Psyche
alle pijlers
Heimwee naar vroeger
maandag 18 augustus 2014 om 10:38
Ik heb een tijdje een relatie die verloopt erg passioneel, maar daarom ook met ups en downs. Voor mij is het goed zo, ik heb altijd gedroomd van een man als deze, mijn omgeving zegt dat ik straal sinds ik een relatie heb, alleen de angst om tijdens een 'down' verlaten te worden leeft voortdurend in me. En ook dat zie je aan me.
Zo, dit klinkt als een groot drama. Maar stilaan begin ik te beseffen dat het om veel meer gaat bij mij dan een 'passionele' relatie met ups en downs. Ik word neerslachtig en huil dagen aan een stuk, slaap enorm slecht, wanneer ik weer denk 'verlaten' te gaan worden.
Voor het eerst besef ik dat ik me zo voel omdat ik geen opvangnet heb. Vroeger als kind en jonge puber had ik natuurlijk ook wel tegenslagen in het leven en het verschil is dat ik daar toen beter mee om kon gaan. Ik maakte deel uit van een warm gezin, dat was mijn 'basis', mijn voedingsbodem, mijn energie. Sinds mijn 17e is dat gezin er niet meer. Ouders gescheiden, oudere broer en zus het huis uit (ik miste hen al toen ze enkele jaren eerder op kamers gingen)
Wat heb ik heimwee naar hoe het vroeger was. Gezellige thuis, proper huis, samen ontbijten, ieder zijn leventje, maar bijpraten bij een heerlijk avondmaal inclusief soep én dessert, samen gezelschapspelletjes doen of bij de tv, altijd iemand die er is als je thuiskomt.
Ik mis de warmte en voel me enorm eenzaam. Wanneer het goed gaat in mijn relatie heb ik daar geen last van, dan kijk ik vooruit en zie ik een veilige toekomst met hem.
Maar nu zie ik het allemaal even niet zitten, vooral omdat ik besef dat het van veel dieper komt. Gisterenavond heb ik het voor mezelf, na een namiddag huilen, uiteindelijk gezellig gemaakt met een warm dekentje en thee op de bank.
Vannacht kon ik de slaap niet vatten en vanmorgen was ik al aan het huilen nog voor ik opstond.
Ik wil dat het was zoals vroeger, ik wil 15 jaar terug in de tijd en vanaf daar opnieuw beginnen.
Dit gaat niet.
Hoe kan ik me veilig en beschermd voelen in mijn eenzaamheid? Dingen van vroeger terug ophalen doet me pijn, ik huil bij het minste.
Een warm dekentje, een kopje thee, een boek, kaarsjes, sporten, een film.
Ik heb geen zin in sociaal contact met vriendinnen. Het is niet netjes van, maar ik wil niet horen over hun toekomstplannen, hun relaties, het ligt me momenteel allemaal te gevoelig.
Zo, dit klinkt als een groot drama. Maar stilaan begin ik te beseffen dat het om veel meer gaat bij mij dan een 'passionele' relatie met ups en downs. Ik word neerslachtig en huil dagen aan een stuk, slaap enorm slecht, wanneer ik weer denk 'verlaten' te gaan worden.
Voor het eerst besef ik dat ik me zo voel omdat ik geen opvangnet heb. Vroeger als kind en jonge puber had ik natuurlijk ook wel tegenslagen in het leven en het verschil is dat ik daar toen beter mee om kon gaan. Ik maakte deel uit van een warm gezin, dat was mijn 'basis', mijn voedingsbodem, mijn energie. Sinds mijn 17e is dat gezin er niet meer. Ouders gescheiden, oudere broer en zus het huis uit (ik miste hen al toen ze enkele jaren eerder op kamers gingen)
Wat heb ik heimwee naar hoe het vroeger was. Gezellige thuis, proper huis, samen ontbijten, ieder zijn leventje, maar bijpraten bij een heerlijk avondmaal inclusief soep én dessert, samen gezelschapspelletjes doen of bij de tv, altijd iemand die er is als je thuiskomt.
Ik mis de warmte en voel me enorm eenzaam. Wanneer het goed gaat in mijn relatie heb ik daar geen last van, dan kijk ik vooruit en zie ik een veilige toekomst met hem.
Maar nu zie ik het allemaal even niet zitten, vooral omdat ik besef dat het van veel dieper komt. Gisterenavond heb ik het voor mezelf, na een namiddag huilen, uiteindelijk gezellig gemaakt met een warm dekentje en thee op de bank.
Vannacht kon ik de slaap niet vatten en vanmorgen was ik al aan het huilen nog voor ik opstond.
Ik wil dat het was zoals vroeger, ik wil 15 jaar terug in de tijd en vanaf daar opnieuw beginnen.
Dit gaat niet.
Hoe kan ik me veilig en beschermd voelen in mijn eenzaamheid? Dingen van vroeger terug ophalen doet me pijn, ik huil bij het minste.
Een warm dekentje, een kopje thee, een boek, kaarsjes, sporten, een film.
Ik heb geen zin in sociaal contact met vriendinnen. Het is niet netjes van, maar ik wil niet horen over hun toekomstplannen, hun relaties, het ligt me momenteel allemaal te gevoelig.
maandag 18 augustus 2014 om 10:52
maandag 18 augustus 2014 om 11:05
Wat naar dat je je zo voelt. Terug naar vroeger kun je natuurlijk niet meer dat is logisch, maar je toekomst heb je zelf in de hand. Eenzaam hoef je niet te zijn, je zult er zelf op uit moeten gaan en je onder de mensen begeven. Niet geïnteresseerd zijn in andermans levdn, is dan natuurlijk niet handig. Zo stoot je mensen af. Je bent bang dat je vriend je in de steek laat, ook dat heb je( gedeeltelijk )in de hand. Je erkent zelf dat je claimerig bent. Ook dat kan mensen wegjagen. Waarom zou je jezelf afhankelijk willen maken van een man? Je had toch ook een leven voor hem, waarin je het prima redde, ondanks je moeilijke jeugd? Je bent er nog he? Geloof wat meer in jezelf en haal je eigen kracht in jezelf naar boven. Zolang je dat doet, hoef je niet meer bang te zijn dat je vriend of wie dan ook je verlaat, omdat je weet dat jij ook dat zou aankunnen.
maandag 18 augustus 2014 om 12:57
quote:bonuhbakkie schreef op 18 augustus 2014 @ 10:52:
Wat vervelend dat je je zo voelt. Al die veranderingen na een scheiding is lastig. Jij maakt nu een gezin. Die veiligheid. Tenminste dat is de bedoeling van volwassen worden. Voelt soms echt ontaard he. Heb je de scheiding als zwaar ervaren. Of ook nog andere dingen meegemaakt?
Wat vervelend dat je je zo voelt. Al die veranderingen na een scheiding is lastig. Jij maakt nu een gezin. Die veiligheid. Tenminste dat is de bedoeling van volwassen worden. Voelt soms echt ontaard he. Heb je de scheiding als zwaar ervaren. Of ook nog andere dingen meegemaakt?
maandag 18 augustus 2014 om 13:02
quote:ana_isabel schreef op 18 augustus 2014 @ 11:05:
Wat naar dat je je zo voelt. Terug naar vroeger kun je natuurlijk niet meer dat is logisch, maar je toekomst heb je zelf in de hand. Eenzaam hoef je niet te zijn, je zult er zelf op uit moeten gaan en je onder de mensen begeven. Niet geïnteresseerd zijn in andermans levdn, is dan natuurlijk niet handig. Zo stoot je mensen af. Je bent bang dat je vriend je in de steek laat, ook dat heb je( gedeeltelijk )in de hand. Je erkent zelf dat je claimerig bent. Ook dat kan mensen wegjagen. Waarom zou je jezelf afhankelijk willen maken van een man? Je had toch ook een leven voor hem, waarin je het prima redde, ondanks je moeilijke jeugd? Je bent er nog he? Geloof wat meer in jezelf en haal je eigen kracht in jezelf naar boven. Zolang je dat doet, hoef je niet meer bang te zijn dat je vriend of wie dan ook je verlaat, omdat je weet dat jij ook dat zou aankunnen.Inderdaad, ik weet alleen niet hoe. Het is vooral een basisgevoel van warmte en veiligheid dat ik mis. Kan het niet goed verwoorden. Ik gun vriendinnen alle geluk, maar ik kan het even niet aan om te zien hoe het voor anderen op wieltjes loopt. Ik weet ook dat iedereen er hard voor moet werken, met ups en downs. Maar toch mis ik iets, ik kan het niet benoemen. Dank je voor de aanmoedigende woorden.
Wat naar dat je je zo voelt. Terug naar vroeger kun je natuurlijk niet meer dat is logisch, maar je toekomst heb je zelf in de hand. Eenzaam hoef je niet te zijn, je zult er zelf op uit moeten gaan en je onder de mensen begeven. Niet geïnteresseerd zijn in andermans levdn, is dan natuurlijk niet handig. Zo stoot je mensen af. Je bent bang dat je vriend je in de steek laat, ook dat heb je( gedeeltelijk )in de hand. Je erkent zelf dat je claimerig bent. Ook dat kan mensen wegjagen. Waarom zou je jezelf afhankelijk willen maken van een man? Je had toch ook een leven voor hem, waarin je het prima redde, ondanks je moeilijke jeugd? Je bent er nog he? Geloof wat meer in jezelf en haal je eigen kracht in jezelf naar boven. Zolang je dat doet, hoef je niet meer bang te zijn dat je vriend of wie dan ook je verlaat, omdat je weet dat jij ook dat zou aankunnen.Inderdaad, ik weet alleen niet hoe. Het is vooral een basisgevoel van warmte en veiligheid dat ik mis. Kan het niet goed verwoorden. Ik gun vriendinnen alle geluk, maar ik kan het even niet aan om te zien hoe het voor anderen op wieltjes loopt. Ik weet ook dat iedereen er hard voor moet werken, met ups en downs. Maar toch mis ik iets, ik kan het niet benoemen. Dank je voor de aanmoedigende woorden.
maandag 18 augustus 2014 om 13:30
Wat rot voor je, dat je je zo voelt!
Weet je vriend dat jij je zo voelt? Vertel je hem dat? En wat zegt hij dan?
Vervelend dat je zo'n moeite hebt met relaties en toekomstplannen van je vriendinnen. Ik kan me voorstellen dat dat nu rot is om te horen. Maar zijn vriendinnen er niet ook om je te steunen als jij je niet lekker voelt?
Probeer goed voor jezelf te zorgen, maak het fijn in je eigen huis. Bank, thee en kaarsjes lijken me al een heel goed begin! Heb je een huisdier? Geeft vaak ook gezelligheid. Ik ben het eens met een vorige post: zorg dat je eigen leven de moeite waard is, dan hoef je dat geluk niet bij een ander te halen. Maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan...
Weet je vriend dat jij je zo voelt? Vertel je hem dat? En wat zegt hij dan?
Vervelend dat je zo'n moeite hebt met relaties en toekomstplannen van je vriendinnen. Ik kan me voorstellen dat dat nu rot is om te horen. Maar zijn vriendinnen er niet ook om je te steunen als jij je niet lekker voelt?
Probeer goed voor jezelf te zorgen, maak het fijn in je eigen huis. Bank, thee en kaarsjes lijken me al een heel goed begin! Heb je een huisdier? Geeft vaak ook gezelligheid. Ik ben het eens met een vorige post: zorg dat je eigen leven de moeite waard is, dan hoef je dat geluk niet bij een ander te halen. Maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan...
maandag 18 augustus 2014 om 13:39
quote:Apollon schreef op 18 augustus 2014 @ 13:02:
[...]
Inderdaad, ik weet alleen niet hoe. Het is vooral een basisgevoel van warmte en veiligheid dat ik mis. Ik durf niet uit te vliegen uit schrik dat mijn nest verdwenen is als ik terugkom. Kan het niet goed verwoorden. Ik gun vriendinnen alle geluk, maar ik kan het even niet aan om te zien hoe het voor anderen op wieltjes loopt. Ik weet ook dat iedereen er hard voor moet werken, met ups en downs. Maar toch mis ik iets, ik kan het niet benoemen. Dank je voor de aanmoedigende woorden.
Graag gedaan hoor, het is niet niks om je zo eenzaam in jezelf te voelen. Staar je niet blind op wat je vriendinnen hebben elk huisje heeft echt zijn kruisje.
Je kunt niet goed benoemen wat het is zeg je..wat zijn voor jou dan gebeurtenissen of aanleidingen om je zo te voelen?
[...]
Inderdaad, ik weet alleen niet hoe. Het is vooral een basisgevoel van warmte en veiligheid dat ik mis. Ik durf niet uit te vliegen uit schrik dat mijn nest verdwenen is als ik terugkom. Kan het niet goed verwoorden. Ik gun vriendinnen alle geluk, maar ik kan het even niet aan om te zien hoe het voor anderen op wieltjes loopt. Ik weet ook dat iedereen er hard voor moet werken, met ups en downs. Maar toch mis ik iets, ik kan het niet benoemen. Dank je voor de aanmoedigende woorden.
Graag gedaan hoor, het is niet niks om je zo eenzaam in jezelf te voelen. Staar je niet blind op wat je vriendinnen hebben elk huisje heeft echt zijn kruisje.
Je kunt niet goed benoemen wat het is zeg je..wat zijn voor jou dan gebeurtenissen of aanleidingen om je zo te voelen?
maandag 18 augustus 2014 om 13:45
quote:Apollon schreef op 18 augustus 2014 @ 12:57:
[...]
Ik heb de scheiding op dat moment niet als naar ervaren. Ik ging op dat moment zelf op kamers en zonder dat ik dat verwachtte heb ik toch heel fijne mensen leren kennen. We waren daar een gezinnetje op zich en deden ook veel samen, koken, eten, geen tv, maar elke avond kletsen... Dat was maar van korte duur natuurlijk, en nu zijn die fijne mensen ook elk hun eigen weg aan de andere kant van het land. Ze zijn zelfs getrouwd nu.
Dus na mijn studeren werd het best zwaar en heb ik die scheiding wel vervloekt ja... maar ik wist ook wel dat als mijn ouders niet gescheiden zouden zijn, die veilige thuishaven ook weg was door ruzies tussen hen.
Je hoefde op dat moment niet aan de scheiding te denken, omdat je je medestudenten om je heen had.kan het zijn dat je de scheiding toch niet zo goed verwerkt hebt als je dacht? Nu je ouder bent en terug kunt kijken hoe het daadwerkelijk was en hoe de rest van je leven daar misschien toch indirect een bepaalde impact van heeft gehad?
Zou je ooit excuses van je ouders willen over hoe ze het destijds hebben aangepakt?
[...]
Ik heb de scheiding op dat moment niet als naar ervaren. Ik ging op dat moment zelf op kamers en zonder dat ik dat verwachtte heb ik toch heel fijne mensen leren kennen. We waren daar een gezinnetje op zich en deden ook veel samen, koken, eten, geen tv, maar elke avond kletsen... Dat was maar van korte duur natuurlijk, en nu zijn die fijne mensen ook elk hun eigen weg aan de andere kant van het land. Ze zijn zelfs getrouwd nu.
Dus na mijn studeren werd het best zwaar en heb ik die scheiding wel vervloekt ja... maar ik wist ook wel dat als mijn ouders niet gescheiden zouden zijn, die veilige thuishaven ook weg was door ruzies tussen hen.
Je hoefde op dat moment niet aan de scheiding te denken, omdat je je medestudenten om je heen had.kan het zijn dat je de scheiding toch niet zo goed verwerkt hebt als je dacht? Nu je ouder bent en terug kunt kijken hoe het daadwerkelijk was en hoe de rest van je leven daar misschien toch indirect een bepaalde impact van heeft gehad?
Zou je ooit excuses van je ouders willen over hoe ze het destijds hebben aangepakt?
maandag 18 augustus 2014 om 13:51
Nee, mijn vriend weet er niet van. We zien elkaar te weinig vind ik, dus de momenten waarop ik hem wel zie wil ik het gewoon leuk en gezellig hebben met elkaar, en dat lukt.
Ja, aanleidingen die er voor zorgen dat ik weer in zo'n dip zit en heimwee heb naar de warmte van vroeger zijn steeds relationele moeilijkheden of onzekerheden (zoals voorbeeld hierboven).
Ja, aanleidingen die er voor zorgen dat ik weer in zo'n dip zit en heimwee heb naar de warmte van vroeger zijn steeds relationele moeilijkheden of onzekerheden (zoals voorbeeld hierboven).
maandag 18 augustus 2014 om 14:01
quote:ana_isabel schreef op 18 augustus 2014 @ 13:45:
[...]
Je hoefde op dat moment niet aan de scheiding te denken, omdat je je medestudenten om je heen had.kan het zijn dat je de scheiding toch niet zo goed verwerkt hebt als je dacht? Nu je ouder bent en terug kunt kijken hoe het daadwerkelijk was en hoe de rest van je leven daar misschien toch indirect een bepaalde impact van heeft gehad?
Zou je ooit excuses van je ouders willen over hoe ze het destijds hebben aangepakt?
[...]
Je hoefde op dat moment niet aan de scheiding te denken, omdat je je medestudenten om je heen had.kan het zijn dat je de scheiding toch niet zo goed verwerkt hebt als je dacht? Nu je ouder bent en terug kunt kijken hoe het daadwerkelijk was en hoe de rest van je leven daar misschien toch indirect een bepaalde impact van heeft gehad?
Zou je ooit excuses van je ouders willen over hoe ze het destijds hebben aangepakt?
maandag 18 augustus 2014 om 14:03
Denk dat je nog in een rouwfase zit van de scheiding van je ouders en het ontheemde gezin daarna voor je. Dat kan jaren later toe slaan.
En ik herken een deel van mezelf in je. Toch heb ik de jaren overwonnen dat ik 'de liefde' het allerbelangrijkste vond.
Veel geleerd, ook veel verdriet toegelaten en dingen een plek gegeven.
Ga met jezelf aan de slag, dat kost tijd en inzet.
En vind jezelf lief en leuk. Makkelijker gezegd, dan gedaan.
En wie weet heb je ooit dat mooi gezin als waar je vandaan kwam. ..
En ik herken een deel van mezelf in je. Toch heb ik de jaren overwonnen dat ik 'de liefde' het allerbelangrijkste vond.
Veel geleerd, ook veel verdriet toegelaten en dingen een plek gegeven.
Ga met jezelf aan de slag, dat kost tijd en inzet.
En vind jezelf lief en leuk. Makkelijker gezegd, dan gedaan.
En wie weet heb je ooit dat mooi gezin als waar je vandaan kwam. ..
maandag 18 augustus 2014 om 14:10
quote:Apollon schreef op 18 augustus 2014 @ 14:01:
[...]
Ja, ik ben de jongste thuis en ik denk dat ik daardoor de grootste klap heb gekregen. De periode van 'het gezellige gezinnetje' was voor mij van veel te korte duur. De scheiding en vooral het afscheid nemen heb ik denk ik niet verwerkt.
Ik hoef van mijn ouders geen excuses, want ik vind het al sneu genoeg dat ze vaak medelijden met me hebben. Op familiefeesten zie je ze kijken, hoe ik in mijn eentje aankom, in mijn eentje vertrek, in stilte... ze zien hoe moeilijk ik het heb om alleen te zijn. Ik ben al enkele keren gecrasht en één van hen in nood opgebeld. Ik probeer dit niet meer te doen, ze gaan eraan kapot en voelen zich schuldig. Ze weten niet hoe reageren.Ook jij hebt recht op excuses van je ouders over iets wat nog jarenlang een effect op jou heeft gehad en nog heeft. Jij bent hier nog altijd het kind he. Hun zijn de volwassenen en nod doen ze dingen die jouw kwetsen. Voel je niet verantwoordelijk voor hun eventuele verdriet. Het zou voor jou heel helend kunnen werken als je ouders jou laten inzien dat ze destijds niet goed gehandeld hebben,zodat jij een stuk erkenning krijgt en het los kunt gaan laten.
[...]
Ja, ik ben de jongste thuis en ik denk dat ik daardoor de grootste klap heb gekregen. De periode van 'het gezellige gezinnetje' was voor mij van veel te korte duur. De scheiding en vooral het afscheid nemen heb ik denk ik niet verwerkt.
Ik hoef van mijn ouders geen excuses, want ik vind het al sneu genoeg dat ze vaak medelijden met me hebben. Op familiefeesten zie je ze kijken, hoe ik in mijn eentje aankom, in mijn eentje vertrek, in stilte... ze zien hoe moeilijk ik het heb om alleen te zijn. Ik ben al enkele keren gecrasht en één van hen in nood opgebeld. Ik probeer dit niet meer te doen, ze gaan eraan kapot en voelen zich schuldig. Ze weten niet hoe reageren.Ook jij hebt recht op excuses van je ouders over iets wat nog jarenlang een effect op jou heeft gehad en nog heeft. Jij bent hier nog altijd het kind he. Hun zijn de volwassenen en nod doen ze dingen die jouw kwetsen. Voel je niet verantwoordelijk voor hun eventuele verdriet. Het zou voor jou heel helend kunnen werken als je ouders jou laten inzien dat ze destijds niet goed gehandeld hebben,zodat jij een stuk erkenning krijgt en het los kunt gaan laten.
maandag 18 augustus 2014 om 14:10
quote:liveandletlive schreef op 18 augustus 2014 @ 14:03:
Denk dat je nog in een rouwfase zit van de scheiding van je ouders en het ontheemde gezin daarna voor je. Dat kan jaren later toe slaan.
En ik herken een deel van mezelf in je. Toch heb ik de jaren overwonnen dat ik 'de liefde' het allerbelangrijkste vond.
Veel geleerd, ook veel verdriet toegelaten en dingen een plek gegeven.
Ga met jezelf aan de slag, dat kost tijd en inzet.
En vind jezelf lief en leuk. Makkelijker gezegd, dan gedaan.
En wie weet heb je ooit dat mooi gezin als waar je vandaan kwam. ..
Dank je.
Hoe ziet jouw leven er nu uit, na de jaren waarin je 'de liefde het allerbelangrijkste vond?'
Denk dat je nog in een rouwfase zit van de scheiding van je ouders en het ontheemde gezin daarna voor je. Dat kan jaren later toe slaan.
En ik herken een deel van mezelf in je. Toch heb ik de jaren overwonnen dat ik 'de liefde' het allerbelangrijkste vond.
Veel geleerd, ook veel verdriet toegelaten en dingen een plek gegeven.
Ga met jezelf aan de slag, dat kost tijd en inzet.
En vind jezelf lief en leuk. Makkelijker gezegd, dan gedaan.
En wie weet heb je ooit dat mooi gezin als waar je vandaan kwam. ..
Dank je.
Hoe ziet jouw leven er nu uit, na de jaren waarin je 'de liefde het allerbelangrijkste vond?'
maandag 18 augustus 2014 om 14:13
quote:Apollon schreef op 18 augustus 2014 @ 14:08:
[...]
Niet leuk genoeg waarschijnlijk. Ik ben wel tevreden met mijn lichaam, maar heb het wel moeilijk met dat ik sommige kansen heb laten liggen, ik had graag al 'verder' gestaan in het leven. Nuja, 'verder' klinkt stom, want zo zie ik het niet, maar ik heb maar weinig zekerheden en twijfel en pieker vaak. Ik kan me wel heel goed voor doen als ik bijvoorbeeld naar mijn vriend ga, dan zie ik er goed uit, maar ik kan het niet opbrengen om in mijn eentje in mooie kleren bijvoorbeeld naar de supermarkt te gaan. Als mijn vriend erbij is dan natuurlijk weer wel...Ik begrijp niet zo goed wat je met dat laatste wilt zeggen? Niet boodschappen durven doen in mooie kleren zonder je vriend?
[...]
Niet leuk genoeg waarschijnlijk. Ik ben wel tevreden met mijn lichaam, maar heb het wel moeilijk met dat ik sommige kansen heb laten liggen, ik had graag al 'verder' gestaan in het leven. Nuja, 'verder' klinkt stom, want zo zie ik het niet, maar ik heb maar weinig zekerheden en twijfel en pieker vaak. Ik kan me wel heel goed voor doen als ik bijvoorbeeld naar mijn vriend ga, dan zie ik er goed uit, maar ik kan het niet opbrengen om in mijn eentje in mooie kleren bijvoorbeeld naar de supermarkt te gaan. Als mijn vriend erbij is dan natuurlijk weer wel...Ik begrijp niet zo goed wat je met dat laatste wilt zeggen? Niet boodschappen durven doen in mooie kleren zonder je vriend?
maandag 18 augustus 2014 om 14:15
quote:ana_isabel schreef op 18 augustus 2014 @ 14:10:
[...]
Ook jij hebt recht op excuses van je ouders over iets wat nog jarenlang een effect op jou heeft gehad en nog heeft. Jij bent hier nog altijd het kind he. Hun zijn de volwassenen en nod doen ze dingen die jouw kwetsen. Voel je niet verantwoordelijk voor hun eventuele verdriet. Het zou voor jou heel helend kunnen werken als je ouders jou laten inzien dat ze destijds niet goed gehandeld hebben,zodat jij een stuk erkenning krijgt en het los kunt gaan laten.Bedankt. Daarvoor is goede communicatie nodig lijkt me. Dat is echt heel moeilijk
[...]
Ook jij hebt recht op excuses van je ouders over iets wat nog jarenlang een effect op jou heeft gehad en nog heeft. Jij bent hier nog altijd het kind he. Hun zijn de volwassenen en nod doen ze dingen die jouw kwetsen. Voel je niet verantwoordelijk voor hun eventuele verdriet. Het zou voor jou heel helend kunnen werken als je ouders jou laten inzien dat ze destijds niet goed gehandeld hebben,zodat jij een stuk erkenning krijgt en het los kunt gaan laten.Bedankt. Daarvoor is goede communicatie nodig lijkt me. Dat is echt heel moeilijk
maandag 18 augustus 2014 om 14:19
maandag 18 augustus 2014 om 14:25
Als ik boodschappen ga doen, of snel naar de winkel, dan trek ik oude kleren aan (de nieuwe en mooie kleren moeten gespaard blijven voor momenten met mensen waar ik om geef). mijn haar snel gekamd en geen make-up. Ik voel me dan alles behalve aantrekkelijk en dan loop ik snel door de winkel met m'n hoofd naar beneden, of over straat. Ik wil niet dat mensen naar me kijken, ik ben daar om snel mijn ding te doen en weer naar huis. Misschien moet ik echt wel wat meer respect voor mezelf hebben. En omdat ik toch een ijdel iemand ben, me ook mooi maken om naar de supermarkt te gaan. Dat zit momenteel echt niet in me, maar is misschien wel een aandachtspunt.
maandag 18 augustus 2014 om 14:26
Dat is inderdaad heel moeilijk als er niet gecommuniceerd kan worden met elkaar. Hun schuldgevoel is waarschijnlijk zo groot dat het toegeven aan zichzelf al ondraagelijk is, laatstaan aan jou.
Het zegt zoveel over jou dat je je vaders opmerking maar als excuus wilt zien en je je ouders geen onnodig verdriet wilt doen. Dit zegt mij dat je vooral niet in de slachtoffer rol wilt kruipen, dus in weze sterker bent dan je zelf denkt. Je hebt duidelijk een groot hart. Gebruik dat hart ook eens voor jezelf. Destijds had je geen keuze in de beslissing van jouw ouders, laat hun besluit van toen niet jouw ondergang van nu worden. Je hebt jezelf weten te redden vanaf je zeventiende. Dat kan echt niet iedereen. In het leven is er maar een persoon waarvan je echt op aan kunt; jezelf. Jij bent je eigen manager.
Het zegt zoveel over jou dat je je vaders opmerking maar als excuus wilt zien en je je ouders geen onnodig verdriet wilt doen. Dit zegt mij dat je vooral niet in de slachtoffer rol wilt kruipen, dus in weze sterker bent dan je zelf denkt. Je hebt duidelijk een groot hart. Gebruik dat hart ook eens voor jezelf. Destijds had je geen keuze in de beslissing van jouw ouders, laat hun besluit van toen niet jouw ondergang van nu worden. Je hebt jezelf weten te redden vanaf je zeventiende. Dat kan echt niet iedereen. In het leven is er maar een persoon waarvan je echt op aan kunt; jezelf. Jij bent je eigen manager.
maandag 18 augustus 2014 om 14:27
quote:Apollon schreef op 18 augustus 2014 @ 14:10:
[...]
Dank je.
Hoe ziet jouw leven er nu uit, na de jaren waarin je 'de liefde het allerbelangrijkste vond?'
Ik ben een alleenstaande mama.
Ik herken wat je schrijft, qua kleren en supermarkt.. ik vind het moeilijkste van het alleen-zijn namelijk het naar de supermarkt gaan.
Ik hoor de mooie muziek.. zie boodschappenkarretjes met producten voor gezinnen..zie ontspannen mensen niet persé naar de aanbiedingen grijpen (ik moet echt het hoognodige halen qua geld)..ik voel dan heel goed dat ik single ben. Zie er vaak tegenop naar de supermarkt te gaan. Tòt dat er iemand thuis op me wacht...
dan kan het wel. Met liefde en zin!
Het mooiste en leukste van samen-zijn zit hem voor mij in eten kopen, bereiden, tafeldekken en genieten en gerechten uitproberen.
Mijn kanjer van 1 gooit en speelt af en toe met eten en 'lekker!' zegt hij natuurlijk niet:) Zonder gekheid..meid, hoe het leven er nu uit ziet? Goed!
Want: al die moeder-Theresa-relaties die ik had waarin ik iemand gelukkiger zou maken, zou helpen gingen mis en de foute mannen die afstandelijk waren zijn nu uit mijn leven. Ik zorg met vallen en opstaan voor mijzelf en mijn kind, het gaat heel goed.
Mijn ideaal? Dat gezin uit jouw jeugd voor de scheiding.
Ik hoop het nog mee te maken, nieuwe man en nog meer kinderen.
Ik voel me rustig, zelfverzekerd, trots op hoe ik het aan pak en heb tijd om zaken een plaats te geven en mijn sociale leven gaat goed! Prioriteiten stel ik nu, zonder relatie, aan andere dingen dan voorheen. En dat doet me goed. Kostte wel veel tijd. Ik zei ook altijd; ik leef van de liefde! En normaal dat ik dat vond, haha, ik was ook romantisch en kon helemaal opgaan daarin en mijn ideaalbeeld startte al (dat plaatje) wanneer ik een relatie had.. het voelde veilig. Soms was dat dus schijn. Ik heb mijn best gedaan en nu doe ik dit voor mijzelf en kind.
Je lijkt op mij in wat je schrijft, daarom een dikke knuffel. Het komt goed.
[...]
Dank je.
Hoe ziet jouw leven er nu uit, na de jaren waarin je 'de liefde het allerbelangrijkste vond?'
Ik ben een alleenstaande mama.
Ik herken wat je schrijft, qua kleren en supermarkt.. ik vind het moeilijkste van het alleen-zijn namelijk het naar de supermarkt gaan.
Ik hoor de mooie muziek.. zie boodschappenkarretjes met producten voor gezinnen..zie ontspannen mensen niet persé naar de aanbiedingen grijpen (ik moet echt het hoognodige halen qua geld)..ik voel dan heel goed dat ik single ben. Zie er vaak tegenop naar de supermarkt te gaan. Tòt dat er iemand thuis op me wacht...
dan kan het wel. Met liefde en zin!
Het mooiste en leukste van samen-zijn zit hem voor mij in eten kopen, bereiden, tafeldekken en genieten en gerechten uitproberen.
Mijn kanjer van 1 gooit en speelt af en toe met eten en 'lekker!' zegt hij natuurlijk niet:) Zonder gekheid..meid, hoe het leven er nu uit ziet? Goed!
Want: al die moeder-Theresa-relaties die ik had waarin ik iemand gelukkiger zou maken, zou helpen gingen mis en de foute mannen die afstandelijk waren zijn nu uit mijn leven. Ik zorg met vallen en opstaan voor mijzelf en mijn kind, het gaat heel goed.
Mijn ideaal? Dat gezin uit jouw jeugd voor de scheiding.
Ik hoop het nog mee te maken, nieuwe man en nog meer kinderen.
Ik voel me rustig, zelfverzekerd, trots op hoe ik het aan pak en heb tijd om zaken een plaats te geven en mijn sociale leven gaat goed! Prioriteiten stel ik nu, zonder relatie, aan andere dingen dan voorheen. En dat doet me goed. Kostte wel veel tijd. Ik zei ook altijd; ik leef van de liefde! En normaal dat ik dat vond, haha, ik was ook romantisch en kon helemaal opgaan daarin en mijn ideaalbeeld startte al (dat plaatje) wanneer ik een relatie had.. het voelde veilig. Soms was dat dus schijn. Ik heb mijn best gedaan en nu doe ik dit voor mijzelf en kind.
Je lijkt op mij in wat je schrijft, daarom een dikke knuffel. Het komt goed.
maandag 18 augustus 2014 om 14:28
Over kleren gesproken: het is ook zo gek dat ik oude kleren waarin ik me ooit heel goed heb gevoeld, niet kan weggooien, ze zijn compleet uit de mode, maar blijven in mijn kast liggen zonder dat ik ze nog aantrek.
haha, sorry hoor, ik zit hier maar te praten, alsof ik op therapie ben, maar ik krijg wel vele inzichten hier
haha, sorry hoor, ik zit hier maar te praten, alsof ik op therapie ben, maar ik krijg wel vele inzichten hier
maandag 18 augustus 2014 om 14:30
maandag 18 augustus 2014 om 14:34
Apollon, die kleren waar je zo aan gehecht bent, heb ik ook.
Ooit samengewoon en dat was een mooie tijd. De kleren uit die tijd gaan niet weg, Liggen op zolder, uit de mode, stoffig enzo maar weg doen, nee. Het raakte me.
In mijn pubertijd droeg ik sommige kleren die ik al jaren mee verhuis ook aan gehecht. Gaan ook niet weg.
Ook een ervaring met een psycholoog, mee gepraat, nu al wel bijna tien jaar geleden. Conclusie, onveilige jeugd, geen communicatie. Living on my own, wanhopig verlangend naar 'de liefde' en later het gezin. Het werd tijd om mezelf aandacht en liefde te geven. Studie gestart, mooie tijd gehad en sinds de psycholoog ging het beter. Maar het ging ook mis anders was ik geen single moeder. Toch zijn de lessen nodig, schade en schande dan maar.
Nu overigens veel inzichten later en wijzer.
Ooit samengewoon en dat was een mooie tijd. De kleren uit die tijd gaan niet weg, Liggen op zolder, uit de mode, stoffig enzo maar weg doen, nee. Het raakte me.
In mijn pubertijd droeg ik sommige kleren die ik al jaren mee verhuis ook aan gehecht. Gaan ook niet weg.
Ook een ervaring met een psycholoog, mee gepraat, nu al wel bijna tien jaar geleden. Conclusie, onveilige jeugd, geen communicatie. Living on my own, wanhopig verlangend naar 'de liefde' en later het gezin. Het werd tijd om mezelf aandacht en liefde te geven. Studie gestart, mooie tijd gehad en sinds de psycholoog ging het beter. Maar het ging ook mis anders was ik geen single moeder. Toch zijn de lessen nodig, schade en schande dan maar.
Nu overigens veel inzichten later en wijzer.
