Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
dinsdag 7 oktober 2014 om 11:06
dinsdag 7 oktober 2014 om 11:13
Leo, even een hart onder de riem. Je doet het goed. Dat vind ik echt. Ik heb geen ervaring met waar jij doorheen moet, want nooit getrouwd en zo vruchtbaar als een keukenkastje, maar ik ben wel kind van gescheiden ouders en jij bent echt goed bezig.
Jouw verdriet is van jou en je bent er voor jullie dochter. Het is zwaar, maar het is in haar belang. Later zal ze zelf wel inzien hoe het zit, maar jij hebt haar op geen manier negatief beïnvloed, ondanks je verdriet. En dat is knap. Hulde voor jou.
Jouw verdriet is van jou en je bent er voor jullie dochter. Het is zwaar, maar het is in haar belang. Later zal ze zelf wel inzien hoe het zit, maar jij hebt haar op geen manier negatief beïnvloed, ondanks je verdriet. En dat is knap. Hulde voor jou.
Eigenlijk, ben ik een enorme burgertrut!!
dinsdag 7 oktober 2014 om 14:19
quote:Naara schreef op 07 oktober 2014 @ 10:49:
[...]
Als je het hele topic had gelezen, dan zou je weten dat pas later de dirty details naar boven kwamen, dus niet zo gek dat in eerste instantie de tone of voice gaat over een perfecte relatie...
Verder komt ook in dit topic naar voren dat Leo (ik hoop dat ik ook de vrijheid mag nemen om jouw naam af te korten...) alle negatieve emoties verre houdt van haar dochter.
Het zou jou sieren Postvanmij om niet zo snel te (ver)oordelen....
Even voorop: geen kwaad woord over Leo!
Maar... zo'n stelling kan je natuurlijk niet zonder meer maken. Dat Leo haar ui-ter-ste best doet om haar dochter ver weg te houden van negatieve emoties, daar ben ik van overtuigd. Maar om nu zo stellig te stellen dat dit ook werkelijk zo is?
Dochter kent haar moeder natuurlijk als geen ander en ziet, hoort, voelt veel meer dan de gemiddelde buitenstaander.
Hoe je ook je best doet je gevoelens te managen, dat er toch iets doorsijpelt lijkt mij onoverkomelijk.
En je dat realiseren is al een groot goed: Leo is tenslotte ook maar een mensch!
( ik spreek uit ervaring: huilen onder de douche in de overtuiging dat niemand je ellende ziet. En dan vervolgens de volgende dag een briefje van je eigen kind vinden, dat die toch wel heel veel van je houdt en dat je niet hoeft te huilen onder de douche...)
[...]
Als je het hele topic had gelezen, dan zou je weten dat pas later de dirty details naar boven kwamen, dus niet zo gek dat in eerste instantie de tone of voice gaat over een perfecte relatie...
Verder komt ook in dit topic naar voren dat Leo (ik hoop dat ik ook de vrijheid mag nemen om jouw naam af te korten...) alle negatieve emoties verre houdt van haar dochter.
Het zou jou sieren Postvanmij om niet zo snel te (ver)oordelen....
Even voorop: geen kwaad woord over Leo!
Maar... zo'n stelling kan je natuurlijk niet zonder meer maken. Dat Leo haar ui-ter-ste best doet om haar dochter ver weg te houden van negatieve emoties, daar ben ik van overtuigd. Maar om nu zo stellig te stellen dat dit ook werkelijk zo is?
Dochter kent haar moeder natuurlijk als geen ander en ziet, hoort, voelt veel meer dan de gemiddelde buitenstaander.
Hoe je ook je best doet je gevoelens te managen, dat er toch iets doorsijpelt lijkt mij onoverkomelijk.
En je dat realiseren is al een groot goed: Leo is tenslotte ook maar een mensch!
( ik spreek uit ervaring: huilen onder de douche in de overtuiging dat niemand je ellende ziet. En dan vervolgens de volgende dag een briefje van je eigen kind vinden, dat die toch wel heel veel van je houdt en dat je niet hoeft te huilen onder de douche...)
conversation = awareness
dinsdag 7 oktober 2014 om 15:51
quote:Miss_Communicatie schreef op 07 oktober 2014 @ 14:19:
[...]
Even voorop: geen kwaad woord over Leo!
Maar... zo'n stelling kan je natuurlijk niet zonder meer maken. Dat Leo haar ui-ter-ste best doet om haar dochter ver weg te houden van negatieve emoties, daar ben ik van overtuigd. Maar om nu zo stellig te stellen dat dit ook werkelijk zo is?
Dochter kent haar moeder natuurlijk als geen ander en ziet, hoort, voelt veel meer dan de gemiddelde buitenstaander.
Hoe je ook je best doet je gevoelens te managen, dat er toch iets doorsijpelt lijkt mij onoverkomelijk.
En je dat realiseren is al een groot goed: Leo is tenslotte ook maar een mensch!
( ik spreek uit ervaring: huilen onder de douche in de overtuiging dat niemand je ellende ziet. En dan vervolgens de volgende dag een briefje van je eigen kind vinden, dat die toch wel heel veel van je houdt en dat je niet hoeft te huilen onder de douche...)
Vanzelfsprekend heeft mijn dochter wel eens iets meegekregen van mijn gevoelens, ze kent me door en door en weet het heus als ik ongelukkig ben.
Verbitterd etc. ben ik echter niet en ik pas ook op met wat ik zeg tegen mijn kind, over de scheiding en over wat ik voel en vind.
Wat lief van dat briefje....
Ik ben ook wel eens getroost inderdaad, door mijn dochter en we hebben ook elkaar wel eens getroost.
Gelukkig is dat inmiddels al weer even geleden.
[...]
Even voorop: geen kwaad woord over Leo!
Maar... zo'n stelling kan je natuurlijk niet zonder meer maken. Dat Leo haar ui-ter-ste best doet om haar dochter ver weg te houden van negatieve emoties, daar ben ik van overtuigd. Maar om nu zo stellig te stellen dat dit ook werkelijk zo is?
Dochter kent haar moeder natuurlijk als geen ander en ziet, hoort, voelt veel meer dan de gemiddelde buitenstaander.
Hoe je ook je best doet je gevoelens te managen, dat er toch iets doorsijpelt lijkt mij onoverkomelijk.
En je dat realiseren is al een groot goed: Leo is tenslotte ook maar een mensch!
( ik spreek uit ervaring: huilen onder de douche in de overtuiging dat niemand je ellende ziet. En dan vervolgens de volgende dag een briefje van je eigen kind vinden, dat die toch wel heel veel van je houdt en dat je niet hoeft te huilen onder de douche...)
Vanzelfsprekend heeft mijn dochter wel eens iets meegekregen van mijn gevoelens, ze kent me door en door en weet het heus als ik ongelukkig ben.
Verbitterd etc. ben ik echter niet en ik pas ook op met wat ik zeg tegen mijn kind, over de scheiding en over wat ik voel en vind.
Wat lief van dat briefje....
Ik ben ook wel eens getroost inderdaad, door mijn dochter en we hebben ook elkaar wel eens getroost.
Gelukkig is dat inmiddels al weer even geleden.
dinsdag 7 oktober 2014 om 16:29
Het is onmogelijk om je emoties als ouder verborgen te houden voor je kind. Het was mij heel duidelijk dat mijn ouders allebei heel veel verdriet van de scheiding hadden. Dat vond ik niet gek, want ik was zelf ook heel verdrietig. Soms praatten we erover, soms ook niet en dat was ook goed. Je kunt als ouder alleen maar je best doen en dat doet Leo zeker weten. Kinderen veren mee in het proces. Je oordeelt te makkelijk, Postvanmij. Je weet niet alle ins en outs, je hebt geen compleet beeld. Laat dat maar gewoon aan Leo zelf over.
dinsdag 7 oktober 2014 om 16:50
Amen Pelikaan....
Een vechtscheidning is niet mijn stijl en ook niet die van mijn ex.
Dat wordt 'm dus niet.
Gewoon omdat wij ons dat kind nooit aan zouden willen doen en elkaar ook niet.
Ja, ik heb het moeilijk af en toe, maar steeds minder en als ik het moeilijk heb dan veer ik steeds sneller op.
Hier kan ik fijn mijn ei kwijt en schrijven wat ik niet hardop kan zeggen. En ja, ik ben ook wel eens kwaad, verdrietig, teleurgesteld, beledigd, verbaasd, vernederd en ellendig. Dat klopt. Erg fijn dat ik daarover bijvoorbeeld hier kan praten.
Dat scheelt een stuk.
Een vechtscheidning is niet mijn stijl en ook niet die van mijn ex.
Dat wordt 'm dus niet.
Gewoon omdat wij ons dat kind nooit aan zouden willen doen en elkaar ook niet.
Ja, ik heb het moeilijk af en toe, maar steeds minder en als ik het moeilijk heb dan veer ik steeds sneller op.
Hier kan ik fijn mijn ei kwijt en schrijven wat ik niet hardop kan zeggen. En ja, ik ben ook wel eens kwaad, verdrietig, teleurgesteld, beledigd, verbaasd, vernederd en ellendig. Dat klopt. Erg fijn dat ik daarover bijvoorbeeld hier kan praten.
Dat scheelt een stuk.
dinsdag 7 oktober 2014 om 17:00
Het is ook gewoon k*t. Dat zeggen we zelfs nu, ruim 25 jaar later, nog wel eens tegen elkaar. Stom hè, wat als...en dan weten we dat het echt niet gekund had, maar weten we dat we het graag gewild hadden. Tegelijkertijd voel ik me niet beschadigd ofzo. Het is nu eenmaal zo en we hebben er met elkaar het beste van gemaakt. Zo kan het dus ook. Ik hoop echt dat je dat gegund is Leo, en ik weet dat als het aan jou ligt het ook zo gaat. Dat moest ik nog even toevoegen.
dinsdag 7 oktober 2014 om 17:24
quote:Eleonora schreef op 07 oktober 2014 @ 16:50:
Amen Pelikaan....
Een vechtscheidning is niet mijn stijl en ook niet die van mijn ex.
Dat wordt 'm dus niet.
Gewoon omdat wij ons dat kind nooit aan zouden willen doen en elkaar ook niet.
Ja, ik heb het moeilijk af en toe, maar steeds minder en als ik het moeilijk heb dan veer ik steeds sneller op.
Hier kan ik fijn mijn ei kwijt en schrijven wat ik niet hardop kan zeggen. En ja, ik ben ook wel eens kwaad, verdrietig, teleurgesteld, beledigd, verbaasd, vernederd en ellendig. Dat klopt. Erg fijn dat ik daarover bijvoorbeeld hier kan praten.
Dat scheelt een stuk.
Volgens mij hoeft het ook helemaal niet zo erg te zijn als een kind ziet dat de ouders ook verdriet hebben van de scheiding. Dan is haar verdriet ook niet gek of onterecht.
Veel ligt eraan hoe je ermee omgaat en van wat je hier vertelt doe je steeds het beste wat in jouw macht ligt.
Bovendien, Leo, laat jij haar zien dat je, wanneer het leven niet fijn verloopt en er verdrietige dingen gebeuren, toch iets goeds van de situatie kunt maken. Jij knokt je er weer bovenop, gaat een nieuw, fijn leven maken voor jullie tweeen. Dat is een mooi voorbeeld voor haar.
Je had het haar natuurlijk willen besparen, maar het is niet anders en als ze ziet hoe jij er het beste van maakt dan ziet ze hoe je sterk kunt zijn en dat verdriet niet eeuwig duurt.
Amen Pelikaan....
Een vechtscheidning is niet mijn stijl en ook niet die van mijn ex.
Dat wordt 'm dus niet.
Gewoon omdat wij ons dat kind nooit aan zouden willen doen en elkaar ook niet.
Ja, ik heb het moeilijk af en toe, maar steeds minder en als ik het moeilijk heb dan veer ik steeds sneller op.
Hier kan ik fijn mijn ei kwijt en schrijven wat ik niet hardop kan zeggen. En ja, ik ben ook wel eens kwaad, verdrietig, teleurgesteld, beledigd, verbaasd, vernederd en ellendig. Dat klopt. Erg fijn dat ik daarover bijvoorbeeld hier kan praten.
Dat scheelt een stuk.
Volgens mij hoeft het ook helemaal niet zo erg te zijn als een kind ziet dat de ouders ook verdriet hebben van de scheiding. Dan is haar verdriet ook niet gek of onterecht.
Veel ligt eraan hoe je ermee omgaat en van wat je hier vertelt doe je steeds het beste wat in jouw macht ligt.
Bovendien, Leo, laat jij haar zien dat je, wanneer het leven niet fijn verloopt en er verdrietige dingen gebeuren, toch iets goeds van de situatie kunt maken. Jij knokt je er weer bovenop, gaat een nieuw, fijn leven maken voor jullie tweeen. Dat is een mooi voorbeeld voor haar.
Je had het haar natuurlijk willen besparen, maar het is niet anders en als ze ziet hoe jij er het beste van maakt dan ziet ze hoe je sterk kunt zijn en dat verdriet niet eeuwig duurt.
dinsdag 7 oktober 2014 om 17:29
quote:Miss_Communicatie schreef op 07 oktober 2014 @ 14:19:
[...]
Even voorop: geen kwaad woord over Leo!
Maar... zo'n stelling kan je natuurlijk niet zonder meer maken. Dat Leo haar ui-ter-ste best doet om haar dochter ver weg te houden van negatieve emoties, daar ben ik van overtuigd. Maar om nu zo stellig te stellen dat dit ook werkelijk zo is?
Dochter kent haar moeder natuurlijk als geen ander en ziet, hoort, voelt veel meer dan de gemiddelde buitenstaander.
Hoe je ook je best doet je gevoelens te managen, dat er toch iets doorsijpelt lijkt mij onoverkomelijk.
En je dat realiseren is al een groot goed: Leo is tenslotte ook maar een mensch!
( ik spreek uit ervaring: huilen onder de douche in de overtuiging dat niemand je ellende ziet. En dan vervolgens de volgende dag een briefje van je eigen kind vinden, dat die toch wel heel veel van je houdt en dat je niet hoeft te huilen onder de douche...)
Natuurlijk is Leo maar een mens, en zullen haar persoonlijke emoties duidelijk zijn voor haar dochter.
Wat ik bedoelde te zeggen is dat Leo niet haar verdriet en eventuele bitterheid mbt de scheiding et all over haar dochter uitstort. Zoals ook blijkt uit haar eigen post.
[...]
Even voorop: geen kwaad woord over Leo!
Maar... zo'n stelling kan je natuurlijk niet zonder meer maken. Dat Leo haar ui-ter-ste best doet om haar dochter ver weg te houden van negatieve emoties, daar ben ik van overtuigd. Maar om nu zo stellig te stellen dat dit ook werkelijk zo is?
Dochter kent haar moeder natuurlijk als geen ander en ziet, hoort, voelt veel meer dan de gemiddelde buitenstaander.
Hoe je ook je best doet je gevoelens te managen, dat er toch iets doorsijpelt lijkt mij onoverkomelijk.
En je dat realiseren is al een groot goed: Leo is tenslotte ook maar een mensch!
( ik spreek uit ervaring: huilen onder de douche in de overtuiging dat niemand je ellende ziet. En dan vervolgens de volgende dag een briefje van je eigen kind vinden, dat die toch wel heel veel van je houdt en dat je niet hoeft te huilen onder de douche...)
Natuurlijk is Leo maar een mens, en zullen haar persoonlijke emoties duidelijk zijn voor haar dochter.
Wat ik bedoelde te zeggen is dat Leo niet haar verdriet en eventuele bitterheid mbt de scheiding et all over haar dochter uitstort. Zoals ook blijkt uit haar eigen post.
dinsdag 7 oktober 2014 om 18:16
woensdag 8 oktober 2014 om 12:57
quote:Eleonora schreef op woensdag 08 oktober 2014 12:29 Pfffff vandaar dat ik zo kapot ben!
Nee heur, prima dag weer vandaag.
Tot nu toe.
Kind nog steeds ziek maar verder marcheert de boel gewoon.
Haha nou t was in ieder geval vreselijk gezellig, heb vanmorgen bij t wegbrengen van kind direct een pak kruidnotenmix gehaald. Perfect weer ervoor.
Hopelijk knapt je kind op. T is wel echt ziek zijn weer.
Nee heur, prima dag weer vandaag.
Tot nu toe.
Kind nog steeds ziek maar verder marcheert de boel gewoon.
Haha nou t was in ieder geval vreselijk gezellig, heb vanmorgen bij t wegbrengen van kind direct een pak kruidnotenmix gehaald. Perfect weer ervoor.
Hopelijk knapt je kind op. T is wel echt ziek zijn weer.
donderdag 9 oktober 2014 om 04:49
Uitstekende dag gehad gisteren, echt, helemaal ok en ineens, vannacht was het mis.
Ik zit al uren op, weer bang voor van alles en pijn om wat er niet meer is.
Ik zie zo op tegen de komende periode van sinterklaas en kerst, oud en nieuw, voel me zo alleen ineens weer.
Beowulf zit op schoot, ik heb mijn armen om hem heengeslagen en hij snuffelt aan me, blij dat hij er weer even mag zijn of zo.
Jammer dat hij niet warm en troostend is, al doe ik mijn best om hem gewoon weer even te accepteren omdat ik weet dat hij er af en toe is en met hem moet dealen.
Ik ga hem maar mee naar bed slepen, het is koud en ik bén ijskoud.
Ik zit al uren op, weer bang voor van alles en pijn om wat er niet meer is.
Ik zie zo op tegen de komende periode van sinterklaas en kerst, oud en nieuw, voel me zo alleen ineens weer.
Beowulf zit op schoot, ik heb mijn armen om hem heengeslagen en hij snuffelt aan me, blij dat hij er weer even mag zijn of zo.
Jammer dat hij niet warm en troostend is, al doe ik mijn best om hem gewoon weer even te accepteren omdat ik weet dat hij er af en toe is en met hem moet dealen.
Ik ga hem maar mee naar bed slepen, het is koud en ik bén ijskoud.
donderdag 9 oktober 2014 om 07:01
Lieve schat, ik hoop dat je inmiddels weer slaapt.
En dat je je beter voelt als je wakker wordt. Dit is een terugval, die zullen er meer komen, maar je weet dat ze niet heel lang gaan duren. Je bent al zover gekomen.
Veel sterkte weer deze dag, heb je het druk met je werk vandaag? Dan heb je wat afleiding.
Kun je voor de feestdagen fijne mensen om je heen verzamelen? Of naar fijne mensen toegaan als je dochter bij haar vader is?
Mocht je met oud en nieuw alleen zijn ben je hier in ieder geval van harte welkom.
En dat je je beter voelt als je wakker wordt. Dit is een terugval, die zullen er meer komen, maar je weet dat ze niet heel lang gaan duren. Je bent al zover gekomen.
Veel sterkte weer deze dag, heb je het druk met je werk vandaag? Dan heb je wat afleiding.
Kun je voor de feestdagen fijne mensen om je heen verzamelen? Of naar fijne mensen toegaan als je dochter bij haar vader is?
Mocht je met oud en nieuw alleen zijn ben je hier in ieder geval van harte welkom.
donderdag 9 oktober 2014 om 07:28
Eleonora, maak een plan voor de decembermaand. Ja, nu al. Vond ik altijd gestoord en benauwend, los van de tradities die ik heerlijk vond, maar nu is het van groot belang voor me. Weten wat ik ga doen. En met wie. Dat geeft rust en steun. In de nacht komen je demonen. Zijn er de vreselijk grote kukels. Ik kan ze soms nog hebben, ik weet dat jij dat bepaald niet troostend vindt, maar ik wil het je vertellen. Want ik heb er nog een lesje bij te leren, namelijk acceptatie. Er is een gat geslagen in mijn bestaan. Ik had een web (en dat was geen prachtig, perfect web hoor, Postvanmij, maar dat is een ander onderwerp) en iemand liep er dwars doorheen. Ik hing aan één draadje nog. En het bleef maar stormen. Nu is er een nieuw web. Deels met oude draden, ook veel nieuwe. Andere mensen hebben er aan meegebouwd. Ik ben er nog mee bezig hoor, het is nog niet af. En soms kukel ik dus een stukje naar beneden. En leer ik langzamerhand dat dat ene draadje het nooit begeeft. Dus veer ik terug, klim in het midden van dat web, knuffel mijn kinderen en constateer dat het leven doorgaat. Inmiddels mooi doorgaat. Sterkte meisje. Jij bent al weer nieuwe draden aan het weven. Je bent sterk en weerbaar. Met kukels.
