Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
maandag 11 augustus 2014 om 12:00
Leo is er weer en met haar komen alle leuke forummers weer uit de gaten van de onderwereld gekropen. Hallo Lis en Innuenda, leuk jullie weer te zien.
Lee weet je wat ik nog dacht gisteren? Ik vind het wel gezond dat je eindelijk boos bent. Boosheid is nu eenmaal een emotie die heel erg past in een rouwproces en jij had redenen om boos te zijn maar je was het maar niet. Ik bewonderde je daarom, maar ik denk nu dat het goed is dat je ook kan inzien dat het vooral zijn keuze en zijn aandeel is dat het zo gelopen is. En daar mag je boos op zijn verdorie. Jullie hebben nota bene een kind samen.
Boosheid is heel belangrijk om afstand te creëren en een andere kant te zien.
Lee weet je wat ik nog dacht gisteren? Ik vind het wel gezond dat je eindelijk boos bent. Boosheid is nu eenmaal een emotie die heel erg past in een rouwproces en jij had redenen om boos te zijn maar je was het maar niet. Ik bewonderde je daarom, maar ik denk nu dat het goed is dat je ook kan inzien dat het vooral zijn keuze en zijn aandeel is dat het zo gelopen is. En daar mag je boos op zijn verdorie. Jullie hebben nota bene een kind samen.
Boosheid is heel belangrijk om afstand te creëren en een andere kant te zien.
maandag 11 augustus 2014 om 12:28
@meds, dank je leuk te horen.
En Leo, meds heeft gelijk.
Razend ben ik geweest, ik heb hele lelijke dingen dingen gezegd.
Mijn boosheid is inmiddels weg en is er afstand gecreëerd van heb ik jou daar. Eerst schrok ik ervan. Iemand die je zo na stond, niet meer te kennen.
Nu komt er bij mij ruimte voor verdriet.
Heel vervelend. Ik kan boosheid zelf veel beter handelen dan verdriet.
Ik ben niet verdrietig om hem maar om mijzelf en dat mijn leven zo'n wending neemt.
Verdrietig of ik ooit weer durf te houden, dat wil ik wel graag. Alleen zijn vind ik namelijk zo rete ongezellig.
Ik heb de wijsheid niet in pacht hoor, ik worstel ook nog. Bij mij is het nog maar vijf maanden geleden.
Ik worstel met mijn nieuwe leven en vragen waar ik nooit antwoord op ga krijgen en vragen waar ik het antwoord op denk te moeten vinden wil ik ooit weer een gezonde relatie aan durven gaan.
Liefs Liselore
En Leo, meds heeft gelijk.
Razend ben ik geweest, ik heb hele lelijke dingen dingen gezegd.
Mijn boosheid is inmiddels weg en is er afstand gecreëerd van heb ik jou daar. Eerst schrok ik ervan. Iemand die je zo na stond, niet meer te kennen.
Nu komt er bij mij ruimte voor verdriet.
Heel vervelend. Ik kan boosheid zelf veel beter handelen dan verdriet.
Ik ben niet verdrietig om hem maar om mijzelf en dat mijn leven zo'n wending neemt.
Verdrietig of ik ooit weer durf te houden, dat wil ik wel graag. Alleen zijn vind ik namelijk zo rete ongezellig.
Ik heb de wijsheid niet in pacht hoor, ik worstel ook nog. Bij mij is het nog maar vijf maanden geleden.
Ik worstel met mijn nieuwe leven en vragen waar ik nooit antwoord op ga krijgen en vragen waar ik het antwoord op denk te moeten vinden wil ik ooit weer een gezonde relatie aan durven gaan.
Liefs Liselore
maandag 11 augustus 2014 om 13:33
maandag 11 augustus 2014 om 14:02
Ok, wat is er veel geschreven, dat had ik nog helemaal niet door. En wat fijn dat er zo veel lieve bekenden ook meeschrijven naast de lieve (voor mij) onbekenden. Heel blij mee.
Het werd tijd dat ik boos werd inderdaad, eens. Alleen gaat die woede de verkeerde kant op merk ik.
Ik heb de (misschien heel vrouwelijke) neiging om de andere vrouw de schuld te geven van mijn verdriet.
Dat is totaal onredelijk weet ik, verstandelijk.
Praten met een professional heb ik de eerste maanden inderdaad gedaan. Zelf mee opgehouden omdat ik werkelijk en oprecht dacht dat het wel goed genoeg ging om dat te doen maar nu merk ik dat ik er nog niet ben, helemaal niet zelfs.
Ik ga de huisarts even bellen.
Wat baal ik van deze situatie. Ik heb het gevoel alsof ik nergens goed meer voor ben, alsof ik niks kan en niet deug, zó onzeker en vernederd voel ik me.
Wederom kan ik dat verstandelijk best weerleggen maar mijn gevoel staat op dit moment nu eenmaal niet echt in één lijn met mijn verstand.
Serieus probeer ik hoop te putten uit jullie reacties, uit de uitspraken dat het allemaal slijt en minder wordt, de pijn etc. Het lukt nog niet echt zeg ik er eerlijk bij maar ik weet dat het waar is wat jullie zeggen.
Het werd tijd dat ik boos werd inderdaad, eens. Alleen gaat die woede de verkeerde kant op merk ik.
Ik heb de (misschien heel vrouwelijke) neiging om de andere vrouw de schuld te geven van mijn verdriet.
Dat is totaal onredelijk weet ik, verstandelijk.
Praten met een professional heb ik de eerste maanden inderdaad gedaan. Zelf mee opgehouden omdat ik werkelijk en oprecht dacht dat het wel goed genoeg ging om dat te doen maar nu merk ik dat ik er nog niet ben, helemaal niet zelfs.
Ik ga de huisarts even bellen.
Wat baal ik van deze situatie. Ik heb het gevoel alsof ik nergens goed meer voor ben, alsof ik niks kan en niet deug, zó onzeker en vernederd voel ik me.
Wederom kan ik dat verstandelijk best weerleggen maar mijn gevoel staat op dit moment nu eenmaal niet echt in één lijn met mijn verstand.
Serieus probeer ik hoop te putten uit jullie reacties, uit de uitspraken dat het allemaal slijt en minder wordt, de pijn etc. Het lukt nog niet echt zeg ik er eerlijk bij maar ik weet dat het waar is wat jullie zeggen.
maandag 11 augustus 2014 om 14:24
quote:Liselore3punt0 schreef op 11 augustus 2014 @ 12:28:
@meds, dank je leuk te horen.
En Leo, meds heeft gelijk.
Razend ben ik geweest, ik heb hele lelijke dingen dingen gezegd.
Mijn boosheid is inmiddels weg en is er afstand gecreëerd van heb ik jou daar. Eerst schrok ik ervan. Iemand die je zo na stond, niet meer te kennen.
Nu komt er bij mij ruimte voor verdriet.
Heel vervelend. Ik kan boosheid zelf veel beter handelen dan verdriet.
Ik ben niet verdrietig om hem maar om mijzelf en dat mijn leven zo'n wending neemt.
Verdrietig of ik ooit weer durf te houden, dat wil ik wel graag. Alleen zijn vind ik namelijk zo rete ongezellig.
Ik heb de wijsheid niet in pacht hoor, ik worstel ook nog. Bij mij is het nog maar vijf maanden geleden.
Ik worstel met mijn nieuwe leven en vragen waar ik nooit antwoord op ga krijgen en vragen waar ik het antwoord op denk te moeten vinden wil ik ooit weer een gezonde relatie aan durven gaan.
Liefs Liselorejemig, jij ook al?
@meds, dank je leuk te horen.
En Leo, meds heeft gelijk.
Razend ben ik geweest, ik heb hele lelijke dingen dingen gezegd.
Mijn boosheid is inmiddels weg en is er afstand gecreëerd van heb ik jou daar. Eerst schrok ik ervan. Iemand die je zo na stond, niet meer te kennen.
Nu komt er bij mij ruimte voor verdriet.
Heel vervelend. Ik kan boosheid zelf veel beter handelen dan verdriet.
Ik ben niet verdrietig om hem maar om mijzelf en dat mijn leven zo'n wending neemt.
Verdrietig of ik ooit weer durf te houden, dat wil ik wel graag. Alleen zijn vind ik namelijk zo rete ongezellig.
Ik heb de wijsheid niet in pacht hoor, ik worstel ook nog. Bij mij is het nog maar vijf maanden geleden.
Ik worstel met mijn nieuwe leven en vragen waar ik nooit antwoord op ga krijgen en vragen waar ik het antwoord op denk te moeten vinden wil ik ooit weer een gezonde relatie aan durven gaan.
Liefs Liselorejemig, jij ook al?
maandag 11 augustus 2014 om 14:27
quote:Eleonora schreef op 11 augustus 2014 @ 14:02:
Ok, wat is er veel geschreven, dat had ik nog helemaal niet door. En wat fijn dat er zo veel lieve bekenden ook meeschrijven naast de lieve (voor mij) onbekenden. Heel blij mee.
Het werd tijd dat ik boos werd inderdaad, eens. Alleen gaat die woede de verkeerde kant op merk ik.
Ik heb de (misschien heel vrouwelijke) neiging om de andere vrouw de schuld te geven van mijn verdriet.
Dat is totaal onredelijk weet ik, verstandelijk.
Praten met een professional heb ik de eerste maanden inderdaad gedaan. Zelf mee opgehouden omdat ik werkelijk en oprecht dacht dat het wel goed genoeg ging om dat te doen maar nu merk ik dat ik er nog niet ben, helemaal niet zelfs.
Ik ga de huisarts even bellen.
Wat baal ik van deze situatie. Ik heb het gevoel alsof ik nergens goed meer voor ben, alsof ik niks kan en niet deug, zó onzeker en vernederd voel ik me.
Wederom kan ik dat verstandelijk best weerleggen maar mijn gevoel staat op dit moment nu eenmaal niet echt in één lijn met mijn verstand.
Serieus probeer ik hoop te putten uit jullie reacties, uit de uitspraken dat het allemaal slijt en minder wordt, de pijn etc. Het lukt nog niet echt zeg ik er eerlijk bij maar ik weet dat het waar is wat jullie zeggen.Goed om die huisarts weer in te schakelen en gewoon weer hulp te vragen. Dit soort processen zijn geen eenvoudige opwaartse lijnen, het is grillig met pieken en dalen, dus vraag om hulp wanneer je het nodig hebt en als het dan weer beter gaat dan doe je het zonder hulp. Het is goed dat je merkt dat de woede zich richt op de andere vrouw (het is ook een hele nare vrouw). Je kan dus heel goed reflecteren
Ok, wat is er veel geschreven, dat had ik nog helemaal niet door. En wat fijn dat er zo veel lieve bekenden ook meeschrijven naast de lieve (voor mij) onbekenden. Heel blij mee.
Het werd tijd dat ik boos werd inderdaad, eens. Alleen gaat die woede de verkeerde kant op merk ik.
Ik heb de (misschien heel vrouwelijke) neiging om de andere vrouw de schuld te geven van mijn verdriet.
Dat is totaal onredelijk weet ik, verstandelijk.
Praten met een professional heb ik de eerste maanden inderdaad gedaan. Zelf mee opgehouden omdat ik werkelijk en oprecht dacht dat het wel goed genoeg ging om dat te doen maar nu merk ik dat ik er nog niet ben, helemaal niet zelfs.
Ik ga de huisarts even bellen.
Wat baal ik van deze situatie. Ik heb het gevoel alsof ik nergens goed meer voor ben, alsof ik niks kan en niet deug, zó onzeker en vernederd voel ik me.
Wederom kan ik dat verstandelijk best weerleggen maar mijn gevoel staat op dit moment nu eenmaal niet echt in één lijn met mijn verstand.
Serieus probeer ik hoop te putten uit jullie reacties, uit de uitspraken dat het allemaal slijt en minder wordt, de pijn etc. Het lukt nog niet echt zeg ik er eerlijk bij maar ik weet dat het waar is wat jullie zeggen.Goed om die huisarts weer in te schakelen en gewoon weer hulp te vragen. Dit soort processen zijn geen eenvoudige opwaartse lijnen, het is grillig met pieken en dalen, dus vraag om hulp wanneer je het nodig hebt en als het dan weer beter gaat dan doe je het zonder hulp. Het is goed dat je merkt dat de woede zich richt op de andere vrouw (het is ook een hele nare vrouw). Je kan dus heel goed reflecteren
maandag 11 augustus 2014 om 14:56
Ja, heel herkenbaar! En al die mooie dingen "terug zien" deden onwijs pijn want in mijn gedachten waren ze allemaal nep en vals.
Onze hele lange relatie was voor mijn gevoel nep geweest..
Nu geloof ik dat niet meer. Dat wat toen goed voelde, was toen ook goed. Maar wat heeft het pijn en tijd gekost dit in te zien...
Onze hele lange relatie was voor mijn gevoel nep geweest..
Nu geloof ik dat niet meer. Dat wat toen goed voelde, was toen ook goed. Maar wat heeft het pijn en tijd gekost dit in te zien...
maandag 11 augustus 2014 om 15:06
Ach jeetje lieve Lé! Van mij een dikke knuffel Ik lees je altijd graag, met je grote, warme, oh zo begrijpende hart!
Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar wil je toch een hart onder de riem steken...
Speciaal voor jou een mooi mandje glitterblommen, omdat je daar zó van houd!
Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar wil je toch een hart onder de riem steken...
Speciaal voor jou een mooi mandje glitterblommen, omdat je daar zó van houd!
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
maandag 11 augustus 2014 om 15:16
quote:Liselore3punt0 schreef op 11 augustus 2014 @ 12:28:
@meds, dank je leuk te horen.
En Leo, meds heeft gelijk.
Razend ben ik geweest, ik heb hele lelijke dingen dingen gezegd.
Mijn boosheid is inmiddels weg en is er afstand gecreëerd van heb ik jou daar. Eerst schrok ik ervan. Iemand die je zo na stond, niet meer te kennen.
Nu komt er bij mij ruimte voor verdriet.
Heel vervelend. Ik kan boosheid zelf veel beter handelen dan verdriet.
Ik ben niet verdrietig om hem maar om mijzelf en dat mijn leven zo'n wending neemt.
Verdrietig of ik ooit weer durf te houden, dat wil ik wel graag. Alleen zijn vind ik namelijk zo rete ongezellig.
Ik heb de wijsheid niet in pacht hoor, ik worstel ook nog. Bij mij is het nog maar vijf maanden geleden.
Ik worstel met mijn nieuwe leven en vragen waar ik nooit antwoord op ga krijgen en vragen waar ik het antwoord op denk te moeten vinden wil ik ooit weer een gezonde relatie aan durven gaan.
Liefs Liselore
Jeetje Liselatio, ik vind het echt vreselijk om te lezen wat er bij jou gebeurd is ook. Bah zeg, wat naar.
Wel erg blij je te zien trouwens.
@meds, dank je leuk te horen.
En Leo, meds heeft gelijk.
Razend ben ik geweest, ik heb hele lelijke dingen dingen gezegd.
Mijn boosheid is inmiddels weg en is er afstand gecreëerd van heb ik jou daar. Eerst schrok ik ervan. Iemand die je zo na stond, niet meer te kennen.
Nu komt er bij mij ruimte voor verdriet.
Heel vervelend. Ik kan boosheid zelf veel beter handelen dan verdriet.
Ik ben niet verdrietig om hem maar om mijzelf en dat mijn leven zo'n wending neemt.
Verdrietig of ik ooit weer durf te houden, dat wil ik wel graag. Alleen zijn vind ik namelijk zo rete ongezellig.
Ik heb de wijsheid niet in pacht hoor, ik worstel ook nog. Bij mij is het nog maar vijf maanden geleden.
Ik worstel met mijn nieuwe leven en vragen waar ik nooit antwoord op ga krijgen en vragen waar ik het antwoord op denk te moeten vinden wil ik ooit weer een gezonde relatie aan durven gaan.
Liefs Liselore
Jeetje Liselatio, ik vind het echt vreselijk om te lezen wat er bij jou gebeurd is ook. Bah zeg, wat naar.
Wel erg blij je te zien trouwens.
maandag 11 augustus 2014 om 15:19
Hasse!
Mén wat leuk om zo veel bekenden te zien hier, echt, dat doet me zo goed. Jullie doen me allemaal goed trouwens.
Ik realiseer me steeds meer dat de oplossingen die ik zocht, en daar zal ik verder niet over uitweiden want dat sloeg gewoon nergens op, de verkeerde waren.
Ik was gewoon vergeten hoe fijn het is om hier te posten.
Later meer, ik ben zo vreselijk duf, ik wil van alles schrijven en zeggen en overal op reageren maar mijn ogen vallen zowat dicht.
Mén wat leuk om zo veel bekenden te zien hier, echt, dat doet me zo goed. Jullie doen me allemaal goed trouwens.
Ik realiseer me steeds meer dat de oplossingen die ik zocht, en daar zal ik verder niet over uitweiden want dat sloeg gewoon nergens op, de verkeerde waren.
Ik was gewoon vergeten hoe fijn het is om hier te posten.
Later meer, ik ben zo vreselijk duf, ik wil van alles schrijven en zeggen en overal op reageren maar mijn ogen vallen zowat dicht.
maandag 11 augustus 2014 om 15:31
Weetje Leo? Waardevol in deze periode vind ik de mensen die er zijn. En dat blijken er meer te zijn en zich niet te beperken tot mijn vriendenkring die uiteraard voor mij was.
Dat telefoontje van een collega. Een kado huisraad van mijn werk.
Er waren zoveel moeilijke beren in mijn eentje. Ik wist niet waar te beginnen ze dood te schieten.
Bv de zorg voor mijn hond met fulltime baan.
Co eigenaarschap is een fiasco geworden en de hele zorg is mijn 'probleem'.
Ik heb om hulp gevraagd. Klein fb berichtje en hulp uit onverwachtse hoek.
Mijn aller-eerste schoonouders boden zich voor hulp aan en ik ben met open armen ontvangen.
Ik vind het nog steeds moeilijk om hulp te vragen, ik zelfstandige vrouw, moet toch mijn eigen boontjes doppen?
Ja en dat mag met hulp van mensen die dat graag voor mij blijken te doen.
Ik hoop dat jij die mensen ook om je heen hebt en ik lees dat je die hier in elk geval vind.
Liefs Liselore
Dat telefoontje van een collega. Een kado huisraad van mijn werk.
Er waren zoveel moeilijke beren in mijn eentje. Ik wist niet waar te beginnen ze dood te schieten.
Bv de zorg voor mijn hond met fulltime baan.
Co eigenaarschap is een fiasco geworden en de hele zorg is mijn 'probleem'.
Ik heb om hulp gevraagd. Klein fb berichtje en hulp uit onverwachtse hoek.
Mijn aller-eerste schoonouders boden zich voor hulp aan en ik ben met open armen ontvangen.
Ik vind het nog steeds moeilijk om hulp te vragen, ik zelfstandige vrouw, moet toch mijn eigen boontjes doppen?
Ja en dat mag met hulp van mensen die dat graag voor mij blijken te doen.
Ik hoop dat jij die mensen ook om je heen hebt en ik lees dat je die hier in elk geval vind.
Liefs Liselore
maandag 11 augustus 2014 om 15:52
Jeetje Liselore! Dat al deze ellende zóveel oude bekenden op een hoopje topic gooit! Ook jij een dikke knuf voor jóuw misère...
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
maandag 11 augustus 2014 om 16:09
Wat ellendig kan je je voelen, als je wereld onder je voeten wegvalt, als je verraden wordt door degene waar je het niet van had verwacht. Bij mij is het alweer een tijd geleden, maar het gevoel van onmacht en woede, kan ik zo weer voor de geest halen. Ik probeerde me beter te voelen door te gaan stappen en te vluchten uit huis, maar als ik weer thuis kwam, werd ik weer een ellendig hoopje verdriet. Hyperventilatie, kilo's afvallen, slapeloosheid, jaloezie, ziek werd ik ervan. Ik dacht aan alle mooie momenten en snapte deze wending niet. Op een dag was ik er klaar mee, ik heb alle gordijnen en behang van de muren getrokken, nieuwe meubeltjes gekocht, nieuwe kleren en ben letterlijk opnieuw gestart. Het leek wel eeuwig te duren voordat ik van mijn boosheid af was. Ik kon niet meer naar foto's kijken van ons samen, wilde niet naar plaatsten die me aan hem deden denken. Nu na jaaaaren krijg ik een berichtje van hem om eens af te spreken, want dan leek hem wel leuk.
Ik ben er sterker uit gekomen en het klinkt allemaal cliché, maar je bent nog jong en er kan nog heel veel moois op je pad komen. Veel sterkte
Ik ben er sterker uit gekomen en het klinkt allemaal cliché, maar je bent nog jong en er kan nog heel veel moois op je pad komen. Veel sterkte
maandag 11 augustus 2014 om 16:25
Het is heel herkenbaar, ik dacht ook na een maand of acht dat ik er wel was.. Maar oh nee, wat had ik het mis!
Juist op het moment dat ik zelf vond dat het wel klaar moest zijn stortte ik in een gat zo diep, ik dacht de bodem bereikt te hebben maar die bodem klapte er gewoon uit en ik viel wéér dieper...
Het verraad van niet alleen je man maar ook van de (hoe cliché, bij mij hetzelfde) vrouw die zich voordeed als huisvriendin heeft er heel diep ingehakt.
Maar zoals zovelen hier al schreven, het komt goed, niet nu en niet ineens maar het komt goed.
Hier schrijven heeft mij er ook doorgesleept.
En tegen de tijd dat jij je weer goed voelt en weer sterk bent zit hij met de ellende. Want zo van de ene in de andere relatie stappen en daarbij niet omkijken naar de ravage die je achterlaat.. Dat kán echt niet, karma is a bitch..
Sterkte meid
Juist op het moment dat ik zelf vond dat het wel klaar moest zijn stortte ik in een gat zo diep, ik dacht de bodem bereikt te hebben maar die bodem klapte er gewoon uit en ik viel wéér dieper...
Het verraad van niet alleen je man maar ook van de (hoe cliché, bij mij hetzelfde) vrouw die zich voordeed als huisvriendin heeft er heel diep ingehakt.
Maar zoals zovelen hier al schreven, het komt goed, niet nu en niet ineens maar het komt goed.
Hier schrijven heeft mij er ook doorgesleept.
En tegen de tijd dat jij je weer goed voelt en weer sterk bent zit hij met de ellende. Want zo van de ene in de andere relatie stappen en daarbij niet omkijken naar de ravage die je achterlaat.. Dat kán echt niet, karma is a bitch..
Sterkte meid
maandag 11 augustus 2014 om 22:31
Ach lieve Leo, ook ik heb me maar weer eens ingelogd om jou een hart onder de riem te steken. Weet niet of je nog weet wie ik ben.
Maar wat heb ik met je te doen.
Je was altijd zo lovend over je relatie met W en dat vond ik zo fijn voor je dat je het zo getroffen had. Zo verdiend na alles wat je al meegemaakt had. En dan samen je dochter, dat is vast ondertussen al een hele meid. Wat intens droevig dat jullie leven zo'n wending heeft genomen. Het heeft zijn tijd nodig om weer nieuwe levensvreugd te ontdekken en te ervaren.
Zorg zo goed mogelijk voor jezelf. In tijden van diep verdriet ben ik met fruitontbijt in leven gebleven.
Zoals al eerder werd genoemd is het waarschijnlijk niet mogelijk het onbegrijpelijke waarom dit zo moest ooit te begrijpen. Dat als feit aanvaarden is al moeilijk genoeg, ermee leren leven is wat je te doen staat.
Maar wat heb ik met je te doen.
Je was altijd zo lovend over je relatie met W en dat vond ik zo fijn voor je dat je het zo getroffen had. Zo verdiend na alles wat je al meegemaakt had. En dan samen je dochter, dat is vast ondertussen al een hele meid. Wat intens droevig dat jullie leven zo'n wending heeft genomen. Het heeft zijn tijd nodig om weer nieuwe levensvreugd te ontdekken en te ervaren.
Zorg zo goed mogelijk voor jezelf. In tijden van diep verdriet ben ik met fruitontbijt in leven gebleven.
Zoals al eerder werd genoemd is het waarschijnlijk niet mogelijk het onbegrijpelijke waarom dit zo moest ooit te begrijpen. Dat als feit aanvaarden is al moeilijk genoeg, ermee leren leven is wat je te doen staat.
maandag 11 augustus 2014 om 23:37
Newwoman, veel mensen zeggen tegen me dat er een moment zal komen dat mijn ex gaat beseffen dat het allemaal niet deugde wat hij deed of dat ze hun trekken nog thuis gaan krijgen.
Ik weet niet of ik dat wel geloof. De voorbeelden dat mensen rechtdoor gingen en niet omkeken zijn me daar te talrijk voor. Althans, in mijn omgeving dus.
Ik zeg niet dat het onzin is of zo hoor, ik ken alleen niet zo heel veel 'karma' of 'zo gewonnen, zo geronnen' voorbeelden eigenlijk. Mijn ex voor deze ex werd ook verliefd op een ander en is daar nu nog steeds mee samen, na bijna 14 jaar. Dus wie weet heeft mijn ex man wel gewoon het grote geluk gevonden nu.
Ik hoop eigenlijk op een punt te komen waarop ik kan zeggen dat het me geen klap meer kan schelen hoe het met hem gaat. Dat is eerder mijn doel dan hopen dat het universum hem te grazen neemt...
Ik weet niet of ik dat wel geloof. De voorbeelden dat mensen rechtdoor gingen en niet omkeken zijn me daar te talrijk voor. Althans, in mijn omgeving dus.
Ik zeg niet dat het onzin is of zo hoor, ik ken alleen niet zo heel veel 'karma' of 'zo gewonnen, zo geronnen' voorbeelden eigenlijk. Mijn ex voor deze ex werd ook verliefd op een ander en is daar nu nog steeds mee samen, na bijna 14 jaar. Dus wie weet heeft mijn ex man wel gewoon het grote geluk gevonden nu.
Ik hoop eigenlijk op een punt te komen waarop ik kan zeggen dat het me geen klap meer kan schelen hoe het met hem gaat. Dat is eerder mijn doel dan hopen dat het universum hem te grazen neemt...
maandag 11 augustus 2014 om 23:49
maandag 11 augustus 2014 om 23:53
Eleonora: ik geloof dat ook niet zo, dat ze tot een soort van inkeer komen en zelf de klap nog krijgen. Ook teveel voorbeelden waar dat niet gebeurd is.
Wat ik wel weet uit ervaring: er komt een moment dat het beter met je gaat. Ook al kun je dat nu niet voorstellen. Er komt zelfs een moment dat het je geen ruk meer interesseert wat hij doet en met wie en hoe. Maar dat ligt nog wat verder weg. Maar die momenten komen gewoon.
Het komt goed. Echt.
Alleen kost dat tijd en bloed, zweet en tranen. En weet je wat? Dat zijn jouw tranen. Omdat jij veel van je man hield en wie weet nog steeds ergens van hem houdt. Dat zijn jouw gevoelens, jouw verdriet over wat jij kwijt bent. En dat mag er ook zijn. Hoe ontzettend rot dat soms kan zijn.
Het is een klote proces. Maar after all geldt hierbij hetzelfde als bij alle andere dingen: this too shall pass. Je doet hele wijze levenslessen op nu.
Oh, en ik hoop nog steeds wel dat 'het universum' mijn ex te grazen neemt. Dat gevoel gaat niet weg. Haha. Maar het houdt me verder niet bezig en je leert ook wel dat het leven gewoon ontzettend hard en oneerlijk kan zijn. Die tijd zul jij ook krijgen.
Vertrouw op jezelf.
Wat ik wel weet uit ervaring: er komt een moment dat het beter met je gaat. Ook al kun je dat nu niet voorstellen. Er komt zelfs een moment dat het je geen ruk meer interesseert wat hij doet en met wie en hoe. Maar dat ligt nog wat verder weg. Maar die momenten komen gewoon.
Het komt goed. Echt.
Alleen kost dat tijd en bloed, zweet en tranen. En weet je wat? Dat zijn jouw tranen. Omdat jij veel van je man hield en wie weet nog steeds ergens van hem houdt. Dat zijn jouw gevoelens, jouw verdriet over wat jij kwijt bent. En dat mag er ook zijn. Hoe ontzettend rot dat soms kan zijn.
Het is een klote proces. Maar after all geldt hierbij hetzelfde als bij alle andere dingen: this too shall pass. Je doet hele wijze levenslessen op nu.
Oh, en ik hoop nog steeds wel dat 'het universum' mijn ex te grazen neemt. Dat gevoel gaat niet weg. Haha. Maar het houdt me verder niet bezig en je leert ook wel dat het leven gewoon ontzettend hard en oneerlijk kan zijn. Die tijd zul jij ook krijgen.
Vertrouw op jezelf.
