Psyche
alle pijlers
acceptatie partner adhd
dinsdag 15 juli 2014 om 15:57
Hallo,
Graag zou ik wat adviezen willen van vreemden. Of iemand even lekker wil rationaliseren en mij advies kan geven hoe ik dit aan moet pakken.
Ik heb vijf jaar een relatie en mijn partner heeft adhd. Dit levert vooral thuis problemen op. Hij werkt wel fulltime. Thuis doe ik alles en is het zo gegaan dat ik eigenlijk zijn moeder ben. Ik doe het huishouden en ik regel en herinner hem aan alles en elke handeling die hij uitvoert ruim ik op. De laatste maanden doet hij wel dingen als ik het hem vraag dus dat is heel fijn. (keer boodschappen of stofzuigen)
Emotioneel gezien hebben wij een sterke band en helpt hij mij altijd als ik ergens mee zit. Hij is altijd mijn steun en toeverlaat.
Nu is het zo dat we alle hulpverlening hebben gehad en er niets is verandert. Het is moeilijk om te bepalen of het onwil of onkunde is. Veel praten en mooi praten maar niets doen.
Dus moet ik eigenlijk een beslissing maken of ik dit verder wil. Elke keer kon ik positief denken of dacht ik wel weer aan een oplossing.
Maar de afgelopen weken heb ik een rust over me heen gekregen en interesseert het me niet meer. Ik laat de problemen bij hem. Aan de ene kant vind ik dit fijn. Ik voelde me de labiele vriendin bij de ggz. Maar aan de andere kant beangstigd het me. Ik herken het niet van mezelf. Ik vind dat je je partner niet laat vallen in moeilijkheden. Dus denk ik elke keer is dit het begin van het einde? Verliefdheid voel ik ook niet. Het is koud.
Dus ja weg gaan of blijven. En als ik blijf hoe accepteer ik dat dan? Hoe accepteer je dingen überhaupt? Hoe doe ik alles zonder gefrustreerd te raken? Niet elke keer weer aan hem trekken en nieuwe dingen proberen. Vrede hebben dat dit het is. Niet verdrietig te raken als iedereen vol lof is over hem omdat hij werkt (wat iedereen belangrijk vind in deze maatschappij) en ik ben arbeidsongeschikt maar ik zorg verder wel voor alles. Hij waardeert het enorm dat ik dat doe maar het komt niet aan. Zijn familie kent wel zijn problemen maar dingen worden ontkent of kleiner gemaakt.
Maar aan de andere kant moet ik ook niet zeuren. Er zijn genoeg vrouwen die veel alleen doen en die hebben ook nog kinderen. Verder werk ik niet, het gaat veel beter en wil weer wat uren werken. Fulltime gaat het nooit worden dus is dit wat ik naar hem terug doe omdat hij fulltime werkt. Dit denk ik als ik me goed voel. Als ik me slecht voel ben ik een bak frustratie.
PS:
Voor de duidelijkheid ik vind het niet erg dat hij ADHD heeft. Het is een neurobiologische stoornis, alleen ik heb wel moeite dat hij niet dingen bedenkt om ermee om te gaan. Geen herinneringen zet in zijn telefoon, klussenlijsten niet volhoud enz. Hij hangt op de bank, altijd. Faalangst haal ik uit zijn woorden.
Graag zou ik wat adviezen willen van vreemden. Of iemand even lekker wil rationaliseren en mij advies kan geven hoe ik dit aan moet pakken.
Ik heb vijf jaar een relatie en mijn partner heeft adhd. Dit levert vooral thuis problemen op. Hij werkt wel fulltime. Thuis doe ik alles en is het zo gegaan dat ik eigenlijk zijn moeder ben. Ik doe het huishouden en ik regel en herinner hem aan alles en elke handeling die hij uitvoert ruim ik op. De laatste maanden doet hij wel dingen als ik het hem vraag dus dat is heel fijn. (keer boodschappen of stofzuigen)
Emotioneel gezien hebben wij een sterke band en helpt hij mij altijd als ik ergens mee zit. Hij is altijd mijn steun en toeverlaat.
Nu is het zo dat we alle hulpverlening hebben gehad en er niets is verandert. Het is moeilijk om te bepalen of het onwil of onkunde is. Veel praten en mooi praten maar niets doen.
Dus moet ik eigenlijk een beslissing maken of ik dit verder wil. Elke keer kon ik positief denken of dacht ik wel weer aan een oplossing.
Maar de afgelopen weken heb ik een rust over me heen gekregen en interesseert het me niet meer. Ik laat de problemen bij hem. Aan de ene kant vind ik dit fijn. Ik voelde me de labiele vriendin bij de ggz. Maar aan de andere kant beangstigd het me. Ik herken het niet van mezelf. Ik vind dat je je partner niet laat vallen in moeilijkheden. Dus denk ik elke keer is dit het begin van het einde? Verliefdheid voel ik ook niet. Het is koud.
Dus ja weg gaan of blijven. En als ik blijf hoe accepteer ik dat dan? Hoe accepteer je dingen überhaupt? Hoe doe ik alles zonder gefrustreerd te raken? Niet elke keer weer aan hem trekken en nieuwe dingen proberen. Vrede hebben dat dit het is. Niet verdrietig te raken als iedereen vol lof is over hem omdat hij werkt (wat iedereen belangrijk vind in deze maatschappij) en ik ben arbeidsongeschikt maar ik zorg verder wel voor alles. Hij waardeert het enorm dat ik dat doe maar het komt niet aan. Zijn familie kent wel zijn problemen maar dingen worden ontkent of kleiner gemaakt.
Maar aan de andere kant moet ik ook niet zeuren. Er zijn genoeg vrouwen die veel alleen doen en die hebben ook nog kinderen. Verder werk ik niet, het gaat veel beter en wil weer wat uren werken. Fulltime gaat het nooit worden dus is dit wat ik naar hem terug doe omdat hij fulltime werkt. Dit denk ik als ik me goed voel. Als ik me slecht voel ben ik een bak frustratie.
PS:
Voor de duidelijkheid ik vind het niet erg dat hij ADHD heeft. Het is een neurobiologische stoornis, alleen ik heb wel moeite dat hij niet dingen bedenkt om ermee om te gaan. Geen herinneringen zet in zijn telefoon, klussenlijsten niet volhoud enz. Hij hangt op de bank, altijd. Faalangst haal ik uit zijn woorden.
dinsdag 15 juli 2014 om 16:06
Gebruikt je partner medicatie?
Heb je het gevoel dat je "je vinger en niet op kunt leggen" wat je nu precies frustreert? Maar je weet dat er iets niet klopt in jullie dagelijkse gang van zaken?
Het wel of niet werken staat hier los van denk ik, al ben ik wel van mening als je partner fulltime werkt, dat het logisch is dat alle huishoudelijke zaken op jou terecht komen.
Met een partner met ADHD is dat nog een extra uitdaging en waarschijnlijk moet je ook alles regelen (afspraken, administratie e.d.) en heb jij het gevoel dat hij: niet luistert/ niet geïnteresseerd, niets onthoud en geen afspraken nakomt.
Heb je het gevoel dat je "je vinger en niet op kunt leggen" wat je nu precies frustreert? Maar je weet dat er iets niet klopt in jullie dagelijkse gang van zaken?
Het wel of niet werken staat hier los van denk ik, al ben ik wel van mening als je partner fulltime werkt, dat het logisch is dat alle huishoudelijke zaken op jou terecht komen.
Met een partner met ADHD is dat nog een extra uitdaging en waarschijnlijk moet je ook alles regelen (afspraken, administratie e.d.) en heb jij het gevoel dat hij: niet luistert/ niet geïnteresseerd, niets onthoud en geen afspraken nakomt.
dinsdag 15 juli 2014 om 16:09
Kiezen of delen...
Wel shit hoor, voor jou, maar ook voor je vriend. Hier een man die mij hierom met vlagen even zat is. Groot gelijk heeft hij. Ik heb er met periodes last van. Normaal kan ik er redelijk mee dealen. Nu, vlak voor de vakantie, is het hier weer chaos. Hij gooit zijn frustratie er dan weer even uit en dan is het weer goed. Dat jij dat niet meer kan, daar kun jij niets meer aan doen. Is al het gevoel weg?
Wel shit hoor, voor jou, maar ook voor je vriend. Hier een man die mij hierom met vlagen even zat is. Groot gelijk heeft hij. Ik heb er met periodes last van. Normaal kan ik er redelijk mee dealen. Nu, vlak voor de vakantie, is het hier weer chaos. Hij gooit zijn frustratie er dan weer even uit en dan is het weer goed. Dat jij dat niet meer kan, daar kun jij niets meer aan doen. Is al het gevoel weg?
dinsdag 15 juli 2014 om 16:18
Wat toffifee zegt... het is kiezen of delen.. Als je nu al het gevoel hebt dat je er niet mee om kan gaan ( is je goed recht) dan berg je maar als er kinderen komen....
(ik heb een man met adhd, zoon heeft het ook) En ja, ik herken je gevoel, ben het met vlagen spuugzat en twijfel regelmatig of ik dit aankan/ volhoud...
(ik heb een man met adhd, zoon heeft het ook) En ja, ik herken je gevoel, ben het met vlagen spuugzat en twijfel regelmatig of ik dit aankan/ volhoud...
dinsdag 15 juli 2014 om 16:19
Elke 3 maanden hadden wij flinke ruzie. Het ziet er allemaal zo nonchalant uit. En dan vertelde hij hoe hij dingen beleefde. En dat probeer ik dan ook te snappen. En dan moest ik weer energie opbouwen en weer me herinneren waar ik op gevallen was. Maar na zoveel ruzies is het alleen maar uitleggen hoe hij het ervaart en verder gebeurt er niets. Ik vind het moeilijk om weer mijn oude partner te zien.
Hij leest niets over adhd want dyslexie. Hij ging wel naar therapie maar elke keer loopt het mis. Elke keer is er wat. De psycholoog heeft er geen verstand van. Wat weten zij er nu allemaal van. Ik kan niet mijn gevoel verwoorden. Dat heb ik al geprobeerd. Wat ze vertellen ligt bij mij anders, mooi weer spelen, lopen te geinen enz. enz.
Dus het frustreert me dat hij niks DOET. Hij lijkt soms wel depressief. Ik ben het niet waard om geholpen te worden zegt hij. Het mislukt toch. Hij staat niet meer op. Hij vindt zichzelf mislukt in het leven. Dan zeg ik volgens mij moet je daar wat mee doen. Maar dat vind hij overdreven.
Hij leest niets over adhd want dyslexie. Hij ging wel naar therapie maar elke keer loopt het mis. Elke keer is er wat. De psycholoog heeft er geen verstand van. Wat weten zij er nu allemaal van. Ik kan niet mijn gevoel verwoorden. Dat heb ik al geprobeerd. Wat ze vertellen ligt bij mij anders, mooi weer spelen, lopen te geinen enz. enz.
Dus het frustreert me dat hij niks DOET. Hij lijkt soms wel depressief. Ik ben het niet waard om geholpen te worden zegt hij. Het mislukt toch. Hij staat niet meer op. Hij vindt zichzelf mislukt in het leven. Dan zeg ik volgens mij moet je daar wat mee doen. Maar dat vind hij overdreven.
dinsdag 15 juli 2014 om 16:30
Lieve Smile,
Heel erg herkenbaar. Laag zelfbeeld is kenmerkend voor adhd, schuld buiten zichzelf leggen ook. Mijn partner is al 5 jaar heel hard aan zichzelf aan het werken, en nog blijft het een strijd. Het is voor je partner heel heel moeilijk, waarschijnlijk ook een moeilijk verleden (verslavingsgevoelig? depressief?) maar voor jou zeker ook! Als hij de wil niet heeft om hard aan dingen te werken, blijft het voor jou trekken aan een dood paard. Zolang de liefde er nog is, blijft het waard om voor te vechten... Heb je een kinderwens? Zodra er kinderen komen veranderd alles met een partner met adhd... Advies kan ik je niet echt geven, maar als ik alles een paar jaar eerder had geweten, was ik eruit gestapt... Heel hard maar wel waar!
Heel erg herkenbaar. Laag zelfbeeld is kenmerkend voor adhd, schuld buiten zichzelf leggen ook. Mijn partner is al 5 jaar heel hard aan zichzelf aan het werken, en nog blijft het een strijd. Het is voor je partner heel heel moeilijk, waarschijnlijk ook een moeilijk verleden (verslavingsgevoelig? depressief?) maar voor jou zeker ook! Als hij de wil niet heeft om hard aan dingen te werken, blijft het voor jou trekken aan een dood paard. Zolang de liefde er nog is, blijft het waard om voor te vechten... Heb je een kinderwens? Zodra er kinderen komen veranderd alles met een partner met adhd... Advies kan ik je niet echt geven, maar als ik alles een paar jaar eerder had geweten, was ik eruit gestapt... Heel hard maar wel waar!
dinsdag 15 juli 2014 om 16:31
Jij zorgt voor alles in het huishouden en daardoor ben je hem tot steun, dat klopt. Ik denk eigenlijk eerder dat jij het af en toe nodig hebt om een blijk van waardering te krijgen en dat is volkomen menselijk. Maar een adhd-er zonder zelfinzicht en zonder wil om te veranderen kun je niet helpen. Als iemand daar zelf niet voor open staat is het eind zoek. En zo is het met iedereen die een issue heeft. Ik denk dat jouw man het bijltje er bij neer heeft gegooid omdat een adhd-er in het leven 20x zoveel te maken krijgt met afwijzing, afkeuring en frustraties omdat ze zoveel in zich hebben maar het nooit kunnen behalen/afmaken. Daarnaast heeft je man, naast hoogstwaarschijnlijk een laag zelfbeeld óók nog eens dyslexie, dubbel frustrerend begrijp je?
Hij belooft je vaak om je te helpen en doet het ook wanneer je het hem vraagt. Mensen met adhd beloven vaak heel veel omdat ze niet wéér willen teleurstellen, maar juist daar gaan ze de fout in omdat ze veel te veel van zichzelf verwachten en dit niet waar kunnen maken.
TO ik adviseer je om boeken te gaan lezen over adhd zodat je de gedachtegang en emoties van jouw man beter gaat herkennen.
Ik ben 28 en sinds een paar maanden erachter gekomen dat ik gezegend ben met de gave adhd. Voor mij is er heel veel duidelijk geworden. O.a. zo'n beetje alles wat er mis kon gaan in het leven ging mis bij mij. Ik ben me heel erg gaan verdiepen in adhd, gesproken op forums met andere adhd-ers, therapie om mijn verdriet te verwerken en ik heb me suf gelezen. Heel veel adhd trekjes zijn prima te temperen, als je zelf maar wil. Slachtofferrollen zijn nergens goed voor.
Hij belooft je vaak om je te helpen en doet het ook wanneer je het hem vraagt. Mensen met adhd beloven vaak heel veel omdat ze niet wéér willen teleurstellen, maar juist daar gaan ze de fout in omdat ze veel te veel van zichzelf verwachten en dit niet waar kunnen maken.
TO ik adviseer je om boeken te gaan lezen over adhd zodat je de gedachtegang en emoties van jouw man beter gaat herkennen.
Ik ben 28 en sinds een paar maanden erachter gekomen dat ik gezegend ben met de gave adhd. Voor mij is er heel veel duidelijk geworden. O.a. zo'n beetje alles wat er mis kon gaan in het leven ging mis bij mij. Ik ben me heel erg gaan verdiepen in adhd, gesproken op forums met andere adhd-ers, therapie om mijn verdriet te verwerken en ik heb me suf gelezen. Heel veel adhd trekjes zijn prima te temperen, als je zelf maar wil. Slachtofferrollen zijn nergens goed voor.
dinsdag 15 juli 2014 om 16:43
Poeh smile lastig!
Heb zelf adhd, maar in onze relatie ben ik juist vaak degene die vriendlief aan zaken moet herinneren, blijkbaar is onze 'culturele rolverdeling' dusdanig sterk dat vrouwen sowieso vaak de regeldingen op zich nemen?
Het enige wat ik erover kan zeggen is dat hij alleen echt gemotiveerd is om zijn gedrag aan te passen wanneer hij zelf last heeft van dit gedrag. En als hij dan gemotiveerd is moet je ook nog bekijken wat hij dan wel kan en wat (zonder hulp) gewoon niet gaat.
Maar als jij dingen voor hem oplost heeft hij nergens last van en dus geen reden om iets aan te pakken. En zorg ook dat jij er zo min mogelijk last van hebt, dus maak je niet druk als hij zijn tandartsafspraak vergeet, dat is zijn probleem...
Verder is trouwens wel heel belangrijk dat wanneer hij belooft om iets te doen, je met hem bespreekbaar maakt hóe hij dat gaat doen. Want inderdaad, anders blijft het bij woorden en komt het niet tot daden. Dus hoe ga je dat aanpakken en vooral hoe ga je ervoor zorgen dat je eraan denkt om het te gaan doen en dat je het niet uitstelt tot het te laat is. Tenminste... als je dit wil, want je moet ook geen hulpverlener worden in je relatie.
En hiermee is de vraag niet beantwoord of jij kan leven met een partner met deze eigenschappen...
Heb zelf adhd, maar in onze relatie ben ik juist vaak degene die vriendlief aan zaken moet herinneren, blijkbaar is onze 'culturele rolverdeling' dusdanig sterk dat vrouwen sowieso vaak de regeldingen op zich nemen?
Het enige wat ik erover kan zeggen is dat hij alleen echt gemotiveerd is om zijn gedrag aan te passen wanneer hij zelf last heeft van dit gedrag. En als hij dan gemotiveerd is moet je ook nog bekijken wat hij dan wel kan en wat (zonder hulp) gewoon niet gaat.
Maar als jij dingen voor hem oplost heeft hij nergens last van en dus geen reden om iets aan te pakken. En zorg ook dat jij er zo min mogelijk last van hebt, dus maak je niet druk als hij zijn tandartsafspraak vergeet, dat is zijn probleem...
Verder is trouwens wel heel belangrijk dat wanneer hij belooft om iets te doen, je met hem bespreekbaar maakt hóe hij dat gaat doen. Want inderdaad, anders blijft het bij woorden en komt het niet tot daden. Dus hoe ga je dat aanpakken en vooral hoe ga je ervoor zorgen dat je eraan denkt om het te gaan doen en dat je het niet uitstelt tot het te laat is. Tenminste... als je dit wil, want je moet ook geen hulpverlener worden in je relatie.
En hiermee is de vraag niet beantwoord of jij kan leven met een partner met deze eigenschappen...
dinsdag 15 juli 2014 om 16:48
dinsdag 15 juli 2014 om 16:50
@smile25 Zolang je hem blijft 'helpen' krijgt hij geen inzicht in zijn eigen problematiek. Ik kan me onwijs goed voorstellen dat je er kotsbeu van bent. Als praten niet helpt dan zou je serieus kunnen overwegen hoeveel energie je nog uit de relatie haalt..... En wat de relatie je nog waard is. Nooit jezelf wegcijferen voor een ander.... Is een beetje vrouw eigen
dinsdag 15 juli 2014 om 16:52
dinsdag 15 juli 2014 om 17:03
quote:m31 schreef op 15 juli 2014 @ 16:45:
Beste Tomaatje85,
Ik weet heel heel veel over adhd. Goed dat je zelfbewust bent, maar schuld buiten zichzelf leggen is wel degelijk een symptoom wat een adhd-er KAN hebben....Ah, ben je afgestudeerd in psychiatrie? De schuld op jezelf betrekken is een kenmerk van adhd, niet de schuld afschuiven op anderen.
Beste Tomaatje85,
Ik weet heel heel veel over adhd. Goed dat je zelfbewust bent, maar schuld buiten zichzelf leggen is wel degelijk een symptoom wat een adhd-er KAN hebben....Ah, ben je afgestudeerd in psychiatrie? De schuld op jezelf betrekken is een kenmerk van adhd, niet de schuld afschuiven op anderen.
dinsdag 15 juli 2014 om 17:04
Daarom dacht ik ook dat het goed is dat ik nu emotioneel een afstandje heb. Maar aan de andere kant beangstigd het me.
Ik heb altijd geprobeerd ervoor te zorgen dat het niet echt slecht met hem ging. Ik ben daar zelf geweest. Maar soms denk ik misschien heeft hij dat nodig. Op een gegeven moment moet je een keuze maken. Ga ik leven of wil ik dood (of op straat leven, verslaafd blijven enz)
Maar heb ik hem daarmee als ik niets doe... Toen hij jong was en hij lustte iets niet at hij gewoon niet. Gewoon dagen niet. Als je niet meer voor hem wast, koopt hij gewoon nieuwe kleren enz.
Hij zegt als ik jou niet meer heb dan moet de chemische reinigingsdienst bellen voor mijn huis na een paar maanden, krijg ik geen vitamine binnen, verwaterd het contact met vrienden enz. enz.
Eerder zei hij ik word niet depressief ik stap er dan zelf uit. Hiermee dreigt hij niet meer mee. Hier ben ik heel boos om geworden.
Waardering voel ik gewoon niet. Ik heb ook veel woede naar zijn ouders. Wat nergens op slaat. Ik bedoel ik ben volwassen. Zo rationeel en afstandelijk praten ze over zijn problemen. Maarja hij werkt he. Misschien ook wel het feit dat ik alles uit en zij heel gesloten zijn.
Ik heb altijd geprobeerd ervoor te zorgen dat het niet echt slecht met hem ging. Ik ben daar zelf geweest. Maar soms denk ik misschien heeft hij dat nodig. Op een gegeven moment moet je een keuze maken. Ga ik leven of wil ik dood (of op straat leven, verslaafd blijven enz)
Maar heb ik hem daarmee als ik niets doe... Toen hij jong was en hij lustte iets niet at hij gewoon niet. Gewoon dagen niet. Als je niet meer voor hem wast, koopt hij gewoon nieuwe kleren enz.
Hij zegt als ik jou niet meer heb dan moet de chemische reinigingsdienst bellen voor mijn huis na een paar maanden, krijg ik geen vitamine binnen, verwaterd het contact met vrienden enz. enz.
Eerder zei hij ik word niet depressief ik stap er dan zelf uit. Hiermee dreigt hij niet meer mee. Hier ben ik heel boos om geworden.
Waardering voel ik gewoon niet. Ik heb ook veel woede naar zijn ouders. Wat nergens op slaat. Ik bedoel ik ben volwassen. Zo rationeel en afstandelijk praten ze over zijn problemen. Maarja hij werkt he. Misschien ook wel het feit dat ik alles uit en zij heel gesloten zijn.
dinsdag 15 juli 2014 om 17:04
quote:m31 schreef op 15 juli 2014 @ 16:48:
ADHD: innerlijke of uiterlijke disbalans op extreme wijze naar buiten toe uiten: onrustig gedrag laten zien, de confrontatie opzoeken, driftaanvallen hebben, de schuld buiten zichzelf zoeken, geen verantwoordelijkheid nemen.
Even via google....Aha, zoveel weet je van adhd, via google. Laat maar.
ADHD: innerlijke of uiterlijke disbalans op extreme wijze naar buiten toe uiten: onrustig gedrag laten zien, de confrontatie opzoeken, driftaanvallen hebben, de schuld buiten zichzelf zoeken, geen verantwoordelijkheid nemen.
Even via google....Aha, zoveel weet je van adhd, via google. Laat maar.
dinsdag 15 juli 2014 om 17:10
@smile25 ik begrijp je gevoel volledig. Je hebt het hart op de juiste plek.
Maar probeer nu eens voor jezelf na te gaan, wat maakt JOU gelukkig? Denk eens even helemaal niet aan hem of voor hem.
En dit; Hij zegt als ik jou niet meer heb dan moet de chemische reinigingsdienst bellen voor mijn huis na een paar maanden, krijg ik geen vitamine binnen, verwaterd het contact met vrienden enz. enz.
Eerder zei hij ik word niet depressief ik stap er dan zelf uit. Dit is emotionele chantage
Hij is een product van zijn (verwende) opvoeding zo te lezen....
Maar probeer nu eens voor jezelf na te gaan, wat maakt JOU gelukkig? Denk eens even helemaal niet aan hem of voor hem.
En dit; Hij zegt als ik jou niet meer heb dan moet de chemische reinigingsdienst bellen voor mijn huis na een paar maanden, krijg ik geen vitamine binnen, verwaterd het contact met vrienden enz. enz.
Eerder zei hij ik word niet depressief ik stap er dan zelf uit. Dit is emotionele chantage
Hij is een product van zijn (verwende) opvoeding zo te lezen....
