na verloop van tijd weer uit.
Reden om daar uit te groeien zijn veel dingen en dat vergt echt geduld en tijd. Maar in contact komen met jezelf en je gevoelens is daar wel een essentieel onderdeel van. Je kunt zo van jezelf vervreemd zijn, dat je het idee hebt dat je niet hoort bij je lijf. Leren om dit contact weer te krijgen (veelal met therapie) is daarvan een onderdeel.
Veel succes en hou moed hoor. Het duurt lang, maar het kan echt beter worden!
AJB, hou snij verhalen voor je, want ik vind het echt naar om te lezen. Kijk, als je een speciaal snij topic hebt, dan kun je daar met elkaar over praten en dan weet ik gewoon dat ik daar dus niet moet komen. Maar ik vind het echt vervelend om het op andere topics tegen te komen waar ik het niet verwacht. Voor "jullie" is het welliswaar gesneden koek en niet zo shockin', maar voor mij is het dat wél!
To, je kunt er wel leren (deels) vanaf te komen hoor. Want ik leefde op een gegeven moment alleen nog maar zo. Dat was mijn gewone staat van zijn, hoe vervelend ik dat ook vond. Jarenlang ging het zo en sinds dagbehandeling (en daarna) heb ik op een of andere manier stukje bij beetje een beetje van de 'wakkere' wereld leren kennen. Stukje bij beetje kwam ik in contact met mezelf en met anderen (écht contact he, dus het gevoel dat er een lijntje loopt van jou naar de ander en niet het gevoel alsof je in een soort vacuüm zit en je jezelf eigenlijk hoort praten, stoned, wereldvreemd, in een vertraagde film, alsof je elk moment opgehaald kan worden door aliëns die je vertellen dat je voor de test op aarde bent gezet, vol met watten zitten, give it a name. Allerlei varianten heb ik gevoeld) en da's best gek en ook leuk om te voelen. Soms ben ik het draadje weer kwijt en dan zit ik weer even tijdelijk in zo'n roes. Maar gelukkig kom ik daar na verloop van tijd weer uit.
Reden om daar uit te groeien zijn veel dingen en dat vergt echt geduld en tijd. Maar in contact komen met jezelf en je gevoelens is daar wel een essentieel onderdeel van. Je kunt zo van jezelf vervreemd zijn, dat je het idee hebt dat je niet hoort bij je lijf. Leren om dit contact weer te krijgen (veelal met therapie) is daarvan een onderdeel.
Veel succes en hou moed hoor. Het duurt lang, maar het kan echt beter worden!
donderdag 18 september 2008 om 17:53
hey ik heb ook veel last van derealisatie.
het is bij mij 3 jaar geleden gekomen, maar na een maand had ik er totaal geen last van. je moet het gewoon proberen te vergeten het moet uit je leven verdwijnen, en als je iets aan het doen bent en je vind dat het niet lukt dan moet je gewoon iets anders doen. maar nu 3 jaar later heb ik er terug last van nu ga ik naar een psychiater en nu moet ik al naar medicatie grijpen.
Maar zie dat je het van de eerste keer goed van geneest.
grtz
het is bij mij 3 jaar geleden gekomen, maar na een maand had ik er totaal geen last van. je moet het gewoon proberen te vergeten het moet uit je leven verdwijnen, en als je iets aan het doen bent en je vind dat het niet lukt dan moet je gewoon iets anders doen. maar nu 3 jaar later heb ik er terug last van nu ga ik naar een psychiater en nu moet ik al naar medicatie grijpen.
Maar zie dat je het van de eerste keer goed van geneest.
grtz
vrijdag 19 september 2008 om 14:50
Het is vaak een symptoom bij langdurige stress. Door langdurige stress krijg je een tekort aan serotonine. Dit tekort (lichamelijke oorzaak dus) veroorzaakt verdere klachten zoals derealisatie of depersonalisatie. Ik heb er héél veel last van gehad een aantal jaar geleden en er te lang mee door blijven lopen. Uiteindelijk heb ik 5 jaar geleden AD gekregen en dat hielp mij PERFECT. Door de AD wordt het serotoninegehalte aangevuld. Nadat ik minder stress had (ook door therapie) ben ik gaan afbouwen en ben nu 2 jaar 'clean'. Echter, ik heb nog steeds periodes waarin de gevoelens terugkomen. Voor mij is dat een signaal dat ik stress heb of te moe ben en dus op de rem moet trappen. Vervelend, maar niet ernstig dus. Rustig aan, afleiding zoeken en proberen niet in paniek te raken.
vrijdag 19 september 2008 om 20:47
AD is anti depressiva.
Ook ik herken dit feit. Het meeste last ervan heb ik als ik weer eens in een diepe depressie zit of last heb van stress. Eerlijk gezegt word ik er niet meer warm of koud van, het hoort een beetje bij mij en vind het ook niet eng of zo.
Een goed dag en nachtritme wil wel helpen, tevens een vaste dagindeling.
Ook ik herken dit feit. Het meeste last ervan heb ik als ik weer eens in een diepe depressie zit of last heb van stress. Eerlijk gezegt word ik er niet meer warm of koud van, het hoort een beetje bij mij en vind het ook niet eng of zo.
Een goed dag en nachtritme wil wel helpen, tevens een vaste dagindeling.
dinsdag 23 september 2008 om 09:58
Ook ik heb periodes gehad van depersonalisatie. Ik vond het best beangstigend. Ik heb vorig jaar een burnout gehad en vlak voordat ik uitviel heb ik dit voor het eerst ervaren, toen ik aan het werk was. Ik stond buiten mezelf, deed geen rare dingen ofzo(was ook niet best, ik ben verpleegkundige), maar het was net of mijn lichaam me overnam. Na 9 maanden ben ik weer volledig aan het werk gegaan. In juli had ik weer voor het eerst nachtdiensten. De twee weken na de nachtdiensten heb ik op mijn werk als vreselijk ervaren, want ik zat in een fase van depersonalisatie. Welke alleen weg gegaan is door rust.
Momenteel gaat het ook weer minder goed met me. Ik ervaar heel veel stress, voel me moe(heb net 3 weken vakantie gehad) en ben als de dood dat ik terugval. En af en toe heb ik daarbij lichte depersonalisatie klachten. Het is bijna niet uit te leggen aan de buitenwereld. Een rotprobleem...
Josje
Momenteel gaat het ook weer minder goed met me. Ik ervaar heel veel stress, voel me moe(heb net 3 weken vakantie gehad) en ben als de dood dat ik terugval. En af en toe heb ik daarbij lichte depersonalisatie klachten. Het is bijna niet uit te leggen aan de buitenwereld. Een rotprobleem...
Josje
dinsdag 23 september 2008 om 20:29
woensdag 24 september 2008 om 12:26
Heb ik ook heel erg gehad, na een fikse serie paniekaanvallen, ik raakte daardoor ook nog 's depressief, vooral omdat het wekenlang duurde en ik steeds angstiger werd dat die derealisatie/depersonalisatie niet meer over zou gaan en dat ik uiteindelijk in het psychiatrisch paviljoen van het ziekenhuis terecht zou komen. Uiteindelijk heb ik ook AD gekregen(seroxat/paroxetine) waardoor het de eerste twee dagen nog erger werd, maar de derde dag (!Zo snel dus!) dat ik 's morgens wakker werd waren de derealisatie en depersonalisatie al grotendeels verdwenen. Ik was er psychisch nog lang niet, maar dat dat ellendige gevoel weg was, was al zo'n enorme opluchting. Ik heb toen ook lange gesprekken bij de psycholoog gehad, wat wel leuk en interessant was maar niet echt hielp; toen ben ik naar de haptonoom geweest. Buiten het feit dat het al heerlijk is iemands warme handen op je rug te voelen en je benen te laten masseren heb ik hier heel veel aan gehad. Er wordt je geleerd op moeilijke momenten terug te gaan naar je basis, dmv je handen op je onderbuik te leggen, daar waar de kern van je wezen huist en je te concentreren op je ademhaling.
Bovendien is het inderdaad heel belangrijk af en toe rust te nemen en ook om iets voor jezelf te hebben waar je je passie in kwijt kan, een fijne hobby, iets waar je identiteit naadloos bij aansluit. Zo blijf je dichter bij jezelf en heb je in moeilijke tijden minder snel de neiging te gaan zweven en verwijderd te raken van de werkelijkheid en je eigen geest.
Maar het komt heel veel voor, je bent geneigd te denken dat je de enige bent die daar mee rond loopt en dat je de meest krankzinnige persoon ter wereld bent, maar dat is echt niet zo. Het is een heel menselijk verschijnsel, waar helaas niet veel over bekend is, maar waar wel heel veel aan te doen is.
AD is een heel goed middel, maar je moet pas gaan afbouwen als JIJ voelt dat het helemaal oke is, en dat heeft veel tijd nodig, minstens een jaar waarin je alle actie hebt ondernomen om een veilige basis voor jezelf te creeren. En neem dan nog de tijd om heel langzaam af te bouwen, minstens een half jaar. Geloof niet de huisarts die zegt 10 mg in twee weken af te bouwen, maar sluip echt uit, dus om de dag 5 mg minder voor een lange tijd en dan weer 5 mg eraf voor een lange tijd. En geloof me, het komt ALTIJD GOED!!!
Bovendien is het inderdaad heel belangrijk af en toe rust te nemen en ook om iets voor jezelf te hebben waar je je passie in kwijt kan, een fijne hobby, iets waar je identiteit naadloos bij aansluit. Zo blijf je dichter bij jezelf en heb je in moeilijke tijden minder snel de neiging te gaan zweven en verwijderd te raken van de werkelijkheid en je eigen geest.
Maar het komt heel veel voor, je bent geneigd te denken dat je de enige bent die daar mee rond loopt en dat je de meest krankzinnige persoon ter wereld bent, maar dat is echt niet zo. Het is een heel menselijk verschijnsel, waar helaas niet veel over bekend is, maar waar wel heel veel aan te doen is.
AD is een heel goed middel, maar je moet pas gaan afbouwen als JIJ voelt dat het helemaal oke is, en dat heeft veel tijd nodig, minstens een jaar waarin je alle actie hebt ondernomen om een veilige basis voor jezelf te creeren. En neem dan nog de tijd om heel langzaam af te bouwen, minstens een half jaar. Geloof niet de huisarts die zegt 10 mg in twee weken af te bouwen, maar sluip echt uit, dus om de dag 5 mg minder voor een lange tijd en dan weer 5 mg eraf voor een lange tijd. En geloof me, het komt ALTIJD GOED!!!
woensdag 24 september 2008 om 12:53
Wat een goeie reactie, woestje. Zelf heb ik nooit AD geslikt, maar het moet mogelijk zijn om er op een gezonde manier van af te komen. Zembla had zondag een uitzending over AD. Een van de bezwaren was dat je er voor je leven aan vast zit. Een vrouw zei ook dat ze alleen bleef slikken omdat ze bang was voor de afkickbijwerkingen. Maar door heel geleidelijk af te bouwen moet het toch mogelijk zijn er op den duur mee te stoppen, lijkt me.
vrijdag 3 oktober 2008 om 10:20
Ik kom je gewoon even een knuffel geven. Het is niet simpel te leven met stoornissen ... Heb zelf last van psychoses gehad, gelukkig heb ik die niet meer door goede medicatie. Maar toch, blijft er nog altijd zoiets van als ik ga stoppen met de medicatie. Kom ik dan weer niet in dezelfde hel terecht.
Ik hoop dat de mensen op dit topic je kunnen helpen. Ik heb hier gelukkig geen last van ...
Ik hoop dat de mensen op dit topic je kunnen helpen. Ik heb hier gelukkig geen last van ...
