Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
donderdag 28 augustus 2014 om 19:01
Nou nee
Het gaat helaas niet beter.
Ik heb weer hulp van een psychologe binnenkort en pillen voor de nacht maar ik zie niet echt het nut in van veel dingen.
Letterlijk nutteloos en weggeflikkerd, zo voel ik me.
Ik weet, weet, weet echt dat het allemaal beter zal gaan maar nu is elke dag ruk.
Heb er ook gewoon even geen zin meer in.
In niks.
Er gebeuren ook fijne dingen, genieten gaat alleen voor geen meter.
Ben verschrikkelijk ongezellig en dippig.
Jullie zijn lief.
Het gaat helaas niet beter.
Ik heb weer hulp van een psychologe binnenkort en pillen voor de nacht maar ik zie niet echt het nut in van veel dingen.
Letterlijk nutteloos en weggeflikkerd, zo voel ik me.
Ik weet, weet, weet echt dat het allemaal beter zal gaan maar nu is elke dag ruk.
Heb er ook gewoon even geen zin meer in.
In niks.
Er gebeuren ook fijne dingen, genieten gaat alleen voor geen meter.
Ben verschrikkelijk ongezellig en dippig.
Jullie zijn lief.
donderdag 28 augustus 2014 om 19:07
donderdag 28 augustus 2014 om 20:12
donderdag 28 augustus 2014 om 20:23
donderdag 28 augustus 2014 om 21:17
Soms lukt het idd niet te genieten en is t zaak om de boel alleen 'draaiende te houden'. De boodschappen, t eten, alles rondom dochter.
Ook al geniet je niet, ik hoop dat je wel dingen hebt waarbij je je een soort van prettig voelt. Een leuke serie die je volgt, contact met vriendinnen. Dingen die in ieder geval niet onprettig zijn.
Dat genieten komt wel weer een keer, dat heeft gewoon tijd nodig.
Ook al geniet je niet, ik hoop dat je wel dingen hebt waarbij je je een soort van prettig voelt. Een leuke serie die je volgt, contact met vriendinnen. Dingen die in ieder geval niet onprettig zijn.
Dat genieten komt wel weer een keer, dat heeft gewoon tijd nodig.
donderdag 28 augustus 2014 om 22:23
Lieve Leo, ik ben meer een meelezer, ik ken je niet persoonlijk maar heb je op dit forum leren kennen als een hele lieve, wijze, sterke vrouw. Ik ben heel blij dat je weer terug bent na een tijdje afwezigheid en hoop dat je veel steun hebt aan alle forummers die deze keer jou willen helpen om deze moeilijke tijd door te komen. Jij hebt in het verleden zoveel goede adviezen gegeven aan andere forummers, hopelijk heb jij nu evenveel steun aan hen, want dat heb je wel verdiend!
Veel sterkte! X
Veel sterkte! X
donderdag 28 augustus 2014 om 23:40
Lieve Eleonora,
Klopt het dat je ex niet tijdens jullie huwelijk maar vlak na jullie breuk 'echt' met de andere dame iets begon?
(ja, ik heb gelezen dat zij al op ramkoers was)
Het zou mij namelijk niet verbazen als een deel van het 'regelrecht in de armen van een ander rennen' een gevolg is van de enorme leegte die een leven zonder jou bleek te zijn.
Jij voelt de leegte, het anders, het gemis, de flashbacks. Hij kan dat verdringen. En als hij het wel voelt kan hij er natuurlijk weinig mee, want dame op ramkoers zal sentimenteel gedoe waarschijnlijk niet erg kunnen waarderen.
Wat ik wil zeggen is dat ik denk dat jij voor hem veel waardevoller was en bent dat je beseft. (let op de 'ik denk', ik heb helaas geen glazen bol) Nou is het natuurlijk geen goed plan om je waarde af te laten hangen van het waardeoordeel van je ex, een man, een partner, een ander. Maar als je het zelf al zo moeilijk kunt vinden dan valt het gemis aan waardering wel extra hard. Daarom schrijf ik dat ik denk dat naast een heleboel anderen ook je ex je hoger heeft zitten dan jij jezelf.
En daar heb je natuurlijk geen drol aan, want met jezelf moet je het doen. Maar toch. Misschien helpt het een héél klein beetje
O, en waardeloos en nutteloos kán niet. Lekker puh. Iemand die de hand van haar dochter los kan laten omdat dát net even belangrijk is heeft onnoemelijk veel waarde. Ook al voel je dat nu niet, het is wél zo.
Klopt het dat je ex niet tijdens jullie huwelijk maar vlak na jullie breuk 'echt' met de andere dame iets begon?
(ja, ik heb gelezen dat zij al op ramkoers was)
Het zou mij namelijk niet verbazen als een deel van het 'regelrecht in de armen van een ander rennen' een gevolg is van de enorme leegte die een leven zonder jou bleek te zijn.
Jij voelt de leegte, het anders, het gemis, de flashbacks. Hij kan dat verdringen. En als hij het wel voelt kan hij er natuurlijk weinig mee, want dame op ramkoers zal sentimenteel gedoe waarschijnlijk niet erg kunnen waarderen.
Wat ik wil zeggen is dat ik denk dat jij voor hem veel waardevoller was en bent dat je beseft. (let op de 'ik denk', ik heb helaas geen glazen bol) Nou is het natuurlijk geen goed plan om je waarde af te laten hangen van het waardeoordeel van je ex, een man, een partner, een ander. Maar als je het zelf al zo moeilijk kunt vinden dan valt het gemis aan waardering wel extra hard. Daarom schrijf ik dat ik denk dat naast een heleboel anderen ook je ex je hoger heeft zitten dan jij jezelf.
En daar heb je natuurlijk geen drol aan, want met jezelf moet je het doen. Maar toch. Misschien helpt het een héél klein beetje
O, en waardeloos en nutteloos kán niet. Lekker puh. Iemand die de hand van haar dochter los kan laten omdat dát net even belangrijk is heeft onnoemelijk veel waarde. Ook al voel je dat nu niet, het is wél zo.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 29 augustus 2014 om 04:14
Hai lieve vrouwen,
Fijn om jullie te lezen. Het doet me goed, julie woorden, ook al ben ik nog zo lauw van binnen.
Weet niet of het herkenbaar is als ik schrijf dat ik mezelf kwijt ben. Ik word doodmoe van het zoeken naar de Leo die ik was.
Het is alsof die vrouw zich ergens verstopt en ik wil haar dolgraag terugvinden.
Feow, het fijne van hoe een en ander is gegaan zal ik nooit weten. Het zou kunnen dat er pas echt iets ontstond toen de ex al vertrokken was. En zij, de nieuwe liefde, wilde gewoon wat ik had. Daar heeft ze nooit geheimzinnig over gedaan. Dat heeft ze ronduit gezegd. Een paar keer zelfs.
Ik weet dat mijn relatie met mijn ex van belang was voor ons allebei. En ik kan ook niet voor hem denken en voelen maar het lijkt, voor míj alsof hij ons zo snel mogelijk wil vergeten.
Lekker vroeg dag. Slapen gaat, ondanks de medicatie, niet geweldig. Was het maar 2015, psychologisch lijkt me dat een verademing.
Fijn om jullie te lezen. Het doet me goed, julie woorden, ook al ben ik nog zo lauw van binnen.
Weet niet of het herkenbaar is als ik schrijf dat ik mezelf kwijt ben. Ik word doodmoe van het zoeken naar de Leo die ik was.
Het is alsof die vrouw zich ergens verstopt en ik wil haar dolgraag terugvinden.
Feow, het fijne van hoe een en ander is gegaan zal ik nooit weten. Het zou kunnen dat er pas echt iets ontstond toen de ex al vertrokken was. En zij, de nieuwe liefde, wilde gewoon wat ik had. Daar heeft ze nooit geheimzinnig over gedaan. Dat heeft ze ronduit gezegd. Een paar keer zelfs.
Ik weet dat mijn relatie met mijn ex van belang was voor ons allebei. En ik kan ook niet voor hem denken en voelen maar het lijkt, voor míj alsof hij ons zo snel mogelijk wil vergeten.
Lekker vroeg dag. Slapen gaat, ondanks de medicatie, niet geweldig. Was het maar 2015, psychologisch lijkt me dat een verademing.
vrijdag 29 augustus 2014 om 04:43
Goeiemorgen Leo, vroeg hè?
2015 komt al aardig dichterbij. Na hele slechte jaren nemen een vriendin en ik ons altijd voor om 1 januari om 00.00 uur onze agenda van het afgelopen jaar ritueel in de tuin te verbranden. We hebben het nog nooit echt gedaan, maar de gedachte op zich helpt al.
Wat omschrijf je dat goed, dat 'lauwe' gevoel van binnen. En inderdaad, niks is leuk, fijn, lachen voelt bespottelijk. Ik hoor het mensen nog zeggen toen ik een depressie had: 'ga toch lekker in de zon zitten'. Lekker? Hoezo lekker? Niks is lekker, flikker toch op met je lekker.
Je moet er door en dat is klote, ook met medicijnen. Maar lukken doet het wel, uiteindelijk.
Jou gaat het ook lukken, Leo, je bent sterk genoeg, alleen nu even niet. Eis niet te veel van jezelf, de Leo die je zoekt is er heus nog wel, maar als je haar terugvindt zal ze wel veranderd zijn. Ouder en (nog) wijzer geworden, in alle opzichten gegroeid. En misschien is dat goed zo.
2015 komt al aardig dichterbij. Na hele slechte jaren nemen een vriendin en ik ons altijd voor om 1 januari om 00.00 uur onze agenda van het afgelopen jaar ritueel in de tuin te verbranden. We hebben het nog nooit echt gedaan, maar de gedachte op zich helpt al.
Wat omschrijf je dat goed, dat 'lauwe' gevoel van binnen. En inderdaad, niks is leuk, fijn, lachen voelt bespottelijk. Ik hoor het mensen nog zeggen toen ik een depressie had: 'ga toch lekker in de zon zitten'. Lekker? Hoezo lekker? Niks is lekker, flikker toch op met je lekker.
Je moet er door en dat is klote, ook met medicijnen. Maar lukken doet het wel, uiteindelijk.
Jou gaat het ook lukken, Leo, je bent sterk genoeg, alleen nu even niet. Eis niet te veel van jezelf, de Leo die je zoekt is er heus nog wel, maar als je haar terugvindt zal ze wel veranderd zijn. Ouder en (nog) wijzer geworden, in alle opzichten gegroeid. En misschien is dat goed zo.
vrijdag 29 augustus 2014 om 06:20
Goedemorgen Leo,
Ik wil je een goede dag wensen, ondanks alles.
Hoe is het met je dochter, heeft ze het nog zo naar haar zin op school? Dat moet een opluchting zijn.
Voor jou blijft het moeilijk, ik hoop dat je toch ergens het vertrouwen vandaan kunt halen, al is het maar een klein beetje, dat het goedkomt.
Zoals Sri zegt, Leo is er nog wel, onder alle verdriet en andere emoties, onder die maalstroom. Je zult langzaam weer tot jezelf komen in de letterlijke betekenis van het woord.
Sterkte vandaag.
Ik wil je een goede dag wensen, ondanks alles.
Hoe is het met je dochter, heeft ze het nog zo naar haar zin op school? Dat moet een opluchting zijn.
Voor jou blijft het moeilijk, ik hoop dat je toch ergens het vertrouwen vandaan kunt halen, al is het maar een klein beetje, dat het goedkomt.
Zoals Sri zegt, Leo is er nog wel, onder alle verdriet en andere emoties, onder die maalstroom. Je zult langzaam weer tot jezelf komen in de letterlijke betekenis van het woord.
Sterkte vandaag.
vrijdag 29 augustus 2014 om 09:09
Precies lieve Sri, lekker in de zon zitten.....
Of 'genieten'....
Van die woorden die voor mij nu even geen enkele betekenis hebben.
Ik heb heus momenten dat ik iets wel leuk vind hoor of dat ik lichtelijk geniet maar meestal is het allemaal lauwtjes of gewoon koud/ijskoud.
Met mijn dochter gaat het goed gelukkig Merisilief. Steeds beter. Die doet het goed op school en heeft vriendinnen gemaakt waar ze ook al speelt en die hier komen, compleet met ouders er bij. Dat is fijn, dat weet ik en dat zie ik en dat voel ik ook wel maar het lijkt wel alsof de blijdschap niet verder komt dan de schil die er nu om mijn ziel ligt.
Verder dan de buitenkant daarvan komt niks......
Als ik mezelf lees word ik al moe van de vrouw die ik ben.
Stoer dat jullie het volhouden met me haha!
(en wat waardeer ik dat)
Of 'genieten'....
Van die woorden die voor mij nu even geen enkele betekenis hebben.
Ik heb heus momenten dat ik iets wel leuk vind hoor of dat ik lichtelijk geniet maar meestal is het allemaal lauwtjes of gewoon koud/ijskoud.
Met mijn dochter gaat het goed gelukkig Merisilief. Steeds beter. Die doet het goed op school en heeft vriendinnen gemaakt waar ze ook al speelt en die hier komen, compleet met ouders er bij. Dat is fijn, dat weet ik en dat zie ik en dat voel ik ook wel maar het lijkt wel alsof de blijdschap niet verder komt dan de schil die er nu om mijn ziel ligt.
Verder dan de buitenkant daarvan komt niks......
Als ik mezelf lees word ik al moe van de vrouw die ik ben.
Stoer dat jullie het volhouden met me haha!
(en wat waardeer ik dat)
vrijdag 29 augustus 2014 om 09:15
Die schil herken ik wel, van toen ik ooit depressief was. De zon scheen, de vogels floten en ik zag en hoorde dat wel, maar kon er geen enkele emotie aan koppelen. Veel mensen kunnen zich daar niets bij voorstellen (gelukkig maar). Het rotte is dat je er zo weinig aan kan doen behalve het tijd geven om op te lossen en ondertussen je dagelijkse leven leiden, ook als je je zo doods voelt.
Sterkte, elke dag weer, elke maaltijd, elke keer douchen. Meer is er niet op dit moment.
Maar het komt Leo, het komt echt weer.
Sterkte, elke dag weer, elke maaltijd, elke keer douchen. Meer is er niet op dit moment.
Maar het komt Leo, het komt echt weer.
vrijdag 29 augustus 2014 om 09:16
quote:polydox schreef op 29 augustus 2014 @ 04:44:
Ik lees van het scherm je verdriet af. Als ik het zo lees vrees ik wat voor mij gaat komen. Ik hoop dat ik er zo sterk als jij in kom te staan.
Lieve schat, als voor jou komt wat er voor mij al is dan kom jij daar ook uit, net als ik, let maar op.
Ik leer nu alleen weer keihard dat je geen haast moet willen hebben en die haast had ik wel. Ik dacht werkelijk dat ik dit wel even zou doen allemaal. Ja, de eerste twee maanden niet hoor, maar daarna vond ik al snel dat ik weer 'normaal' moest doen.
Dat was overschatting van de situatie.
Schrijf hier gerust, als je dat wil, over jezelf en jouw sores en zorgen. Ik ben altijd erg van het delen en ik denk zelfs dat als ik jou een hand toe kan steken, ik me in ieder geval weer eens nuttig voel, omdat ik, hoe dan ook, verder ben in het proces dan jij.
Schroom dus niet en deel, het helpt, al is het maar een beetje en dát is iets wat ik je nu uit kakelverse ervaring kan vertellen.
Heel erg veel sterkte met wat gaat komen.
Ik lees van het scherm je verdriet af. Als ik het zo lees vrees ik wat voor mij gaat komen. Ik hoop dat ik er zo sterk als jij in kom te staan.
Lieve schat, als voor jou komt wat er voor mij al is dan kom jij daar ook uit, net als ik, let maar op.
Ik leer nu alleen weer keihard dat je geen haast moet willen hebben en die haast had ik wel. Ik dacht werkelijk dat ik dit wel even zou doen allemaal. Ja, de eerste twee maanden niet hoor, maar daarna vond ik al snel dat ik weer 'normaal' moest doen.
Dat was overschatting van de situatie.
Schrijf hier gerust, als je dat wil, over jezelf en jouw sores en zorgen. Ik ben altijd erg van het delen en ik denk zelfs dat als ik jou een hand toe kan steken, ik me in ieder geval weer eens nuttig voel, omdat ik, hoe dan ook, verder ben in het proces dan jij.
Schroom dus niet en deel, het helpt, al is het maar een beetje en dát is iets wat ik je nu uit kakelverse ervaring kan vertellen.
Heel erg veel sterkte met wat gaat komen.
vrijdag 29 augustus 2014 om 09:23
quote:Merisi schreef op 29 augustus 2014 @ 09:15:
Die schil herken ik wel, van toen ik ooit depressief was. De zon scheen, de vogels floten en ik zag en hoorde dat wel, maar kon er geen enkele emotie aan koppelen. Veel mensen kunnen zich daar niets bij voorstellen (gelukkig maar). Het rotte is dat je er zo weinig aan kan doen behalve het tijd geven om op te lossen en ondertussen je dagelijkse leven leiden, ook als je je zo doods voelt.
Sterkte, elke dag weer, elke maaltijd, elke keer douchen. Meer is er niet op dit moment.
Maar het komt Leo, het komt echt weer.
Ik ben altijd gek geweest op boodschappen doen voor mijn gezin. Call me crazy maar ik vond dat altijd leuk.
Bedenken wat we gingen eten, met zorg jagen en verzamelen in de supermarkt, de boel thuis uitpakken en wegzetten, allemaal dingen waar ik lol in had.
Nu zeul ik mezelf door de winkel heen. Verse bossen peterselie kunnen me niet meer charmeren en mooie nectarines voor een euro per kilo interesseren me geen klap.
Vreugdeloos stop ik fruit in plastic zakjes en zonder plezier leg ik koude kipfilets in mijn winkelwagen. Omdat ik zo snel gewicht verlies heb ik het altijd koud en gaat mijn neus lopen.
Ik zit echt (lach niet) te wachten op het moment dat ik het weer leuk vind om boodschappen te doen. Voor mij is dat een soort graadmeter.
Nah ja, misschien volgende maand.......
Die schil herken ik wel, van toen ik ooit depressief was. De zon scheen, de vogels floten en ik zag en hoorde dat wel, maar kon er geen enkele emotie aan koppelen. Veel mensen kunnen zich daar niets bij voorstellen (gelukkig maar). Het rotte is dat je er zo weinig aan kan doen behalve het tijd geven om op te lossen en ondertussen je dagelijkse leven leiden, ook als je je zo doods voelt.
Sterkte, elke dag weer, elke maaltijd, elke keer douchen. Meer is er niet op dit moment.
Maar het komt Leo, het komt echt weer.
Ik ben altijd gek geweest op boodschappen doen voor mijn gezin. Call me crazy maar ik vond dat altijd leuk.
Bedenken wat we gingen eten, met zorg jagen en verzamelen in de supermarkt, de boel thuis uitpakken en wegzetten, allemaal dingen waar ik lol in had.
Nu zeul ik mezelf door de winkel heen. Verse bossen peterselie kunnen me niet meer charmeren en mooie nectarines voor een euro per kilo interesseren me geen klap.
Vreugdeloos stop ik fruit in plastic zakjes en zonder plezier leg ik koude kipfilets in mijn winkelwagen. Omdat ik zo snel gewicht verlies heb ik het altijd koud en gaat mijn neus lopen.
Ik zit echt (lach niet) te wachten op het moment dat ik het weer leuk vind om boodschappen te doen. Voor mij is dat een soort graadmeter.
Nah ja, misschien volgende maand.......
