Psyche
alle pijlers
Ouder van geest
zondag 19 oktober 2014 om 00:21
Ik heb me zo lang als ik me kan herinneren ouder gevoeld dan ik eigenlijk ben.
Ik ben een jongen van nu bijna 22, maar voel me minstens 10 jaar ouder. Ik kan bijvoorbeeld niet genieten van dingen die leeftijdsgenoten doen. Ik voel me in een discotheek niet echt op mijn gemak tussen die zatlappen die denken dat ze erbij horen. Ik geniet veel meer van een goed gesprek of in de zomer van op het terras zitten. Gewoon rustige dingen in plaats van helemaal los gaan. Laatst hadden we het op mijn studie (ik ben wel nog student) over tv-programma's. Leeftijdsgenoten kijken comedy central of geweldfilms, maar ik vind programma's over geldzaken (uitstel van executie, dubbeltje op z'n kant) en liefde (all you need is love) veel interessanter.
Ik merk dat ik veel beter een gesprek kan voeren met iemand die halverwege 30 is dan iemand van mijn eigen leeftijd. Mijn neef en zijn vrouw zijn 36 en ik zit qua interesses etc. aardig op één lijn met hen. Natuurlijk heb ik op mijn studie wel leeftijdsgenoten waar ik meer mee heb dan met anderen, maar toch zitten we lang niet op één lijn. Leeftijdsgenoten zeiden laatst tegen mij ''jij bent op papier 21, qua uiterlijk 25 en qua gedrag 35'' en dit voelt voor mij ook echt zo. Mijn broertje van 15 zei laatst tegen mij dat hij me ziet als een halve broer en een halve vader.
Ik ben single en denk dat ik eerder een goede relatie kan hebben met een vrouw van 30 dan een meisje van 19 of 20. Soms heb ik ook het gevoel dat de tijd dringt, dat het tijd begint te worden voor huisje, boompje, beestje. Hier hoor ik als 21-jarige eigenlijk nog lang niet over na te denken, maar toch voelt dit voor mij heel gewoon om hier wel over na te denken.
Ik vroeg me af of er mensen zijn die mijn verhaal herkennen. Hoe gaan jullie hier mee om?
Ben heel benieuwd.
Ik ben een jongen van nu bijna 22, maar voel me minstens 10 jaar ouder. Ik kan bijvoorbeeld niet genieten van dingen die leeftijdsgenoten doen. Ik voel me in een discotheek niet echt op mijn gemak tussen die zatlappen die denken dat ze erbij horen. Ik geniet veel meer van een goed gesprek of in de zomer van op het terras zitten. Gewoon rustige dingen in plaats van helemaal los gaan. Laatst hadden we het op mijn studie (ik ben wel nog student) over tv-programma's. Leeftijdsgenoten kijken comedy central of geweldfilms, maar ik vind programma's over geldzaken (uitstel van executie, dubbeltje op z'n kant) en liefde (all you need is love) veel interessanter.
Ik merk dat ik veel beter een gesprek kan voeren met iemand die halverwege 30 is dan iemand van mijn eigen leeftijd. Mijn neef en zijn vrouw zijn 36 en ik zit qua interesses etc. aardig op één lijn met hen. Natuurlijk heb ik op mijn studie wel leeftijdsgenoten waar ik meer mee heb dan met anderen, maar toch zitten we lang niet op één lijn. Leeftijdsgenoten zeiden laatst tegen mij ''jij bent op papier 21, qua uiterlijk 25 en qua gedrag 35'' en dit voelt voor mij ook echt zo. Mijn broertje van 15 zei laatst tegen mij dat hij me ziet als een halve broer en een halve vader.
Ik ben single en denk dat ik eerder een goede relatie kan hebben met een vrouw van 30 dan een meisje van 19 of 20. Soms heb ik ook het gevoel dat de tijd dringt, dat het tijd begint te worden voor huisje, boompje, beestje. Hier hoor ik als 21-jarige eigenlijk nog lang niet over na te denken, maar toch voelt dit voor mij heel gewoon om hier wel over na te denken.
Ik vroeg me af of er mensen zijn die mijn verhaal herkennen. Hoe gaan jullie hier mee om?
Ben heel benieuwd.
zondag 19 oktober 2014 om 11:50
Ik ben een vrouw van 29 en heb een beetje hetzelfde probleem. Ook ik houd niet van uitgaan en feesten. Dat is altijd zo geweest, al mijn puberteit interesseerde mij dat niet. Heb het wel een paar keer geprobeerd, omdat vriendinnen dachten dat het angst was en ik het waarschijnlijk wel leuk zou vinden. Nou niet dus. Ik rook en drink ook niet, vind het vies. En ik kan niet dansen. Heb nooit van grote mensenmassa's gehouden, daar krijg ik hoofdpijn van. Op den duur werd ik niet meer gevraagd door vriendinnen. En het contact verwaterde toen ze verkering kregen. Ze hebben allemaal nieuwe vrienden/vriendinnen gemaakt. En ik nauwelijks. Heb nog maar 2 vriendinnen en 1 vriend van mijn leeftijd.
Op mijn werk zitten er mensen van alle leeftijden. En ik kan het best overweg met de oudere vrouwen. (55-60 jaar) Daar kan ik leuke gesprekken mee hebben. Met de twintigers heb ik niks. Die praten alleen maar over feesten, zuipen en lekkere mannen. Daar kan ik niet in mee.
Ben zelf een rustig persoon die van rustige dingen houd. Wandeling met mijn honden, braderie, dagje dierentuin of pretpark, shoppen. Ik kijk ook naar "Een dubbeltje op zijn kant" of "Syndroom". En ik houd vooral van komische films.
Het verschilt bij mij. Ik ben op sommige gebieden kinderlijk en op andere weer volwassen. Kan erg genieten van bijv. Sinterklaasfeest bij ons thuis. Pakjes en gourmetten. En ik vind ik het leuk om cake en koekjes te bakken. Maar ik ben verstandig met geld en kijk wat ik echt nodig heb. Als ik sommige twintigers hoor dat ze gelijk alles uitgeven. Dan vind ik mezelf volwassen.
Op mijn werk zitten er mensen van alle leeftijden. En ik kan het best overweg met de oudere vrouwen. (55-60 jaar) Daar kan ik leuke gesprekken mee hebben. Met de twintigers heb ik niks. Die praten alleen maar over feesten, zuipen en lekkere mannen. Daar kan ik niet in mee.
Ben zelf een rustig persoon die van rustige dingen houd. Wandeling met mijn honden, braderie, dagje dierentuin of pretpark, shoppen. Ik kijk ook naar "Een dubbeltje op zijn kant" of "Syndroom". En ik houd vooral van komische films.
Het verschilt bij mij. Ik ben op sommige gebieden kinderlijk en op andere weer volwassen. Kan erg genieten van bijv. Sinterklaasfeest bij ons thuis. Pakjes en gourmetten. En ik vind ik het leuk om cake en koekjes te bakken. Maar ik ben verstandig met geld en kijk wat ik echt nodig heb. Als ik sommige twintigers hoor dat ze gelijk alles uitgeven. Dan vind ik mezelf volwassen.
zondag 19 oktober 2014 om 12:18
Ik heb dit ook, maar ik zie het totaal niet als probleem. Heb vriendschappen met mensen in de 40/50, maar ook met twintigers (ben 23). Interesseer me ook niet voor stappen, wel voor cultuur, klassieke muziek, enzovoort. Maar maakt niet uit toch? Wees gewoon jezelf, probeer jezelf niet bij een of ander hokje te scharen
zondag 19 oktober 2014 om 14:51
Denken dat je je leven kunt plannen laat al zien dat je weinig levenservaring hebt en dus niet zo volwasen als je zelf denkt.
Er zijn mensen van 22 die daadwerkelijk al veel hebben meegemaakt.
Maar het gros denkt dat alleen maar omdat ze gescheiden ouders hebben en hun oma en de hond zijn overleden.
Ze ontslagen zijn bij hun eerste bijbaantje en ze gedumpt zij door hun eerste verkering van een half jaartje.
Nou als dat alles is dan heb je nog weinig meegemaakt.
Er zijn mensen van 22 die daadwerkelijk al veel hebben meegemaakt.
Maar het gros denkt dat alleen maar omdat ze gescheiden ouders hebben en hun oma en de hond zijn overleden.
Ze ontslagen zijn bij hun eerste bijbaantje en ze gedumpt zij door hun eerste verkering van een half jaartje.
Nou als dat alles is dan heb je nog weinig meegemaakt.
zondag 19 oktober 2014 om 15:02
Ik verbaas me er eigenlijk over hoeveel mensen ik ken die wél echt wat hebben meegemaakt op mijn leeftijd al.
Vriend en ik hebben allebei verlies van een ouder op jonge leeftijd meegemaakt, met zorg voor die ouder en voor broertjes/zusjes, maar een boel vrienden van mij ook zoiets. We gaan er overigens allemaal anders mee om dus ik weet ook niet of het je nu per se veel volwassener maakt. Een vriendin van mij wiens ouders zijn overleden tijdens een auto-ongeluk toen ze 17 was waardoor ze er in 1 klap alleen voor kwam te staan (jonger zusje) is een full on party animal die met volle teugen geniet van het studentenleven (vroeger echt een uberbraaf meisje dat alleen maar met haar neus in de boeken zat), man en ik zijn na de dood van onze ouders juist wat serieuzer geworden, kregen meer behoefte aan een gezinsleven, omdat we daar allebei veel waarde aan hechten.
Vriendin van mij die toen ze klein was kanker heeft gehad reist de hele wereld rond en vriend van me die zijn zusje is verloren toen hij 14 was en zij 12 heeft een goedlopend eigen bedrijf en werkt 24/7.
En dan heb ik nog wat 'normale' vrienden en kennissen die 'niks' hebben meegemaakt, maar ik heb die ook nog nooit horen beweren dat ze een trauma hebben opgelopen van de scheiding van hun ouders ofzo. Ze studeren wel vaak wat sneller af en doen het wat meer 'volgens het boekje' naar mijn idee.
Vriend en ik hebben allebei verlies van een ouder op jonge leeftijd meegemaakt, met zorg voor die ouder en voor broertjes/zusjes, maar een boel vrienden van mij ook zoiets. We gaan er overigens allemaal anders mee om dus ik weet ook niet of het je nu per se veel volwassener maakt. Een vriendin van mij wiens ouders zijn overleden tijdens een auto-ongeluk toen ze 17 was waardoor ze er in 1 klap alleen voor kwam te staan (jonger zusje) is een full on party animal die met volle teugen geniet van het studentenleven (vroeger echt een uberbraaf meisje dat alleen maar met haar neus in de boeken zat), man en ik zijn na de dood van onze ouders juist wat serieuzer geworden, kregen meer behoefte aan een gezinsleven, omdat we daar allebei veel waarde aan hechten.
Vriendin van mij die toen ze klein was kanker heeft gehad reist de hele wereld rond en vriend van me die zijn zusje is verloren toen hij 14 was en zij 12 heeft een goedlopend eigen bedrijf en werkt 24/7.
En dan heb ik nog wat 'normale' vrienden en kennissen die 'niks' hebben meegemaakt, maar ik heb die ook nog nooit horen beweren dat ze een trauma hebben opgelopen van de scheiding van hun ouders ofzo. Ze studeren wel vaak wat sneller af en doen het wat meer 'volgens het boekje' naar mijn idee.
zondag 19 oktober 2014 om 15:11
Maar dat kan net zo goed toeval zijn.
Ik denk dat je van zo'n ziekte en dood vooral leert dat het leven niet maakbaar is..
Maar ik maak zeker wel plannen, want een zijweg inslaan vind ik niet erg, maar helemaal geen pad hebben vind ik wel erg. Om maar met een metafoor te spreken.
En zo'n vreemd rigide plan als van de TO is een beetje raar, maar ik herken wel dat je soms van die doelloze studenten in hun nest ziet liggen, week na week, blowend en zuipend, zonder ook maar een poot te verzetten, met de dag levend, niks bereikend, zich kapot vervelend. En dan denk ik: een plan zou je best een beetje op weg helpen, als je het gevoel had dat je het ergens voor deed. Sommige studenten zijn echt ronduit depressief door hoe weinig sturing en planning ze hebben, hoe weinig ritme en de 'beloning' van het studeren die zo ver in de toekomst ligt.
Dus plannen, die zijn best goed denk ik. Alleen je moet je gewoon wel beseffen dat alleen maar omdat je plannen hebt, dat geen 'recht' geeft op datgene wat je wil.
Ik denk dat je van zo'n ziekte en dood vooral leert dat het leven niet maakbaar is..
Maar ik maak zeker wel plannen, want een zijweg inslaan vind ik niet erg, maar helemaal geen pad hebben vind ik wel erg. Om maar met een metafoor te spreken.
En zo'n vreemd rigide plan als van de TO is een beetje raar, maar ik herken wel dat je soms van die doelloze studenten in hun nest ziet liggen, week na week, blowend en zuipend, zonder ook maar een poot te verzetten, met de dag levend, niks bereikend, zich kapot vervelend. En dan denk ik: een plan zou je best een beetje op weg helpen, als je het gevoel had dat je het ergens voor deed. Sommige studenten zijn echt ronduit depressief door hoe weinig sturing en planning ze hebben, hoe weinig ritme en de 'beloning' van het studeren die zo ver in de toekomst ligt.
Dus plannen, die zijn best goed denk ik. Alleen je moet je gewoon wel beseffen dat alleen maar omdat je plannen hebt, dat geen 'recht' geeft op datgene wat je wil.
zondag 19 oktober 2014 om 17:33
maandag 20 oktober 2014 om 16:56
De enige reden waarom ik me soms wel eens wat ouder voel dan ik daadwerkelijk ben is omdat ik sinds mijn 20e, nu een jaartje, al een fulltime job heb in mijn vakgebied. ( HBO afgerond ). Hier kunnen veel van mijn vriendinnen niet over mee praten. Ik heb wel een aantal oudere vriendinnen, eind twintig begin 30, die snappen mij op dat vlak vaak beter.
Maar ik vind het nog net zo leuk om mee te gaan stappen, kletsen, hangen met mijn andere vriendinnen. Enige verschil is dat zij vaak kunnen uitslapen en ik om half 9 weer op kantoor verwacht word. Dan voel ik me helaas heel volwassen
Maar ik vind het nog net zo leuk om mee te gaan stappen, kletsen, hangen met mijn andere vriendinnen. Enige verschil is dat zij vaak kunnen uitslapen en ik om half 9 weer op kantoor verwacht word. Dan voel ik me helaas heel volwassen
.
