Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
dinsdag 12 augustus 2014 om 19:52
Ja Maroon, goed idee, we gaan in gala naar de bios!
Ietje, wat eenzaam....
Ik heb niet heel veel aan mijn familie moet ik eerlijk zeggen maar ik heb een hele trouwe zelfgekozen familie (vrienden) waar ik veel aan heb.
Een tijdlang zat ik in een soort cocon leek het wel en sloot ik ook die vrienden buiten maar sinds kort betrek ik ze weer helemaal bij mijn leven. Dat voelt goed.
Fijn dat je lieve dochters heb meid.....
Ietje, wat eenzaam....
Ik heb niet heel veel aan mijn familie moet ik eerlijk zeggen maar ik heb een hele trouwe zelfgekozen familie (vrienden) waar ik veel aan heb.
Een tijdlang zat ik in een soort cocon leek het wel en sloot ik ook die vrienden buiten maar sinds kort betrek ik ze weer helemaal bij mijn leven. Dat voelt goed.
Fijn dat je lieve dochters heb meid.....
dinsdag 12 augustus 2014 om 20:11
Eleonora, je kent mij niet maar ik heb je altijd gelezen (toen ik nog een stille forummer was).
Ik was geraakt door je verhaal, jemig wat een ellende maak jij nu mee. En wat moet je een verdriet hebben. Tegelijkertijd lees ik ook nu weer een vrouw met zo veel kracht. Een die wilt blijven lachen, liefde blijft geven en positiviteit omarmd. Mooi mens, wat ben jij toch veel waard. Alles wat je nu voelt is goed.
Ik was geraakt door je verhaal, jemig wat een ellende maak jij nu mee. En wat moet je een verdriet hebben. Tegelijkertijd lees ik ook nu weer een vrouw met zo veel kracht. Een die wilt blijven lachen, liefde blijft geven en positiviteit omarmd. Mooi mens, wat ben jij toch veel waard. Alles wat je nu voelt is goed.
dinsdag 12 augustus 2014 om 21:22
Och Leo, wat voel ik met je mee... Ik heb de hele dag aan je zitten denken... En aan je dochtertje, die het ook zwaar heeft...
Voor jullie beidjes een heul fout glitterplaatje om giechelend de nacht in te gaan (voor zover dat kan):
And reach for that moon hun, it is just out there!
Voor jullie beidjes een heul fout glitterplaatje om giechelend de nacht in te gaan (voor zover dat kan):
And reach for that moon hun, it is just out there!
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
dinsdag 12 augustus 2014 om 21:28
quote:Eleonora schreef op dinsdag 12 augustus 2014 19:26 Vandaag had ik een drukke maar goede dag. Ik had een meeting over een nieuw project en dan merk ik dat ik nog kan lachen, hard lachen, dingen kan bedenken, anderen inspireren en ik ging glimmend naar huis.
Ik koester dat. Absoluut.
Met mijn dochter gaat het allemaal met ups en downs. Momenteel is ze weer even zorgeloos maar ik heb haar de afgelopen twee avonden in slaap gemasseerd, zo veel verdriet had ze.
Ook voor haar gaat het allemaal veel en veel te snel. In gestrekte draf wennen aan een soort van nieuw gezin wat mijn ex en zijn vriendin blijkbaar asap willen vormen, valt niet mee als je nauwelijks gewend bent aan het feit dat je ouders uit elkaar zijn die nooit ruzie hadden en tot op het laatst liefdevol met elkaar omgingen.
Voor haar is het nog veel moeilijker dan voor mij, dat realiseer ik me dondersgoed.
We gaan de komende dagen iedere dag iets leuks doen, gewoon naar het bos, waterballonnengevecht houden, spelletjes doen, dat soort dingen.
Ik heb twintig euro zeg maar gespaard en ik wil zondag, de dag voor haar eerste schooldag, naar de film gaan, als uitje.
Gelukkig ben ik nu eens echt moe, dus slapen gaat hopelijk eens soepel vanavond.
Blij jullie allemaal te lezen! Goedzo, lieve schat! Dat geeft jullie allebei nieuwe positieve energie! En je zult zien dat jullie dan aan het eind van de week allebei weer wat beter in jullie vel zitten.
Ik koester dat. Absoluut.
Met mijn dochter gaat het allemaal met ups en downs. Momenteel is ze weer even zorgeloos maar ik heb haar de afgelopen twee avonden in slaap gemasseerd, zo veel verdriet had ze.
Ook voor haar gaat het allemaal veel en veel te snel. In gestrekte draf wennen aan een soort van nieuw gezin wat mijn ex en zijn vriendin blijkbaar asap willen vormen, valt niet mee als je nauwelijks gewend bent aan het feit dat je ouders uit elkaar zijn die nooit ruzie hadden en tot op het laatst liefdevol met elkaar omgingen.
Voor haar is het nog veel moeilijker dan voor mij, dat realiseer ik me dondersgoed.
We gaan de komende dagen iedere dag iets leuks doen, gewoon naar het bos, waterballonnengevecht houden, spelletjes doen, dat soort dingen.
Ik heb twintig euro zeg maar gespaard en ik wil zondag, de dag voor haar eerste schooldag, naar de film gaan, als uitje.
Gelukkig ben ik nu eens echt moe, dus slapen gaat hopelijk eens soepel vanavond.
Blij jullie allemaal te lezen! Goedzo, lieve schat! Dat geeft jullie allebei nieuwe positieve energie! En je zult zien dat jullie dan aan het eind van de week allebei weer wat beter in jullie vel zitten.
dinsdag 12 augustus 2014 om 21:30
quote:Eleonora schreef op 09 augustus 2014 @ 18:34:
... flashbacks ... Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Lieve Elenonora,
Los van een verloren relatie herken ik het óók. Ik ben een soort doorlopende flasbackavonturier . Wat jij schrijft over herinneringen aan je huwelijk heb ik ook met herinneringen aan mijn kindertijd, pubertijd, enz. Soms pijnlijk, soms weemoedig, soms fijn. Pas als ik herinneringen heb die niet passen bij mijn beeld erover raak ik soms in de war. (bijvoorbeeld hele fijne herinneringen aan iemand die later iets heel naars gedaan heeft) Het heeft mij ooit geholpen dat ik me besefte dat ik niet in de war raakte van mijn flasbacks (wáár komen die akelige dingen vandaan?!) maar van mijn verwarde gevoelens over juist díe flasbacks (tussen al die andere die gewoon bij mijn dagelijkse portie horen)
En ik vind het eng om te lezen dat ook jij een man in je leven gehad hebt die van een voetstuk naar een vreemde veranderde zonder dat je je daar op voor hebt kunnen bereiden...
... flashbacks ... Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Lieve Elenonora,
Los van een verloren relatie herken ik het óók. Ik ben een soort doorlopende flasbackavonturier . Wat jij schrijft over herinneringen aan je huwelijk heb ik ook met herinneringen aan mijn kindertijd, pubertijd, enz. Soms pijnlijk, soms weemoedig, soms fijn. Pas als ik herinneringen heb die niet passen bij mijn beeld erover raak ik soms in de war. (bijvoorbeeld hele fijne herinneringen aan iemand die later iets heel naars gedaan heeft) Het heeft mij ooit geholpen dat ik me besefte dat ik niet in de war raakte van mijn flasbacks (wáár komen die akelige dingen vandaan?!) maar van mijn verwarde gevoelens over juist díe flasbacks (tussen al die andere die gewoon bij mijn dagelijkse portie horen)
En ik vind het eng om te lezen dat ook jij een man in je leven gehad hebt die van een voetstuk naar een vreemde veranderde zonder dat je je daar op voor hebt kunnen bereiden...
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
dinsdag 12 augustus 2014 om 22:39
Leo, ik kan er niet over meepraten maar je topic raakt me en ik wil je even een welgemeende geven, ik hoop dat je snel hulp vindt om uit deze nare gevoelens te kunnen stappen
Ook voor Liselore een jee meid, ik kan me nog zo je vrolijkheid herinneren van je trouwdag, wat vreselijk dat het maar zo kort duurde.
Ook voor Liselore een jee meid, ik kan me nog zo je vrolijkheid herinneren van je trouwdag, wat vreselijk dat het maar zo kort duurde.
Stressed is just desserts spelled backwards
woensdag 13 augustus 2014 om 11:53
Och Leo! Heel herkenbaar, jouw proces, maar jouw verhaal zo totaal anders...
Voor mij komen het verdriet, besef, gemis, liefde, boosheid en het hele pakket aan emoties en de herinneringen ook nog geregeld terug in mijn leven en telkens in een net iets andere vorm en al heel vaak dacht ik dat ik er nú toch écht wel klaar mee was. Blijkbaar niet...
Misschien wel nooit, maar dat is eigenlijk ook niet erg. Ook ik had een pantser om mijn hart gebouwd. Dat ben ik nu weer aan het afbreken. Ik vóél weer. En er is nu ook ruimte voor verdriet, pijn, gemis in mijn leven wat alleen maar de positieve fijne emoties meer glans geven. Want die vóel ik ook intenser.
Fijn dat je weer ruimte krijgt voor je vrienden en en je zo kunt genieten! Dat je naast de downs ook ups hebt en dat er ruimte is voor zowel fijne als pijnlijke emoties.
TIs een process... Eleonora... En voorlopig ben je er nog niet... En dat hoeft ook niet. Gestaag ga je vooruit op jouw tempo, op jouw manier.
Voor mij komen het verdriet, besef, gemis, liefde, boosheid en het hele pakket aan emoties en de herinneringen ook nog geregeld terug in mijn leven en telkens in een net iets andere vorm en al heel vaak dacht ik dat ik er nú toch écht wel klaar mee was. Blijkbaar niet...
Misschien wel nooit, maar dat is eigenlijk ook niet erg. Ook ik had een pantser om mijn hart gebouwd. Dat ben ik nu weer aan het afbreken. Ik vóél weer. En er is nu ook ruimte voor verdriet, pijn, gemis in mijn leven wat alleen maar de positieve fijne emoties meer glans geven. Want die vóel ik ook intenser.
Fijn dat je weer ruimte krijgt voor je vrienden en en je zo kunt genieten! Dat je naast de downs ook ups hebt en dat er ruimte is voor zowel fijne als pijnlijke emoties.
TIs een process... Eleonora... En voorlopig ben je er nog niet... En dat hoeft ook niet. Gestaag ga je vooruit op jouw tempo, op jouw manier.
woensdag 13 augustus 2014 om 12:38
Kom je even een geven.
Het is allemaal nog pril, in het begin sta je stijf van de adrenaline.
In de overleef stand is er weinig ruimte om terug te kijken, dus niet gek dat die tijd nu aanbreekt.
Nadat mijn ex ook voor mij zeer plotseling vertrok was ik ook in shock, al ging ik juist door rauwe emotie.
Ik begreep het niet ( ik kan nog steeds niet begrijpen dat iemand mooi weer kan blijven spelen tot de laatste minuut, wat ben je dan voor iemand )
Ook bij mij was er ineens een ander in het spel, een vriendin notabene. Maar erger nog leek dat niets in te te houden, dus zout in de wond strooien met een lolletje samen. Bah, wat een nare eigenschap.
Ik heb vooral erg moeten strijden voor mijn toekomst en gelukkig niet zonder resultaat.
Wel heb ik lang keer op keer het willen begrijpen, zocht naar antwoorden, kon niet verteren dat ik zo blind was geweest.
Tot een vriendin tegen mij zei, hou op met zeggen dat je het niet begrijpt, hou op met het willen begrijpen. Je gaat het nooit begrijpen, zijn gedrag staat zo ver van jouw karakter af , je zoekt naar iets wat te ver van je af staat dus onmogelijk .
Ik had veel schoteltjes hoog te houden, 3 kids die kapot waren en daar heb ik nog lang flashbacks van gehad .
Dat zijn echt zwarte herinneringen en als ik die terug haal voel ik nog de pijn die ik voor ze voelde. De machteloosheid was ondraaglijk.
Maar het slijt, tijd tijd en nog eens tijd.
Ik blijf het ook raar vinden hoor, dat een langdurige relatie zo betekenisloos lijkt voor de ander. Ik heb echt moeten leren er anders naar te kijken en niet mijzelf aan dat feit te gaan identificeren.
Kennelijk was het zijn manier het boek te sluiten, het type dat gelijk naar de laatste blz gaat om te weten hoe het afloopt en het hele boek lezen geen nut meer heeft.
Ik lees het hele boek.
Nou ja, I survived .
En dat ga jij ook doen.
Ik weet hoe het voelt meid, en ik vind het vreselijk voor je dat je er doorheen moet.
Ik heb nog een paar keer aan je gedacht de afgelopen tijd, en hoewel het geen vrolijke noot is vind ik het fijn je hier weer te zien.
Ik hoop dat je steun vindt hier
Het is allemaal nog pril, in het begin sta je stijf van de adrenaline.
In de overleef stand is er weinig ruimte om terug te kijken, dus niet gek dat die tijd nu aanbreekt.
Nadat mijn ex ook voor mij zeer plotseling vertrok was ik ook in shock, al ging ik juist door rauwe emotie.
Ik begreep het niet ( ik kan nog steeds niet begrijpen dat iemand mooi weer kan blijven spelen tot de laatste minuut, wat ben je dan voor iemand )
Ook bij mij was er ineens een ander in het spel, een vriendin notabene. Maar erger nog leek dat niets in te te houden, dus zout in de wond strooien met een lolletje samen. Bah, wat een nare eigenschap.
Ik heb vooral erg moeten strijden voor mijn toekomst en gelukkig niet zonder resultaat.
Wel heb ik lang keer op keer het willen begrijpen, zocht naar antwoorden, kon niet verteren dat ik zo blind was geweest.
Tot een vriendin tegen mij zei, hou op met zeggen dat je het niet begrijpt, hou op met het willen begrijpen. Je gaat het nooit begrijpen, zijn gedrag staat zo ver van jouw karakter af , je zoekt naar iets wat te ver van je af staat dus onmogelijk .
Ik had veel schoteltjes hoog te houden, 3 kids die kapot waren en daar heb ik nog lang flashbacks van gehad .
Dat zijn echt zwarte herinneringen en als ik die terug haal voel ik nog de pijn die ik voor ze voelde. De machteloosheid was ondraaglijk.
Maar het slijt, tijd tijd en nog eens tijd.
Ik blijf het ook raar vinden hoor, dat een langdurige relatie zo betekenisloos lijkt voor de ander. Ik heb echt moeten leren er anders naar te kijken en niet mijzelf aan dat feit te gaan identificeren.
Kennelijk was het zijn manier het boek te sluiten, het type dat gelijk naar de laatste blz gaat om te weten hoe het afloopt en het hele boek lezen geen nut meer heeft.
Ik lees het hele boek.
Nou ja, I survived .
En dat ga jij ook doen.
Ik weet hoe het voelt meid, en ik vind het vreselijk voor je dat je er doorheen moet.
Ik heb nog een paar keer aan je gedacht de afgelopen tijd, en hoewel het geen vrolijke noot is vind ik het fijn je hier weer te zien.
Ik hoop dat je steun vindt hier
woensdag 13 augustus 2014 om 15:10
Eleonora, ik snap het zoeken naar echt en onecht en zeker als hij heeft gezegd al 5 jaar ongelukkig te zijn geweest. En ik wil je zeggen: het was echt, wat jij voelde. En vertrouw op je gevoel dat het echt was, ook bij hem. Maar vooral bij jou. En dat is mooi, dat je zo echt van hem hebt gehouden en zo gelukkig was. En ook eng, dat dat dus kapot kan gaan. Dat jij daar de controle niet over hebt. Heel eng. Maar je merkt nu dat het heel naar en heel eng is, maar he, je bent er nog, je ademt nog, je geniet nog, soms. Jij bent er nog. Met al die liefde en die kracht die in jouw zitten. En die zijn er nog steeds. Want die zitten in jou en die gaan niet weg. Niet door een ander. Een ander kan ervoor zorgen dat je bang bent om weer zo lief te hebben en weer zo open te zijn. Maar het liefhebben en die kracht heb je nog steeds.
Mooi mens, dat ben je. Ik ben blij je hier weer te lezen en ik hoop dat je steeds weer meer gaat genieten, maar dat zal nog wel een poos op en neer gaan. Hoort erbij. Maar die liefde en kracht, die zitten in jou en die pakt niemand je af.
Mooi mens, dat ben je. Ik ben blij je hier weer te lezen en ik hoop dat je steeds weer meer gaat genieten, maar dat zal nog wel een poos op en neer gaan. Hoort erbij. Maar die liefde en kracht, die zitten in jou en die pakt niemand je af.
donderdag 14 augustus 2014 om 09:52
Dag lieve allemaal, daar ben ik weer.
Bedankt voor de mooie en steunende woorden die ik kreeg de afgelopen dagen, ik lees alles en heb er veel aan.
Blij dat jullie er zijn.
Het was gisteren een bewogen dag maar ook een redelijk goede dag. Mijn dochter heeft therapie bij een psychologe en ik hoorde weer veel dingen die ik helemaal niet wilde horen, daar ontkom je niet aan maar pfffffff........als dolkstoten komen sommige dingen binnen hoor.
Vooral dingen die ik dan zogenaamd niet mag weten, waarvan mijn ex heeft gevraagd, aan onze dochter, om ze mij niet te vertellen, ook die dingen komen er uit en dan val ik weer zowat van mijn stoel. Dat het echt afkomstig is van dezelfde man waarin ik al die jaren zo'n bijna blind vertrouwen heb gehad.
Unbelievable.
Vanmorgen ben ik naar de huisarts geweest die zoals gewoonlijk weer fijn mee dacht en we hebben afgesproken dat ik voorlopig medicatie krijg die ik al eerder gehad heb, voor de nacht. Geen slaapmedicatie maar pillen die er voor zorgen dat je niet maalt, waardoor je rustig slaapt. Ik heb daar in het begin van deze ellendige extravaganza veel baat bij gehad.
Natuurlijk horen daar ook gesprekken met een therapeut bij en ik zal dus een afspraak maken om weer met haar te gaan praten.
Voor mijn gevoel ben ik teruggeworpen in het verwerkingsproces maar jullie gaan vast zeggen dat dat niet zo is
Bedankt voor de mooie en steunende woorden die ik kreeg de afgelopen dagen, ik lees alles en heb er veel aan.
Blij dat jullie er zijn.
Het was gisteren een bewogen dag maar ook een redelijk goede dag. Mijn dochter heeft therapie bij een psychologe en ik hoorde weer veel dingen die ik helemaal niet wilde horen, daar ontkom je niet aan maar pfffffff........als dolkstoten komen sommige dingen binnen hoor.
Vooral dingen die ik dan zogenaamd niet mag weten, waarvan mijn ex heeft gevraagd, aan onze dochter, om ze mij niet te vertellen, ook die dingen komen er uit en dan val ik weer zowat van mijn stoel. Dat het echt afkomstig is van dezelfde man waarin ik al die jaren zo'n bijna blind vertrouwen heb gehad.
Unbelievable.
Vanmorgen ben ik naar de huisarts geweest die zoals gewoonlijk weer fijn mee dacht en we hebben afgesproken dat ik voorlopig medicatie krijg die ik al eerder gehad heb, voor de nacht. Geen slaapmedicatie maar pillen die er voor zorgen dat je niet maalt, waardoor je rustig slaapt. Ik heb daar in het begin van deze ellendige extravaganza veel baat bij gehad.
Natuurlijk horen daar ook gesprekken met een therapeut bij en ik zal dus een afspraak maken om weer met haar te gaan praten.
Voor mijn gevoel ben ik teruggeworpen in het verwerkingsproces maar jullie gaan vast zeggen dat dat niet zo is
donderdag 14 augustus 2014 om 10:15
Fijn weer even wat van je te lezen, alhoewel het geen leuke berichten zijn! Wat een narigheid toch, ik vind het zo naar voor jullie.
Ik denk veel aan je, en ben bijna plaatsvervangend boos op je ex. Daar heb je natuurlijk geen f*ck aan, maar goed.
Doe rustig aan, praat met je therapeut, en zorg goed voor jezelf.
Ik denk veel aan je, en ben bijna plaatsvervangend boos op je ex. Daar heb je natuurlijk geen f*ck aan, maar goed.
Doe rustig aan, praat met je therapeut, en zorg goed voor jezelf.
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
donderdag 14 augustus 2014 om 10:37
Hahaha Nora, dank je wel, ik wíst het!
Toch ben ik wel opgeknapt hoor Hasje, het gaat toch wel iets beter vind ik, sinds mijn dochter thuis is.
Ze mist haar vader enorm en dat snap ik ook maar we hebben net afgesproken, hij en ik, dat ze deze maand een extra weekend naar hem toe gaat en daar is ze blij mee.
Ik hoop gewoon dat ik, met wat hulp, meer vrede kan gaan hebben met een heleboel dingen.
Toch ben ik wel opgeknapt hoor Hasje, het gaat toch wel iets beter vind ik, sinds mijn dochter thuis is.
Ze mist haar vader enorm en dat snap ik ook maar we hebben net afgesproken, hij en ik, dat ze deze maand een extra weekend naar hem toe gaat en daar is ze blij mee.
Ik hoop gewoon dat ik, met wat hulp, meer vrede kan gaan hebben met een heleboel dingen.
donderdag 14 augustus 2014 om 11:24
quote:Eleonora schreef op 14 augustus 2014 @ 09:52:
Vanmorgen ben ik naar de huisarts geweest die zoals gewoonlijk weer fijn mee dacht en we hebben afgesproken dat ik voorlopig medicatie krijg die ik al eerder gehad heb, voor de nacht. Geen slaapmedicatie maar pillen die er voor zorgen dat je niet maalt, waardoor je rustig slaapt. Ik heb daar in het begin van deze ellendige extravaganza veel baat bij gehad.
Natuurlijk horen daar ook gesprekken met een therapeut bij en ik zal dus een afspraak maken om weer met haar te gaan praten.
Voor mijn gevoel ben ik teruggeworpen in het verwerkingsproces maar jullie gaan vast zeggen dat dat niet zo is
Wat fijn dat je een fijne huisarts hebt. En die medicatie klinkt goed, niet slapen en veel malen is een recept voor je alleen maar ellendiger voelen, weet ik uit ervaring. Wel slapen is een wereld van verschil. Goede stap dus. Een nieuwe fase in je verwerkingsproces.
Wel naar dat je dochter dingen niet aan jou mag vertellen van haar vader (of interpreteer ik dat verkeerd?), dat lijkt me sowieso geen gewenste situatie, voor je dochter. Geheimen drukken zwaar op kinderen, weet ik uit mijn eigen jeugd. Geen zwaar geheim, maar ik mocht echt iets niet vertellen aan vriendinnetjes, van mijn vader (ging over zijn werksituatie). Ik was een stuk ouder dan jouw dochter en ik vond het vreselijk. Misschien dus wel iets om met je ex te bespreken, hoe onwenselijk geheimen zijn, zeker voor de andere ouder.
Ga je nog iets leuks doen vandaag met je dochter?
Vanmorgen ben ik naar de huisarts geweest die zoals gewoonlijk weer fijn mee dacht en we hebben afgesproken dat ik voorlopig medicatie krijg die ik al eerder gehad heb, voor de nacht. Geen slaapmedicatie maar pillen die er voor zorgen dat je niet maalt, waardoor je rustig slaapt. Ik heb daar in het begin van deze ellendige extravaganza veel baat bij gehad.
Natuurlijk horen daar ook gesprekken met een therapeut bij en ik zal dus een afspraak maken om weer met haar te gaan praten.
Voor mijn gevoel ben ik teruggeworpen in het verwerkingsproces maar jullie gaan vast zeggen dat dat niet zo is
Wat fijn dat je een fijne huisarts hebt. En die medicatie klinkt goed, niet slapen en veel malen is een recept voor je alleen maar ellendiger voelen, weet ik uit ervaring. Wel slapen is een wereld van verschil. Goede stap dus. Een nieuwe fase in je verwerkingsproces.
Wel naar dat je dochter dingen niet aan jou mag vertellen van haar vader (of interpreteer ik dat verkeerd?), dat lijkt me sowieso geen gewenste situatie, voor je dochter. Geheimen drukken zwaar op kinderen, weet ik uit mijn eigen jeugd. Geen zwaar geheim, maar ik mocht echt iets niet vertellen aan vriendinnetjes, van mijn vader (ging over zijn werksituatie). Ik was een stuk ouder dan jouw dochter en ik vond het vreselijk. Misschien dus wel iets om met je ex te bespreken, hoe onwenselijk geheimen zijn, zeker voor de andere ouder.
Ga je nog iets leuks doen vandaag met je dochter?
