Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
zaterdag 11 oktober 2014 om 11:18
quote:Sensy12 schreef op 11 oktober 2014 @ 11:01:
Mindfullnes kun je zien als een warmteblazer die bevroren emoties/houdingen/gedachten doet smelten. Je doet in feite niets meer dan observeren zonder oordeel of neiging hetgeen je observeert te willen veranderen. Grotere vorm van zelfliefde is er niet
Sens, heus, de theorie begrijp ik helemaal, echt.
Ik, Leo, van de Beo, kan er alleen niks mee.
Het ligt ook niet aan die methode, het ligt aan mij, die gebaat is bij andere manier van met emoties omgaan.
En waarschijnlijk vooral gebaat is bij een andere therapeut.
Mindfullnes kun je zien als een warmteblazer die bevroren emoties/houdingen/gedachten doet smelten. Je doet in feite niets meer dan observeren zonder oordeel of neiging hetgeen je observeert te willen veranderen. Grotere vorm van zelfliefde is er niet
Sens, heus, de theorie begrijp ik helemaal, echt.
Ik, Leo, van de Beo, kan er alleen niks mee.
Het ligt ook niet aan die methode, het ligt aan mij, die gebaat is bij andere manier van met emoties omgaan.
En waarschijnlijk vooral gebaat is bij een andere therapeut.
zaterdag 11 oktober 2014 om 11:23
quote:LieveSophie schreef op 11 oktober 2014 @ 10:44:
Hahahaha Zo herkenbaar, ik raak ook geïrriteerd van spelletjes. Ik kom geen eens uit de hippie tijd!! Ik hou van recht in de microfoon praten. Ook in de liefde!
Wat ik nog afvroeg. Hoe is het met heupen, gewicht, algehele conditie? Kan en mag je alles weer? Fietsen, rennen, yoga? Doe je ook wat? Je had toch aan begin van depressie, een topic over sport (te lui om op te zoeken, maar ben wel vrij zeker van).
Met mijn heupen is het prima en mijn gewicht is onder controle, als in, ik eet tegenwoordig twee keer per dag, meestal, ook wel eens een keer nog steeds maar dan wel met fruit er bij of zo.
Kon ik hier maar een voor/na plaatje plakken. Het is echt een wereld van verschil.
Bij dat eten voel ik me eigenlijk wel prima.
Het is nog steeds wat te weinig maar ik functioneer er uitstekend op en ik eet niet als ik geen trek heb en niet te veel als ik dat wel heb.
Dingen als bloedend tandvlees heb ik niet meer, zoals in het begin, toen ik leefde op een banaan en twee liter slappe roosvicee.
Sporten doe ik niet, ik beweeg wel veel.
In en om het huis, loop veel trappen, stond net nog mijn kolossale erf te vegen en ben sowieso 150% meer beweeglijk dan ik was.
Tot mijn schrik voel ik sinds een paar dagen pijn in mijn knie af en toe, mijn nachtmerrie, om net als mijn moeder niet alleen beide heupen maar ook beide knieën te moeten laten vervangen.
Hahahaha Zo herkenbaar, ik raak ook geïrriteerd van spelletjes. Ik kom geen eens uit de hippie tijd!! Ik hou van recht in de microfoon praten. Ook in de liefde!
Wat ik nog afvroeg. Hoe is het met heupen, gewicht, algehele conditie? Kan en mag je alles weer? Fietsen, rennen, yoga? Doe je ook wat? Je had toch aan begin van depressie, een topic over sport (te lui om op te zoeken, maar ben wel vrij zeker van).
Met mijn heupen is het prima en mijn gewicht is onder controle, als in, ik eet tegenwoordig twee keer per dag, meestal, ook wel eens een keer nog steeds maar dan wel met fruit er bij of zo.
Kon ik hier maar een voor/na plaatje plakken. Het is echt een wereld van verschil.
Bij dat eten voel ik me eigenlijk wel prima.
Het is nog steeds wat te weinig maar ik functioneer er uitstekend op en ik eet niet als ik geen trek heb en niet te veel als ik dat wel heb.
Dingen als bloedend tandvlees heb ik niet meer, zoals in het begin, toen ik leefde op een banaan en twee liter slappe roosvicee.
Sporten doe ik niet, ik beweeg wel veel.
In en om het huis, loop veel trappen, stond net nog mijn kolossale erf te vegen en ben sowieso 150% meer beweeglijk dan ik was.
Tot mijn schrik voel ik sinds een paar dagen pijn in mijn knie af en toe, mijn nachtmerrie, om net als mijn moeder niet alleen beide heupen maar ook beide knieën te moeten laten vervangen.
zaterdag 11 oktober 2014 om 11:33
quote:korenwolf schreef op 11 oktober 2014 @ 10:28:
[...]
Ja, dat denk ik wel. Je lichaam geeft je informatie over de wereld. Het helpt mij om alerter en 'aanweziger' te zijn, zoals dat heet. En ik merk ook dat het de hele tijd verandert, waardoor ik minder het gevoel heb vast te zitten in een situatie.
Mijn weerstand is vooral tegen mensen die aan m'n kop zeuren. Maar dit kun je ook in je eentje oefenen, dan zeurt er niemand. Bijvoorbeeld door tijdens een huishoudelijke taak elk kwartier eventjes te stoppen en te voelen hoe je lichaam voelt (en hoe je gedachten daarover zijn) en of er iets in verandert.
Een andere manier is af en toe een paar keer heel diep adem te halen en dan te kijken hoe je je voelt. Ademen maakt nogal verschil als je gewend bent "in je hoofd" tezitten.
Dank je voor de uitleg. Ik probeer zoiets wel te doen als ik merk dat ik erg aan het stressen en malen ben. Dan zeg ik tegen mezelf "waar ben je nu" en richt mijn aandacht op dat moment, op die plek. Dat helpt meestal ook goed tegen de rennende gedachten. Dat met het lichaam vind ik wel lastig.
Ik merk regelmatig wel dingen op, spierspanning in mijn onderarmen op bepaalde moment, hoofdpijn bij stress, benauwd gevoel op mijn borst. Maar voelen wat dat betekent blijf ik vaak vermijden, ben zo gewend om mijn hoofd als de "veilige" plek te zien al weet ik dat dat niet helpt.
[...]
Ja, dat denk ik wel. Je lichaam geeft je informatie over de wereld. Het helpt mij om alerter en 'aanweziger' te zijn, zoals dat heet. En ik merk ook dat het de hele tijd verandert, waardoor ik minder het gevoel heb vast te zitten in een situatie.
Mijn weerstand is vooral tegen mensen die aan m'n kop zeuren. Maar dit kun je ook in je eentje oefenen, dan zeurt er niemand. Bijvoorbeeld door tijdens een huishoudelijke taak elk kwartier eventjes te stoppen en te voelen hoe je lichaam voelt (en hoe je gedachten daarover zijn) en of er iets in verandert.
Een andere manier is af en toe een paar keer heel diep adem te halen en dan te kijken hoe je je voelt. Ademen maakt nogal verschil als je gewend bent "in je hoofd" tezitten.
Dank je voor de uitleg. Ik probeer zoiets wel te doen als ik merk dat ik erg aan het stressen en malen ben. Dan zeg ik tegen mezelf "waar ben je nu" en richt mijn aandacht op dat moment, op die plek. Dat helpt meestal ook goed tegen de rennende gedachten. Dat met het lichaam vind ik wel lastig.
Ik merk regelmatig wel dingen op, spierspanning in mijn onderarmen op bepaalde moment, hoofdpijn bij stress, benauwd gevoel op mijn borst. Maar voelen wat dat betekent blijf ik vaak vermijden, ben zo gewend om mijn hoofd als de "veilige" plek te zien al weet ik dat dat niet helpt.
zaterdag 11 oktober 2014 om 11:44
Leo, ik hoop dan harte dat je een therapeut vindt die bij je past en waar je je veilig bij voelt. Veilig genoeg om weg te durven gaan bij de cijfertjes, feiten etc.
Toen ik in therapie ging had ik zoiets van "dan gaan we het op een rationele manier bespreken en oplossingen zoeken en die dan toepassen en klaar is kees". Tjonge, was dat even een vergissing
Ik heb ontzettend veel gehuild, maar ook gelachen want ik trof een therapeut die helemaal perfect bij me paste. Iemand met humor, geduld en die trefzeker de vinger op de zere plek kon leggen. Soms wilde ik daar dan wel onderuit, en dan liet hij me even mijn gang gaan, maar hij kwam altijd weer terug daar waar het probleem echt zat. Ik had de mazzel dat ik me bij hem veilig voelde en hem 100% vertrouwde en dat hij heel goed zag wat ik nodig had. Ik durfde me bij hem over te geven aan zijn "leiding" ook al was dat vaak eng.
Het klinkt heel melodramatisch, maar ik weet niet of ik zonder hem nog hier was geweest.
Anyway, ik wil niet belerend overkomen, maar ik hoop dat je iemand vindt die jou kan geven wat hij mij heeft gegeven.
Toen ik in therapie ging had ik zoiets van "dan gaan we het op een rationele manier bespreken en oplossingen zoeken en die dan toepassen en klaar is kees". Tjonge, was dat even een vergissing
Ik heb ontzettend veel gehuild, maar ook gelachen want ik trof een therapeut die helemaal perfect bij me paste. Iemand met humor, geduld en die trefzeker de vinger op de zere plek kon leggen. Soms wilde ik daar dan wel onderuit, en dan liet hij me even mijn gang gaan, maar hij kwam altijd weer terug daar waar het probleem echt zat. Ik had de mazzel dat ik me bij hem veilig voelde en hem 100% vertrouwde en dat hij heel goed zag wat ik nodig had. Ik durfde me bij hem over te geven aan zijn "leiding" ook al was dat vaak eng.
Het klinkt heel melodramatisch, maar ik weet niet of ik zonder hem nog hier was geweest.
Anyway, ik wil niet belerend overkomen, maar ik hoop dat je iemand vindt die jou kan geven wat hij mij heeft gegeven.
zaterdag 11 oktober 2014 om 12:07
Ik vind mezelf al erg mindfull bezig als ik heel bewust was vouw of iets dergelijks. In geval van paniek ga ik zoiets doen.
Was vouwen, die lekker ruikt, sokken bij elkaar zoeken, stapeltjes maken. Dat soort dingen.
Of heel hard werken op het land. Vegen, bladeren uit de dakgoot halen, gras maaien....
Voor mij lucht dat op de een of andere manier op.
Was vouwen, die lekker ruikt, sokken bij elkaar zoeken, stapeltjes maken. Dat soort dingen.
Of heel hard werken op het land. Vegen, bladeren uit de dakgoot halen, gras maaien....
Voor mij lucht dat op de een of andere manier op.
zaterdag 11 oktober 2014 om 12:26
Eens met merisi, ik heb ook , na een slechtere, een heel fijne psychologe.
Ik kan heel goed al mijn emoties verbergen en zij wist mij toch te laten praten. had ik nooit verwacht. Ik was ook nooit uit mijn burn out gekomen zonder haar (en haar EMDR).
Mindfullne, been there, done that. Helaas niet gelukt.
Is gewoon echt niet voor rationele ik.
Ik zit ook compleet in mijn hoofd kan niets in mijn lijf zitten.
Ook zo'n bodyscan, helemaal kriegel werd ik ervan. Ervaar je grote teen, donder op, ik moet nog vanalles doen.
Nee, werkte helaas helemaal niet voor mij. Te "zweverig".
EMDR daarentegen. Zoiets raars heb ik nog nooit meegemaakt. Ook dat ging niet helemaal zoals 't moest bij mij. Ik kan niet lang genoeg mijn gedachten bij een ding houden. Mijn gedachten vliegen door mijn hoofd. Dus op een gegeven moment was ik die zwaaiende vinger wel kwijt.
Maar, men, wat heeft dat me goed geholpen.
Samenvatting: Leo, ik hoop dat jij ook iets vind wat bij jou past en jou helpt!
Ik kan heel goed al mijn emoties verbergen en zij wist mij toch te laten praten. had ik nooit verwacht. Ik was ook nooit uit mijn burn out gekomen zonder haar (en haar EMDR).
Mindfullne, been there, done that. Helaas niet gelukt.
Is gewoon echt niet voor rationele ik.
Ik zit ook compleet in mijn hoofd kan niets in mijn lijf zitten.
Ook zo'n bodyscan, helemaal kriegel werd ik ervan. Ervaar je grote teen, donder op, ik moet nog vanalles doen.
Nee, werkte helaas helemaal niet voor mij. Te "zweverig".
EMDR daarentegen. Zoiets raars heb ik nog nooit meegemaakt. Ook dat ging niet helemaal zoals 't moest bij mij. Ik kan niet lang genoeg mijn gedachten bij een ding houden. Mijn gedachten vliegen door mijn hoofd. Dus op een gegeven moment was ik die zwaaiende vinger wel kwijt.
Maar, men, wat heeft dat me goed geholpen.
Samenvatting: Leo, ik hoop dat jij ook iets vind wat bij jou past en jou helpt!
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
zaterdag 11 oktober 2014 om 15:33
quote:Eleonora schreef op 11 oktober 2014 @ 10:32:
Ik heb behoefte aan duidelijkheid, voor mij voelt dit als een soort spelletje spelen en daar heb ik een enorme aversie tegen.
Het zal echt prima werken voor een deel van de mensheid, ik heb meer aan (ik zeg maar wat) statistieken, cijfers, onderzoekuitkomsten. Concreet praten over hoe om te gaan met dingen. Praktisch.
Mijn gevoel kan ik beter kwijt bij mensen waar ik van hou en die van mij houden.Begrijp ik heel goed, die behoefte aan duidelijkheid en dergelijke.
Ik heb behoefte aan duidelijkheid, voor mij voelt dit als een soort spelletje spelen en daar heb ik een enorme aversie tegen.
Het zal echt prima werken voor een deel van de mensheid, ik heb meer aan (ik zeg maar wat) statistieken, cijfers, onderzoekuitkomsten. Concreet praten over hoe om te gaan met dingen. Praktisch.
Mijn gevoel kan ik beter kwijt bij mensen waar ik van hou en die van mij houden.Begrijp ik heel goed, die behoefte aan duidelijkheid en dergelijke.
Life is short. Eat dessert first.
zaterdag 11 oktober 2014 om 15:38
Ik ben een steenbok, zijn mijn kansen om ooit een beo te worden daardoor verkeken?
Mindfullnes is het voor mij ook niet, terwijl mijn wederhelft er veel aan heeft gehad. Je moet idd iets vinden wat bij je past. Wat jij omschrijft Leo, van was vouwen en erf aanvegen is eigenlijk het omgekeerde van mindfullnes. Om niet te hoeven denken, ga je actie ondernemen. Zolang je bezig bent, hoef je niet te voelen. Kan me zo voorstellen dat dit een jarenlang aangeleerd iets is, wat je ook niet in 5 sessies met een bachbloesemtut eruit krijgt.
Wat mij helpt is m'n kop thee niet staand aan het aanrecht te drinken, maar even te gaan zitten ermee. Rustig ademhalen en ontspannen. En het gevoel dat op dat moment opkomt accepteren zoals het is, zonder waarde oordeel en zonder er iets mee te moeten of aan te veranderen. Het is zoals het is. En het dan parkeren. Daardoor zou je lijf meer ontspannen moeten worden en zou bijvoorbeeld die knoop in je maag minder moeten worden. Maar mijn leven is een stuk rustiger dan het jouwe, dus dan lukt dit makkelijker
Hier schijnt een waterig zonnetje, ik hoop dat jij ook nog lekker buiten kunt zijn.
Mindfullnes is het voor mij ook niet, terwijl mijn wederhelft er veel aan heeft gehad. Je moet idd iets vinden wat bij je past. Wat jij omschrijft Leo, van was vouwen en erf aanvegen is eigenlijk het omgekeerde van mindfullnes. Om niet te hoeven denken, ga je actie ondernemen. Zolang je bezig bent, hoef je niet te voelen. Kan me zo voorstellen dat dit een jarenlang aangeleerd iets is, wat je ook niet in 5 sessies met een bachbloesemtut eruit krijgt.
Wat mij helpt is m'n kop thee niet staand aan het aanrecht te drinken, maar even te gaan zitten ermee. Rustig ademhalen en ontspannen. En het gevoel dat op dat moment opkomt accepteren zoals het is, zonder waarde oordeel en zonder er iets mee te moeten of aan te veranderen. Het is zoals het is. En het dan parkeren. Daardoor zou je lijf meer ontspannen moeten worden en zou bijvoorbeeld die knoop in je maag minder moeten worden. Maar mijn leven is een stuk rustiger dan het jouwe, dus dan lukt dit makkelijker
Hier schijnt een waterig zonnetje, ik hoop dat jij ook nog lekker buiten kunt zijn.
zaterdag 11 oktober 2014 om 15:56
Misschien ben je wel meer het type van de Boksbaltherapie, Leo.
Gewoon even lekker een kwartiertje meppen!! Je doet niemand pijn, maar je kan wel je agressie, woede, frustratie, eenzaamheid etc etc kwijt.
Voor iemand die een achtergrond heeft van misbruik, zou mevrouw de psycholoog toch heel goed moeten begrijpen dat vertrouwen en veiligheid nummer 1, 2, 3, 4,5 en 6 zijn. Stom wijf.
Hoe kan het in Godsnaam dat ze jou jankend naar huis stuurt. Dat doe je niet. Deed ze nog wel de deur open voor Beowolf toen je jankend wegliep, of viel ze uit haar 'rol'?
Terecht boos. Jemig zeg...ik ben er zelfs boos over.
Lieverd; als het goed is krijg je straks een huis met lieve vrienden gevuld en laat die jou weer vullen met weten dat je ok bent. Goed genoeg.
You feel it in your fingers, you feel it in your toes! (Mindfull dan he...heeeeeeeeeeeel mindfull).
Aha...het is droog hier; kan ik boodschappen doen.
Gewoon even lekker een kwartiertje meppen!! Je doet niemand pijn, maar je kan wel je agressie, woede, frustratie, eenzaamheid etc etc kwijt.
Voor iemand die een achtergrond heeft van misbruik, zou mevrouw de psycholoog toch heel goed moeten begrijpen dat vertrouwen en veiligheid nummer 1, 2, 3, 4,5 en 6 zijn. Stom wijf.
Hoe kan het in Godsnaam dat ze jou jankend naar huis stuurt. Dat doe je niet. Deed ze nog wel de deur open voor Beowolf toen je jankend wegliep, of viel ze uit haar 'rol'?
Terecht boos. Jemig zeg...ik ben er zelfs boos over.
Lieverd; als het goed is krijg je straks een huis met lieve vrienden gevuld en laat die jou weer vullen met weten dat je ok bent. Goed genoeg.
You feel it in your fingers, you feel it in your toes! (Mindfull dan he...heeeeeeeeeeeel mindfull).
Aha...het is droog hier; kan ik boodschappen doen.
Everything you see I owe to spaghetti!
zondag 12 oktober 2014 om 19:02
Ach meis toch! Zorg goed voor jezelf. Lekker een kippensoepje, hoestdrank (of een zálige grog) en lekker in bed of op de bank kruipen met kruidenthee en een dekentje. Beterschap!
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
maandag 13 oktober 2014 om 10:42
Leo, fijn dat het weekend leuk was.
En nu maar een beetje uitzieken. Volgens mij heerst er weer iets want ik zit ook ziek op de bank (en zoek zo mijn bed weer op).
Balen, net in een hele belangrijke week op mijn werk en vrijdag ga ik een paar dagen naar London.
Hopelijk zijn we beiden weer snel opgeknapt
En nu maar een beetje uitzieken. Volgens mij heerst er weer iets want ik zit ook ziek op de bank (en zoek zo mijn bed weer op).
Balen, net in een hele belangrijke week op mijn werk en vrijdag ga ik een paar dagen naar London.
Hopelijk zijn we beiden weer snel opgeknapt
maandag 13 oktober 2014 om 12:33
Neuh.....nog niet helaas.
Ik scheur zowat uit mijn borstkas als ik hoest en ik had torenhoge koorts gisteravond.
Mijn oren zitten dicht en doen zeer, net als mijn keel, met slikken, auw.
Hier heerst een virus in de omgeving, op de school van mijn dochter zijn veel zieken, waaronder zij zelf dus ook.
Het komt allemaal goed. Alleen even niet vandaag.
Zaterdag was mijn dochter heel verdrietig toen ze zich realiseerde dat ze haar vader alleen aanstaande vrijdag en niet het hele weekend gaat zien.
Ze was twee weekends bij hem geweest achter elkaar en dan zou ze nu twee weekenden bij mij zijn en dus een weekend bij hem overslaan. Hij komt dan wel vrijdag om een dagje met haar weg te gaan en daarna met z'n drieën te eten, als gezin, dat wil ze graag.
Ik bood hem meteen aan dat ze gewoon het weekend met hem mee kon gaan, ik hoef geen extra weekends, ik zie haar al het grootste deel van de tijd, dus wat mij betreft is een extra weekend bij haar vader alleen maar leuk voor haar, meer niet en er hoeft niks 'ingehaald' of 'overgeslagen' te worden, het gaat om een kind, niet om een auto die gelijk in tijd verdeeld moet worden of zo.
Maar nee, hoefde niet, het werd die vrijdag en meer niet.
Ik had geen idee waarom, snap dat ook niet, waarom je dan als vader die zó weinig contact heeft met z'n kind niet meteen toehapt als je je dochter weer gewoon het weekend kan hebben, maar er moet natuurlijk weer iets belangrijkers gedaan worden.
Allemaal helemaal prima, ware het niet dat onze dochter er dus verdriet om heeft.
En dat vind ik dan weer zo erg voor haar. Haar pappie, waar ze zo veel van houdt, die ze maar zo weinig ziet, die ze zo mist.
Vrijdag ziet ze hem en moet ze hem ook weer uitzwaaien, want ze ziet hem pas een week later weer een heel weekend.
Steeds die tranen moeten drogen, de verdrietige verhalen aanhoren, haar opvangen als ze pijn in haar hart heeft, de vragen waarom toch, het hoort er bij maar ik zou zo graag willen dat hij mee kon kijken, dat hij nu eens echt kon zíen wat er met haar gebeurt, hoe wanhopig ze is van verdriet en dat ze zo veel over hem nadenkt en met hem bezig is.
Hij heeft geen idee en ik krijg het hem ook niet aan zijn verstand.
Moet ik dat blijven proberen?
Ik weet het soms echt niet meer....
Mijn vrienden vinden over het algemeen dat ik niet meer uit eigen initiatief dingen over onze dochter moet delen, omdat hij er zelf eigenlijk nooit om vraagt. Ja, toen ze ziek was, in de ochtend, een paar appjes met de vraag hoe het ging, meer niet maar verder vraagt hij (mij althans) nooit hoe het gaat, wat er gebeurd is, of ik tegen dingen aanloop, of hij me kan helpen (!) met het een of ander, wat betreft de opvoeding, niks. Nooit.
Als er contact is over onze dochter dan is dat 99% vanuit mijn initiatief want de apps met 'ik haal haar zo en zo laat op' of zo, die tel ik niet mee, dat is gewoon praktisch, zodat niemand ergens een uur staat te wachten, meer niet.
Ik word zelf iedere dag onverschilliger wat de man betreft, heb echt geen idee meer wie die meneer is die dit vreemde gedrag vertoont maar goed, hij staat al weer zo'n beetje een jaar zwaar onder invloed van iemand die het geen ruk interesseert hoe het met de mensen uit zijn vorige leven gaat, inclusief zijn dochter, dus dat zal er er wel mee te maken hebben.
Treurig, treurig, treurig.
Ik krijg vaak de vraag of ik hem haat.
Dat doe ik absoluut niet.
Boos ben ik wel heel vaak ja, op hem. Steeds minder om mezelf, steeds meer om wat zijn gedrag voor invloed op onze dochter heeft. Want de gevolgen daarvan zijn voor mij, zoals zowat alles wat met haar te maken heeft en bijvoorbeeld nu, nu ik zelf hondsberoerd ben, vind ik dat loodzwaar.
Ik scheur zowat uit mijn borstkas als ik hoest en ik had torenhoge koorts gisteravond.
Mijn oren zitten dicht en doen zeer, net als mijn keel, met slikken, auw.
Hier heerst een virus in de omgeving, op de school van mijn dochter zijn veel zieken, waaronder zij zelf dus ook.
Het komt allemaal goed. Alleen even niet vandaag.
Zaterdag was mijn dochter heel verdrietig toen ze zich realiseerde dat ze haar vader alleen aanstaande vrijdag en niet het hele weekend gaat zien.
Ze was twee weekends bij hem geweest achter elkaar en dan zou ze nu twee weekenden bij mij zijn en dus een weekend bij hem overslaan. Hij komt dan wel vrijdag om een dagje met haar weg te gaan en daarna met z'n drieën te eten, als gezin, dat wil ze graag.
Ik bood hem meteen aan dat ze gewoon het weekend met hem mee kon gaan, ik hoef geen extra weekends, ik zie haar al het grootste deel van de tijd, dus wat mij betreft is een extra weekend bij haar vader alleen maar leuk voor haar, meer niet en er hoeft niks 'ingehaald' of 'overgeslagen' te worden, het gaat om een kind, niet om een auto die gelijk in tijd verdeeld moet worden of zo.
Maar nee, hoefde niet, het werd die vrijdag en meer niet.
Ik had geen idee waarom, snap dat ook niet, waarom je dan als vader die zó weinig contact heeft met z'n kind niet meteen toehapt als je je dochter weer gewoon het weekend kan hebben, maar er moet natuurlijk weer iets belangrijkers gedaan worden.
Allemaal helemaal prima, ware het niet dat onze dochter er dus verdriet om heeft.
En dat vind ik dan weer zo erg voor haar. Haar pappie, waar ze zo veel van houdt, die ze maar zo weinig ziet, die ze zo mist.
Vrijdag ziet ze hem en moet ze hem ook weer uitzwaaien, want ze ziet hem pas een week later weer een heel weekend.
Steeds die tranen moeten drogen, de verdrietige verhalen aanhoren, haar opvangen als ze pijn in haar hart heeft, de vragen waarom toch, het hoort er bij maar ik zou zo graag willen dat hij mee kon kijken, dat hij nu eens echt kon zíen wat er met haar gebeurt, hoe wanhopig ze is van verdriet en dat ze zo veel over hem nadenkt en met hem bezig is.
Hij heeft geen idee en ik krijg het hem ook niet aan zijn verstand.
Moet ik dat blijven proberen?
Ik weet het soms echt niet meer....
Mijn vrienden vinden over het algemeen dat ik niet meer uit eigen initiatief dingen over onze dochter moet delen, omdat hij er zelf eigenlijk nooit om vraagt. Ja, toen ze ziek was, in de ochtend, een paar appjes met de vraag hoe het ging, meer niet maar verder vraagt hij (mij althans) nooit hoe het gaat, wat er gebeurd is, of ik tegen dingen aanloop, of hij me kan helpen (!) met het een of ander, wat betreft de opvoeding, niks. Nooit.
Als er contact is over onze dochter dan is dat 99% vanuit mijn initiatief want de apps met 'ik haal haar zo en zo laat op' of zo, die tel ik niet mee, dat is gewoon praktisch, zodat niemand ergens een uur staat te wachten, meer niet.
Ik word zelf iedere dag onverschilliger wat de man betreft, heb echt geen idee meer wie die meneer is die dit vreemde gedrag vertoont maar goed, hij staat al weer zo'n beetje een jaar zwaar onder invloed van iemand die het geen ruk interesseert hoe het met de mensen uit zijn vorige leven gaat, inclusief zijn dochter, dus dat zal er er wel mee te maken hebben.
Treurig, treurig, treurig.
Ik krijg vaak de vraag of ik hem haat.
Dat doe ik absoluut niet.
Boos ben ik wel heel vaak ja, op hem. Steeds minder om mezelf, steeds meer om wat zijn gedrag voor invloed op onze dochter heeft. Want de gevolgen daarvan zijn voor mij, zoals zowat alles wat met haar te maken heeft en bijvoorbeeld nu, nu ik zelf hondsberoerd ben, vind ik dat loodzwaar.
maandag 13 oktober 2014 om 13:09
Lieve eleonora,
Jij kan goed schrijven. Daar zou je met vadercontact iets mee kunnen doen.
Even advocaat van de duivel spelen (voor nog meer duidelijkheid: dit is niet mijn mening, inschatting of oordeel). Berichten over hoe rot het voor een kind is, wat er in dat kind omgaat enz. Kan snel opgevat worden als verwijt, als emotionele chantage, als overdrijven, als je niet neer kunnen/willen leggen bij de realiteit enz. Of gewoon als iets wat te confronterend is en waar je met vingers in de oren en ogen dicht heel hard LALALALALA roepend voor wegrennen moet.
Jij zou een regelmatig 'verslag' over het wel en wee en de dagelijkse dingen kunnen doen. Niet alleen de hoogte- en dieptepunten, maar eerder een soort briefvorm. Zoals je vanaf je vakantieadres zou doen om de achterblijvers een beetje bij te kletsen.
Ik zou het niet eens aan hem richten, maar aan jezelf of aan je dochter (al dan niet voor later). Jij kan dan op papier delen, teruglezen enz. Of je er met hem iets mee wil moet je zelf weten. Misschien voelt het goed en is het een opening voor meer betrokkenheid. Misschien voelt het juist heel fout om hem te geven waar hij zelf niet eens om vraagt.
En wat is het toch dat hij onder invloed van een heks staat??? Stel je voor dat ik (sociaal, belangstellend, grappig, oogverblindend, lekker ruikend, gezellig en wervelend wezen) jou elke dag zou toejuichen, knuffelen, verrukkelijk eten voorzetten, je voeten masseren en hippe kniebroeken voor je borduren. En je subtiel in je oor zou fluisteren dat je je kind minder moet geven dan waar ze behoefte aan heeft.
Je zou me met een welgemikte schop onder mijn kont het bos in jagen en Beowulf op me af sturen. Toch?!
Maak van zijn heks/prinsesophetwittepaard geen excuus voor zijn gedrag.
Jij kan goed schrijven. Daar zou je met vadercontact iets mee kunnen doen.
Even advocaat van de duivel spelen (voor nog meer duidelijkheid: dit is niet mijn mening, inschatting of oordeel). Berichten over hoe rot het voor een kind is, wat er in dat kind omgaat enz. Kan snel opgevat worden als verwijt, als emotionele chantage, als overdrijven, als je niet neer kunnen/willen leggen bij de realiteit enz. Of gewoon als iets wat te confronterend is en waar je met vingers in de oren en ogen dicht heel hard LALALALALA roepend voor wegrennen moet.
Jij zou een regelmatig 'verslag' over het wel en wee en de dagelijkse dingen kunnen doen. Niet alleen de hoogte- en dieptepunten, maar eerder een soort briefvorm. Zoals je vanaf je vakantieadres zou doen om de achterblijvers een beetje bij te kletsen.
Ik zou het niet eens aan hem richten, maar aan jezelf of aan je dochter (al dan niet voor later). Jij kan dan op papier delen, teruglezen enz. Of je er met hem iets mee wil moet je zelf weten. Misschien voelt het goed en is het een opening voor meer betrokkenheid. Misschien voelt het juist heel fout om hem te geven waar hij zelf niet eens om vraagt.
En wat is het toch dat hij onder invloed van een heks staat??? Stel je voor dat ik (sociaal, belangstellend, grappig, oogverblindend, lekker ruikend, gezellig en wervelend wezen) jou elke dag zou toejuichen, knuffelen, verrukkelijk eten voorzetten, je voeten masseren en hippe kniebroeken voor je borduren. En je subtiel in je oor zou fluisteren dat je je kind minder moet geven dan waar ze behoefte aan heeft.
Je zou me met een welgemikte schop onder mijn kont het bos in jagen en Beowulf op me af sturen. Toch?!
Maak van zijn heks/prinsesophetwittepaard geen excuus voor zijn gedrag.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 13 oktober 2014 om 14:45
Hè, bah, wat rot dat jullie dochter een beetje op de achtergrond is verdwenen bij haar vader. Daar begrijp ik dus ook niets van. Het is en blijft zijn kind.
Hoe reageert hij als hij hoort hoe verdrietig F is als ze haar vader mist of niet kan zien? Doet het hem niets? Mist hij haar?
Natuurlijk ben je boos op hem. Jij zit met een verdrietig kind thuis en dat breekt je hart.
Voor jou heel veel beterschap, ik hoop dat je snel opknapt.
Hoe reageert hij als hij hoort hoe verdrietig F is als ze haar vader mist of niet kan zien? Doet het hem niets? Mist hij haar?
Natuurlijk ben je boos op hem. Jij zit met een verdrietig kind thuis en dat breekt je hart.
Voor jou heel veel beterschap, ik hoop dat je snel opknapt.
Life is short. Eat dessert first.
maandag 13 oktober 2014 om 16:58
Het verdriet van je kind: het ergst dat er is. Ik ben in tijd langer bezig dan jij, ook met dit stuk, en wil je mijn inzichten van pas heel recent meegeven. Waarom zeg ik dat van de tijd er bij? Omdat ik weet dat ik elke keer pas dingen 'kan' als ik er helemaal aan toe ben. Daar vóór kan ik rationeel prima bedenken hoe en wat, maar als er emotioneel geen knop om is, ben ik daar nog niet. Misschien geldt dat ook voor jou. Dan moet je dit maar lezen voor wat het waard is.
Ik ga met dat verdriet van mijn kinderen de laatste tijd anders om. Niet dat het verdriet nieuw is, integendeel. Mijn reactie er op wél. Ik kan ze nu zeggen: vraag het aan papa. Zeg het tegen papa. En vervolgens vraag ik ze: en wat heb je van míj nodig? Kan ik je ergens mee helpen? Of troosten? Zullen we gewoon iets leuks gaan doen, afleiding zoeken, want dat mag ook!
Mijn kinderen zijn wat ouder dan jouw dochter. Misschien kan ze het wel aan. Met jou praten, bij jou huilen, met jou zoeken naar antwoorden. En jij die er bent, om de vragen die jij kunt beantwoorden te beantwoorden (of haar te helpen bij het zelf bedenken van de antwoorden), om bij uit te huilen, om te troosten en fijne dingen te doen. En om haar te laten zien bij wie ze nog meer om antwoorden kan vragen: bij haar vader.
Ik heb gemerkt dat ik dit liefdevol kan doen (en soms wat bozer, dat laat ik ze dan ook zien tegenwoordig, want ik vind inmiddels dat ze mogen weten wat ik wel en niet vind deugen, maar dat gaat dan nooit om 'de persoon', maar altijd om een bepaalde actie, of het achterwege blijven daar van).
Ik kan niet oplossen of beter maken wat er bij en met hem gebeurt. Ik kan er zijn als ze me nodig hebben om te bedenken hoe ze om willen gaan met alles. Ik plaats me als het ware buiten wat zij moeten en willen aangaan met hun vader, maar níet buiten hun leven, hun beleving, hun vragen, hun gedachten en hun emoties. Daar zorg ik voor zo goed als ik kan.
Beterschap, Eleonora!
Ik ga met dat verdriet van mijn kinderen de laatste tijd anders om. Niet dat het verdriet nieuw is, integendeel. Mijn reactie er op wél. Ik kan ze nu zeggen: vraag het aan papa. Zeg het tegen papa. En vervolgens vraag ik ze: en wat heb je van míj nodig? Kan ik je ergens mee helpen? Of troosten? Zullen we gewoon iets leuks gaan doen, afleiding zoeken, want dat mag ook!
Mijn kinderen zijn wat ouder dan jouw dochter. Misschien kan ze het wel aan. Met jou praten, bij jou huilen, met jou zoeken naar antwoorden. En jij die er bent, om de vragen die jij kunt beantwoorden te beantwoorden (of haar te helpen bij het zelf bedenken van de antwoorden), om bij uit te huilen, om te troosten en fijne dingen te doen. En om haar te laten zien bij wie ze nog meer om antwoorden kan vragen: bij haar vader.
Ik heb gemerkt dat ik dit liefdevol kan doen (en soms wat bozer, dat laat ik ze dan ook zien tegenwoordig, want ik vind inmiddels dat ze mogen weten wat ik wel en niet vind deugen, maar dat gaat dan nooit om 'de persoon', maar altijd om een bepaalde actie, of het achterwege blijven daar van).
Ik kan niet oplossen of beter maken wat er bij en met hem gebeurt. Ik kan er zijn als ze me nodig hebben om te bedenken hoe ze om willen gaan met alles. Ik plaats me als het ware buiten wat zij moeten en willen aangaan met hun vader, maar níet buiten hun leven, hun beleving, hun vragen, hun gedachten en hun emoties. Daar zorg ik voor zo goed als ik kan.
Beterschap, Eleonora!
