Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 10 oktober 2014 om 23:13
quote:Eleonora schreef op 10 oktober 2014 @ 16:46:
Ik vind haar helemaal niet fijn, als mens.
Terwijl ze zó een BEO zou kunnen zijn.
Helemaal corduroy, ferm, makkelijk kapsel en stevig gemaksschoeisel.
Zij vindt mij ook niet leuk.
Een te vlotte babbel en soms gebruikt ze beeldspraak waar ik niks mee kan.
Steenbok zeker.
Ik krijg ook een knalgeel aura door.
Dat van die beeldspraak, daar zou ik niet te zwaar aan tillen. Je wórdt toch ook overspoeld door een tsunami van gevoelens nu het Deltaplan van je huwelijk niet opgewassen bleek tegen het gat dat jij als ware je Hansje Brinker nog met één vinger hebt geprobeerd te dichten, terwijl je je ander vinger in je oor hield om de stem van de intuïtie met het badwater te smoren?
Ik heb ook eens zo'n therapeutenmevrouw gehad. Zo'n mevrouw die tijdens de 5de sessie met een zuinig mondje vroeg naar mijn seksleven. "Krijgt u een or-gàs-me?"
Van u niet, mevrouw, van u niet...
Ik vind haar helemaal niet fijn, als mens.
Terwijl ze zó een BEO zou kunnen zijn.
Helemaal corduroy, ferm, makkelijk kapsel en stevig gemaksschoeisel.
Zij vindt mij ook niet leuk.
Een te vlotte babbel en soms gebruikt ze beeldspraak waar ik niks mee kan.
Steenbok zeker.
Ik krijg ook een knalgeel aura door.
Dat van die beeldspraak, daar zou ik niet te zwaar aan tillen. Je wórdt toch ook overspoeld door een tsunami van gevoelens nu het Deltaplan van je huwelijk niet opgewassen bleek tegen het gat dat jij als ware je Hansje Brinker nog met één vinger hebt geprobeerd te dichten, terwijl je je ander vinger in je oor hield om de stem van de intuïtie met het badwater te smoren?
Ik heb ook eens zo'n therapeutenmevrouw gehad. Zo'n mevrouw die tijdens de 5de sessie met een zuinig mondje vroeg naar mijn seksleven. "Krijgt u een or-gàs-me?"
Van u niet, mevrouw, van u niet...
vrijdag 10 oktober 2014 om 23:31
Whahahaha!
Dank jullie BEO's, fijn relativerend dit.
Ze vraagt steeds 'hoe vóelt dat voor jou?'
Logische vraag maar het antwoord is nooit goed.
Dan zeg ik bijvoorbeeld 'eenzaam'. Wat mij een vrij duidelijke emotie lijkt en dan zegt ze 'ja, ok maar wat vóel je dan?'
Dan zeg ik iets als 'nou, ik voel me vaak alleen, verlaten, verdrietig' en dan wil ze wéér weten wat ik dan voel. Gedoe.
Of dan vertel ik dat ik me unheimisch voel in de supermarkt soms, zegt zij 'alsof er een donkere wolk om je heen hangt en iedereen die kan zien....'
Eh, nee, gewoon eenzaam, alsof alle mensen in de supermarkt happy zijn en ik niet.
Donkere wolk die iedereen kan zien....???
Wás dat maar zo, dan zou iemand daar zomaar spontaan op kunnen reageren (zou ik doen als ik het bij iemand zou zien maar ik zou het zelf niet verzonnen hebben). Je ziet juist helemaal niks aan mij.
En ze heeft Beowulf zó erg geaccepteerd dat het bijna belachelijk wordt.
Ik ben zelf actrice maar mijn therapeut die de deur voor mijn depressie huisdier openhoudt gaat zelfs mij te ver.
Zal wel een steenbok zijn ja Koor....
Dank jullie BEO's, fijn relativerend dit.
Ze vraagt steeds 'hoe vóelt dat voor jou?'
Logische vraag maar het antwoord is nooit goed.
Dan zeg ik bijvoorbeeld 'eenzaam'. Wat mij een vrij duidelijke emotie lijkt en dan zegt ze 'ja, ok maar wat vóel je dan?'
Dan zeg ik iets als 'nou, ik voel me vaak alleen, verlaten, verdrietig' en dan wil ze wéér weten wat ik dan voel. Gedoe.
Of dan vertel ik dat ik me unheimisch voel in de supermarkt soms, zegt zij 'alsof er een donkere wolk om je heen hangt en iedereen die kan zien....'
Eh, nee, gewoon eenzaam, alsof alle mensen in de supermarkt happy zijn en ik niet.
Donkere wolk die iedereen kan zien....???
Wás dat maar zo, dan zou iemand daar zomaar spontaan op kunnen reageren (zou ik doen als ik het bij iemand zou zien maar ik zou het zelf niet verzonnen hebben). Je ziet juist helemaal niks aan mij.
En ze heeft Beowulf zó erg geaccepteerd dat het bijna belachelijk wordt.
Ik ben zelf actrice maar mijn therapeut die de deur voor mijn depressie huisdier openhoudt gaat zelfs mij te ver.
Zal wel een steenbok zijn ja Koor....
vrijdag 10 oktober 2014 om 23:34
vrijdag 10 oktober 2014 om 23:44
Je bent ook wel veeleisend.
't arme mens is meegegeaan in je denkbeeldige hond en doet er zelfs de deur voor open ...(ten eerste: dat zou bij mij héél wat emotie oproepen wat zich zou uiten in een genante lachstuip en ten tweede: wat een trut dat ze dat beest niet het raam uit kiept of een lekker mandje op de gang aanbiedt)
...en dan trekt ze de boel door naar regenbuien en donderwolken en dan mag dat ineens niet.
De arme schat. Als jij een goede psycholoog gevonden hebt kun je die haar misschien aanraden.
Sommige hellokitty en lelli kelly figuren vermommen zich met steunzolen.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 10 oktober 2014 om 23:52
quote:hanke321 schreef op 10 oktober 2014 @ 22:09:
Hear hear. Wij van de BEO zijn kritische consumenten. Niemand komt aan onze yoni tenzij wij dit willen, ook verbaal niet.
*stampt met steunzolen deze posting uit*
Inderdaad.
Wat is dat voor psycholoog?
Je ellendig voelen als je er vandaan komt? Het lijkt wel HOMEOPATHIE. Eerst moet het heel erg worden en dan wordt het beter? Is zij ook sterk verdund? Zo ja, niet doen. Zo nee, etiket lezen. Staat er niks op: dan is het HOMEOPATHIE.
Hear hear. Wij van de BEO zijn kritische consumenten. Niemand komt aan onze yoni tenzij wij dit willen, ook verbaal niet.
*stampt met steunzolen deze posting uit*
Inderdaad.
Wat is dat voor psycholoog?
Je ellendig voelen als je er vandaan komt? Het lijkt wel HOMEOPATHIE. Eerst moet het heel erg worden en dan wordt het beter? Is zij ook sterk verdund? Zo ja, niet doen. Zo nee, etiket lezen. Staat er niks op: dan is het HOMEOPATHIE.
zaterdag 11 oktober 2014 om 00:20
Bia, ik lig in een deuk hoor, om jullie, maar wat je zegt is wel waar, zij en ik ergeren ons aan elkaar.
Ik heb tegen haar geschreeuwd. Nou, voor ik dát toch doe.....
Ok, de laatste keer bij Meds heb ik geschreeuwd als een mager speenvarken toen ze met haar klomp op mijn eksteroog ging staan tijdens het aardappels rooien maar goed, dat was een fysiek ding.
Zit ik, in het kort, mijn verhaal te vertellen. Omdat dat bijzonder verhelderend kon werken voor háár en ik er echt niet omheen kon. Vraagt ze ijskoud waarom ik dat vertel, terwijl ze me eerst beschuldigd van het niet delen van mijn emoties. Sterker nog, ze vroeg wat ik eigenlijk kwam doen.
Dus ik zeg, we hebben de vorige keer vijf afspraken gemaakt....
Dat moest want anders kon ik niet meedoen aan het vervolgtraject. En we zouden mindfullness oefeningen gaan doen. Dat had ik nodig volgens haar omdat ik niet genoeg tijd neem om écht te voelen, de pijn toe te laten maar er niet in te verzuipen.
Vond ik aannemelijk klinken.
Ga ik vanmorgen zitten, vraagt ze hoe het is, ik antwoord naar waarheid dat het hetzelfde is als vorige week, vraagt ze wat ik dan kom doen.
Nah?
Een cursus 'stofzuig je gedachtengang' lijkt me geen overbodige luxe.
Ik heb tegen haar geschreeuwd. Nou, voor ik dát toch doe.....
Ok, de laatste keer bij Meds heb ik geschreeuwd als een mager speenvarken toen ze met haar klomp op mijn eksteroog ging staan tijdens het aardappels rooien maar goed, dat was een fysiek ding.
Zit ik, in het kort, mijn verhaal te vertellen. Omdat dat bijzonder verhelderend kon werken voor háár en ik er echt niet omheen kon. Vraagt ze ijskoud waarom ik dat vertel, terwijl ze me eerst beschuldigd van het niet delen van mijn emoties. Sterker nog, ze vroeg wat ik eigenlijk kwam doen.
Dus ik zeg, we hebben de vorige keer vijf afspraken gemaakt....
Dat moest want anders kon ik niet meedoen aan het vervolgtraject. En we zouden mindfullness oefeningen gaan doen. Dat had ik nodig volgens haar omdat ik niet genoeg tijd neem om écht te voelen, de pijn toe te laten maar er niet in te verzuipen.
Vond ik aannemelijk klinken.
Ga ik vanmorgen zitten, vraagt ze hoe het is, ik antwoord naar waarheid dat het hetzelfde is als vorige week, vraagt ze wat ik dan kom doen.
Nah?
Een cursus 'stofzuig je gedachtengang' lijkt me geen overbodige luxe.
zaterdag 11 oktober 2014 om 00:26
quote:feow schreef op 10 oktober 2014 @ 23:44:
Je bent ook wel veeleisend.
't arme mens is meegegeaan in je denkbeeldige hond en doet er zelfs de deur voor open ...(ten eerste: dat zou bij mij héél wat emotie oproepen wat zich zou uiten in een genante lachstuip en ten tweede: wat een trut dat ze dat beest niet het raam uit kiept of een lekker mandje op de gang aanbiedt)
...en dan trekt ze de boel door naar regenbuien en donderwolken en dan mag dat ineens niet.
De arme schat. Als jij een goede psycholoog gevonden hebt kun je die haar misschien aanraden.
Sommige hellokitty en lelli kelly figuren vermommen zich met steunzolen.
Kon ik maar met haar lachen inderdaad, dat had zó veel gescheeld.
Ik moest even uitleggen waar 'Beowulf' vandaan komt.
Ik dus heel kort vertellen van het VF, van jullie, van de BEO -----> Leo van de BEO ------> Beowulf
Geen láchje kon er vanaf.
Alleen een 'jáh'.
Een schat van een vrouw, ongetwijfeld, maar geen match met mij.
Je bent ook wel veeleisend.
't arme mens is meegegeaan in je denkbeeldige hond en doet er zelfs de deur voor open ...(ten eerste: dat zou bij mij héél wat emotie oproepen wat zich zou uiten in een genante lachstuip en ten tweede: wat een trut dat ze dat beest niet het raam uit kiept of een lekker mandje op de gang aanbiedt)
...en dan trekt ze de boel door naar regenbuien en donderwolken en dan mag dat ineens niet.
De arme schat. Als jij een goede psycholoog gevonden hebt kun je die haar misschien aanraden.
Sommige hellokitty en lelli kelly figuren vermommen zich met steunzolen.
Kon ik maar met haar lachen inderdaad, dat had zó veel gescheeld.
Ik moest even uitleggen waar 'Beowulf' vandaan komt.
Ik dus heel kort vertellen van het VF, van jullie, van de BEO -----> Leo van de BEO ------> Beowulf
Geen láchje kon er vanaf.
Alleen een 'jáh'.
Een schat van een vrouw, ongetwijfeld, maar geen match met mij.
zaterdag 11 oktober 2014 om 00:27
quote:sabbaticalmeds schreef op 10 oktober 2014 @ 23:52:
[...]
Inderdaad.
Wat is dat voor psycholoog?
Je ellendig voelen als je er vandaan komt? Het lijkt wel HOMEOPATHIE. Eerst moet het heel erg worden en dan wordt het beter? Is zij ook sterk verdund? Zo ja, niet doen. Zo nee, etiket lezen. Staat er niks op: dan is het HOMEOPATHIE.Ik schat haar inderdaad in op een Bach Bloesem Remedie-tist.....
[...]
Inderdaad.
Wat is dat voor psycholoog?
Je ellendig voelen als je er vandaan komt? Het lijkt wel HOMEOPATHIE. Eerst moet het heel erg worden en dan wordt het beter? Is zij ook sterk verdund? Zo ja, niet doen. Zo nee, etiket lezen. Staat er niks op: dan is het HOMEOPATHIE.Ik schat haar inderdaad in op een Bach Bloesem Remedie-tist.....
zaterdag 11 oktober 2014 om 02:06
Hoi, lees net bij!
Er is echt wel plek voor meer ellende hoor! Andermans ellende. En op zich valt mijn ellende best mee. Iedereen is er nog en we zijn gezond. Ik heb alleen een gebroken hart.. En de financiën... Ik wil het kort toelichten. Dit is mijn topic niet!! Maar er valt niets aan te vragen ofzo. Wij zijn getrouwd en wonen apart. Voor veel dingen telt ons gezamenlijk inkomen. Man betaald alles samen nog. Maar 2 huishoudens betalen lukt niet. Ik heb geen geld voor de bso. Meer werken buiten schooltijd. Kost nu geld. Bizar! Ik heb geen geld om te scheiden. Dan zou ik wel toeslagen krijgen. De situatie is ineens veel complexer dan ik voor kort dacht. Genoeg over dit!! Ik wil geen geld of spullen, daarvoor vertelde ik het niet. Was even in paniek. Luchtte mijn hart.
Zou ook een andere therapeut zoeken! Net zo lang tot het wel klikt!
Heb je nog weekend plannen?
Er is echt wel plek voor meer ellende hoor! Andermans ellende. En op zich valt mijn ellende best mee. Iedereen is er nog en we zijn gezond. Ik heb alleen een gebroken hart.. En de financiën... Ik wil het kort toelichten. Dit is mijn topic niet!! Maar er valt niets aan te vragen ofzo. Wij zijn getrouwd en wonen apart. Voor veel dingen telt ons gezamenlijk inkomen. Man betaald alles samen nog. Maar 2 huishoudens betalen lukt niet. Ik heb geen geld voor de bso. Meer werken buiten schooltijd. Kost nu geld. Bizar! Ik heb geen geld om te scheiden. Dan zou ik wel toeslagen krijgen. De situatie is ineens veel complexer dan ik voor kort dacht. Genoeg over dit!! Ik wil geen geld of spullen, daarvoor vertelde ik het niet. Was even in paniek. Luchtte mijn hart.
Zou ook een andere therapeut zoeken! Net zo lang tot het wel klikt!
Heb je nog weekend plannen?
zaterdag 11 oktober 2014 om 03:16
Lieverd,
Dit is ook jóuw topic hoor....
Niks van mij bij.
Vertel gerust over je perikelen.
Poosje geleden schreef je dat je bang was dat dit zou gebeuren.
Is het toch gebeurd nu?
Kogel door de kerk en zo?
Natuurlijk heb je een gebroken hart, wat verschrikkelijk voor je.....
Praat alsjeblieft als je er behoefte aan hebt.
Hier als je wil.
Er is ook plaats voor jouw verdriet.
Dit is ook jóuw topic hoor....
Niks van mij bij.
Vertel gerust over je perikelen.
Poosje geleden schreef je dat je bang was dat dit zou gebeuren.
Is het toch gebeurd nu?
Kogel door de kerk en zo?
Natuurlijk heb je een gebroken hart, wat verschrikkelijk voor je.....
Praat alsjeblieft als je er behoefte aan hebt.
Hier als je wil.
Er is ook plaats voor jouw verdriet.
zaterdag 11 oktober 2014 om 03:36
zaterdag 11 oktober 2014 om 08:13
Lekker geslapen? Laat op, of veel wakker?
Ja je zei eerder dat andermans leed ook gedeeld mocht worden hier Ik doelde op het financiële gezeur waar ik niet te veel over uit wou weiden... Eerst meer werk, ik werk wel maar voor nu te weinig. Dat werk moet in het weekend, avond of onder schooltijd zijn, zodat er geen kosten zijn aan bso. Dat geld is er er nu gewoon niet. Dan verder!
Ja je zei eerder dat andermans leed ook gedeeld mocht worden hier Ik doelde op het financiële gezeur waar ik niet te veel over uit wou weiden... Eerst meer werk, ik werk wel maar voor nu te weinig. Dat werk moet in het weekend, avond of onder schooltijd zijn, zodat er geen kosten zijn aan bso. Dat geld is er er nu gewoon niet. Dan verder!
zaterdag 11 oktober 2014 om 09:19
quote:Eleonora schreef op 10 oktober 2014 @ 23:31:
.Ze vraagt steeds 'hoe vóelt dat voor jou?'
Logische vraag maar het antwoord is nooit goed.
Dan zeg ik bijvoorbeeld 'eenzaam'. Wat mij een vrij duidelijke emotie lijkt en dan zegt ze 'ja, ok maar wat vóel je dan?'
Dan zeg ik iets als 'nou, ik voel me vaak alleen, verlaten, verdrietig' en dan wil ze wéér weten wat ik dan voel. Gedoe.
.
Als het bedoeld is als aanloopje naar mindfullness, dan heb ik wel een vermoeden wat haar bedoeling is.
Probeer eens om niet de emotie te benoemen, maar om heel precies je lichaam te beschrijven, waar spanning zit en waar niet, waar energie zit en waar niet, wat heel groot lijkt en wat heel klein, welke gedeelten je wel voelt en welke niet.
Ik heb nooit mindfullness gedaan, maar wel veel dingen die er op lijken en ik werd in het begin ook gestoord van dat 'hoe voel je je nu? En nu? En nu dan weer?'
maar het went.
.Ze vraagt steeds 'hoe vóelt dat voor jou?'
Logische vraag maar het antwoord is nooit goed.
Dan zeg ik bijvoorbeeld 'eenzaam'. Wat mij een vrij duidelijke emotie lijkt en dan zegt ze 'ja, ok maar wat vóel je dan?'
Dan zeg ik iets als 'nou, ik voel me vaak alleen, verlaten, verdrietig' en dan wil ze wéér weten wat ik dan voel. Gedoe.
.
Als het bedoeld is als aanloopje naar mindfullness, dan heb ik wel een vermoeden wat haar bedoeling is.
Probeer eens om niet de emotie te benoemen, maar om heel precies je lichaam te beschrijven, waar spanning zit en waar niet, waar energie zit en waar niet, wat heel groot lijkt en wat heel klein, welke gedeelten je wel voelt en welke niet.
Ik heb nooit mindfullness gedaan, maar wel veel dingen die er op lijken en ik werd in het begin ook gestoord van dat 'hoe voel je je nu? En nu? En nu dan weer?'
maar het went.
zaterdag 11 oktober 2014 om 10:02
quote:korenwolf schreef op 11 oktober 2014 @ 09:19:
[...]
Als het bedoeld is als aanloopje naar mindfullness, dan heb ik wel een vermoeden wat haar bedoeling is.
Probeer eens om niet de emotie te benoemen, maar om heel precies je lichaam te beschrijven, waar spanning zit en waar niet, waar energie zit en waar niet, wat heel groot lijkt en wat heel klein, welke gedeelten je wel voelt en welke niet.
Ik heb nooit mindfullness gedaan, maar wel veel dingen die er op lijken en ik werd in het begin ook gestoord van dat 'hoe voel je je nu? En nu? En nu dan weer?'
maar het went.
Korenwolf, hoe doe je dat, om je weerstand daartegen te laten varen? En heb je er baat bij om meer "in je lijf" te zitten?
Mij wordt ook gezegd dat ik meer moet gaan voelen in mijn lijf ipv denken in mijn hoofd, maar ik vind het erg lastig.
Sorry Leo, wil je topic niet kapen, maar dit trof me even.
[...]
Als het bedoeld is als aanloopje naar mindfullness, dan heb ik wel een vermoeden wat haar bedoeling is.
Probeer eens om niet de emotie te benoemen, maar om heel precies je lichaam te beschrijven, waar spanning zit en waar niet, waar energie zit en waar niet, wat heel groot lijkt en wat heel klein, welke gedeelten je wel voelt en welke niet.
Ik heb nooit mindfullness gedaan, maar wel veel dingen die er op lijken en ik werd in het begin ook gestoord van dat 'hoe voel je je nu? En nu? En nu dan weer?'
maar het went.
Korenwolf, hoe doe je dat, om je weerstand daartegen te laten varen? En heb je er baat bij om meer "in je lijf" te zitten?
Mij wordt ook gezegd dat ik meer moet gaan voelen in mijn lijf ipv denken in mijn hoofd, maar ik vind het erg lastig.
Sorry Leo, wil je topic niet kapen, maar dit trof me even.
zaterdag 11 oktober 2014 om 10:28
quote:Merisi schreef op 11 oktober 2014 @ 10:02:
[...]
Korenwolf, hoe doe je dat, om je weerstand daartegen te laten varen? En heb je er baat bij om meer "in je lijf" te zitten?.
Ja, dat denk ik wel. Je lichaam geeft je informatie over de wereld. Het helpt mij om alerter en 'aanweziger' te zijn, zoals dat heet. En ik merk ook dat het de hele tijd verandert, waardoor ik minder het gevoel heb vast te zitten in een situatie.
Mijn weerstand is vooral tegen mensen die aan m'n kop zeuren. Maar dit kun je ook in je eentje oefenen, dan zeurt er niemand. Bijvoorbeeld door tijdens een huishoudelijke taak elk kwartier eventjes te stoppen en te voelen hoe je lichaam voelt (en hoe je gedachten daarover zijn) en of er iets in verandert.
Een andere manier is af en toe een paar keer heel diep adem te halen en dan te kijken hoe je je voelt. Ademen maakt nogal verschil als je gewend bent "in je hoofd" tezitten.
[...]
Korenwolf, hoe doe je dat, om je weerstand daartegen te laten varen? En heb je er baat bij om meer "in je lijf" te zitten?.
Ja, dat denk ik wel. Je lichaam geeft je informatie over de wereld. Het helpt mij om alerter en 'aanweziger' te zijn, zoals dat heet. En ik merk ook dat het de hele tijd verandert, waardoor ik minder het gevoel heb vast te zitten in een situatie.
Mijn weerstand is vooral tegen mensen die aan m'n kop zeuren. Maar dit kun je ook in je eentje oefenen, dan zeurt er niemand. Bijvoorbeeld door tijdens een huishoudelijke taak elk kwartier eventjes te stoppen en te voelen hoe je lichaam voelt (en hoe je gedachten daarover zijn) en of er iets in verandert.
Een andere manier is af en toe een paar keer heel diep adem te halen en dan te kijken hoe je je voelt. Ademen maakt nogal verschil als je gewend bent "in je hoofd" tezitten.
zaterdag 11 oktober 2014 om 10:32
Weet je wat het is Koor, ik kan niet tegen die manier van vragen stellen.
Daar ben ik mee grootgegroeid.
Toen ik een klein Leootje was, in de hippietijd, vroegen mensen dit doorlopend aan elkaar.
'Ik ben met je man naar bed geweest, wat vóel je nu....?'
Ik heb behoefte aan duidelijkheid, voor mij voelt dit als een soort spelletje spelen en daar heb ik een enorme aversie tegen.
Het zal echt prima werken voor een deel van de mensheid, ik heb meer aan (ik zeg maar wat) statistieken, cijfers, onderzoekuitkomsten. Concreet praten over hoe om te gaan met dingen. Praktisch.
Mijn gevoel kan ik beter kwijt bij mensen waar ik van hou en die van mij houden.
Daar ben ik mee grootgegroeid.
Toen ik een klein Leootje was, in de hippietijd, vroegen mensen dit doorlopend aan elkaar.
'Ik ben met je man naar bed geweest, wat vóel je nu....?'
Ik heb behoefte aan duidelijkheid, voor mij voelt dit als een soort spelletje spelen en daar heb ik een enorme aversie tegen.
Het zal echt prima werken voor een deel van de mensheid, ik heb meer aan (ik zeg maar wat) statistieken, cijfers, onderzoekuitkomsten. Concreet praten over hoe om te gaan met dingen. Praktisch.
Mijn gevoel kan ik beter kwijt bij mensen waar ik van hou en die van mij houden.
zaterdag 11 oktober 2014 om 10:44
Hahahaha Zo herkenbaar, ik raak ook geïrriteerd van spelletjes. Ik kom geen eens uit de hippie tijd!! Ik hou van recht in de microfoon praten. Ook in de liefde!
Wat ik nog afvroeg. Hoe is het met heupen, gewicht, algehele conditie? Kan en mag je alles weer? Fietsen, rennen, yoga? Doe je ook wat? Je had toch aan begin van depressie, een topic over sport (te lui om op te zoeken, maar ben wel vrij zeker van).
Wat ik nog afvroeg. Hoe is het met heupen, gewicht, algehele conditie? Kan en mag je alles weer? Fietsen, rennen, yoga? Doe je ook wat? Je had toch aan begin van depressie, een topic over sport (te lui om op te zoeken, maar ben wel vrij zeker van).
zaterdag 11 oktober 2014 om 11:01
zaterdag 11 oktober 2014 om 11:01
quote:Eleonora schreef op 11 oktober 2014 @ 10:32:
Weet je wat het is Koor, ik kan niet tegen die manier van vragen stellen.
Daar ben ik mee grootgegroeid.
Toen ik een klein Leootje was, in de hippietijd, vroegen mensen dit doorlopend aan elkaar.
'Ik ben met je man naar bed geweest, wat vóel je nu....?'
Ik heb behoefte aan duidelijkheid, voor mij voelt dit als een soort spelletje spelen en daar heb ik een enorme aversie tegen.
Snap ik hoor. Ik ken ook heel veel mensen die dit op een rare manier doen. Die het zogenaamde gevoel juist gebruiken om ieder contact te vermijden. Van die mensen die meteen gaan knuffelen omdat ze als de dood zijn erachter te komen dat ze iemand niet moeten.
In mijn beleving is het een gereedschap dat je goed kan gebruiken en verkeerd. Dat legio mensen het gebruiken om een spelletje te spelen, maakt het gereedschap op zich niet fout. Je kunt het ook inzetten om genadeloos eerlijk de werkelijkheid te onderzoeken. Je lichaam is concreet. Emoties zijn veel minder concreet dan je denkt.
Jij zegt bijvoorbeeld dat je je eenzaam voelt in de supermarkt en zij denkt op raadselachtige wijze aan "een donkere wolk die iedereen ziet" (?!?) Ik zou denken aan een glazen stolp, waar niks in of uit kan.
Jij denkt vast weer aan iets heel anders. Op een bepaalde manier zijn emoties dan ook slordige beschrijvingen, een beetje dooddoeners. Als je in plaats daarvan vertelt dat je maag zo gespannen voelt dat je niet kunt eten, dan zegt dat soms veel meer. Of dat je misselijk bent, dat gaat vaak over een enorme woede die eruit moet.
Maar goed, neemt niet weg natuurlijk dat je beter een andere psycoloog kunt zoeken.
Weet je wat het is Koor, ik kan niet tegen die manier van vragen stellen.
Daar ben ik mee grootgegroeid.
Toen ik een klein Leootje was, in de hippietijd, vroegen mensen dit doorlopend aan elkaar.
'Ik ben met je man naar bed geweest, wat vóel je nu....?'
Ik heb behoefte aan duidelijkheid, voor mij voelt dit als een soort spelletje spelen en daar heb ik een enorme aversie tegen.
Snap ik hoor. Ik ken ook heel veel mensen die dit op een rare manier doen. Die het zogenaamde gevoel juist gebruiken om ieder contact te vermijden. Van die mensen die meteen gaan knuffelen omdat ze als de dood zijn erachter te komen dat ze iemand niet moeten.
In mijn beleving is het een gereedschap dat je goed kan gebruiken en verkeerd. Dat legio mensen het gebruiken om een spelletje te spelen, maakt het gereedschap op zich niet fout. Je kunt het ook inzetten om genadeloos eerlijk de werkelijkheid te onderzoeken. Je lichaam is concreet. Emoties zijn veel minder concreet dan je denkt.
Jij zegt bijvoorbeeld dat je je eenzaam voelt in de supermarkt en zij denkt op raadselachtige wijze aan "een donkere wolk die iedereen ziet" (?!?) Ik zou denken aan een glazen stolp, waar niks in of uit kan.
Jij denkt vast weer aan iets heel anders. Op een bepaalde manier zijn emoties dan ook slordige beschrijvingen, een beetje dooddoeners. Als je in plaats daarvan vertelt dat je maag zo gespannen voelt dat je niet kunt eten, dan zegt dat soms veel meer. Of dat je misselijk bent, dat gaat vaak over een enorme woede die eruit moet.
Maar goed, neemt niet weg natuurlijk dat je beter een andere psycoloog kunt zoeken.
