Psyche
alle pijlers
Lelijk (voelen) na bevalling
vrijdag 4 juli 2014 om 17:15
Ik hoop dat ik hier even mijn verdrietige gevoel van me af mag schrijven na voor de zoveelste keer met lelijke foto's van mezelf geconfronteerd te zijn.
Ik ben ruim een halfjaar geleden moeder geworden van een prachtig zoontje. En het is fantastisch. Ik vind het moederschap oprecht erg mooi en we genieten heel erg van ons zoontje.
Ik ben echter compleet veranderd. Tijdens de zwangerschap ben ik 30 kilo aangekomen. Lange tijd heb ik anorexia gehad en ook voor de zwangerschap was ik nog erg slank (179 en 65 kilo). Na de bevalling beb ik borstvoeding gaan geven, maar ben lange tijd 82 kilo blijven wegen. Nu de laatste weken is dat verder afgenomen tot 75. Maar ik voel me zo ontzettend lelijk. In alle opzichten. Mijn huid is na de zwangerschap behoorlijk slecht geworden, dus ik heb allemaal pukkels op mijn kin. Van een kleine b cup ben ik naar een dubbel d gegaan; mijn borsten hangen zonder bh zo ongeveer tot aan mijn navel. Ik heb een hangbuik. Mijn bovenbenen schuren tegen elkaar aan.
Niets van de mooie kleding in mijn kast past me nog. En ik was altijd zo perfectionistisch. Kon er met een makeupje best wat van maken. Ik was nooit geheel tevreden... Maar dit. Door chronisch slaaptekort heb ik ook nog eens dikke wallen. En veel rimpels erbij gekregen. En dan ben ik pas 30. Ik voel me lelijk, onzeker en doodongelukkig met mezelf.
Ik heb al heel veel therapie gehad... ik weet niet meer wat ik hieraan kan doen. En ik geloof ook niet dat het ingebeeld is; ik zie er echt niet meer uit.....
Ik ben ruim een halfjaar geleden moeder geworden van een prachtig zoontje. En het is fantastisch. Ik vind het moederschap oprecht erg mooi en we genieten heel erg van ons zoontje.
Ik ben echter compleet veranderd. Tijdens de zwangerschap ben ik 30 kilo aangekomen. Lange tijd heb ik anorexia gehad en ook voor de zwangerschap was ik nog erg slank (179 en 65 kilo). Na de bevalling beb ik borstvoeding gaan geven, maar ben lange tijd 82 kilo blijven wegen. Nu de laatste weken is dat verder afgenomen tot 75. Maar ik voel me zo ontzettend lelijk. In alle opzichten. Mijn huid is na de zwangerschap behoorlijk slecht geworden, dus ik heb allemaal pukkels op mijn kin. Van een kleine b cup ben ik naar een dubbel d gegaan; mijn borsten hangen zonder bh zo ongeveer tot aan mijn navel. Ik heb een hangbuik. Mijn bovenbenen schuren tegen elkaar aan.
Niets van de mooie kleding in mijn kast past me nog. En ik was altijd zo perfectionistisch. Kon er met een makeupje best wat van maken. Ik was nooit geheel tevreden... Maar dit. Door chronisch slaaptekort heb ik ook nog eens dikke wallen. En veel rimpels erbij gekregen. En dan ben ik pas 30. Ik voel me lelijk, onzeker en doodongelukkig met mezelf.
Ik heb al heel veel therapie gehad... ik weet niet meer wat ik hieraan kan doen. En ik geloof ook niet dat het ingebeeld is; ik zie er echt niet meer uit.....
vrijdag 4 juli 2014 om 21:42
Oh ja, Stokske, ik sta ook gruwelijk op alle foto's. Niet alleen vlak na de bevalling, maar bijna allemaal tot nu toe. En soms word ik daar zo verdrietig van, dat dat de herinnering moet zijn aan deze bijzondere tijd. Dat ik niet naar die foto's kan kijken met het fijne gevoel dat die tijd eer aan doet. Weet niet of ik mezelf zo goed uitdruk, maar hopelijk begrijp je wat ik bedoel.
En Asotrut (je doet je nickname geen eer aan
, dank voor je lieve woorden); mijn man en ik komen erg weinig aan elkaar toe. Sterker nog, we zijn sinds de geboorte van onze zoon nog niet weer met zn2en op pad geweest. De hoogste tijd hè. Ik wil daar ook werk van maken; je hebt gelijk. We hadden altijd zo'n goede relatie/band en er is, zo lijkt het soms, maar weinig van over. Zoals ik al schreef, zo'n impact had ik niet verwacht.
En Asotrut (je doet je nickname geen eer aan
, dank voor je lieve woorden); mijn man en ik komen erg weinig aan elkaar toe. Sterker nog, we zijn sinds de geboorte van onze zoon nog niet weer met zn2en op pad geweest. De hoogste tijd hè. Ik wil daar ook werk van maken; je hebt gelijk. We hadden altijd zo'n goede relatie/band en er is, zo lijkt het soms, maar weinig van over. Zoals ik al schreef, zo'n impact had ik niet verwacht.
vrijdag 4 juli 2014 om 21:53
quote:rozeolifant84 schreef op 04 juli 2014 @ 21:32:
Wat ontzettend lief alle reacties en echt zo ontzettend fijn dat het herkenbaar is! Af en toe voel ik me rijp voor het gesticht de laatste maanden. Klinkt vreemd, maar ik vind mezelf in alles zo onherkenbaar. En vind het, niet alleen qua lichaam, maar op alle fronten zo moeilijk om een nieuwe balans/ritme te vinden/dingen te accepteren (bijv gebrek aan tijd op alle gebieden, huishouden/carrière, kind/man). Ik geniet echt wel van het moederschap, maar dat het zo'n impact zou hebben... Ben ook gestopt met roken, nu 1.5 jaar, en mis dat door gebrek aan tijd voor mezelf nog steeds...
Maar ik dwaal af... Ook die impact op mijn lijf heb ik denk ik onderschat. Hoor zoveel verhalen om me heen, als je borstvoeding geeft ben je het zomaar kwijt, die kilo's. Nou, ik niet dus. Geef nog steeds borstvoeding, wat ook nog maakt dat ik ontzettend hongerig ben. Ik, die altijd zo (te) gedisciplineerd was. En ik denk inderdaad dat mijn eetstoornisverleden het allemaal net iets pittiger maakt.
Maar jullie hebben vast gelijk; ik moet wat tijd en aandacht aan mezelf besteden (al voelt dat goed omschreven als een vlag op een modderschuit). En toch mezelf er maar eens toe zetten wat kleding te kopen. Daar werd ik vroeger altijd blij van.
Maar voelen jullie je dan wel nog aantrekkelijk voor je vriend/man? Ik kan me daar ook zo moeilijk overheen zetten en voel me daardoor zo onzeker...
Wat betreft jouw laatste vraag: nee, de eerste anderhalf jaar na bevalling echt niet. Maar ergens ben ik gestopt met gepikeerd reageren ("zit niet te liegen, we hebben spiegels in huis ") en dacht ik maar: "Voor hem is het wel waar". En naarmate ik weer lekker in mijn vel zat kwam mijn zelfvertrouwen terug, ook op dat vlak.
Qua impact op relatie/psyche/werk: dat is bij de eerste ook wel een big deal. Jij denkt wel na over dit soort zaken, je bedenkt plannen, je ziet manieren waarvan je denkt "Zo gaan wij het dus niet doen" en dan ben je ineens moeder. En herken je jezelf amper terug.
Mbt foto: ik vond dat ook zo erg. Een vriendin heeft mij op een dag meegesleurd naar een fotograaf met visagist. Baby in mooi pakje gehesen, van top tot teen in de plamuur gezet (leek wel een travestiet) en foto's maken. En met de juiste belichting is het toch een foto geworden waarop ik mijzelf eindelijk weer eens herkende. Ik heb staan janken bij die fotograaf . Vroeger zou ik mij dan doodschamen en denken "OMG, daar kan ik dus nooit meer mijn gezicht laten zien". Nu dacht ik achteraf: "Eigenlijk voor die man ook een mooi compliment dat iemand zoooo blij was met zijn werk".
De laatste verandering is gelukkig blijvend, ben een stuk milder geworden.
Wat ontzettend lief alle reacties en echt zo ontzettend fijn dat het herkenbaar is! Af en toe voel ik me rijp voor het gesticht de laatste maanden. Klinkt vreemd, maar ik vind mezelf in alles zo onherkenbaar. En vind het, niet alleen qua lichaam, maar op alle fronten zo moeilijk om een nieuwe balans/ritme te vinden/dingen te accepteren (bijv gebrek aan tijd op alle gebieden, huishouden/carrière, kind/man). Ik geniet echt wel van het moederschap, maar dat het zo'n impact zou hebben... Ben ook gestopt met roken, nu 1.5 jaar, en mis dat door gebrek aan tijd voor mezelf nog steeds...
Maar ik dwaal af... Ook die impact op mijn lijf heb ik denk ik onderschat. Hoor zoveel verhalen om me heen, als je borstvoeding geeft ben je het zomaar kwijt, die kilo's. Nou, ik niet dus. Geef nog steeds borstvoeding, wat ook nog maakt dat ik ontzettend hongerig ben. Ik, die altijd zo (te) gedisciplineerd was. En ik denk inderdaad dat mijn eetstoornisverleden het allemaal net iets pittiger maakt.
Maar jullie hebben vast gelijk; ik moet wat tijd en aandacht aan mezelf besteden (al voelt dat goed omschreven als een vlag op een modderschuit). En toch mezelf er maar eens toe zetten wat kleding te kopen. Daar werd ik vroeger altijd blij van.
Maar voelen jullie je dan wel nog aantrekkelijk voor je vriend/man? Ik kan me daar ook zo moeilijk overheen zetten en voel me daardoor zo onzeker...
Wat betreft jouw laatste vraag: nee, de eerste anderhalf jaar na bevalling echt niet. Maar ergens ben ik gestopt met gepikeerd reageren ("zit niet te liegen, we hebben spiegels in huis ") en dacht ik maar: "Voor hem is het wel waar". En naarmate ik weer lekker in mijn vel zat kwam mijn zelfvertrouwen terug, ook op dat vlak.
Qua impact op relatie/psyche/werk: dat is bij de eerste ook wel een big deal. Jij denkt wel na over dit soort zaken, je bedenkt plannen, je ziet manieren waarvan je denkt "Zo gaan wij het dus niet doen" en dan ben je ineens moeder. En herken je jezelf amper terug.
Mbt foto: ik vond dat ook zo erg. Een vriendin heeft mij op een dag meegesleurd naar een fotograaf met visagist. Baby in mooi pakje gehesen, van top tot teen in de plamuur gezet (leek wel een travestiet) en foto's maken. En met de juiste belichting is het toch een foto geworden waarop ik mijzelf eindelijk weer eens herkende. Ik heb staan janken bij die fotograaf . Vroeger zou ik mij dan doodschamen en denken "OMG, daar kan ik dus nooit meer mijn gezicht laten zien". Nu dacht ik achteraf: "Eigenlijk voor die man ook een mooi compliment dat iemand zoooo blij was met zijn werk".
De laatste verandering is gelukkig blijvend, ben een stuk milder geworden.
vrijdag 4 juli 2014 om 21:57
ik herken het wel hoor
en ondanks dat mijn lijf nu bijna weer de oude is denk ik nu nog wel eens jeetje, wat zie ik eruit. Nieuwe kleren kopen dat lukt me gewoon niet (ik lijk een beetje te zoeken naar dat hippe moeder gevoel). Maar zo af en toe trek ik gewoon een mooi jurkje aan of dat kledingsetje waar ik me wel goed in voel en dan voel ik me een stuk beter
wat betreft die tijd voor elkaar. Wij doen dat in heel kleine dingen. Een avondje na het theater, eten als de kinderen al op bed liggen, even knuffelen voor het slapen gaan. Iedere dag zeggen dat we van elkaar houden.
Het is ook gewoon niet niks. Een kleintje erbij zet je hele wereld op zijn kop
en ondanks dat mijn lijf nu bijna weer de oude is denk ik nu nog wel eens jeetje, wat zie ik eruit. Nieuwe kleren kopen dat lukt me gewoon niet (ik lijk een beetje te zoeken naar dat hippe moeder gevoel). Maar zo af en toe trek ik gewoon een mooi jurkje aan of dat kledingsetje waar ik me wel goed in voel en dan voel ik me een stuk beter
wat betreft die tijd voor elkaar. Wij doen dat in heel kleine dingen. Een avondje na het theater, eten als de kinderen al op bed liggen, even knuffelen voor het slapen gaan. Iedere dag zeggen dat we van elkaar houden.
Het is ook gewoon niet niks. Een kleintje erbij zet je hele wereld op zijn kop
Je moet soms vallen om weer leren op te staan
vrijdag 4 juli 2014 om 22:12
He Rozeolifant,
heel herkenbaar jouw verhaal. Ik ben 5 weken geleden moeder geworden van een 2e zoon. Het was een gecompliceerde zwangerschap (veel bedrust) en ik ben erg blij dat hij gezond ter wereld is gekomen. Maar al tijdens de zwangerschap vond ik mezelf erg lelijk en nu na de zwangerschap is dat maar iets verbeterd. Als ik in de spiegel kijk zie ik die lelijke dikke hangbuik, zelfs met kleding erover. En die vreselijke striae, nog meer dan bij mijn eerste zwangerschap. Leuk aankleden is lastig door die dikke buik.
Ik ben vanaf vorige week vrijdag begonnen met gezonder eten, meer bewegen lukt helaas nog niet omdat ik dan pijn krijg aan het litteken. Ik merk ook dat mijn vriend me minder aantrekkelijk vindt. Dat maakt me soms wel verdrietig, ook mis ik het contact dat we vooraf wel hadden. Ik hou me maar vast aan het feit dat het vast wel goed gaat komen, zeker als ik meer kan gaan bewegen. Wel fijn om te lezen dat meer vrouwen hier tegenaan lopen!
heel herkenbaar jouw verhaal. Ik ben 5 weken geleden moeder geworden van een 2e zoon. Het was een gecompliceerde zwangerschap (veel bedrust) en ik ben erg blij dat hij gezond ter wereld is gekomen. Maar al tijdens de zwangerschap vond ik mezelf erg lelijk en nu na de zwangerschap is dat maar iets verbeterd. Als ik in de spiegel kijk zie ik die lelijke dikke hangbuik, zelfs met kleding erover. En die vreselijke striae, nog meer dan bij mijn eerste zwangerschap. Leuk aankleden is lastig door die dikke buik.
Ik ben vanaf vorige week vrijdag begonnen met gezonder eten, meer bewegen lukt helaas nog niet omdat ik dan pijn krijg aan het litteken. Ik merk ook dat mijn vriend me minder aantrekkelijk vindt. Dat maakt me soms wel verdrietig, ook mis ik het contact dat we vooraf wel hadden. Ik hou me maar vast aan het feit dat het vast wel goed gaat komen, zeker als ik meer kan gaan bewegen. Wel fijn om te lezen dat meer vrouwen hier tegenaan lopen!
vrijdag 4 juli 2014 om 22:14
quote:rozeolifant84 schreef op 04 juli 2014 @ 17:15:
En ik geloof ook niet dat het ingebeeld isJawel en je weet het, juist jij weet dat dit net zo goed ingebeeld is.
Ik ken prachtige net geboren mama's die qua uiterlijk/zelfbeeld volkomen de kluts kwijt zijn geraakt. Dat komt omdat zijzelf volkomen veranderen door het krijgen van een baby. Het heeft bij mij na beide kinderen echt ruim twee jaar geduurd voordat ik mijzelf weer een beetje herkende. Nu geen gekke dingen doen om zo langzaam naar het denken te groeien waar jij ooit zo enorm hard voor hebt moeten werken om er weg te blijven ok?
En ik geloof ook niet dat het ingebeeld isJawel en je weet het, juist jij weet dat dit net zo goed ingebeeld is.
Ik ken prachtige net geboren mama's die qua uiterlijk/zelfbeeld volkomen de kluts kwijt zijn geraakt. Dat komt omdat zijzelf volkomen veranderen door het krijgen van een baby. Het heeft bij mij na beide kinderen echt ruim twee jaar geduurd voordat ik mijzelf weer een beetje herkende. Nu geen gekke dingen doen om zo langzaam naar het denken te groeien waar jij ooit zo enorm hard voor hebt moeten werken om er weg te blijven ok?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 4 juli 2014 om 22:15
quote:leannah schreef op 04 juli 2014 @ 22:03:
En dat rare gevoel van 'wie ben ik nou?' psychisch gezien, gaat ook weer weg na een aantal jaar!
Ook dat herken ik erg van je post
Ja inderdaad, heel herkenbaar!
Het lijkt ook een soort taboe te zijn: geen roze wolk na je bevalling, langzamerhand komt er wel meer openheid over.
En dat rare gevoel van 'wie ben ik nou?' psychisch gezien, gaat ook weer weg na een aantal jaar!
Ook dat herken ik erg van je post
Ja inderdaad, heel herkenbaar!
Het lijkt ook een soort taboe te zijn: geen roze wolk na je bevalling, langzamerhand komt er wel meer openheid over.
vrijdag 4 juli 2014 om 22:33
Dank je Enn Ik zal mijn best blijven doen .
En ja, het is fijn om wat herkenning te lezen. Ons zoontje vind ik fantastisch en ik geniet elke dag van hem. Het gaat zo snel, al die obtwikkelingen. En dat lieve lachebekkie; heerlijk. Als hij ligt te slapen, kan ik zo uren naar hem kijken
En hij is het mij ook allemaal meer dan waard. Alleen soms zou ik willen dat ik me naast het moeder voelen ook weer eens mezelf kon voelen. Op alle fronten. En lichamelijk steekt het wel het meest, omdat je daar continu mee wordt geconfronteerd. Maar dat het zo ver gaat dat ik mezelf zelfs de moeite niet vind om daar tijd/energie/geld in te steken... Er valt toch geen eer aan te behalen, dat idee . En dan je vader die zegt, ja, je moeder bleef ook zolang ze borstvoeding gaf mollig. De waarheid, maar die is soms wel hard. En ik wil nog niet stoppen met het geven van borstvoeding; vind het fijn onze zoon dit te kunnen geven. Maar het vooruitzicht dat ik na het stoppen misschien mijn lijf wat meer terug krijg....
.En ja, het is fijn om wat herkenning te lezen. Ons zoontje vind ik fantastisch en ik geniet elke dag van hem. Het gaat zo snel, al die obtwikkelingen. En dat lieve lachebekkie; heerlijk. Als hij ligt te slapen, kan ik zo uren naar hem kijken
En hij is het mij ook allemaal meer dan waard. Alleen soms zou ik willen dat ik me naast het moeder voelen ook weer eens mezelf kon voelen. Op alle fronten. En lichamelijk steekt het wel het meest, omdat je daar continu mee wordt geconfronteerd. Maar dat het zo ver gaat dat ik mezelf zelfs de moeite niet vind om daar tijd/energie/geld in te steken... Er valt toch geen eer aan te behalen, dat idee . En dan je vader die zegt, ja, je moeder bleef ook zolang ze borstvoeding gaf mollig. De waarheid, maar die is soms wel hard. En ik wil nog niet stoppen met het geven van borstvoeding; vind het fijn onze zoon dit te kunnen geven. Maar het vooruitzicht dat ik na het stoppen misschien mijn lijf wat meer terug krijg....
zaterdag 5 juli 2014 om 19:58
Wat erg voor je. Maar ja ik herken het wel. Na de eerste bevalling harstikke dik en stapte direct in een depressie. Moest aan de anti depressiva en hoppa nog veel dikker.
Nu ruim 4 jaar verder , en gelukkig ruim 27 kilo lichter , vind ik het eeuwig zonde dat er amper foto's zijn van de eerste jaren van mij en mijn kind.En dat kunnen we nooit meer overdoen.
IK vond het ook echt heel veel impact hebben hoor een kindje erbij.
Voor mijn gevoel ging het leven van mijn man door(werken.leuke dingen doen) en ik zat alleen maar " moedertje te spelen" .
Vergeet niet dat hormonen ook echt krengen zijn hoor.
Sterkte !
Nu ruim 4 jaar verder , en gelukkig ruim 27 kilo lichter , vind ik het eeuwig zonde dat er amper foto's zijn van de eerste jaren van mij en mijn kind.En dat kunnen we nooit meer overdoen.
IK vond het ook echt heel veel impact hebben hoor een kindje erbij.
Voor mijn gevoel ging het leven van mijn man door(werken.leuke dingen doen) en ik zat alleen maar " moedertje te spelen" .
Vergeet niet dat hormonen ook echt krengen zijn hoor.
Sterkte !
zondag 6 juli 2014 om 21:38
Ik ben momenteel moeder van drie kinderen. Alles komt goed maaaaaaaaaar het heeft tijd nodig. Mijn eerste kreeg ik toen ik 28 was. Ben nu 39. Sport veel en eet gezond. Mijn lijf ziet er nu beter uit dan voor mijn zwangerschappen. Maar mijn buik blijft een zwakke plek. Je moet jezelf echt voldoende tijd geven om in je nieuwe rol te groeien. Dat gaat met vallen en opstaan.
zondag 6 juli 2014 om 22:00
Ach wat naar dat je z'n negatief beeld hebt over jezelf. Wel heel herkenbaar!
Je hebt wel een gezond gewicht volgens mij met jouw lengte. Ik ben 1.78 en weeg 79 kg en ben zelf super tevreden (net 12 kg kwijt vanwege een gezonde levensstijl (ik ben ook bekend met eetstoornissen).
Mijn lichaam had zeker anderhalf jaar nodig om weer helemaal bij te trekken. Of in ieder geval ik had die tijd nodig om wij weer mooi en aantrekkelijk/tevreden te voelen. Een half jaar lijkt al heel wat maar is toch nog relatief snel hoor om weer helemaal tip top er uit te zien. Denk dat vele vrouwen met mij er meer tijd voor nodig hebben.
Een kind grootbrengen is heel mooi! Maar ook heel vermoeiend en dit kan (tijdelijk) tekenen in je gezicht. Ik ken zelf geen moeder die nooit wallen of rimpels heeft gehad met name het eerste jaar.
Qua huid, ik heb nog steeds puistjes vanaf mijn twaalfde helaas. Heel vervelend maar buiten een goede huidverzorging niets aan te doen. Als je voor heen geen puistjes had denk ik dat ook dat nog weg trekt.
Mijn advies zou zijn om hier over te praten met vriendinnen, denk dat het heel herkenbaar is wat jij voelt. Als je tijd kan maken voor jezelf zou ik dat ook doen. Even naar de schoonheidsspecialist, kapper, mooie kleding kopen in de maat die je nu hebt.
Wat mij ook hielp was om te denken: deze buik heeft wel mijn kind beschermd, mijn benen geven mij vrijheid om te gaan en staan waar ik wil etc .
Sterkte hoor en ik hoop dat je zelfbeeld snel weer ombuigt naar positief, dat verdiend iedereen!
Je hebt wel een gezond gewicht volgens mij met jouw lengte. Ik ben 1.78 en weeg 79 kg en ben zelf super tevreden (net 12 kg kwijt vanwege een gezonde levensstijl (ik ben ook bekend met eetstoornissen).
Mijn lichaam had zeker anderhalf jaar nodig om weer helemaal bij te trekken. Of in ieder geval ik had die tijd nodig om wij weer mooi en aantrekkelijk/tevreden te voelen. Een half jaar lijkt al heel wat maar is toch nog relatief snel hoor om weer helemaal tip top er uit te zien. Denk dat vele vrouwen met mij er meer tijd voor nodig hebben.
Een kind grootbrengen is heel mooi! Maar ook heel vermoeiend en dit kan (tijdelijk) tekenen in je gezicht. Ik ken zelf geen moeder die nooit wallen of rimpels heeft gehad met name het eerste jaar.
Qua huid, ik heb nog steeds puistjes vanaf mijn twaalfde helaas. Heel vervelend maar buiten een goede huidverzorging niets aan te doen. Als je voor heen geen puistjes had denk ik dat ook dat nog weg trekt.
Mijn advies zou zijn om hier over te praten met vriendinnen, denk dat het heel herkenbaar is wat jij voelt. Als je tijd kan maken voor jezelf zou ik dat ook doen. Even naar de schoonheidsspecialist, kapper, mooie kleding kopen in de maat die je nu hebt.
Wat mij ook hielp was om te denken: deze buik heeft wel mijn kind beschermd, mijn benen geven mij vrijheid om te gaan en staan waar ik wil etc .
Sterkte hoor en ik hoop dat je zelfbeeld snel weer ombuigt naar positief, dat verdiend iedereen!
zondag 6 juli 2014 om 22:18
Oooh zo herkenbaar! De foto's van de eerste weken gaan nog wel maar na 3-4 maanden...poehee.... Ik bleef steken op 8 kg zwaarder dan voor zwangerschap. Met vijf maanden (ik gaf geen borstvoeding meer) heb ik besloten dat ik voor de 9 mnd op, 9 mnd af ging: ik moet nu nog ruim 2 kg tot eind deze maand en dan ben ik op oude gewicht. En hoe geweldig: ik pas mijn oude broeken weer!!!! Vandaag voor het eerst...
Had precies wat jij had: voelde me lelijk, dik, moe en niet mezelf....hormonen... Maar ben met mijn dikke lijf toch gaan shoppen voor een paar setjes die beetje verhullend werken, make upje en een goede beurt bij de kapper. Ik wilde me zo graag weer eens goed en mooi voelen! Is echt aanrader hoor want dan kom je uit de cirkel waar je nu in zit! Dus hup: de stad in en aansluitend met je man uit eten!
Oh en die flubberbuik wordt beter en je tijgerstrepen moet je trots op zijn! (Ben ik wel, doe gewoon mijn bikini weer aan)
Knuffel!!
Had precies wat jij had: voelde me lelijk, dik, moe en niet mezelf....hormonen... Maar ben met mijn dikke lijf toch gaan shoppen voor een paar setjes die beetje verhullend werken, make upje en een goede beurt bij de kapper. Ik wilde me zo graag weer eens goed en mooi voelen! Is echt aanrader hoor want dan kom je uit de cirkel waar je nu in zit! Dus hup: de stad in en aansluitend met je man uit eten!
Oh en die flubberbuik wordt beter en je tijgerstrepen moet je trots op zijn! (Ben ik wel, doe gewoon mijn bikini weer aan)
Knuffel!!
Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat.
zondag 6 juli 2014 om 22:45
Gefeliciteerd met je zoontje!
Ik herken dit zo goed! Ik was iets van 22 kilo aangekomen.
Ik voelde me ook zo lelijk, vooral mijn buik. Mijn zus zei na een paar maanden ook nog zoiets van: jij hebt nog een buik zeg, dat had ik niet hoor.
Ik ging heel veel op de weegschaal staan. Op een gegeven moment heb ik mezelf gedwongen om dat niet meer te doen want het werd obsessief. Mijn kind is nu 10 maanden en ik ben weer op gewicht. Maar dat is dus pas geleden gebeurd. Ik bleef een hele tijd steken en ineens ging ik weer afvallen. Ik heb wel op mijn eten gelet en geprobeerd genoeg te bewegen. Maar als het langer duurt is het ook niet gek hoor, een jaar of nog langer is ook normaal. Probeer niet teveel te vergelijken met anderen, ik doe dat ook maar dat kost zoveel energie. Ik heb vaak gezegd tegen mijn man dat ik me lelijk voelde. Hij vond mij helemaal niet lelijk maar ik bleef me onaantrekkelijk voelen. Het hielp wel dat hij zo lief was en steeds liet merken dat hij me nog aantrekkelijk vond. Met de seks ging het bij ons ook niet zo geweldig maar dat gaat nu ook weer beter (niet alleen omdat ik ben afgevallen, ook omdat ons kind beter is gaan slapen). Wat de anderen ook zeggen, geef het tijd. En vooral: schaam je niet. Ik schaamde me voor hoe ik eruit zag maar ook dat ik er zo mee zat. Ik vond dat ik niet moest zeiken want mijn baby is gezond etc etc.
Ik huilde best veel en daar schaamde ik me dan ook weer voor.
Toen ik er een keer met een vriendin over sprak bleek dat ze het herkende, zij was ook niet zo snel weer in shape en voelde zich ook verdrietig.Ik had meer aan haar kunnen hebben als ik het eerder had verteld. Zo ook met een paar andere dingen, ik durfde het niet te vertellen aan anderen omdat ik bang was dat ze zouden denken dat ik depressief was of zo. Maar ik heb mezelf veel steun ontzegd daardoor. Dus als ik jou was zou ik erover praten, met iemand uit je omgeving en/of met je huisarts.
En inderdaad, aandacht aan jezelf besteden helpt wel. Neem anders een vriendin mee, als je gaat winkelen.
Ik herken dit zo goed! Ik was iets van 22 kilo aangekomen.
Ik voelde me ook zo lelijk, vooral mijn buik. Mijn zus zei na een paar maanden ook nog zoiets van: jij hebt nog een buik zeg, dat had ik niet hoor.
Ik ging heel veel op de weegschaal staan. Op een gegeven moment heb ik mezelf gedwongen om dat niet meer te doen want het werd obsessief. Mijn kind is nu 10 maanden en ik ben weer op gewicht. Maar dat is dus pas geleden gebeurd. Ik bleef een hele tijd steken en ineens ging ik weer afvallen. Ik heb wel op mijn eten gelet en geprobeerd genoeg te bewegen. Maar als het langer duurt is het ook niet gek hoor, een jaar of nog langer is ook normaal. Probeer niet teveel te vergelijken met anderen, ik doe dat ook maar dat kost zoveel energie. Ik heb vaak gezegd tegen mijn man dat ik me lelijk voelde. Hij vond mij helemaal niet lelijk maar ik bleef me onaantrekkelijk voelen. Het hielp wel dat hij zo lief was en steeds liet merken dat hij me nog aantrekkelijk vond. Met de seks ging het bij ons ook niet zo geweldig maar dat gaat nu ook weer beter (niet alleen omdat ik ben afgevallen, ook omdat ons kind beter is gaan slapen). Wat de anderen ook zeggen, geef het tijd. En vooral: schaam je niet. Ik schaamde me voor hoe ik eruit zag maar ook dat ik er zo mee zat. Ik vond dat ik niet moest zeiken want mijn baby is gezond etc etc.
Ik huilde best veel en daar schaamde ik me dan ook weer voor.
Toen ik er een keer met een vriendin over sprak bleek dat ze het herkende, zij was ook niet zo snel weer in shape en voelde zich ook verdrietig.Ik had meer aan haar kunnen hebben als ik het eerder had verteld. Zo ook met een paar andere dingen, ik durfde het niet te vertellen aan anderen omdat ik bang was dat ze zouden denken dat ik depressief was of zo. Maar ik heb mezelf veel steun ontzegd daardoor. Dus als ik jou was zou ik erover praten, met iemand uit je omgeving en/of met je huisarts.
En inderdaad, aandacht aan jezelf besteden helpt wel. Neem anders een vriendin mee, als je gaat winkelen.
zondag 6 juli 2014 om 22:48
Ik zag er ook niet uit in de maanden na de bevalling, hoor. Ik was dan weliswaar heel veel afgevallen door de borstvoeding, maar ik had een ontzettend ingevallen gezicht en een kurkdroge huid, echt met schilfertjes rond mijn ogen en neus, zo droog. Ik kon smeren zoveel als ik wilde, het hielp niks. En dan had ik ook nog een enorm slaapgebrek, dus ik was bleek en had wallen onder mijn ogen.
Het wordt echt beter, een half jaar is relatief nog erg kort.
Het wordt echt beter, een half jaar is relatief nog erg kort.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 6 juli 2014 om 22:55
kiezen voor een kind is kiezen voor een andere fase. als je een kind hebt, ga vol voor je kind, jij en je kind, een band die blijft.
je levert je uiterlijk er voor in: voor je schat. en sommigen hebben mazzel en zijn weer redelijk terug in vorm: het gros verliest echter taille, heeft striae, hangborsten, flubberbuik, dikker, spataderen, veranderde vagina etc etc.
dat is niet mooi, maar je schat is het meer dan waard toch?
je levert je uiterlijk er voor in: voor je schat. en sommigen hebben mazzel en zijn weer redelijk terug in vorm: het gros verliest echter taille, heeft striae, hangborsten, flubberbuik, dikker, spataderen, veranderde vagina etc etc.
dat is niet mooi, maar je schat is het meer dan waard toch?
zondag 6 juli 2014 om 23:12
Het is gewoon heel persoonlijk. Ook de band met jezelf blijft altijd en ook daar moet je aandacht aan geven!
En het is helemaal niet gezegd dat alles blijft zoals het nu is. Nu mijn kind twee is zie ik er beter uit dan ooit, heb zelfs meer taille nu dan voor mijn zwangerschap. Geef jezelf echt ruim de tijd, het wordt echt beter.
En het is helemaal niet gezegd dat alles blijft zoals het nu is. Nu mijn kind twee is zie ik er beter uit dan ooit, heb zelfs meer taille nu dan voor mijn zwangerschap. Geef jezelf echt ruim de tijd, het wordt echt beter.
maandag 7 juli 2014 om 12:10
Ik ben ruim vijf maanden geleden bevallen en ook nog niet in vorm. Vijfentwintig kilo aangekomen... daar is inmiddels wel alweer ruim twintig van weg en mijn kleren (de meeste dan) passen weer. Met kleren zie ik er best aardig uit, probeer je te realiseren dat dat voor de meeste moeders die jij ziet geldt. Met kleding kun je best veel verbergen. En ja, ik heb ook vriendinnen die twee weken na de bevalling alweer onder hun startgewicht zaten. Ik niet helaas.
Het 'oppervlakkige' advies:schaf wat goed corrigerend ondergoed aan, ga op zoek naar een paar flatterende kledingstukken waarin jij je lekker voelt (ja het is misschien zonde van het geld want over een paar maanden is het hopelijk te groot, maar dat maakt niet uit), goede schoenen erbij, langs de kapper en de schoonheidsspecialiste en je ziet er van de buitenkant echt weer prima uit. Trek gewoon een paar keer een dag voor jezelf uit, plan dat ook in en regel oppas. Ik kan er bijvoorbeeld echt van genieten gewoon even ergens alleen te lunchen en daarbij wat te lezen/forummen.
En voor zover je echt last hebt van depressieve/neerslachtige gevoelens, om wat voor reden dan ook, ga langs de huisarts. Het is echt niet gek om dit soort gevoelens te hebben en het kan fijn zijn om er eens met iemand over te praten, misschien is een paar keer bij de huisarts al voldoende of misschien heb je iets langdurigers nodig, bijv bij een psycholoog.
Het 'oppervlakkige' advies:schaf wat goed corrigerend ondergoed aan, ga op zoek naar een paar flatterende kledingstukken waarin jij je lekker voelt (ja het is misschien zonde van het geld want over een paar maanden is het hopelijk te groot, maar dat maakt niet uit), goede schoenen erbij, langs de kapper en de schoonheidsspecialiste en je ziet er van de buitenkant echt weer prima uit. Trek gewoon een paar keer een dag voor jezelf uit, plan dat ook in en regel oppas. Ik kan er bijvoorbeeld echt van genieten gewoon even ergens alleen te lunchen en daarbij wat te lezen/forummen.
En voor zover je echt last hebt van depressieve/neerslachtige gevoelens, om wat voor reden dan ook, ga langs de huisarts. Het is echt niet gek om dit soort gevoelens te hebben en het kan fijn zijn om er eens met iemand over te praten, misschien is een paar keer bij de huisarts al voldoende of misschien heb je iets langdurigers nodig, bijv bij een psycholoog.
maandag 7 juli 2014 om 12:27
Naast alle make-over tips wil ik benadrukken dat het echt belangrijk is om dingen te blijven ondernemen die even niet met het moederschap te maken hebben. Lunch met collega's en vriendinnen, avondje weg met man of gewoon zelf een stuk wandelen: je blijft dan je sterke ik voelen. Je moet even de vicieuze cirkel doorbreken. Door je zo rot te voelen, het uit te spreken maar niks te veranderen wordt het alleen maar erger. Laat de negatieve gedachten los en je zult zien dat afvallen en affectie ook vanzelf goed komen. Een dikke knuffel! Jouw post hier is al een goed begin!