Psyche
alle pijlers
Abortus taboe?
dinsdag 14 oktober 2014 om 17:49
Ik scrolde door mijn Facebook feed en zag daar dit bericht van het tijdschrift VROUW
https://www.facebook.com/vrouw/posts/852702781429791
Zonder het artikel te lezen ging ik even naar de Facebook reacties omdat er behoorlijk wat berichten geplaatst waren. Tot mijn verbazing zag ik dat de meerderhelft behoorlijk heftig reageerde, de vrouw in kwestie een moordenaar noemde, zeggen dat abortus verboden zou moeten worden en ga zo maar door.
Ook werd er een paar keer gezegd dat er zoveel koppels ongewenst kinderloos rondlopen en de vrouw daaraan had moeten denken.
Ben ik dan de enige die alleen maar begrip heeft voor de vrouw in kwestie? Waarom zou je een kind laten komen als je daar zelf niet achter staat? Waarom wordt een abortus zo zwaar gezien? Had deze vrouw dan tegen haar wil in moeder moeten worden omdat abortus moord is?
Ben eerlijk gezegd best 'geschrokken' van al die heftige reacties daarop. Ieder uiteraard zijn eigen mening en visie hierover, maar sommigen reageren zo fel tegen die vrouw...
Ben erg benieuwd hoe de Viva forummers hierover denken.
https://www.facebook.com/vrouw/posts/852702781429791
Zonder het artikel te lezen ging ik even naar de Facebook reacties omdat er behoorlijk wat berichten geplaatst waren. Tot mijn verbazing zag ik dat de meerderhelft behoorlijk heftig reageerde, de vrouw in kwestie een moordenaar noemde, zeggen dat abortus verboden zou moeten worden en ga zo maar door.
Ook werd er een paar keer gezegd dat er zoveel koppels ongewenst kinderloos rondlopen en de vrouw daaraan had moeten denken.
Ben ik dan de enige die alleen maar begrip heeft voor de vrouw in kwestie? Waarom zou je een kind laten komen als je daar zelf niet achter staat? Waarom wordt een abortus zo zwaar gezien? Had deze vrouw dan tegen haar wil in moeder moeten worden omdat abortus moord is?
Ben eerlijk gezegd best 'geschrokken' van al die heftige reacties daarop. Ieder uiteraard zijn eigen mening en visie hierover, maar sommigen reageren zo fel tegen die vrouw...
Ben erg benieuwd hoe de Viva forummers hierover denken.
donderdag 16 oktober 2014 om 17:31
quote:elninjoo schreef op 16 oktober 2014 @ 16:59:
[...]
Ieder weldenkende vrouw die geen kind wil, zit er ook niet op te wachten om in 'n laat stadium nog 'n veel ingrijpendere abortus te laten uitvoeren (hoe groter de foetus, hoe meer buikpijn lijkt mij...) Maar vind dat zolang het in de buik van de vrouw zit, zij erover mag beslissen. Dus idd langer dan 24 weken als je zo'n pechvogel bent die niet dik werd en gewoon kunstmatig ongesteld bleef worden dankzij pilgebruik, maar ondertussen toch 'n ongelukje aan 't uitbroeden was.Suggereer je nou dat je een abortus tot 39-40weken vindt kunnen? Heb je daar geen moeite mee?
[...]
Ieder weldenkende vrouw die geen kind wil, zit er ook niet op te wachten om in 'n laat stadium nog 'n veel ingrijpendere abortus te laten uitvoeren (hoe groter de foetus, hoe meer buikpijn lijkt mij...) Maar vind dat zolang het in de buik van de vrouw zit, zij erover mag beslissen. Dus idd langer dan 24 weken als je zo'n pechvogel bent die niet dik werd en gewoon kunstmatig ongesteld bleef worden dankzij pilgebruik, maar ondertussen toch 'n ongelukje aan 't uitbroeden was.Suggereer je nou dat je een abortus tot 39-40weken vindt kunnen? Heb je daar geen moeite mee?
Anarchie is leuk, maar je blijft van mijn kaas af
donderdag 16 oktober 2014 om 17:50
Door het hele topic heen wordt er vastgehouden aan '24 weken!, 24 weken!, 24 weken!' en dat 24 weken legaal zou zijn, maar die grens van 24 weken is niet als zodanig in de wet genoemd en heeft aldus op zichzelf geen wettelijke basis.
In art. 82a Wetboek van Strafrecht staat dit:
Onder een ander, of een kind bij of kort na de geboorte, van het leven beroven wordt begrepen: het doden van een vrucht die naar redelijkerwijs verwacht mag worden in staat is buiten het moederlichaam in leven te blijven.
Wat redelijkerwijs verwacht mag worden, hangt mede af van de stand der medische wetenschap. Dat was in 1978 wel 24 weken. De vraag is of de medische wetenschap 35 jaar later helemaal niet verder is gevorderd, in de zin dat ook een foetus van bijv. 23 weken een redelijke kans maakt om in leven te blijven buiten de baarmoeder. In Duitsland bijv. is baby Frieda geboren toen zij 21 weken en 5 dagen oud was, een leeftijd waarvan blijkbaar velen hier vinden dat er prima geaborteerd kan worden, want ze was nog geen 22 weken: http://hollywoodlife.com/ ... da-mangold-fulda-germany/
Zie ook de Memorie van Toelichting bij art. 82a Sr:
Er moet een redelijke verwachting zijn geweest dat de vrucht in een zodanig stadium van ontwikkeling verkeerde dat zij in staat zou zijn buiten het moederlichaam in leven te blijven. Deze laatste formulering is aldus gekozen, omdat het levensvatbaar zijn van een vrucht pas onomstotelijk kan worden vastgesteld, nadat deze levend ter wereld is gebracht en - mogelijk dank zij de geboden medische verzorging - in leven is gebleven.
Waar het dus om gaat is dat het doden van een vrucht op zodanig tijdstip, dat zij naar ervaringsregels, gezien de stand van de medische wetenschap, een redelijke kans maakte - ter wereld gekomen - in leven te blijven wordt gelijkgesteld aan opzettelijke levensberoving en aan een misdrijf tegen het leven gericht, als bedoeld in Titel XIX van het Tweede Boek van het Wetboek van Strafrecht.
Wij menen dat een zodanige strafbaarstelling, gelet op de uitgangspunten van het wetsontwerp, daarin niet kan worden gemist en dat zij een noodzakelijke aanvulling vormt op het misdrijf van (kinder)doodslag of (kinder)moord als bedoeld in de artikelen 287 en 290 resp. 289 en 291 van het Wetboek van Strafrecht.
In art. 82a Wetboek van Strafrecht staat dit:
Onder een ander, of een kind bij of kort na de geboorte, van het leven beroven wordt begrepen: het doden van een vrucht die naar redelijkerwijs verwacht mag worden in staat is buiten het moederlichaam in leven te blijven.
Wat redelijkerwijs verwacht mag worden, hangt mede af van de stand der medische wetenschap. Dat was in 1978 wel 24 weken. De vraag is of de medische wetenschap 35 jaar later helemaal niet verder is gevorderd, in de zin dat ook een foetus van bijv. 23 weken een redelijke kans maakt om in leven te blijven buiten de baarmoeder. In Duitsland bijv. is baby Frieda geboren toen zij 21 weken en 5 dagen oud was, een leeftijd waarvan blijkbaar velen hier vinden dat er prima geaborteerd kan worden, want ze was nog geen 22 weken: http://hollywoodlife.com/ ... da-mangold-fulda-germany/
Zie ook de Memorie van Toelichting bij art. 82a Sr:
Er moet een redelijke verwachting zijn geweest dat de vrucht in een zodanig stadium van ontwikkeling verkeerde dat zij in staat zou zijn buiten het moederlichaam in leven te blijven. Deze laatste formulering is aldus gekozen, omdat het levensvatbaar zijn van een vrucht pas onomstotelijk kan worden vastgesteld, nadat deze levend ter wereld is gebracht en - mogelijk dank zij de geboden medische verzorging - in leven is gebleven.
Waar het dus om gaat is dat het doden van een vrucht op zodanig tijdstip, dat zij naar ervaringsregels, gezien de stand van de medische wetenschap, een redelijke kans maakte - ter wereld gekomen - in leven te blijven wordt gelijkgesteld aan opzettelijke levensberoving en aan een misdrijf tegen het leven gericht, als bedoeld in Titel XIX van het Tweede Boek van het Wetboek van Strafrecht.
Wij menen dat een zodanige strafbaarstelling, gelet op de uitgangspunten van het wetsontwerp, daarin niet kan worden gemist en dat zij een noodzakelijke aanvulling vormt op het misdrijf van (kinder)doodslag of (kinder)moord als bedoeld in de artikelen 287 en 290 resp. 289 en 291 van het Wetboek van Strafrecht.
donderdag 16 oktober 2014 om 17:54
Ik ben niet tegen abortus: blij dat de mogelijkheid bestaat.. Maar die brief vind ik dan ook wel weer stuitend: dood is dood, je kunt toch niet zeggen dat je het kind een volgende keer wel gewoon laat komen, komt nu ff niet uit? Echt walgelijk om daar sentimenteel tegen de foetus over te gaan lopen doen. Je eilt het niet dus last je het weg/dood maken. Afschuwelijk besluit, maar wel haar besluit.deal with it, masr ga niet zo lopen janken tegen dat kind dat je niet wilt dat je zijn mama bent, bah.
donderdag 16 oktober 2014 om 17:58
quote:flojan schreef op 16 oktober 2014 @ 17:54:
Maar die brief vind ik dan ook wel weer stuitend: dood is dood, je kunt toch niet zeggen dat je het kind een volgende keer wel gewoon laat komen, komt nu ff niet uit? Echt walgelijk om daar sentimenteel tegen de foetus over te gaan lopen doen. Je eilt het niet dus last je het weg/dood maken. Afschuwelijk besluit, maar wel haar besluit.deal with it, masr ga niet zo lopen janken tegen dat kind dat je niet wilt dat je zijn mama bent, bah.
Inderdaad.
Een keer in een documentaire over een abortuskliniek in Nederland jaren geleden was een vrouw die zwanger was van een tweeling. Zij wilde een abortus omdat ze een vakantie had geboekt naar Suriname. Ze ging toen tegen haar buik/tweeling praten.
Maar die brief vind ik dan ook wel weer stuitend: dood is dood, je kunt toch niet zeggen dat je het kind een volgende keer wel gewoon laat komen, komt nu ff niet uit? Echt walgelijk om daar sentimenteel tegen de foetus over te gaan lopen doen. Je eilt het niet dus last je het weg/dood maken. Afschuwelijk besluit, maar wel haar besluit.deal with it, masr ga niet zo lopen janken tegen dat kind dat je niet wilt dat je zijn mama bent, bah.
Inderdaad.
Een keer in een documentaire over een abortuskliniek in Nederland jaren geleden was een vrouw die zwanger was van een tweeling. Zij wilde een abortus omdat ze een vakantie had geboekt naar Suriname. Ze ging toen tegen haar buik/tweeling praten.
donderdag 16 oktober 2014 om 18:33
quote:handigmetgeld schreef op 16 oktober 2014 @ 17:31:
[...]
Suggereer je nou dat je een abortus tot 39-40weken vindt kunnen? Heb je daar geen moeite mee?Ik zou er meer moeite mee hebben om aan 'n ongewenst kind vast te komen zitten, levenslang! Natuurlijk moet de abortus uitgevoerd worden zodra je merkt dat je 'n ongelukje hebt gehad, maar als dat na die 24 weken zou zijn (wegens het compleet ontbreken van zwangerschapssymptomen) dan moet het nog weggehaald kunnen worden als de vrouw geen moeder wil worden en ook niet wil dat er 'n nakomeling van haar rond loopt bij 'n ander.
[...]
Suggereer je nou dat je een abortus tot 39-40weken vindt kunnen? Heb je daar geen moeite mee?Ik zou er meer moeite mee hebben om aan 'n ongewenst kind vast te komen zitten, levenslang! Natuurlijk moet de abortus uitgevoerd worden zodra je merkt dat je 'n ongelukje hebt gehad, maar als dat na die 24 weken zou zijn (wegens het compleet ontbreken van zwangerschapssymptomen) dan moet het nog weggehaald kunnen worden als de vrouw geen moeder wil worden en ook niet wil dat er 'n nakomeling van haar rond loopt bij 'n ander.
donderdag 16 oktober 2014 om 18:48
quote:anoniemex schreef op 15 oktober 2014 @ 21:09:
Je neemt geen kind, je krijgt een kind.
Want het leven, dat wordt je gegeven.
En een kindje in je buik, die is er al.
Het kindje is er niet niet, omdat het nog niet zichtbaar is.
Ik vind dat het niet om de vrouw zou moeten gaan,
Maar om het kind.
Ik ben 100% tegen abortus.
Men moet het leven accepteren zoals het is,
En niet blijven hangen bij wat men wenste, droomde of plande.
De maakbaarheid van het leven is schijn.
Er zijn geen garanties, de toekomst is niet te voorspellen.
Of een kind gelukkig zal zijn, is enkel giswerk.
Het moet een kans krijgen.
Ik weet niet of ik het zou kunnen accepteren als ik zwanger zou blijken te zijn en er komt een kind mijn leven binnengedrongen. Ik heb daar zwaar mijn twijfels bij en betwijfel op mij dat een fijne moeder zou maken. en zo´n kind overkomt ook maar van alles, heeft nergens om gevraagd. Een kind heeft recht op een goede jeugd. Maar ik ben echt voorstander van abortus. Want het leven in deze maatschappij is al gecompliceerd van zichzelf en daar moeten niet te veel complicaties bij komen. Zoals de gevolgen van een ongepland kind dat in armoede moet leven, waarover onlangs op Belgie een programma is geweest, of een kind waar niet van gehouden wordt, of andere omstandigheden die zo zwaar zijn, die we allemaal niet kunnen bedenken.
Kinderen en mensen zijn kwetsbaar. Narigheid kan ze onderuit halen. Niet dat het zal gebeuren, maar die kans is erg groot. Er zijn veel ongelukkige mensen die verkeerde keuzes maken, die de verkeerde weg in slaan.
En daar zit eigenlijk ook niemand op te wachten. En dat besef is hard.
Je neemt geen kind, je krijgt een kind.
Want het leven, dat wordt je gegeven.
En een kindje in je buik, die is er al.
Het kindje is er niet niet, omdat het nog niet zichtbaar is.
Ik vind dat het niet om de vrouw zou moeten gaan,
Maar om het kind.
Ik ben 100% tegen abortus.
Men moet het leven accepteren zoals het is,
En niet blijven hangen bij wat men wenste, droomde of plande.
De maakbaarheid van het leven is schijn.
Er zijn geen garanties, de toekomst is niet te voorspellen.
Of een kind gelukkig zal zijn, is enkel giswerk.
Het moet een kans krijgen.
Ik weet niet of ik het zou kunnen accepteren als ik zwanger zou blijken te zijn en er komt een kind mijn leven binnengedrongen. Ik heb daar zwaar mijn twijfels bij en betwijfel op mij dat een fijne moeder zou maken. en zo´n kind overkomt ook maar van alles, heeft nergens om gevraagd. Een kind heeft recht op een goede jeugd. Maar ik ben echt voorstander van abortus. Want het leven in deze maatschappij is al gecompliceerd van zichzelf en daar moeten niet te veel complicaties bij komen. Zoals de gevolgen van een ongepland kind dat in armoede moet leven, waarover onlangs op Belgie een programma is geweest, of een kind waar niet van gehouden wordt, of andere omstandigheden die zo zwaar zijn, die we allemaal niet kunnen bedenken.
Kinderen en mensen zijn kwetsbaar. Narigheid kan ze onderuit halen. Niet dat het zal gebeuren, maar die kans is erg groot. Er zijn veel ongelukkige mensen die verkeerde keuzes maken, die de verkeerde weg in slaan.
En daar zit eigenlijk ook niemand op te wachten. En dat besef is hard.
donderdag 16 oktober 2014 om 18:49
De brief vind ik ook verschrikkelijk. Het is allemaal zo ongenuanceerd. Het beeld dat hier wordt geschetst van vrouwen die allemaal zwaar gebukt gaan onder schuldgevoel en ander psychisch leed klopt ook niet volledig.
Ik heb een abortus ondergaan, een héél eerlijk: de tandarts vind ik erger. De ingreep zelf stelt niet zo heel veel voor.
Ik heb eigenlijk geen seconde echt nagedacht over de keus, die was voor mij al compleet duidelijk zodra ik de uitslag van die test zag. Ik wilde geen kinderen, had anticonceptie gebruikt maar die faalde dus was een abortus de volgende stap. Waarom zou ik me dan schuldig moeten voelen richting een klompje cellen? Of richting vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen? Dat slaat toch nergens op?
Wat ik wel verschrikkelijk vond was het feit dat je dus niet meteen geholpen kunt worden. Toen ik wist dat ik zwanger was wilde ik dat zo snel mogelijk beëindigen. Als er iets mentaal zwaar was aan de hele episode dan was het de wetenschap dat er iets in me groeide dat ik niet wilde.
Ik heb een abortus ondergaan, een héél eerlijk: de tandarts vind ik erger. De ingreep zelf stelt niet zo heel veel voor.
Ik heb eigenlijk geen seconde echt nagedacht over de keus, die was voor mij al compleet duidelijk zodra ik de uitslag van die test zag. Ik wilde geen kinderen, had anticonceptie gebruikt maar die faalde dus was een abortus de volgende stap. Waarom zou ik me dan schuldig moeten voelen richting een klompje cellen? Of richting vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen? Dat slaat toch nergens op?
Wat ik wel verschrikkelijk vond was het feit dat je dus niet meteen geholpen kunt worden. Toen ik wist dat ik zwanger was wilde ik dat zo snel mogelijk beëindigen. Als er iets mentaal zwaar was aan de hele episode dan was het de wetenschap dat er iets in me groeide dat ik niet wilde.
donderdag 16 oktober 2014 om 18:50
quote:elninjoo schreef op 15 oktober 2014 @ 21:17:
[...]
En een hoop relaties overleven gezonde kinderen niet eens, maar wat als de druk nog groter wordt doordat er 'n zorgenkindje in het gezin komt? En idd wat als de ouders wegvallen? Dan is het aan de maatschappij overgeleverd en de zorg wordt al steeds slechter, zeker als je niet voor je zelf en je eigen rechten op kan komen. En waarom zou je de wereld bewust met een nooit zelfstandig wordend mens willen opzadelen? De wereld is al overbevolkt genoeg. En het motief dat er kinderen moeten komen om later onze reet af te vegen is ook niet meer van toepassing als je tijdens je zwangerschap al weet dat het zelf levenslang hulp nodig zal hebben, laat staan dat het wat voor de maatschappij zal kunnen doen.Je hoeft mij niet te overtuigen hoor. Ben het wel met je eens.
[...]
En een hoop relaties overleven gezonde kinderen niet eens, maar wat als de druk nog groter wordt doordat er 'n zorgenkindje in het gezin komt? En idd wat als de ouders wegvallen? Dan is het aan de maatschappij overgeleverd en de zorg wordt al steeds slechter, zeker als je niet voor je zelf en je eigen rechten op kan komen. En waarom zou je de wereld bewust met een nooit zelfstandig wordend mens willen opzadelen? De wereld is al overbevolkt genoeg. En het motief dat er kinderen moeten komen om later onze reet af te vegen is ook niet meer van toepassing als je tijdens je zwangerschap al weet dat het zelf levenslang hulp nodig zal hebben, laat staan dat het wat voor de maatschappij zal kunnen doen.Je hoeft mij niet te overtuigen hoor. Ben het wel met je eens.
donderdag 16 oktober 2014 om 18:52
quote:saaaaar81 schreef op 15 oktober 2014 @ 22:13:
Imho is een abortus soms veel meer verantwoordelijkheid tonen dan toch maar het kind krijgen alleen omdat je de pech hebt dat een pil niet goed werkt of je condoom lek is of je spiraal scheef zit.
Dat vind ik wel een goede uitspraak. Daar ben ik het wel mee eens.
Niet dat ik gemakkelijk ben met abortus zoals ik er tegen aan kijk.
Imho is een abortus soms veel meer verantwoordelijkheid tonen dan toch maar het kind krijgen alleen omdat je de pech hebt dat een pil niet goed werkt of je condoom lek is of je spiraal scheef zit.
Dat vind ik wel een goede uitspraak. Daar ben ik het wel mee eens.
Niet dat ik gemakkelijk ben met abortus zoals ik er tegen aan kijk.
donderdag 16 oktober 2014 om 21:08
ladyveraa: je hebt geen invloed op wat zij samen besluiten. Je kunt alleen maar voor jezelf beslissen of je tijd en energie in zo'n man wilt steken. In zekere zin laat hij jou niet vallen, hij zit niet in een liefdesrelatie met haar. Maar hij is natuurlijk wel via dat kind verbonden, daar komt jouw gevoel vandaan waarschijnlijk?
Gezinnen komen in vele vormen en co-ouderschap is tegenwoordig een vrij normale vorm geworden. Je kunt niet voor een ander beslissen wat ze moeten doen. Als zij abortus onoverkomelijk vinden dan is dat zo. Als zij geen abortus wilde had hij nog steeds de keus om zich afzijdig te houden. Ik vind hem overigens wel ballen hebben dat hij dan wel de verantwoordelijkheid van het vaderschap op zich neemt.
Doet niks af aan jouw verdriet. Het is niet raar dat je je zo voelt.
Heb trouwens net die FB pagina eens bekeken en vind de reacties ook behoorlijk extremistisch. En de "waakmoeders" die bij klinieken gaan staan om vrouwen te "bekeren" dat is natuurlijk helemaal zum kotzen. Die zouden een straatverbod moeten krijgen.
Gezinnen komen in vele vormen en co-ouderschap is tegenwoordig een vrij normale vorm geworden. Je kunt niet voor een ander beslissen wat ze moeten doen. Als zij abortus onoverkomelijk vinden dan is dat zo. Als zij geen abortus wilde had hij nog steeds de keus om zich afzijdig te houden. Ik vind hem overigens wel ballen hebben dat hij dan wel de verantwoordelijkheid van het vaderschap op zich neemt.
Doet niks af aan jouw verdriet. Het is niet raar dat je je zo voelt.
Heb trouwens net die FB pagina eens bekeken en vind de reacties ook behoorlijk extremistisch. En de "waakmoeders" die bij klinieken gaan staan om vrouwen te "bekeren" dat is natuurlijk helemaal zum kotzen. Die zouden een straatverbod moeten krijgen.
donderdag 16 oktober 2014 om 23:24
quote:ladyveraa schreef op 16 oktober 2014 @ 19:54:
Ik ben eigelijk wel benieuwd wat jullie mening is over het volgende wat mij helaas een paar maanden geleden is overkomen:
Heb nu al een paar jaar een goede vriend (hij is 27, ik 20), voor wie ik vorig jaar gevoelens begon te krijgen. Heb dit toen aan hem verteld en hij was nog niet klaar voor een relatie, was zijn reactie. Omdat ik hem steeds leuker ben gaan vinden en hij mij duidelijk niet wou, heb ik besloten wat afstand te nemen. Echter veranderde deze afstand in elkaar 4 maanden niet meer zien/spreken.
In februari dit jaar kwamen we elkaar weer tegen en zo vielen we terug in het contact, ik had in die 4 maanden met een paar jongens gedate en hij gaf later aan hier behoorlijk jaloers van te worden en merkte zo dat hij toch meer voor me voelde dan hij dacht.
We wilden het dus een kans geven, en sindsdien werd het contact (wat voornamelijk via facebook/whatsapp ging want we wonen niet bepaald dichtbij elkaar en zowel hij als ik had het toen enorm druk - sowieso wilden we rustig aan doen) steeds intenser en hadden we plannen gemaakt dat ik een weekendje naar hem zou komen.
Dat was ruim van tevoren gepland zodat we in ieder geval zeker waren dat we ook daadwerkelijk allebei konden. Ik keek er enorm naar uit en hij ook. Tot op een vrijdagmiddag - ongeveer 10 dagen voor we elkaar dan weer zouden zien - hij me zei dat hij opeens een vaag smsje ontving. Het bleek van een vrouw te zijn die hij in de 4 maanden dat wij een contact hadden heeft ontmoet en waarmee hij heeft gedate.
Het werd uiteindelijk niks omdat ze te verschillend waren en zijn als vrienden uit elkaar gegaan. Maar Nu komt het. De vrouw in kwestie had hem dus gesmst dat ze hem dringend moest spreken. Wat mij betreft kon dat maar 1 ding betekenen en dat klopt: ze was zwanger.
Hij is die dag naar haar toe gegaan en ze hebben besloten het kind te houden omdat hij tegen abortus is. Ik kon - en kan - er niet bij dat hij een kind zou willen van/met een vrouw die hij niet eens meer leuk vind... En dat heb ik hem ook duidelijk gemaakt. Hij zei dat zowel hij als zij abortus geen keuze vinden en dus doen ze een co-ouderschap.
Die vrouw is inmiddels 8 maanden zwanger. Ze zijn niet samen omdat ze er beide over eens zijn dat een relatie niet (meer) zal werken maar hebben dus wel die co-ouderschap.
Tussen mij en hem is het uiteindelijk niks geworden, omdat ik absoluut niet in zo'n situatie wil komen, een vriend met een pasgeboren baby van een ander, wij zijn vrienden gebleven.
Maar ik heb het er wel ontzettend moeilijk mee, nog steeds. De gedachte dat hij straks vader is (een ontzettende afknapper voor mij persoonlijk) en een kind gaat opvoeden met een of andere vrouw die hij slechts 4 maanden kende en waarmee het niet werkt.. Ik vind het heel vreemd dat ze zo tegen abortus waren, ben ik de enige die zo denkt of??
Een kind dat niet gewenst is (hij wilde wel kinderen maar niet nu al en niet met haar, vertelde hij eens) en dan zo'n 50/50 opvoeding, ouders die niet van elkaar houden etc... Ik begrijp niet dat hij zo stom heeft kunnen zijn, maar dat komt vooral omdat hij voor een ongewenst kind + vrouw koos en mij soort van laat vallen.
Ben wel benieuwd wat jullie mening hierover is, misschien zelf een ervaring of ook wel zo'n soort situatie gehad ofzo?
Enorm lang bericht, maar moest het na zo lang voor mij houden toch even van mij afschrijven. En aangezien dit topic hier toch mee te maken heeft vind ik dat een goed excuus haha Ik snap dat je dit moeilijk zult vinden, maar een afknapper? Ik vind het juist super dat hij zo zijn verantwoordelijkheid neemt. Stel dat jij die vrouw zou zijn geweest, en je wilde dat kind houden, omdat je abortus de zwaardere optie vindt? Dan zou jij het ook fijn vinden als de vader jou mee zou helpen, ook al heb je daar niets meer mee.
Ik ben eigelijk wel benieuwd wat jullie mening is over het volgende wat mij helaas een paar maanden geleden is overkomen:
Heb nu al een paar jaar een goede vriend (hij is 27, ik 20), voor wie ik vorig jaar gevoelens begon te krijgen. Heb dit toen aan hem verteld en hij was nog niet klaar voor een relatie, was zijn reactie. Omdat ik hem steeds leuker ben gaan vinden en hij mij duidelijk niet wou, heb ik besloten wat afstand te nemen. Echter veranderde deze afstand in elkaar 4 maanden niet meer zien/spreken.
In februari dit jaar kwamen we elkaar weer tegen en zo vielen we terug in het contact, ik had in die 4 maanden met een paar jongens gedate en hij gaf later aan hier behoorlijk jaloers van te worden en merkte zo dat hij toch meer voor me voelde dan hij dacht.
We wilden het dus een kans geven, en sindsdien werd het contact (wat voornamelijk via facebook/whatsapp ging want we wonen niet bepaald dichtbij elkaar en zowel hij als ik had het toen enorm druk - sowieso wilden we rustig aan doen) steeds intenser en hadden we plannen gemaakt dat ik een weekendje naar hem zou komen.
Dat was ruim van tevoren gepland zodat we in ieder geval zeker waren dat we ook daadwerkelijk allebei konden. Ik keek er enorm naar uit en hij ook. Tot op een vrijdagmiddag - ongeveer 10 dagen voor we elkaar dan weer zouden zien - hij me zei dat hij opeens een vaag smsje ontving. Het bleek van een vrouw te zijn die hij in de 4 maanden dat wij een contact hadden heeft ontmoet en waarmee hij heeft gedate.
Het werd uiteindelijk niks omdat ze te verschillend waren en zijn als vrienden uit elkaar gegaan. Maar Nu komt het. De vrouw in kwestie had hem dus gesmst dat ze hem dringend moest spreken. Wat mij betreft kon dat maar 1 ding betekenen en dat klopt: ze was zwanger.
Hij is die dag naar haar toe gegaan en ze hebben besloten het kind te houden omdat hij tegen abortus is. Ik kon - en kan - er niet bij dat hij een kind zou willen van/met een vrouw die hij niet eens meer leuk vind... En dat heb ik hem ook duidelijk gemaakt. Hij zei dat zowel hij als zij abortus geen keuze vinden en dus doen ze een co-ouderschap.
Die vrouw is inmiddels 8 maanden zwanger. Ze zijn niet samen omdat ze er beide over eens zijn dat een relatie niet (meer) zal werken maar hebben dus wel die co-ouderschap.
Tussen mij en hem is het uiteindelijk niks geworden, omdat ik absoluut niet in zo'n situatie wil komen, een vriend met een pasgeboren baby van een ander, wij zijn vrienden gebleven.
Maar ik heb het er wel ontzettend moeilijk mee, nog steeds. De gedachte dat hij straks vader is (een ontzettende afknapper voor mij persoonlijk) en een kind gaat opvoeden met een of andere vrouw die hij slechts 4 maanden kende en waarmee het niet werkt.. Ik vind het heel vreemd dat ze zo tegen abortus waren, ben ik de enige die zo denkt of??
Een kind dat niet gewenst is (hij wilde wel kinderen maar niet nu al en niet met haar, vertelde hij eens) en dan zo'n 50/50 opvoeding, ouders die niet van elkaar houden etc... Ik begrijp niet dat hij zo stom heeft kunnen zijn, maar dat komt vooral omdat hij voor een ongewenst kind + vrouw koos en mij soort van laat vallen.
Ben wel benieuwd wat jullie mening hierover is, misschien zelf een ervaring of ook wel zo'n soort situatie gehad ofzo?
Enorm lang bericht, maar moest het na zo lang voor mij houden toch even van mij afschrijven. En aangezien dit topic hier toch mee te maken heeft vind ik dat een goed excuus haha Ik snap dat je dit moeilijk zult vinden, maar een afknapper? Ik vind het juist super dat hij zo zijn verantwoordelijkheid neemt. Stel dat jij die vrouw zou zijn geweest, en je wilde dat kind houden, omdat je abortus de zwaardere optie vindt? Dan zou jij het ook fijn vinden als de vader jou mee zou helpen, ook al heb je daar niets meer mee.
