Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
maandag 25 augustus 2014 om 12:01
Jeetje Leo, door mijn vakantie lees ik je nu pas. Wat vind ik 't verschrikkelijk om te lezen hoe je in de steek bent gelaten. Dat heb je nooit verdiend!
Hou vast aan jezelf, je bent een mooi en goed mens en op een gegeven moment vind je jezelf weer, dat weet ik zeker!
Rare dag vandaag misschien maar ik hoop toch dat je een fijne verjaardag hebt. Ik hoop dat dit een veel fijner jaar voor je gaat worden, uiteindelijk.
Een hele dikke
Hou vast aan jezelf, je bent een mooi en goed mens en op een gegeven moment vind je jezelf weer, dat weet ik zeker!
Rare dag vandaag misschien maar ik hoop toch dat je een fijne verjaardag hebt. Ik hoop dat dit een veel fijner jaar voor je gaat worden, uiteindelijk.
Een hele dikke
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
maandag 25 augustus 2014 om 14:14
http://www.youtube.com/watch?v=L_lLzkuKhpY
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 25 augustus 2014 om 19:57
O Leo, ik dacht dat je bewust een tijd niet meer schreef, maar door een opmerking in het verjaardagstopic keek ik even verder dan mijn neus lang was... Vandaar mijn tekst daar.
Wat goed van je dat je weer van je afschrijft!
Het gaat je vast helpen om weer omhoog te klimmen. Ik weet het nu, en zal hier naar je luisteren..
Liefs!
Wat goed van je dat je weer van je afschrijft!
Het gaat je vast helpen om weer omhoog te klimmen. Ik weet het nu, en zal hier naar je luisteren..
Liefs!
dinsdag 26 augustus 2014 om 07:52
dinsdag 26 augustus 2014 om 09:05
dinsdag 26 augustus 2014 om 09:13
quote:Eleonora schreef op 26 augustus 2014 @ 09:05:
Het viel me mee Hasse, het was niet zo erg als ik dacht dat het zou zijn.
Jammer genoeg gisteren iets verkeerds gegeten dus ik lig voor jaffa op de bank na een eh....roerige nacht.
En nu ben ik 46.
De flashbacks gaan onverminderd door.
Daar een dagje vakantie van zou ik ontzettend waarderen.
Oef, niet leuk. Maar je hebt je eerste verjaardag na de scheiding overleefd...
Wat balen dat die flashbacks maar blijven komen. Ik snap dat je daar wel even vrij van wilt hebben. Eigenlijk zou je moeten kijken hoe je die flashbacks kunt gaan 'integreren' in je leven (net als bij ptss, jij hebt dat net als ik, toch, heb ik dat goed onthouden?). Dus dat je flashbacks mogen bestaan naast je dagelijkse leven. Evt. zou je daar EMDR voor kunnen proberen, maar misschien ook een moment 'inplannen' om ze toe te laten, specifiek tijdens een andere activiteit, zoals wandelen. Zo krijg je positieve associaties bij de flashbacks en vecht je er niet tegen.
Ik probeer dit vaak als ik een moeilijke tijd heb, om zo grip te krijgen op mijn herinneringen.
Je doet het heel goed, Leo, hoewel je dat waarschijnlijk nog niet voelt.
Het viel me mee Hasse, het was niet zo erg als ik dacht dat het zou zijn.
Jammer genoeg gisteren iets verkeerds gegeten dus ik lig voor jaffa op de bank na een eh....roerige nacht.
En nu ben ik 46.
De flashbacks gaan onverminderd door.
Daar een dagje vakantie van zou ik ontzettend waarderen.
Oef, niet leuk. Maar je hebt je eerste verjaardag na de scheiding overleefd...
Wat balen dat die flashbacks maar blijven komen. Ik snap dat je daar wel even vrij van wilt hebben. Eigenlijk zou je moeten kijken hoe je die flashbacks kunt gaan 'integreren' in je leven (net als bij ptss, jij hebt dat net als ik, toch, heb ik dat goed onthouden?). Dus dat je flashbacks mogen bestaan naast je dagelijkse leven. Evt. zou je daar EMDR voor kunnen proberen, maar misschien ook een moment 'inplannen' om ze toe te laten, specifiek tijdens een andere activiteit, zoals wandelen. Zo krijg je positieve associaties bij de flashbacks en vecht je er niet tegen.
Ik probeer dit vaak als ik een moeilijke tijd heb, om zo grip te krijgen op mijn herinneringen.
Je doet het heel goed, Leo, hoewel je dat waarschijnlijk nog niet voelt.
dinsdag 26 augustus 2014 om 10:25
Lieve Leo,
Het moet afschuwelijk voor je voelen als je steeds die flashbacks hebt. Om dan nu te moeten constateren dat je zomaar, in een poep en een scheet, bent ingeruild. Wég is ie. Terwijl jullie zo enorm veel hebben gedeeld, hij zó als vanzelfsprekend in je leven was en nu ineens is hij er niet meer en lijkt het alsof jullie leven samen, wat zo lang en zo waardevol voor je was en waarvan je dacht dat dit een absoluten zekerheid in je leven was, alsof het niets heeft voorgesteld. Het is bijna niet te bevatten, lijkt me.
Wat vind je het moeilijkst: dat hij je maar zo heeft ingeruild en je nu zonder hem verder moet? Of is het je boosheid, je onbegrip?
Heb je ergens een uitlaatklep? Heb je iets wat je het gevoel geeft dat je er wel gaat komen? Of sta je nog altijd in de overlevingsstand voor je gevoel?
Het moet afschuwelijk voor je voelen als je steeds die flashbacks hebt. Om dan nu te moeten constateren dat je zomaar, in een poep en een scheet, bent ingeruild. Wég is ie. Terwijl jullie zo enorm veel hebben gedeeld, hij zó als vanzelfsprekend in je leven was en nu ineens is hij er niet meer en lijkt het alsof jullie leven samen, wat zo lang en zo waardevol voor je was en waarvan je dacht dat dit een absoluten zekerheid in je leven was, alsof het niets heeft voorgesteld. Het is bijna niet te bevatten, lijkt me.
Wat vind je het moeilijkst: dat hij je maar zo heeft ingeruild en je nu zonder hem verder moet? Of is het je boosheid, je onbegrip?
Heb je ergens een uitlaatklep? Heb je iets wat je het gevoel geeft dat je er wel gaat komen? Of sta je nog altijd in de overlevingsstand voor je gevoel?
