Ik vind mijn leven stom

Hoe lang voel je je al zo en heb je vaker dergelijke periodes in je leven gehad of is dit de eerste keer?

Het is vervelend als je zo weinig energie nog overhoudt en merkt dat "vrienden" jou ook niet tegemoetkomen door jou bijvoorbeeld ook eens vaker te bezoeken.



Als je weinig energie hebt is het lastig om nieuwe contacten op te doen. Je moet genoeg puf hebben om de ander eerst te leren kennen en veel dingen samen doen is lastig alsmede dat je weinig te vertellen hebt over wat je meemaakt dus het zal moeten aansluiten bij mensen die willen praten zonder dat het gaat over wat je nu weer allemaal gedaan en meegemaakt hebt op heel erg enthousiast gebied.



Op een sportvereniging draait alles om bewegen op dat moment, om de setting die er dan is. Dat kan uitgebreid worden maar is wel een lastiger uitgangspunt. Kijk oOf er dingen zijn die je alsnog wel kan doen en minder energie vragen zoals een cursusje met iets van creativiteit waarbij je vanuit een andere setting praat dus meer de rustige relaxte stranddingen zeg maar.



Ik merk dat op een sportvereniging het al snel meer richting drukke dingen doen gaat en op mensen die zelf graag thuis knussig bezig zijn meer mogelijkheid is om rustig een thee te drinken bij iemand thuis met andere onderwerpen. Uiteraard overlapt het wel maar de tweedeling is soms wel duidelijk te merken. Je lijkt meer type mensen om je heen te hebben die graag bijvoorbeeld gaan stappen en uitgaan met een grote groep, terwijl je meer behoefte lijkt te hebben aan mensen die rustig een wandeling willen maken op het strand.



De kunst is die mensen te gaan vinden.



Kijk of je het voor jezelf thuis nog aangenamer kan maken. Jezelf verwennen, kijken wat je leuk vindt om met weinig middelen toch te genieten zoals een goed boek weer eens oppakken, kaarsjes aan (niet weglopen), toch weer eens jezelf oppimpen met een nieuw kapsel. Het is soms lastig om de dingen weer te vinden, ook qua gevoel, waar je weer energie van krijgt.



Je huis verkopen is iets wat je kan doen met een goede gezondheid, je hebt meer reserves om het op te vangen als het misgaat. Heb je al weinig energie kan het de doodsteek zijn voor je gezondheid omdat het zoveel vraagt dat er helemaal niets meer overblijft en dan heb je ook een probleem met de dingen die nog wel goed gaan. Maar als je denkt dat het voor je gezondheid nu niet zoveel uitmaakt... dan heb je het jezelf wel aangenamer gemaakt met een mooi stukje natuur, strand en zee!



De vrienden zijn toch al niet zo happig, misschien vinden ze het wel interessant als je naar zee verhuist en zie je ze vaker als ze strand en zee ook leuk vinden. Meer mensen die daar wonen die ook graag de zee en het strand zien.



Je weet nooit hoe het uitpakt, je zit nu in een impasse, uitbreken kan als je energie kan vinden, anders is het vaak een kwestie van even verduren tot er altijd toch weer een moment komt waarop het wel weer beter gaat. Ondertussen om je heen kijken af en toe voor een nieuwe frisse kijk en dan weer even accepteren.



Ik ken wel het gevoel/de ervaring dat je sowieso erg weinig hebt en dat elke stap maakt dat je misschien wel helemaal niets meer hebt.



Een vaste liefhebbende partner is er bij mij ook al lang niet, vraagt voor mij ook al veel energie, er zijn weinig mensen waar ik energie van krijg, die niet teveel van mij verlangen of zich niet teveel willen bemoeien met hoe ik zou moeten (over)leven omdat ze mijn klachten en mijn enig werkende oplossingen niet snappen. Dus dat is ook altijd een kwestie van zoeken met welke mensen ik wel een prettige verstandhouding kan hebben met voldoende binding die ze niet persé willen halen uit elk weekend stappen (ook leuk 1x in het jaar maar ik kan het simpelweg niet elke maand), praten over wat we nu weer allemaal gedaan hebben (tja soms doe ik echt niets omdat ik niets kan) en dus op zoek naar mensen die een kopje thee en kletspraatjes over het leven of de hobby thuis kunnen praten.



Geen partner en ook geen goede gezondheid maakt dat de klok ook aardig aan het wegtikken is m.b.t. kinderen. Dat heb ik steeds meer een plekje gegeven omdat ik zie hoeveel kinderen ook kunnen vragen maar soms zijn dat wel dingen die even weer lastig zijn.



Ik herken het in het kader omdat het voor mij niet altijd alleen maar lijkt dat ik aan het overleven maar heel vaak ook echt aan het overleven was. Dan is je uitgangspunt de basisdingen en is het sprokkelen van kleine beetjes leukigheid. Dat blijft de kunst en de uitdaging die ik toch elke keer weer aanga.



Succes er mee, ik hoop voor je dat je nog veel mag genieten van zee en strand en een leuk huisje waarin je jezelf kwijt kan! Of dat nu met verhuizen is of in je eigen huidige huisje waarin je de zeeschelpen neerlegt.

@paekzwart en to

Maslow heeft één ding gruwelijk over het hoofd gezien, maar dat zal wel de tijdgeest zijn geweest waarin hij leefde.

Mensen die de top van zijn piramide hebben bereikt, vallen meestal in een groot zwart gat, simpelweg omdat er niets meer is om naar te streven, dan is het leven bijkans voorbij, het is dan alleen nog maar een kwestie van wachten.



Altijd blijven vernieuwen is daar het antwoord op, maar kan zowel erg leuk en uitdagend, ook vreselijk vermoeiend zijn.

quote:alexandrina01234 schreef op 12 juli 2014 @ 17:52:

Er zitten mooie reacties tussen!

Het is zeker niet zo dat ik als een klagende zoutzak op de sportvereniging zit. Ik ben vrolijk en ga leuke gesprekken aan. Maar het is toch lastig om daar een vriendschap uit op te bouwen. Mensen van rond mijn leeftijd hebben hun vriendenkring vaak toch allemaal op orde, hebben vaak kleine kinderen, een gezin etc.



Ik ben van jouw leeftijd. En ik ken meer dan genoeg mensen die met enige regelmaat hun vriendenkring iets uitbreiden. Dat mensen een gezin hebben wil niet zeggen dat ze niet op vriendschappen zitten te wachten.



En je moet ook maar nét die ene klik hebben met iemand hoor...het is natuurlijk niet zo dat je met iedereen met wie je s een leuk gesprekje hebt, ook een vriendschap wil of kan aangaan.



Waarom moet alles uitlopen op een innige vrienschap? Je kan toch ook samen af en toe wat leuks gaan doen en dan zien wat er uit voortvloeit?



Voor nmlk geldt dat ook (vriendenwebsite): je doet wat leuks met een groepje, maar het duurt lang voordat daar evt een nieuwe vriendschap uit voortvloeit. Je wereld wordt gewoon wat kleiner omdat de dingen inmiddels redelijk vast staan. Ik heb ene vriendin bv met een klein kind, zij ontmoet bv weer alleenstaande moeders met een zelfde soort leven en soms ontstaat dan op een heel natuurlijk manier een vriendschap. Weekendjes weg doe ik ook wel, ik ga bv ook alleen op vakantie. Ik kan goed alleen zijn. Maar soms heb je even geen zin om wéér alleen weg te moeten gaan.



Waarom zou je niet gewoon weg gaan met iemand waar het gezellig mee is? Met een kennis kan je ook leuk op stap hoor.



Verveelde puber..ach...dat wat ik hier schrijf is natuurlijk puur het ongelukkige gevoel, en ik wil er iets mee. Ik zie dat zelf niet als jengelen, maar als een vraag hier om advies. Ik kan ook doorgaan met mijzelf niet gelukkig voelen en niets doen om het te veranderen.



Het is ook niet zo dat ik noooit leuke dingen doe of zo. Maar het is beperkt. Misschien mis ik inderdaad wel die liefhebbende partner of die hartsvriendin. De minnaar maakt de situatie inderdaad ook niet beter; ik ben inmiddels ook wel weer aan het daten met anderen maar je hart moet daar wel voor openstaan en het is, mijns inziens, een toevalstreffer als je daar een liefde ontmoet (internet). Heb in het verleden wel veel gedate. En ook bij het daten ben ik echt wel vrolijk en leuk en zit ik niet te klagen hoor. Dat wat ik nu opschrijf is niet mijn dagelijkse gemoedstoestand en zeker niet de toestand waarin men mij "aantreft". Vergis je niet, de vrolijkste mensen kunnen van binnen soms diepongelukkig zijn zonder dat je het aan ze merkt.



Je maakt het wel erg ingewikkeld allemaal. Je noemt continu redenen waarom je geen nieuwe mensen kan ontmoeten. Er kan heel veel, maar dan moet je wel uit je stoel komen. En vooral stoppen met bedenken van redenen waarom het niks wordt. Als je niet begint wordt het zeker niks.



Een camping zou zeker een idee zijn! Ik heb er ook al over zitten denken om een tijdje wat te huren niet ver van het strand, om te kijken of mij dit bevalt. En als dat zo is, toch eens te gaan kijken voor een "echt" huis daar. Die paar vrienden die ik heb, zullen mij wellicht ook daar komen opzoeken - zoals iemand hier ook schreef.



En vaak is het ook de zelfverkozen eenzaamheid hoor. Zoals Paekzwart als schrijft: ik heb niet altijd energie voor bepaalde mensen en kies dan ook voor het alleen-zijn. Dat maakt het soms ook zo tegenstrijdig. Ik ben geen makkelijk persoon en geen allemansvriend. Daarom koester ik ook de mensen die er wél zijn in mijn leven. Iemand zei ook nog "tel je zegeningen". (of iets dergelijks) Dat doe ik ook, daarom schreef ik ook al: ik heb feitelijk niets te klagen. Maar maakt dat het dat je gelukkig bent? Dat je je happy voelt? Dat kan je dan eigenlijk wel tegen iedereen zeggen die eenzaam thuis zit; je bent gezond! je hebt werk! je hebt een huis! Maar een mens is een sociaal wezen en heeft meer nodig om zichzelf van binnen gelukkig te voelen. Zeker als aan al die voorwaarden is voldaan (Maslow?).



Ik vind jullie reacties mooi en ik heb er ook zeker wat aan. Ik denk dat ik op een rijtje ga zetten wat ik nou precies wil; dingen waarvan ik denk dat ze mij gelukkig(er) gaan maken. En daar wil ik dan langzaam naartoe werken. Te beginnen met een optie op een plekje meer in de natuur/bij het strand. Zonder meteen hier alles achter mij te verbranden. Sparen om dit te verwezenlijken.



Sparen om op een camping aan het strand te gaan staan? Meen je dat nou?



Dan heb ik ook iets om naartoe te leven en een motivatie, iets om naar uit te zien. Ik denk ook dat dat belangrijk is als je geen kinderen hebt, geen man en een baan waarin je vrij vast zit. Je blijven ontwikkelen. Overigens, ik woon in Amsterdam. Ik ben gek op deze stad, maar het is natuurlijk ook allemaal behoorlijk individueel. En druk.



Ik moet ook niet te definitief denken: stel dat ik ooit uit deze stad vertrek, wil dat niet zeggen dat ik er nooit meer kan terugkeren. Maar dan heb ik het wel geprobeerd en weet ik ook wat mij uiteindelijk gelukkiger maakt!Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg.

Heb je er wel erg in dat zo'n huisje bij het strand idylisch is in het laagseizoen, maar dat je in zo'n omgeving overspoelt wordt door massatoerisme uit binnen- en buitenland tijdens vakantieperiodes?



Als je meer kindvrije vrienden wil, kun je proberen je activiteiten daar op aan te passen. Op de sportschool zie je vrijwel alleen kindvrijen of mensen van wie de kinderen oud genoeg zijn hun eigen gang te gaan, als je er rond 17-18 uur komt. Mensen met kleine kinderen moeten om die tijd hun kinderen voeren.



Als je al in de 40 bent, zou je toch denken dat je leeftijdsgenoten wel ver door de kindertijd heen zijn waardoor ze ook weer meer vrijheid hebben voor vriendschappen zonder de hele tijd gehinderd te worden door de kinderen omdat die hun eigen plan kunnen trekken.



Boek 'ns een groepsrondreis, eventueel een singlereis. Wellicht doe je daar ook nog leuke contacten op die je kan behouden als je weer terug in NL bent. Mensen zonder (kleine) kinderen reizen vaak buiten de schoolvakanties.

quote:Een caravan op Bakkum kost al snel een paar duizend euro, om nog maar te zwijgen over het jaarlijkse stageld. Zoals ik al eerder zei: ik kan net leuk rondkomen maar heb geen duizenden euro's spaargeld. Een huisje huren voor een paar weken kost ook al snel een paar duizend euro. Een week heeft niet zo veel zin denk ik. Ik heb alles afgezocht, maar goedkoper kom je niet. Dus het zal toch even sparen worden, wat niet erg is



(Eer)gister bood nog iemand haar caravan met staplaats aan op camping Geversduin in Castricum. Niet zo hip als Bakkum, maar daardoor ook geen belachelijke prijzen en wachtlijsten. Het ligt in/aan de duinen.

Koop dat ding en ga ervaren of je het wat vindt, hoe het voelt. Als je het niks vindt verkoop je hem weer.

Nog eenvoudiger te doen.



Ipv groots een caravan kopen. Mooi maar als je nu wat wilt doen.

Zou ik mij opgeven voor vrijwilligerswerk in de natuur. Lekker bezig bv het onderhoudt van een bos.

Krijg je waarschijnlijk ook weer energie van.



Tegenwoordig is een huis,baan en gezond een groot goed.

Al lijkt het voor jouw is dit het nu.



Misschien ligt het er ook aan, wat je in het leven al gezien hebt.

Bij andere mensen.

http://http://www.staatsbosbeheer.nl/Ov ... igers.aspx

Ik vind dat je je erg richt op dingen die buiten je liggen. Andere mensen en sportclubjes. Huisje aan zee/in het bos. Daten en de minnaar. Terwijl de sleutel ligt in jezelf leuk vinden. Genieten van het leven in welke vorm het zich ook aanbiedt.



Al het andere is leuk en ik zou het ook zeker doen en proberen, maar hoe je het ervaart en beleefd bepaald je gevoel erbij. Het is niet iets buiten jezelf dat jou je geluk zou moeten brengen, het is waardering voor jezelf en het leven dat je hebt ontwikkelen.

Toen ik eind 20 was heb ik ook wel eens het 'is dit alles' gevoel gehad. Goede baan, eigen huis, maar ik had soms het gevoel dat mijn leven rustig voort kabbelde terwijl mensen om mij heen (naar mijn idee) een spannender leven hadden.

Het gevoel is nooit ernstig geweest en ik heb mijn leven nooit stom gevonden, maar wat in mijn geval 'hielp':

- reizen, dat relativeert enorm....

- vrijwilligerswerk, aangezien ik in mijn betaalde werk niet altijd het gevoel heb iets bij te dragen aan de maatschappij en ik die behoefte blijkbaar wel heb

- zo veel mogelijk genieten van wat ik heb/had, alle tijd om te sporten wanneer ik wil, skeeleren, spontaan uit eten gaan.



Eigenlijk had ik een heel leuk leven en ineens leerde ik mijn vriend kennen, waarna het leven in een stroomversnelling kwam.



Op dit moment ben ik eind 30, al jaren samenwonend, 2 kinderen & hond. Heel andere baan dan toen, maar ook leuk. En ik doe nog steeds mijn best om ook in deze situatie zo veel mogelijk te genieten van wat ik heb. Dat moet de basis zijn volgens mij...

Vriendschap moet echt van 2 kanten komen. Meer dan je best kun je niet doen. Alleen als kind had ik veel vriendinnen. Heb ook vriendschappen gehad waarbij ik meestal het initiatief moest nemen. Als ik die mensen mee vroeg, vonden ze het oooh zo leuk. Maar zelf kwamen ze zelden met iets. Of ze zeiden de afspraak op het laatste moment af. Want dan kwam er ineens iets leukers op hun pad. In zulke mensen steek ik geen energie meer. Er kan natuurlijk wel eens iets tussen komen. Maar als het vaak gebeurt, voel ik me het 5e wiel aan de wagen. Mijn vroegere contacten zijn ook verwaterd. Doordat vriendinnen een relatie kregen en toen zag ik ze bijna niet meer. Afspreken zat er niet meer in. Sommigen van hen kom ik nog wel eens tegen en dan is het niet meer dan een klein praatje. Ook al zeggen we dan dat het leuk is om weer eens af te spreken, het is er nooit van gekomen. Nu hebben ze al jaren een relatie met dezelfde en soms al een gezin. Dan krijgen ze het daar weer druk mee, dus ik zie het gewoon niet meer gebeuren.



Nieuwe vriendschappen maken is me nauwelijks gelukt. Nu heb ik maar 1 vriendin en 1 vriend om mee af te spreken. Zo'n verschil met vroeger. Toen kon ik echt kiezen wie ik ging bellen. Er was altijd wel iemand om iets leuks mee te doen.

Ik onderneem nu ook wel dingen, zoals badmintonclub, hobbyclub en zit bij de vriendenkring van MEE. En ik maak ook wel kleine praatjes. Maar een echte vriendschap komt er niet uit. En ik moet ook echt een klik met mensen hebben. En dat heb ik niet gauw meer. Vind ook veel standaard dingen niet leuk (discotheken, cafés, harde muziek, feestjes). Ben best een einzelgänger wat dat betreft. Ik kan goed alleen zijn, woon ook alleen. Ik heb veel tijd voor mezelf nodig en ik hoef nog niet zo nodig een relatie.

Ze zeggen dat je de meeste kans op vrienden maakt met mensen met dezelfde interesses als jou. Maar dan nog moet de andere partij het ook willen.

Doet me denken aan dit verhaaltje: http://www.facebook.com/2 ... 982725383/?type=1&theater



(Het is een foto van een oude mevrouw met dit verhaaltje:



The 92-year-old, petite, well-poised and proud lady, who is fully dressed each morning by eight o’clock, with her hair fashionably coifed and makeup perfectly applied, even though she is legally blind, moved to a nursing home today. Her husband of 70 years recently passed away, making the move necessary.



After many hours of waiting patiently in the lobby of the nursing home, she smiled sweetly when told her room was ready. As she maneuvered her walker to the elevator, I provided a visual description of her tiny room, including the eyelet sheets that had been hung on her window. “I love it,” she stated with the enthusiasm of an eight-year-old having just been presented with a new puppy.



“Mrs. Jones, you haven’t seen the room …. just wait.”



“That doesn’t have anything to do with it,” she replied. “Happiness is something you decide on ahead of time. Whether I like my room or not doesn’t depend on how the furniture is arranged, it’s how I arrange my mind. I already decided to love it. It’s a decision I make every morning when I wake up. I have a choice; I can spend the day in bed recounting the difficulty I have with the parts of my body that no longer work, or get out of bed and be thankful for the ones that do. Each day is a gift, and as long as my eyes open I’ll focus on the new day and all the happy memories I’ve stored away, just for this time in my life.”



She went on to explain, “Old age is like a bank account, you withdraw from what you’ve put in. So, my advice to you would be to deposit a lot of happiness in the bank account of memories Thank you for your part in filling my Memory bank. I am still depositing.”



And with a smile, she said: “Remember the five simple rules to be happy:



1. Free your heart from hatred.

2. Free your mind from worries.

3. Live simply.

4. Give more.

5. Expect less)





Normaal hou ik niet van dit soort verhaaltjes op Facebook, maar toch vond ik het erg leuk om te lezen.

Het ging me vooral om het zinnetje dat ze van tevoren al besloten had om van de nieuwe kamer in het bejaardentehuis leuk te vinden en er van te gaan genieten.



Dus waarom niet een caravan/huisje aan zee kopen en plannen maken om er van te gaan genieten?

quote:alexandrina01234 schreef op 12 juli 2014 @ 12:46:

Wat kan ik doen om deze impasse te doorbreken? Toch die stap zetten en gaan verhuizen? Een caravan / tuinhuis kopen buiten de stad? Een nieuwe start? Ik weet het even niet meer.



Een abonnement op de Happinez lijkt mij de belangrijkste eerste stap van jouw spirituele zoektocht

en anders bied jezelf aan om op huizen te passen in een weekend ofzo bij de zee

quote:quattro35 schreef op 12 juli 2014 @ 23:39:



[...]







Een abonnement op de Happinez lijkt mij de belangrijkste eerste stap van jouw spirituele zoektocht



Ja, maar van de Happinez moet je steeds andere dingen doen. Daar had Lebbis ooit een goed stukje over



https://www.youtube.com/watch?v=LemumrARg2U&feature=kp

To zullen we van huis ruilen? ik heb een koophuis en wil graag naar Amsterdam..

Ms een keer voor een paar dagen ?

Elke week verplicht naar dezelfde camping, (omdat je daar geld voor hebt betaald) dát lijkt me pas saai.

Het begint vaak klein en van daaruit kom je weer verder.

Probeer te denken in mogelijkheden ipv ja maar....