Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 21 november 2014 om 08:55
Zou je dochter dan misschien professionele hulp moeten hebben?
Dat ze haar problemen bij een derde kwijt kan?
Ik kan me zo voorstellen dat ze het moeilijk vindt om jou te belasten en
verdrietig te zien, een kind voelt dat scherp.
Het is verschrikkelijk als je kind niet gelukkig is, dat weet ik maar
al te goed.
Liefs voor jullie allebei!
Dat ze haar problemen bij een derde kwijt kan?
Ik kan me zo voorstellen dat ze het moeilijk vindt om jou te belasten en
verdrietig te zien, een kind voelt dat scherp.
Het is verschrikkelijk als je kind niet gelukkig is, dat weet ik maar
al te goed.
Liefs voor jullie allebei!
vrijdag 21 november 2014 om 09:03
Ah lieve Leo. Ik heb door de jaren heen zoveel goede adviezen van je gelezen en daardoor sta jij bij mij wel hoog in de lijst van favoriete forumsters. Ik vind het ellendig dat er nog geen vooruitgang in zit. En natuurlijk doet het zeer als je kind verdrietig is of niet lekker in haar vel zit. Er leest dus iemand mee? Laat dat je alsjeblieft niet weerhouden om hier te blijven posten wat je kwijt wilt. Ik ga er vanuit dat het je ex is en hij mag tenslotte best weten (maar denk dat hij dat wel doet) wat hij heeft veroorzaakt door deze bom te droppen en happy de peppy verder te gaan met zijn nieuwe leven. Ik ben 15 jaar samen met mijn man, en ik geloof ook direct dat ik mij geamputeerd voel wanneer hij (in no time) besluit om ons huwelijk aan de wilgen te hangen. Lieverd, een dikke !
vrijdag 21 november 2014 om 09:26
Lieve Leo, wat een ellende. Als het niet goed gaat met je dochter, gaat het natuurlijk ook niet goed met jou. En dat je hier ook niet meer vrij en veilig kunt schrijven wat je wilt is gewoon kut. Je kunt me pb-en als je daar behoefte aan hebt. En ik hoop dat je mensen in je omgeving hebt met wie je vrij kunt praten en die je kunnen steunen. Wees niet bang om hulp te vragen. Ik denk dat iedereen jou en dochter wil helpen als ze wat kunnen doen.
Sterks meis. Was het maar volgend jaar zomer.
Sterks meis. Was het maar volgend jaar zomer.
vrijdag 21 november 2014 om 10:54
quote:Eleonora schreef op 21 november 2014 @ 04:27:
Lieve schatten,
Sommige dingen worden helaas niet beter, ondanks de tijd.
Sterker nog, ze worden erger, slechter zelfs.
Dat het beter en lichter wordt, het verdriet om de scheiding, voor mij, weet ik, dat voel ik ook, maar er is één iemand voor wie het maar niet beter wordt.
Mijn dochter.
En daar leef ik iedere dag mee. Ik zie het, kijk er naar, leef er mee en zie het fout gaan, wát ik ook doe en zeg.
Ik kan niet vertellen wat er precies speelt omdat ik weet dat de oorzaak van de ellende hier ook leest maar neem maar aan dat het echt niet goed gaat.
Slopend dit. Ondanks hart luchten, dat helpt niet. Niet in dit geval.
Ik weet het gewoon niet meer.
Ik weet alleen dat het de verkeerde kant op gaat.
Voor mezelf goed zijn is niet makkelijk want ik word opgevreten door laten we zeggen nogal wat negatieve gevoelens maar ik eet wat fruit en een maaltijd per dag en drink genoeg.
Lief en fijn dat jullie er zijn.
Je kent mij niet, want meelezer. Ik lees je topic al vanaf het begin en wilde nu toch reageren om je een virtuele knuffel te geven. Ik had zo gehoopt dat het inmiddels beter zou gaan met jou en jouw dochter. Kan je helaas niet helpen, heb hier geen verstand van. Maar ik hoop dat je goede begeleiding/hulp kunt krijgen voor je dochter.
Iig heel veel sterkte en nogmaals een dikke
Lieve schatten,
Sommige dingen worden helaas niet beter, ondanks de tijd.
Sterker nog, ze worden erger, slechter zelfs.
Dat het beter en lichter wordt, het verdriet om de scheiding, voor mij, weet ik, dat voel ik ook, maar er is één iemand voor wie het maar niet beter wordt.
Mijn dochter.
En daar leef ik iedere dag mee. Ik zie het, kijk er naar, leef er mee en zie het fout gaan, wát ik ook doe en zeg.
Ik kan niet vertellen wat er precies speelt omdat ik weet dat de oorzaak van de ellende hier ook leest maar neem maar aan dat het echt niet goed gaat.
Slopend dit. Ondanks hart luchten, dat helpt niet. Niet in dit geval.
Ik weet het gewoon niet meer.
Ik weet alleen dat het de verkeerde kant op gaat.
Voor mezelf goed zijn is niet makkelijk want ik word opgevreten door laten we zeggen nogal wat negatieve gevoelens maar ik eet wat fruit en een maaltijd per dag en drink genoeg.
Lief en fijn dat jullie er zijn.
Je kent mij niet, want meelezer. Ik lees je topic al vanaf het begin en wilde nu toch reageren om je een virtuele knuffel te geven. Ik had zo gehoopt dat het inmiddels beter zou gaan met jou en jouw dochter. Kan je helaas niet helpen, heb hier geen verstand van. Maar ik hoop dat je goede begeleiding/hulp kunt krijgen voor je dochter.
Iig heel veel sterkte en nogmaals een dikke
vrijdag 21 november 2014 om 11:35
Als ex meeleest dan wens ik hem veel plezier met zijn nieuwe vlam. Goed gedaan jongen. En hij kan wel een goede vader zijn, in mijn beleving is een vader die plots vertrekt voor zijn nieuwe liefje en zijn kind achterlaat aan de andere kant van het land geen fijne vader. Valt niet goed te praten.
Wat ontzettend rot allemaal en voor F echt zo sneu en zielig. Mijn vriendin maakt hetzelfde mee, sinds mei. Herken heel veel in wat je schrijft. Kinderen zijn zo boos en hebben angstaanvallen. Al die vaders die denken dat ze met hun nieuwe liefje gelukkiger worden, mogen eerst wel eens denken aan hun kinderen. Die voelen zich in de steek gelaten. En wat er ook allemaal aan de hand is, laat je niet onder druk zetten door je ex.
Wat ontzettend rot allemaal en voor F echt zo sneu en zielig. Mijn vriendin maakt hetzelfde mee, sinds mei. Herken heel veel in wat je schrijft. Kinderen zijn zo boos en hebben angstaanvallen. Al die vaders die denken dat ze met hun nieuwe liefje gelukkiger worden, mogen eerst wel eens denken aan hun kinderen. Die voelen zich in de steek gelaten. En wat er ook allemaal aan de hand is, laat je niet onder druk zetten door je ex.
vrijdag 21 november 2014 om 12:50
Eleonora, het is te erg als het je kind betreft. Pijn en verdriet.
Mijn dochter heeft maanden elke avond op de bank gehuild. Ze is naar een coach geweest. Ze was in paniek, bang, boos, verdrietig. Het was afschuwelijk. En sommige pijnlijke dingen gaan door. En nog kan ze zo verdrietig zijn. Gelukkig niet meer in paniek, wel nog steeds boos. Ik zie dat ze er nu mee om kan gaan. Ze deelt meer met me dan ze eerder deed. Mijn jongste reageert heel, heel anders.
Eigenlijk gaat het met de kinderen beter sinds ik meer en meer echt afstand kan nemen. Rare combinatie, want het moederinstinct zegt je: ik moet het oplossen, er bovenop zitten. Ik zie dat jij helemaal meegezogen wordt. En ik vrees dat alles wat ik hier schrijf jou niet helpt omdat er erge gebeurtenissen zijn waaronder je kind en jij lijden.
Dat maakt mij bang hoor. Het is op zichzelf al erg genoeg. Als er echt 'geweldpleging' is, op welke manier dan ook, zoek je dan alsjeblieft hulp? Het gaat al snel om macht, onder druk staan, onderdrukking. Dat weet ik. En ik zie nu dat dat niet bij een 'normale' scheiding hoort. Als die bestaat.
Ik denk dat mijn post verwarrend over kan komen. Ik wou dat ik je kende irl, ik herken veel. Ik was (en ben soms nog) bang voor mijn kinderen, voor de schade. En soms, steeds vaker, zie ik hoe sterk ze zijn. Dat ze na echt wat ellendejaren nu weer durven genieten. Steeds meer voor zichzelf durven kiezen. Zich uitspreken.
Als het dit allemaal niet is, het 'gewone' leed, wil ik het je nog een keer zeggen: zoek je dan hulp? Ga in eerste instantie in ieder geval naar de huisarts. Houd hem/haar op de hoogte. Zoek hulp bij maatschappelijk werk; enorm sterke mensen daar en het kost je niets. Je moet het niet alleen hoeven doen. Praten lost de problemen niet op, maar het maakt jou sterker en weerbaarder. En je kunt steeds beter bepalen waar je moet staan om het zo goed als mogelijk te laten lopen allemaal. Juist ook naar je dochter toe. Je mag mij ook persoonlijk berichten natuurlijk. Ik hoop dat je dat weet.
Pfff. Vind het zo moeilijk te lezen hoe zwaar je het hebt.
Liefs, Wiebeltje
Mijn dochter heeft maanden elke avond op de bank gehuild. Ze is naar een coach geweest. Ze was in paniek, bang, boos, verdrietig. Het was afschuwelijk. En sommige pijnlijke dingen gaan door. En nog kan ze zo verdrietig zijn. Gelukkig niet meer in paniek, wel nog steeds boos. Ik zie dat ze er nu mee om kan gaan. Ze deelt meer met me dan ze eerder deed. Mijn jongste reageert heel, heel anders.
Eigenlijk gaat het met de kinderen beter sinds ik meer en meer echt afstand kan nemen. Rare combinatie, want het moederinstinct zegt je: ik moet het oplossen, er bovenop zitten. Ik zie dat jij helemaal meegezogen wordt. En ik vrees dat alles wat ik hier schrijf jou niet helpt omdat er erge gebeurtenissen zijn waaronder je kind en jij lijden.
Dat maakt mij bang hoor. Het is op zichzelf al erg genoeg. Als er echt 'geweldpleging' is, op welke manier dan ook, zoek je dan alsjeblieft hulp? Het gaat al snel om macht, onder druk staan, onderdrukking. Dat weet ik. En ik zie nu dat dat niet bij een 'normale' scheiding hoort. Als die bestaat.
Ik denk dat mijn post verwarrend over kan komen. Ik wou dat ik je kende irl, ik herken veel. Ik was (en ben soms nog) bang voor mijn kinderen, voor de schade. En soms, steeds vaker, zie ik hoe sterk ze zijn. Dat ze na echt wat ellendejaren nu weer durven genieten. Steeds meer voor zichzelf durven kiezen. Zich uitspreken.
Als het dit allemaal niet is, het 'gewone' leed, wil ik het je nog een keer zeggen: zoek je dan hulp? Ga in eerste instantie in ieder geval naar de huisarts. Houd hem/haar op de hoogte. Zoek hulp bij maatschappelijk werk; enorm sterke mensen daar en het kost je niets. Je moet het niet alleen hoeven doen. Praten lost de problemen niet op, maar het maakt jou sterker en weerbaarder. En je kunt steeds beter bepalen waar je moet staan om het zo goed als mogelijk te laten lopen allemaal. Juist ook naar je dochter toe. Je mag mij ook persoonlijk berichten natuurlijk. Ik hoop dat je dat weet.
Pfff. Vind het zo moeilijk te lezen hoe zwaar je het hebt.
Liefs, Wiebeltje
vrijdag 21 november 2014 om 13:02
vrijdag 21 november 2014 om 13:17
Lieve Leo, wat naar om te lezen dat het zo slecht gaat met je dochter. En wat vervelend voor jou dat je hier niet vrijuit kan spreken omdat er meegelezen wordt. Je kan eens googelen op rouwverwerking voor kinderen. Ik heb tijdens mijn studie een keer een pedagoog ontmoet die dit deed voor/met kinderen. Op een hele mooie manier, voor ieder kind zag dat er ook weer anders uit. Iedere situatie is ook anders. Misschien zit er wel zoiets bij jullie in de buurt.
anoniem_51551 wijzigde dit bericht op 21-11-2014 13:19
Reden: Was nog niet klaar ;-)
Reden: Was nog niet klaar ;-)
% gewijzigd
vrijdag 21 november 2014 om 13:18
quote:hgjb266 schreef op 21 november 2014 @ 11:35:
En hij kan wel een goede vader zijn, in mijn beleving is een vader die plots vertrekt voor zijn nieuwe liefje en zijn kind achterlaat aan de andere kant van het land geen fijne vader. Valt niet goed te praten.
+ 1
Ik kan nog enig begrip opbrengen voor overspel. Niet fijn, maar poep gebeurt.
Voor een vader die na de scheiding aan de andere kant van het land gaat wonen, heb ik geen enkel respect.
En hij kan wel een goede vader zijn, in mijn beleving is een vader die plots vertrekt voor zijn nieuwe liefje en zijn kind achterlaat aan de andere kant van het land geen fijne vader. Valt niet goed te praten.
+ 1
Ik kan nog enig begrip opbrengen voor overspel. Niet fijn, maar poep gebeurt.
Voor een vader die na de scheiding aan de andere kant van het land gaat wonen, heb ik geen enkel respect.
vrijdag 21 november 2014 om 16:16
quote:Eleonora schreef op 21 november 2014 @ 04:27:
Ik kan niet vertellen wat er precies speelt omdat ik weet dat de oorzaak van de ellende hier ook leest maar neem maar aan dat het echt niet goed gaat.
Slopend dit. Ondanks hart luchten, dat helpt niet. Niet in dit geval.
Ik weet het gewoon niet meer.
Ik weet alleen dat het de verkeerde kant op gaat.
Ik denk dat het heel verstandig is om er rekening mee te houden dat hier meegelezen wordt. Niet alleen rekening houden met degene die jij de oorzaak van de ellende noemt ( en dan bedoel ik niet rekening houden met diegene, maar rekening houden met gevolgen van het meelezen door diegene), maar ook rekening houden met je dochter. Over een paar jaar is ze een puber die, als ze een beetje talent van jou meegekregen heeft, de weg op (en het geheugen van) het internet kan vinden.
Hart luchten kan natuurlijk wel. Hoeft niet als Eleonora. Hoeft ook niet hier. Maar als jij daar baat bij hebt zijn er mogelijkheden die je jezelf niet hoeft te ontzeggen.
En het niet meer weten... Ook daarbij zou het wel kunnen werken om het probleem ergens in een groep te gooien. Misschien hebben anderen ervaringen of tips waar jij verder mee kunt. Of voorbeelden van situaties en oplossingen waar jij in ieder geval uit kunt halen hoe je het niet wilt. Of misschien gewoon simpelweg de steun van herkenning of meeleven. Als jij daar wat aan zou hebben gewoon doen (op een plek waar jij je veilig voelt), je kunt -zeker als je het niet meer weet- alle steun gebruiken!
Ik wens je heel veel sterkte en alvast een hele dikke
Ik kan niet vertellen wat er precies speelt omdat ik weet dat de oorzaak van de ellende hier ook leest maar neem maar aan dat het echt niet goed gaat.
Slopend dit. Ondanks hart luchten, dat helpt niet. Niet in dit geval.
Ik weet het gewoon niet meer.
Ik weet alleen dat het de verkeerde kant op gaat.
Ik denk dat het heel verstandig is om er rekening mee te houden dat hier meegelezen wordt. Niet alleen rekening houden met degene die jij de oorzaak van de ellende noemt ( en dan bedoel ik niet rekening houden met diegene, maar rekening houden met gevolgen van het meelezen door diegene), maar ook rekening houden met je dochter. Over een paar jaar is ze een puber die, als ze een beetje talent van jou meegekregen heeft, de weg op (en het geheugen van) het internet kan vinden.
Hart luchten kan natuurlijk wel. Hoeft niet als Eleonora. Hoeft ook niet hier. Maar als jij daar baat bij hebt zijn er mogelijkheden die je jezelf niet hoeft te ontzeggen.
En het niet meer weten... Ook daarbij zou het wel kunnen werken om het probleem ergens in een groep te gooien. Misschien hebben anderen ervaringen of tips waar jij verder mee kunt. Of voorbeelden van situaties en oplossingen waar jij in ieder geval uit kunt halen hoe je het niet wilt. Of misschien gewoon simpelweg de steun van herkenning of meeleven. Als jij daar wat aan zou hebben gewoon doen (op een plek waar jij je veilig voelt), je kunt -zeker als je het niet meer weet- alle steun gebruiken!
Ik wens je heel veel sterkte en alvast een hele dikke
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 21 november 2014 om 16:58
Ach lieve Leo, wat is het toch een ellende waarin je je bevindt. Wat ontzettend jammer dat je hier je hart niet meer kan luchten. Ik begrijp dat dit een openbaar medium is, maar de bron van alle ellende zou eens kunnen proberen om respect op te brengen voor jouw manier van je hart luchten en gewoon niet mee te lezen, uit respect. Alsof het niet genoeg is dat jij en je lieve meisje door deze shit die ze achtergelaten hebben heen moeten.
Verdriet van je kind gaat door merg en been. Dat is ontzettend slopend om te moeten aanzien, maar jij bent er voor haar. Jij hebt haar niet in de steek gelaten. Op een dag zal ze het in het juiste perspectief leren zien en je dankbaar zijn omdat jij er altijd was.
Ik hoop dat je snel dat huis kwijt bent en dat je weer aan jullie leven samen kan gaan bouwen. Ik denk dat het heel moeilijk is om er weer een gat in te zien als je ergens woont waar je geen aard hebt. Is er echt geen mogelijkheid om nu al de deur achter je dicht te kunnen trekken. Want waarom moet jij daar blijven? Je ex heeft het allemaal 'leuk' voor elkaar, voor zichzelf alleen. En ik geloof best dat ie het allemaal goed weet te praten voor zichzelf. Dat is namelijk heul makkelijk als je niet dag in, dag uit met verdriet wordt geconfronteerd.
Sterkte Leo en heel veel knuffels voor je meisje.
Verdriet van je kind gaat door merg en been. Dat is ontzettend slopend om te moeten aanzien, maar jij bent er voor haar. Jij hebt haar niet in de steek gelaten. Op een dag zal ze het in het juiste perspectief leren zien en je dankbaar zijn omdat jij er altijd was.
Ik hoop dat je snel dat huis kwijt bent en dat je weer aan jullie leven samen kan gaan bouwen. Ik denk dat het heel moeilijk is om er weer een gat in te zien als je ergens woont waar je geen aard hebt. Is er echt geen mogelijkheid om nu al de deur achter je dicht te kunnen trekken. Want waarom moet jij daar blijven? Je ex heeft het allemaal 'leuk' voor elkaar, voor zichzelf alleen. En ik geloof best dat ie het allemaal goed weet te praten voor zichzelf. Dat is namelijk heul makkelijk als je niet dag in, dag uit met verdriet wordt geconfronteerd.
Sterkte Leo en heel veel knuffels voor je meisje.
You know how I know? Because I reeaally think so!
vrijdag 21 november 2014 om 17:13
quote:doornroosje9 schreef op 21 november 2014 @ 13:02:
Wat verschrikkelijk erg dat het zo slecht gaat met jouw dochter.
Zou ze geen hulp van een professional kunnen gebruiken?
Anderen kunnen het veel beter verwoorden, daar ben ik niet zo goed in, maar ik kan wel een knuffel sturen voor jou en je dochter +1
Wat verschrikkelijk erg dat het zo slecht gaat met jouw dochter.
Zou ze geen hulp van een professional kunnen gebruiken?
Anderen kunnen het veel beter verwoorden, daar ben ik niet zo goed in, maar ik kan wel een knuffel sturen voor jou en je dochter +1
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
vrijdag 21 november 2014 om 17:54
Ik kan me goed voorstellen dat je hart breekt als je dagelijks van dichtbij ziet hoeveel verdriet je dochter heeft. Dit is ook niet iets dat forummers voor je kunnen oplossen. Het is wel supervervelend dat je je niet vrij genoeg meer voelt om je hier te uiten. Gelukkig heb je lieve vriendinnen bij wie je irl of via de telefoon kunt luchten. Praat er wel met iemand over, want hier moet je niet in je eentje mee blijven lopen.
vrijdag 21 november 2014 om 18:36
Lieve vrouwen,
Ik lees alles en vind jullie fantastisch.
Het geeft me echt steun dat jullie er altijd zijn.
Er wordt veel waars gezegd in mijn ogen, ik weet me soms geen raad om hoe het allemaal gaat en ik vind het leven niet leuk. Echt totaal niet momenteel.
Beowulf is hier met zijn hele roedel ingetrokken inmiddels en ik breek mijn nek over de zwarte honden, waar ik ook loop.
Voor hen die me adviseerden professionele hulp in te schakelen voor mijn dochter, die heb ik. Al maanden. Maar de situatie is gewoon ellendig. Ellendiger dan ooit eigenlijk. En daar helpt geen psycholooglief aan.
Er is geen geweld of zo.
De toon is nog steeds vriendelijk maar de afstand is inmens en wordt alleen maar groter. Van de andere kant dus. En dat merkt mijn dochter ook.
Ze staat strak van de spanning de dagen voordat ze naar haar vader gaat en dat is niet om aan te zien. Vandaag zette ik haar af, met haar weekendtas, want hij ging haar van school halen.
Dat beeld......een klein meiske met zo'n tas en haar betrokken gezicht.
Soms heb ik er gewoon geen zin meer in. Wil ik wegrijden en niet meer omkijken. Óók weglopen. Zoals hij.
Maar dat kan niet en vanzelfsprekend wil ik dat ook niet echt, denk ik. Maar erg ver weg van alles is soms heel aanlokkelijk.
Vanmorgen was het zo bar dat ik de crisisdienst wilde gaan bellen. In plaats daarvan ben ik schoon gaan maken.
Niet dat het voldoening gaf maar het was beter dan de duisternis waarmee ik me wilde omhullen.
Ik heb pillen, voor noodgevallen. Ik ga ze zeker gebruiken vanavond.
Een dan.
Om te slapen.
En morgen misschien nog een.
Het is niet zozeer alleen die scheiding. Het is zo veel meer. Zo'n spijt, wroeging van beslissingen die ik heb genomen, die ik nooit had moeten nemen, de eenzaamheid, de zorgen, angst voor de toekomst en vooral dat verdrietige, veel te wijze kind, die pas tien is en met wie ik gisteren sinterklaasliedjes zong. Zij met roodbehuilde ogen want haar vader was jarig, ze wilde hem feliciteren en hij nam niet op....want hij was uit eten.
Haar hart weer gebroken, het mijne ook weer aan barrels, omdat zij zoveel pijn heeft dat ze er niet van slaapt.
Ik probeer redelijk te zijn en te blijven. Volwassen.
Al weet ik zelf soms niet eens meer waarom.
Heer in de hemel......dat je zonder geslagen te zijn zo'n vreselijke pijn kan hebben. Gelukkig wist ik het niet.
En hopelijk vergeet ik het ooit weer.
Ik lees alles en vind jullie fantastisch.
Het geeft me echt steun dat jullie er altijd zijn.
Er wordt veel waars gezegd in mijn ogen, ik weet me soms geen raad om hoe het allemaal gaat en ik vind het leven niet leuk. Echt totaal niet momenteel.
Beowulf is hier met zijn hele roedel ingetrokken inmiddels en ik breek mijn nek over de zwarte honden, waar ik ook loop.
Voor hen die me adviseerden professionele hulp in te schakelen voor mijn dochter, die heb ik. Al maanden. Maar de situatie is gewoon ellendig. Ellendiger dan ooit eigenlijk. En daar helpt geen psycholooglief aan.
Er is geen geweld of zo.
De toon is nog steeds vriendelijk maar de afstand is inmens en wordt alleen maar groter. Van de andere kant dus. En dat merkt mijn dochter ook.
Ze staat strak van de spanning de dagen voordat ze naar haar vader gaat en dat is niet om aan te zien. Vandaag zette ik haar af, met haar weekendtas, want hij ging haar van school halen.
Dat beeld......een klein meiske met zo'n tas en haar betrokken gezicht.
Soms heb ik er gewoon geen zin meer in. Wil ik wegrijden en niet meer omkijken. Óók weglopen. Zoals hij.
Maar dat kan niet en vanzelfsprekend wil ik dat ook niet echt, denk ik. Maar erg ver weg van alles is soms heel aanlokkelijk.
Vanmorgen was het zo bar dat ik de crisisdienst wilde gaan bellen. In plaats daarvan ben ik schoon gaan maken.
Niet dat het voldoening gaf maar het was beter dan de duisternis waarmee ik me wilde omhullen.
Ik heb pillen, voor noodgevallen. Ik ga ze zeker gebruiken vanavond.
Een dan.
Om te slapen.
En morgen misschien nog een.
Het is niet zozeer alleen die scheiding. Het is zo veel meer. Zo'n spijt, wroeging van beslissingen die ik heb genomen, die ik nooit had moeten nemen, de eenzaamheid, de zorgen, angst voor de toekomst en vooral dat verdrietige, veel te wijze kind, die pas tien is en met wie ik gisteren sinterklaasliedjes zong. Zij met roodbehuilde ogen want haar vader was jarig, ze wilde hem feliciteren en hij nam niet op....want hij was uit eten.
Haar hart weer gebroken, het mijne ook weer aan barrels, omdat zij zoveel pijn heeft dat ze er niet van slaapt.
Ik probeer redelijk te zijn en te blijven. Volwassen.
Al weet ik zelf soms niet eens meer waarom.
Heer in de hemel......dat je zonder geslagen te zijn zo'n vreselijke pijn kan hebben. Gelukkig wist ik het niet.
En hopelijk vergeet ik het ooit weer.
