Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:17
Jeetje meid, wat erg dat je dit hebt moeten mee maken. Iets waar je dus maar weinig controle over had, wat je leven compleet op z'n kop zet en nu zit je ongevraagd met de gevolgen ervan.
Ik denk dat je het kunt vergelijken met een trauma, echt heftig dus. Je vraag is of anderen herkennen wat je nu meemaakt, vind je het gek dat je nu aan fijne momenten denkt?
Ik denk dat je het kunt vergelijken met een trauma, echt heftig dus. Je vraag is of anderen herkennen wat je nu meemaakt, vind je het gek dat je nu aan fijne momenten denkt?
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:17
quote:Elmervrouw schreef op 09 augustus 2014 @ 19:53:
Lieve Leo, fijn om je hier weer te zien.
Wat zijn zeven maanden nu? Dat is toch niks. Na zoveel jaren, en samen een dochter hebben, en een zo onverwacht einde van jullie relatie. Ik denk zeker dat je te snel wilt, als je denkt dat het nu al 'over' moet zijn. Tja, konden we maar een knop omzetten hé..
Nou, inderdaad....
Lieve Leo, fijn om je hier weer te zien.
Wat zijn zeven maanden nu? Dat is toch niks. Na zoveel jaren, en samen een dochter hebben, en een zo onverwacht einde van jullie relatie. Ik denk zeker dat je te snel wilt, als je denkt dat het nu al 'over' moet zijn. Tja, konden we maar een knop omzetten hé..
Nou, inderdaad....
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:23
quote:sabbaticalmeds schreef op zaterdag 09 augustus 2014 20:09 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="NummerZoveel in "flashbacks na een scheiding"" class="messagelink">NummerZoveel schreef op 09 augustus 2014 @ 19:58</a>:</b>
[...]
Als jij de avond-bel-dienst even doet, neem ik de zondagsdienst?</div></blockquote>Andersom graag. Geregeld! Heb haar net gesproken.
[...]
Als jij de avond-bel-dienst even doet, neem ik de zondagsdienst?</div></blockquote>Andersom graag. Geregeld! Heb haar net gesproken.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:24
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:24
Wel,logisch dat dit komt nu je alleen bent en je dochter drie weken weg is.
Je mist haar, je hebt ruimte ervoor en je wordt geconfronteerd met wat er gebeurd is 7 maanden geleden. Als jullie nog bij elkaar waren geweest had je haar niet hoeven missen.
Woon jij nog op de oude plek? En heb je afleiding van werk?
Sterkte lieverd
Je mist haar, je hebt ruimte ervoor en je wordt geconfronteerd met wat er gebeurd is 7 maanden geleden. Als jullie nog bij elkaar waren geweest had je haar niet hoeven missen.
Woon jij nog op de oude plek? En heb je afleiding van werk?
Sterkte lieverd
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:24
quote:Eleonora schreef op zaterdag 09 augustus 2014 20:24 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="NummerZoveel in "flashbacks na een scheiding"" class="messagelink">NummerZoveel schreef op 09 augustus 2014 @ 19:58</a>:</b>
[...]
Nee, zit je niet. Je bent gewoon verdrietig. En dat mag!</div></blockquote>
Ja he.....?
De depressie daar was je live bij.
Volgens mij ben ik daar wel min of meer van genezen.
Ik zit hooguit in de naweeën er van denk ik.
Hoop ik. Ja, klopt. Echt!
[...]
Nee, zit je niet. Je bent gewoon verdrietig. En dat mag!</div></blockquote>
Ja he.....?
De depressie daar was je live bij.
Volgens mij ben ik daar wel min of meer van genezen.
Ik zit hooguit in de naweeën er van denk ik.
Hoop ik. Ja, klopt. Echt!
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:25
quote:Eleonora schreef op 09 augustus 2014 @ 20:21:
[...]
Daar zal ik inderdaad naar toe gaan lieve Enn....
Met tijd en veel geduld denk ik.
Nou en met die tijd ben je nu dus bezig..... It takes time.
Niet meer en zeker niet minder.
Liefs
[...]
Daar zal ik inderdaad naar toe gaan lieve Enn....
Met tijd en veel geduld denk ik.
Nou en met die tijd ben je nu dus bezig..... It takes time.
Niet meer en zeker niet minder.
Liefs
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:26
quote:_nora_ schreef op 09 augustus 2014 @ 20:06:
Drie weken zonder je kind is zeker nu ook onwaarschijnlijk lang.
Dat snap ik zo goed!
(Mijn jongens komen morgen weer terug na 3,5 week en ik heb hen gemist als was het een lichaamsdeel van mijzelf.)Echt, dat is nog moeilijker dan ik dacht dat het zou zijn. Die weken zonder haar.
Drie weken zonder je kind is zeker nu ook onwaarschijnlijk lang.
Dat snap ik zo goed!
(Mijn jongens komen morgen weer terug na 3,5 week en ik heb hen gemist als was het een lichaamsdeel van mijzelf.)Echt, dat is nog moeilijker dan ik dacht dat het zou zijn. Die weken zonder haar.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:28
Het blijft een prima metafoor, dat van die laatjes
Nachtmerries en verdrietige momenten herbeleven is ook vrselijk zeg.
Ook zeven maanden gescheiden dus, op je eigen initiatief?
Ik mis mijn gezin zo. Niet perse de man alleen maar dat 'groepje' gevoel. Ken je dat?[/quote]
Ja gescheiden op mijn initiatief. Mijn ex had ook een ander en er speelde nog wat ergere dingen. Vandaar de nachtmerries.
Dat missen van dat 'groepje' gevoel ken ik maar al te goed. Lang geleden toen het nog wel goed was tussen ons heb ik lang gedacht dat het wij tegen de rest van de wereld was. Niemand kon ons raken.
Zelfs nu heb ik nog weleens dat als ik goed nieuws krijg ik hem als eerste wil bellen om het te vertellen. Dan bel ik mijn moeder.
Nachtmerries en verdrietige momenten herbeleven is ook vrselijk zeg.
Ook zeven maanden gescheiden dus, op je eigen initiatief?
Ik mis mijn gezin zo. Niet perse de man alleen maar dat 'groepje' gevoel. Ken je dat?[/quote]
Ja gescheiden op mijn initiatief. Mijn ex had ook een ander en er speelde nog wat ergere dingen. Vandaar de nachtmerries.
Dat missen van dat 'groepje' gevoel ken ik maar al te goed. Lang geleden toen het nog wel goed was tussen ons heb ik lang gedacht dat het wij tegen de rest van de wereld was. Niemand kon ons raken.
Zelfs nu heb ik nog weleens dat als ik goed nieuws krijg ik hem als eerste wil bellen om het te vertellen. Dan bel ik mijn moeder.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:30
quote:sabbaticalmeds schreef op 09 augustus 2014 @ 20:10:
7 maanden is nog maar heel kort voor een life-changing event.
Dat lijk ik steeds te vergeten....dat het zo kort is. Omdat mijn ex al zo veel verder is. Dat wil ik ook.
Mijn huwelijk stelde zo weinig voor lijkt het. Voor hem. Zo onverschillig wil ik ook zijn.
Kan niet maar dat wil ik dus wel.
7 maanden is nog maar heel kort voor een life-changing event.
Dat lijk ik steeds te vergeten....dat het zo kort is. Omdat mijn ex al zo veel verder is. Dat wil ik ook.
Mijn huwelijk stelde zo weinig voor lijkt het. Voor hem. Zo onverschillig wil ik ook zijn.
Kan niet maar dat wil ik dus wel.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:32
quote:under-the-ivy schreef op 09 augustus 2014 @ 20:13:
Eleonora: herkenning. Mijn ervaring is dat na een scheiding (in welke vorm of opzicht dan ook) de flashbacks 'milder' worden; het is blijkbaar een manier om van binnen jezelf te ervaren en te beseffen wat er voor jou toe doet/gedaan heeft/het residu zal zijn; een woordeloos gebeuren... Iéts in jou kiest hiervoor; waarschijnlijk om dat het góed is om de dingen onbewust te laten passeren.
Iemand vertelde mij eens: "Het leven in haar razende hoedanigheid, heeft de snelheid van een vliegtuig. Je Ziel komt er altijd met de postkoets achteraan."
Wat een prachtige zin, die laatste!
Jeetje, wat raak.
Eleonora: herkenning. Mijn ervaring is dat na een scheiding (in welke vorm of opzicht dan ook) de flashbacks 'milder' worden; het is blijkbaar een manier om van binnen jezelf te ervaren en te beseffen wat er voor jou toe doet/gedaan heeft/het residu zal zijn; een woordeloos gebeuren... Iéts in jou kiest hiervoor; waarschijnlijk om dat het góed is om de dingen onbewust te laten passeren.
Iemand vertelde mij eens: "Het leven in haar razende hoedanigheid, heeft de snelheid van een vliegtuig. Je Ziel komt er altijd met de postkoets achteraan."
Wat een prachtige zin, die laatste!
Jeetje, wat raak.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:32
quote:NummerZoveel schreef op 09 augustus 2014 @ 20:24:
[...]
Ja, klopt. Echt! Ja, ik herken ook dat naarmate het beter met mij ging ik ook weer meer warme en mooie herinneringen (terug) kreeg.
[...]
Ja, klopt. Echt! Ja, ik herken ook dat naarmate het beter met mij ging ik ook weer meer warme en mooie herinneringen (terug) kreeg.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:33
[quote]Eleonora schreef op 09 augustus 2014 @ 19:32:
[...]
Herkenning, over dat je je dingen helemaal niet wíl herinneren.
Echt totaal niet. Mooi of lelijk, de herinnering, liever gewoon niet. Terwijl het moet er uit natuurlijk.
Pfffff....ik had juist zo'n lekker pantser om mijn hart opgebouwd dacht ik.[/quote]
Niet tegen vechten, accepteren dat je ze hebt en ze geen aandacht geven. Observeren en loslaten.
Van een pantser om je hart wordt je niet gelukkig.
[...]
Herkenning, over dat je je dingen helemaal niet wíl herinneren.
Echt totaal niet. Mooi of lelijk, de herinnering, liever gewoon niet. Terwijl het moet er uit natuurlijk.
Pfffff....ik had juist zo'n lekker pantser om mijn hart opgebouwd dacht ik.[/quote]
Niet tegen vechten, accepteren dat je ze hebt en ze geen aandacht geven. Observeren en loslaten.
Van een pantser om je hart wordt je niet gelukkig.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:34
quote:Joella schreef op 09 augustus 2014 @ 20:17:
Jeetje meid, wat erg dat je dit hebt moeten mee maken. Iets waar je dus maar weinig controle over had, wat je leven compleet op z'n kop zet en nu zit je ongevraagd met de gevolgen ervan.
Ik denk dat je het kunt vergelijken met een trauma, echt heftig dus. Je vraag is of anderen herkennen wat je nu meemaakt, vind je het gek dat je nu aan fijne momenten denkt?
Gek niet nee....
Ongewenst, dat wel.
Ik hoopte het wel op een rijtje te hebben inmiddels. Voor mij is dit nieuw eigenlijk, mijn rouw verliep tot nu toe anders dan deze keer.
Jeetje meid, wat erg dat je dit hebt moeten mee maken. Iets waar je dus maar weinig controle over had, wat je leven compleet op z'n kop zet en nu zit je ongevraagd met de gevolgen ervan.
Ik denk dat je het kunt vergelijken met een trauma, echt heftig dus. Je vraag is of anderen herkennen wat je nu meemaakt, vind je het gek dat je nu aan fijne momenten denkt?
Gek niet nee....
Ongewenst, dat wel.
Ik hoopte het wel op een rijtje te hebben inmiddels. Voor mij is dit nieuw eigenlijk, mijn rouw verliep tot nu toe anders dan deze keer.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:38
Je weet niet helemaal zeker of dat voor hem echt zo is. Misschien heeft híj de zevenmijlslaarzen aan? En ga jij een weliswaar akelig maar wel volkomen normaal rouwproces door nu.
Mijn psycholoog waar ik terecht kwam na een rottige echtscheiding zei dat het normaal is dat nét op het moment dat je wat rust krijgt (3 wkn zonder dochter voor jou nu) je een flinke stap terug gaat. Teruggefloten door het leven zelf.
Mijn psycholoog waar ik terecht kwam na een rottige echtscheiding zei dat het normaal is dat nét op het moment dat je wat rust krijgt (3 wkn zonder dochter voor jou nu) je een flinke stap terug gaat. Teruggefloten door het leven zelf.
Iets warms graag. Met borstharen. (Loesje)
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:38
quote:jippie55 schreef op 09 augustus 2014 @ 20:24:
Wel,logisch dat dit komt nu je alleen bent en je dochter drie weken weg is.
Je mist haar, je hebt ruimte ervoor en je wordt geconfronteerd met wat er gebeurd is 7 maanden geleden. Als jullie nog bij elkaar waren geweest had je haar niet hoeven missen.
Woon jij nog op de oude plek? En heb je afleiding van werk?
Sterkte lieverd
Ik woon nog in Drenthe ja. Hij is verhuisd.
Afleiding van mijn werk heb ik nauwelijks, het is komkommertijd in mijn vakgebied.
Wel,logisch dat dit komt nu je alleen bent en je dochter drie weken weg is.
Je mist haar, je hebt ruimte ervoor en je wordt geconfronteerd met wat er gebeurd is 7 maanden geleden. Als jullie nog bij elkaar waren geweest had je haar niet hoeven missen.
Woon jij nog op de oude plek? En heb je afleiding van werk?
Sterkte lieverd
Ik woon nog in Drenthe ja. Hij is verhuisd.
Afleiding van mijn werk heb ik nauwelijks, het is komkommertijd in mijn vakgebied.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:39
Fijn je weer te lezen Leo, jammer dat de aanleiding zo verdrietig is.
Ik sluit me aan bij de rest, het is nog maar zo kort geleden. 7 maanden is gewoon niks en het kan best zijn dat je die door bent gekomen door regelmatig terug te gaan in de ontkenning.
Heel veel sterkte, rouwen is hard werken is eens tegen mij gezegd en achteraf gezien geef ik dat persoon gelijk. Het was zo hard werken dat ik niks kon doen en toch aan het einde van de dag gigantisch moe kon zijn.
Ik sluit me aan bij de rest, het is nog maar zo kort geleden. 7 maanden is gewoon niks en het kan best zijn dat je die door bent gekomen door regelmatig terug te gaan in de ontkenning.
Heel veel sterkte, rouwen is hard werken is eens tegen mij gezegd en achteraf gezien geef ik dat persoon gelijk. Het was zo hard werken dat ik niks kon doen en toch aan het einde van de dag gigantisch moe kon zijn.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:40
quote:_nora_ schreef op 09 augustus 2014 @ 20:38:
Je weet niet helemaal zeker of dat voor hem echt zo is. Misschien heeft híj de zevenmijlslaarzen aan? En ga jij een weliswaar akelig maar wel volkomen normaal rouwproces door nu.
Mijn psycholoog waar ik terecht kwam na een rottige echtscheiding zei dat het normaal is dat nét op het moment dat je wat rust krijgt (3 wkn zonder dochter voor jou nu) je een flinke stap terug gaat. Teruggefloten door het leven zelf.
Je hebt gelijk. Hij heeft ze zeker aan. Ik wil ze ook aan maar ik ben hém niet.
Ik doe het anders dan hij, al wil ik hetzelfde.
Je weet niet helemaal zeker of dat voor hem echt zo is. Misschien heeft híj de zevenmijlslaarzen aan? En ga jij een weliswaar akelig maar wel volkomen normaal rouwproces door nu.
Mijn psycholoog waar ik terecht kwam na een rottige echtscheiding zei dat het normaal is dat nét op het moment dat je wat rust krijgt (3 wkn zonder dochter voor jou nu) je een flinke stap terug gaat. Teruggefloten door het leven zelf.
Je hebt gelijk. Hij heeft ze zeker aan. Ik wil ze ook aan maar ik ben hém niet.
Ik doe het anders dan hij, al wil ik hetzelfde.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:44
quote:Scamp schreef op 09 augustus 2014 @ 18:38:
Ik ben ik 2012 gescheiden, (na 11 jaar huwelijk) had het een jaar daarvoor besloten. En woon nu 2 jaar in Engeland en ben verloofd.
Ik heb bijna dagelijks flashbacks. Maar bij mij zijn ze negatief. Alle enge, verdrietige momenten, alle momenten waar ik zo boos om kan worden.
Ze zijn nooit mooi. Nooit de goede momenten die er heus ook wel zijn geweest (weinig maar toch)
Ik heb ook nooit gerouwd. Was blij om van hem af te zijn.
Zo blij om verlost te zijn dat ik na die blijheid niet meer wilde rouwen.
Want na 2 jaar rouw je toch niet meer?
Jawel dus.
Dit, zelfs 8 jaar na data. Niet dagelijks maar in sommige situaties, vooral nu ik zwanger ben.
Ik ben ik 2012 gescheiden, (na 11 jaar huwelijk) had het een jaar daarvoor besloten. En woon nu 2 jaar in Engeland en ben verloofd.
Ik heb bijna dagelijks flashbacks. Maar bij mij zijn ze negatief. Alle enge, verdrietige momenten, alle momenten waar ik zo boos om kan worden.
Ze zijn nooit mooi. Nooit de goede momenten die er heus ook wel zijn geweest (weinig maar toch)
Ik heb ook nooit gerouwd. Was blij om van hem af te zijn.
Zo blij om verlost te zijn dat ik na die blijheid niet meer wilde rouwen.
Want na 2 jaar rouw je toch niet meer?
Jawel dus.
Dit, zelfs 8 jaar na data. Niet dagelijks maar in sommige situaties, vooral nu ik zwanger ben.
