Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 29 augustus 2014 om 16:12
quote:Eleonora schreef op vrijdag 29 augustus 2014 16:08 Mijn ex komt onze dochter halen.
Ik ga geen autorijden.
Als mijn dochter weg is bel ik iemand.
Nu is ze er bij en hoewel ze speelt wil ik niet het risico lopen dat ze me hoort praten.
Eten heb ik gedaan.
Een banaan en twee boterhammen vandaag en minstens een liter water en thee. Oh, ik probeerde je net te bellen Fijn dat ze opgehaald wordt! Maar is het niet beter als jij ook even ergens heen gaat?
Ik ga geen autorijden.
Als mijn dochter weg is bel ik iemand.
Nu is ze er bij en hoewel ze speelt wil ik niet het risico lopen dat ze me hoort praten.
Eten heb ik gedaan.
Een banaan en twee boterhammen vandaag en minstens een liter water en thee. Oh, ik probeerde je net te bellen Fijn dat ze opgehaald wordt! Maar is het niet beter als jij ook even ergens heen gaat?
vrijdag 29 augustus 2014 om 16:13
quote:Eleonora schreef op 29 augustus 2014 @ 16:08:
Mijn ex komt onze dochter halen.
Ik ga geen autorijden.
Als mijn dochter weg is bel ik iemand.
Nu is ze er bij en hoewel ze speelt wil ik niet het risico lopen dat ze me hoort praten.
Eten heb ik gedaan.
Een banaan en twee boterhammen vandaag en minstens een liter water en thee.Goed dat je iemand gaat bellen. Het klinkt een beetje zorgelijk allemaal, vind ik.
Mijn ex komt onze dochter halen.
Ik ga geen autorijden.
Als mijn dochter weg is bel ik iemand.
Nu is ze er bij en hoewel ze speelt wil ik niet het risico lopen dat ze me hoort praten.
Eten heb ik gedaan.
Een banaan en twee boterhammen vandaag en minstens een liter water en thee.Goed dat je iemand gaat bellen. Het klinkt een beetje zorgelijk allemaal, vind ik.
Life is short. Eat dessert first.
vrijdag 29 augustus 2014 om 16:18
quote:Eleonora schreef op 29 augustus 2014 @ 16:08:
Mijn ex komt onze dochter halen.
Ik ga geen autorijden.
Als mijn dochter weg is bel ik iemand.
Nu is ze er bij en hoewel ze speelt wil ik niet het risico lopen dat ze me hoort praten.
Eten heb ik gedaan.
Een banaan en twee boterhammen vandaag en minstens een liter water en thee.Goedzo meis, nogmaals een dikke
Mijn ex komt onze dochter halen.
Ik ga geen autorijden.
Als mijn dochter weg is bel ik iemand.
Nu is ze er bij en hoewel ze speelt wil ik niet het risico lopen dat ze me hoort praten.
Eten heb ik gedaan.
Een banaan en twee boterhammen vandaag en minstens een liter water en thee.Goedzo meis, nogmaals een dikke
vrijdag 29 augustus 2014 om 16:26
quote:Eleonora schreef op 29 augustus 2014 @ 16:08:
Mijn ex komt onze dochter halen.
Ik ga geen autorijden.
Als mijn dochter weg is bel ik iemand.
Nu is ze er bij en hoewel ze speelt wil ik niet het risico lopen dat ze me hoort praten.
Eten heb ik gedaan.
Een banaan en twee boterhammen vandaag en minstens een liter water en thee.
Lieve Leo,
Wat ben ik blij te lezen dat je niet gaat autorijden en je iemand gaat bellen. Dat ben je waard. Om te mogen leunen.
Mensch...ik heb je hier door de jaren heen echt iedereen die het maar nodig had (en niet nodig had) zien steunen, helpen en motiveren met de meest wonderschone teksten.
Soms vroeg ik me af wie er voor jou is, wie jou motiveert en of je dat toelaat. Zwak te zijn, geen licht te zien en omgeven door De Zwarte Hond.
Je hoeft niet direct a la Emil Ratelband in alles weer iets positiefs te zien. Dit is gewoon kut, rot en diepzwart. En niet wat jij wil. En je moet je even groothouden omdat je je dochter niet wil belasten, maar dat maakt het extra zwaar lijkt me.
Wat mij hielp om toch weer luchtigheid te voelen en te zien is opschrijven wat er wel goed ging. Simpele dingen als die banaan eten. Maar ook gezond opstaan, met 2 werkende heupen.
En het durven delen hier van je gevoelens, ook al zijn ze niet mooi of positief.
Ik wens je zachtheid voor jezelf en het weten dat je door hier schrijven omringt bent door veel lieve forummers die je licht toesturen.
Je bent waardevol.
Mijn ex komt onze dochter halen.
Ik ga geen autorijden.
Als mijn dochter weg is bel ik iemand.
Nu is ze er bij en hoewel ze speelt wil ik niet het risico lopen dat ze me hoort praten.
Eten heb ik gedaan.
Een banaan en twee boterhammen vandaag en minstens een liter water en thee.
Lieve Leo,
Wat ben ik blij te lezen dat je niet gaat autorijden en je iemand gaat bellen. Dat ben je waard. Om te mogen leunen.
Mensch...ik heb je hier door de jaren heen echt iedereen die het maar nodig had (en niet nodig had) zien steunen, helpen en motiveren met de meest wonderschone teksten.
Soms vroeg ik me af wie er voor jou is, wie jou motiveert en of je dat toelaat. Zwak te zijn, geen licht te zien en omgeven door De Zwarte Hond.
Je hoeft niet direct a la Emil Ratelband in alles weer iets positiefs te zien. Dit is gewoon kut, rot en diepzwart. En niet wat jij wil. En je moet je even groothouden omdat je je dochter niet wil belasten, maar dat maakt het extra zwaar lijkt me.
Wat mij hielp om toch weer luchtigheid te voelen en te zien is opschrijven wat er wel goed ging. Simpele dingen als die banaan eten. Maar ook gezond opstaan, met 2 werkende heupen.
En het durven delen hier van je gevoelens, ook al zijn ze niet mooi of positief.
Ik wens je zachtheid voor jezelf en het weten dat je door hier schrijven omringt bent door veel lieve forummers die je licht toesturen.
Je bent waardevol.
Everything you see I owe to spaghetti!
vrijdag 29 augustus 2014 om 16:46
Alles wat jullie schrijven lees ik, ik huil zonder snikken, laat het maar gewoon lopen. Nooit gedacht dat ik zo diep zou komen te zitten qua dip.
Ik ben zo moe.
Het doorlopend heen en weer geslingerd worden qua emoties, het is uitputtend.
Wakker worden, tien seconden respijt en dan begint het, het malen. En dat gaat maar door.
Pure vermoeidheid is dit. Maanden toch zo sterk mogelijk geweest en nu is het op. Zo voelt het tenminste.
Ik ben zo moe.
Het doorlopend heen en weer geslingerd worden qua emoties, het is uitputtend.
Wakker worden, tien seconden respijt en dan begint het, het malen. En dat gaat maar door.
Pure vermoeidheid is dit. Maanden toch zo sterk mogelijk geweest en nu is het op. Zo voelt het tenminste.
vrijdag 29 augustus 2014 om 16:49
Eleonora, ik lees je, ik lees alle reacties op jouw OP en je berichten daarna, en ik voel wat jij voelt. Mij gebeurde hetzelfde. Echt hetzelfde. Ik ga je niet voor de gek houden. Het is nu twee, drie jaar geleden (ik houd het niet meer bij), maar ik kan soms nog in zo'n ravijn vallen. Functioneren zonder dat er iets echt doordringt, en dan kukelen, vallen, voorover in het zwarte gat. Toentertijd gebeurde het doorlopend. Tegelijk ging ik door, voor mijn kinderen. En pas nu voel ik het verdriet. Soms de boosheid. Het verlaten worden. Afgewezen zijn. Het is zo wezenlijk, en dat bedoel ik letterlijk. Mede door jouw topic, jouw leven, zeg ik nu vaker tegen mezelf: het is wat het is, gelukkig leef je weer (niet meer overleven, zelfs niet meer alleen maar doorleven, maar léven), maar die kukels die heb je, dat verdriet dat voel je, dat eenzame gevoel dat is er. Ik ben ook weer gelukkig. Het bestaat naast elkaar. Ach meisje toch, ik vind het een verschrikking voor je. En realiseer me dat het echt verandert. Je leven verandert ook voor altijd, denk ik. Er is een voor en na. Dat zal er altijd zijn. Maar ik kijk weer vooruit. En wil niet terug. En met het verdriet voel ik ook weer blijdschap. Dankbaarheid vooral ook. Voor mijn kinderen die zo weerbaar blijken. Voor vriendschappen. Voor het feit dat ik een nieuwe liefde in mijn leven heb, al weer een poosje. Zorg goed voor jezelf. Houd jezelf vast. Koester de liefde voor je meisje en voor jezelf. Groter hoeft even niet. Maak het heel klein. Post hier dit weekend, als je dochter naar haar vader is. Dat went nooit echt, althans niet bij mij, maar de waarde van de tijd dat ze weg zijn is weer anders geworden, meer waard zeg maar. Daar ben jij allemaal nog lang niet. Ik ben het eens met iedereen die hier zegt: zorg dat je niet alleen bent. Het is gewoon niet nodig. Je gaat toch al diep genoeg. Het is je aangedaan. Zo is het toch. Dus je mag troost, houvast, gezelschap. Je hoeft het niet zelf te doen. Sterker nog, je hoeft niets te doen. Het is je overkomen. En je moet er doorheen. Dat is het enige. Je had niet iets beter of anders kunnen doen. Je kunt ook nu niets beter of anders doen. Jij bent wie jij bent en dat is helemaal goed. Je moet durven gaan loslaten. Alles wat verbonden was, is van zijn plaats. De band die je had met die ander, was er wel, maar is nu weg. Ongelooflijk vond ik dat. Niet denkbaar. Niet doenbaar. En toch ben ik nu een paar jaar verder. En kan ik gaan bouwen. Jij komt daar ook. Misschien schrik je wel van het woord 'jaren'. Weet dan dat het niet zo blijft als nu. Het gaat geleidelijk, en ja, dan gaat er tijd voorbij. Maar die tijd moet ook voorbij. Je moet helen. Maar nu nog niet. Nu ben je gewond. Gedraag je als een diertje dat gewond is. Trek je terug met iemand die bij je is zonder iets van je te verwachten. Verwacht niets van jezelf. Probeer te eten, drinken, slapen. Trek kleren aan waar je je veilig in voelt. Doe je tuindeur open, of juist hartstikke dicht. Doe de lampen vroeg aan of juist niet. Ik denk aan je.
vrijdag 29 augustus 2014 om 17:07
vrijdag 29 augustus 2014 om 17:45
Och lieverd, wat ga je diep..
Ik weet nog zo goed hoe ik keihard onderuit ging na een maand of negen.
Ik las in die tijd een boek van Renate Rubinstein, het heet "Niets te verliezen en toch bang"...
Geschreven in het jaar onzes Heeren 1972, het gaat over het verlaten en verraden worden, het gaat over de scheiding en liefdesverdriet van de schrijfster..
En oh wat herkenbaar allemaal.
Als ik het niet zelf had meegemaakt had ik het waarschijnlijk een overdreven en hysterische beschrijving gevonden..
Want wat gaat de schrijfster van dit boek ook diep, en hoe tijdloos is liefdesverdriet, dit boek werd geschreven in '72, toen was ik notabene 5 jaar oud!
Toen huppelde ik onwetend rond (zie mijn profielfoto..) was een kind, wist niets van de liefde en al helemaal niet van liefdesverdriet, en deze mevrouw schreef toen een boek waar ik me 35 jaar later in herkende, alsof het gisteren gebeurd was..
Ik herkende het gevoel en op de een of andere manier was het geruststellend om te lezen dat IK niet gek was geworden, dat er meer het zo voelden..
Ook ik ging er dwars doorheen, en nu zit jij er middenin..
Misschien is het ook wat voor jou om te lezen Leo..
Ik denk aan jou x
Ik weet nog zo goed hoe ik keihard onderuit ging na een maand of negen.
Ik las in die tijd een boek van Renate Rubinstein, het heet "Niets te verliezen en toch bang"...
Geschreven in het jaar onzes Heeren 1972, het gaat over het verlaten en verraden worden, het gaat over de scheiding en liefdesverdriet van de schrijfster..
En oh wat herkenbaar allemaal.
Als ik het niet zelf had meegemaakt had ik het waarschijnlijk een overdreven en hysterische beschrijving gevonden..
Want wat gaat de schrijfster van dit boek ook diep, en hoe tijdloos is liefdesverdriet, dit boek werd geschreven in '72, toen was ik notabene 5 jaar oud!
Toen huppelde ik onwetend rond (zie mijn profielfoto..) was een kind, wist niets van de liefde en al helemaal niet van liefdesverdriet, en deze mevrouw schreef toen een boek waar ik me 35 jaar later in herkende, alsof het gisteren gebeurd was..
Ik herkende het gevoel en op de een of andere manier was het geruststellend om te lezen dat IK niet gek was geworden, dat er meer het zo voelden..
Ook ik ging er dwars doorheen, en nu zit jij er middenin..
Misschien is het ook wat voor jou om te lezen Leo..
Ik denk aan jou x
vrijdag 29 augustus 2014 om 20:39
Lieve Eleonora,
Ik vind het zo erg voor je, dat je je nu zo voelt! Ik ben heel blij om t lezen dat je toch om hulp gaat vragen. Heel goed!
Ik snap dat je er nu niet aan eten moet denken, maar ik weet dat langere tijd heel weinig eten een negatieve invloed kan hebben op je stemming. Het beste is om vaak een klein beetje te eten. Bijvoorbeeld elk uur, of in ieder geval elke twee uur.
Heel erg veel sterkte dit weekend! Weet dat er mensen zijn die aan je denken.
Ik vind het zo erg voor je, dat je je nu zo voelt! Ik ben heel blij om t lezen dat je toch om hulp gaat vragen. Heel goed!
Ik snap dat je er nu niet aan eten moet denken, maar ik weet dat langere tijd heel weinig eten een negatieve invloed kan hebben op je stemming. Het beste is om vaak een klein beetje te eten. Bijvoorbeeld elk uur, of in ieder geval elke twee uur.
Heel erg veel sterkte dit weekend! Weet dat er mensen zijn die aan je denken.
Het is zoals het is
vrijdag 29 augustus 2014 om 21:06
Leootje, ik ben net thuis en ik zie je topic. De peterselie is toch niks dit jaar. Verlepte bossen. Volgend jaar is het beter. Geloof me.
"Genieten" is ook overgewaardeerd. Iedereen roept "genieten!!!!" vooral op facebook, maar in het echte leven hebben mensen gewoon remsporen, menstruatie en een off day. Niks genieten.
"Genieten" is ook overgewaardeerd. Iedereen roept "genieten!!!!" vooral op facebook, maar in het echte leven hebben mensen gewoon remsporen, menstruatie en een off day. Niks genieten.
vrijdag 29 augustus 2014 om 23:20
Ik hoop ook Leo dat je nu iets doet wat je wel een heel klein beetje leuk zit.
Kijk je wel uit. gewoon met alles.
Ik herken 't heel erg wat je zegt over jezelf kwijt zijn. Ik was (ben) mezelf ook kwijt door die burn out maar soms ben ik er ineens weer
Dat gaat bij jou ook komen, ineens herken je jezelf weer. Maar 't zl wel zijn tijd nodig hebben.
ik hoop dat je snel naar de Psychologe kunt want je zal toch iets moeten met al die gedachten en gevoelens.
Ik zou alle glitters naar je toe willen sturen als dat zou helpen.
er denken veel memsen aan je leo, je bent echt niet alleen!
Kijk je wel uit. gewoon met alles.
Ik herken 't heel erg wat je zegt over jezelf kwijt zijn. Ik was (ben) mezelf ook kwijt door die burn out maar soms ben ik er ineens weer
Dat gaat bij jou ook komen, ineens herken je jezelf weer. Maar 't zl wel zijn tijd nodig hebben.
ik hoop dat je snel naar de Psychologe kunt want je zal toch iets moeten met al die gedachten en gevoelens.
Ik zou alle glitters naar je toe willen sturen als dat zou helpen.
er denken veel memsen aan je leo, je bent echt niet alleen!
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
zaterdag 30 augustus 2014 om 00:08
Leo, heel herkenbaar dat je je jezelf zo kwijt bent. Ik heb diegene die ik ooit was, voor de scheiding, niet meer teruggevonden. Het is anders, ik ben anders. Wel mezelf maar geschaafd en gedeukt en gewoon anders. Een andere versie van mezelf, maar wel een waar ik eigenlijk, uiteindelijk, blij mee ben.
Ik zou niet meer terug willen naar mijn 'oude zelf'. En ik hoop dat jij dat ook op een dag kunt zeggen.
Het is gewoon zwaar kut allemaal, zeker in de weekenden dat ook F nog weg is. Tjeez, wat haatte ik die weekenden. En wat deden ze pijn, zoveel pijn, verdriet en eenzaamheid in de weekenden die ik noodgedwongen zonder kids doorbracht.
Dat went Leo. Daar is dan ook alles mee gezegd, want leuk wordt het nooit om zoveel van het leven van je dochter te moeten missen, maar het went. De pijn zal dalen naar een aanvaardbaar nivo, maar verdwijnt nooit helemaal.
Maar er is niets wat je daar nu aan kunt doen. Behalve volhouden. Voor F, maar vooral ook voor jezelf. Je komt weer terug. Het kan alleen maar beter gaan. Hang in there.
Ik zou niet meer terug willen naar mijn 'oude zelf'. En ik hoop dat jij dat ook op een dag kunt zeggen.
Het is gewoon zwaar kut allemaal, zeker in de weekenden dat ook F nog weg is. Tjeez, wat haatte ik die weekenden. En wat deden ze pijn, zoveel pijn, verdriet en eenzaamheid in de weekenden die ik noodgedwongen zonder kids doorbracht.
Dat went Leo. Daar is dan ook alles mee gezegd, want leuk wordt het nooit om zoveel van het leven van je dochter te moeten missen, maar het went. De pijn zal dalen naar een aanvaardbaar nivo, maar verdwijnt nooit helemaal.
Maar er is niets wat je daar nu aan kunt doen. Behalve volhouden. Voor F, maar vooral ook voor jezelf. Je komt weer terug. Het kan alleen maar beter gaan. Hang in there.
zaterdag 30 augustus 2014 om 09:21
Hai lieverds,
Bedankt voor jullie warmte en steun.
Gisteren was voor mij echt een dieptepunt.
Ik heb iets meer lucht vandaag.
Ik ben met een pil in slaap gevallen en werd wakker van de bel, om 22.15 uur. En de bel gaat hier eigenlijk nooit en al helemaal niet laat.
Mijn beste vriend stond voor de deur.
Verrassing.
Ik wist van niks.
Hij heeft me onder de douche gezet, soep opgewarmd, thee gezet, met me gezeten, praten wilde ik niet, me in bed gestopt en toen toch nog heel lang met me gepraat.
Hij blijft tot en met morgen.
Ik lees alles, neem alles in me op en ben oprecht blij met jullie. Gisteren drong niets binnen, vandaag is er een beetje meer ruimte. Ik laat het allemaal gebeuren, verzet me niet meer en hoop dat ik de wanhoop van gisteren nooit meer hoef te voelen.
Hova, ik ben erg blij dat jij hier ook bent. Ik vind het fijn dat jij nu mijn hand vasthoudt.
Ik ben met jullie allemaal een bofferd. Dat realiseer ik me heel goed en ik weet ook dat ik niet het zieligste kindje van de wereld ben. Maar soms voel je je wel even een eenzaam satelietje in het grote grote universum.
Bedankt voor jullie warmte en steun.
Gisteren was voor mij echt een dieptepunt.
Ik heb iets meer lucht vandaag.
Ik ben met een pil in slaap gevallen en werd wakker van de bel, om 22.15 uur. En de bel gaat hier eigenlijk nooit en al helemaal niet laat.
Mijn beste vriend stond voor de deur.
Verrassing.
Ik wist van niks.
Hij heeft me onder de douche gezet, soep opgewarmd, thee gezet, met me gezeten, praten wilde ik niet, me in bed gestopt en toen toch nog heel lang met me gepraat.
Hij blijft tot en met morgen.
Ik lees alles, neem alles in me op en ben oprecht blij met jullie. Gisteren drong niets binnen, vandaag is er een beetje meer ruimte. Ik laat het allemaal gebeuren, verzet me niet meer en hoop dat ik de wanhoop van gisteren nooit meer hoef te voelen.
Hova, ik ben erg blij dat jij hier ook bent. Ik vind het fijn dat jij nu mijn hand vasthoudt.
Ik ben met jullie allemaal een bofferd. Dat realiseer ik me heel goed en ik weet ook dat ik niet het zieligste kindje van de wereld ben. Maar soms voel je je wel even een eenzaam satelietje in het grote grote universum.
