Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 21 november 2014 om 18:43
Lieve Le, ik herken verschrikkelijk veel van wat je schrijft, alleen is de scheiding hier veel langer geleden. Op dit moment gebeurt er juist veel van wat jij allemaal beschrijft, de voorgaande jaren ging het allemaal veel soepeler. Ik wens je zo veel liefs, verder heb ik geen woorden voor je, die weten de anderen wel.
Ik denk aan je.
Ik denk aan je.
vrijdag 21 november 2014 om 19:21
Ooh lieve Leo, wat een berg oneerlijke narigheid. Zo gemeen dat er geen oplossing voor handen is om het leed te verzachten. Van een afstand een hele dikke knuffel van mij ook voor je dochter. Hier werd het beter, deed het na een poosje echt minder zeer en nu zoveel jaar later heeft iedereen weer zijn/haar leven opgepakt. De ene beter dan de ander, maar t is beter dan toen. En dat wordt het bij jullie ook. Feit is dat niets zo zeer doet in je hart dan het verdriet van je kind, dat voel je in je hele lijf. Hou haar maar goed vast wanneer je kan.
vrijdag 21 november 2014 om 19:34
quote:Eleonora schreef op 21 november 2014 @ 18:49:
Kook niet.......
Ex bellen. Zijn dochter zit in de penarie (o.a.???) als gevolg van zijn keuzes. En jij kan niet alles opvangen ivm roedel zwarte honden en eigen verdriet als gevolg van eerdergenoemde keuzes.
Wat ziet hij nog als mogelijkheden???
En ja, ik meen dit bloedserieus. Want als jij omvalt (en laten we eerlijk zijn; jij staat niet uit aandachttrekkerij op het punt de crisisdienst te bellen) moet hij een nog grotere ravage opruimen.
Kook niet.......
Ex bellen. Zijn dochter zit in de penarie (o.a.???) als gevolg van zijn keuzes. En jij kan niet alles opvangen ivm roedel zwarte honden en eigen verdriet als gevolg van eerdergenoemde keuzes.
Wat ziet hij nog als mogelijkheden???
En ja, ik meen dit bloedserieus. Want als jij omvalt (en laten we eerlijk zijn; jij staat niet uit aandachttrekkerij op het punt de crisisdienst te bellen) moet hij een nog grotere ravage opruimen.
feow wijzigde dit bericht op 21-11-2014 19:37
Reden: Zeeeer essentieel woord vergeten
Reden: Zeeeer essentieel woord vergeten
% gewijzigd
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 21 november 2014 om 19:44
vrijdag 21 november 2014 om 20:09
Morgen schrijf ik. Vanavond denk ik aan je. ALLES is herkenbaar. Je wordt gedragen hier. Verdoof jezelf maar even. Je blijft wel op de been. Je loopt niet weg. Maar je mag het WEL allemaal voelen. Want het is ZO basaal erg. Zo instinctief, primair erg. Op overlevingsniveau erg. Dat moet je dus doen. Overleven. Later meer. Later verder.
vrijdag 21 november 2014 om 20:13
vrijdag 21 november 2014 om 20:40
Goede post van Feow van 19.34 uur. Waarom niet? Waarom zou je het probleem niet even bij hem neergooien ipv dat jij het alleen probeert op te lossen. Je bent waarschijnlijk bang daarmee je dochter tekort te doen?
En Leo, mijn hart breekt als ik je wanhoop lees. Ik zou willen dat ik iets voor je kon doen. Dat ik F kon helpen. Lucht je hart, neem een pil (1, niet meer!) en slaap vannacht. En ik hoop dat Beowulf met zijn roedel opt*ft. x
En Leo, mijn hart breekt als ik je wanhoop lees. Ik zou willen dat ik iets voor je kon doen. Dat ik F kon helpen. Lucht je hart, neem een pil (1, niet meer!) en slaap vannacht. En ik hoop dat Beowulf met zijn roedel opt*ft. x
vrijdag 21 november 2014 om 21:15
quote:Eleonora schreef op 21 november 2014 @ 18:36:
Lieve vrouwen,
Ik lees alles en vind jullie fantastisch.
Het geeft me echt steun dat jullie er altijd zijn.
Er wordt veel waars gezegd in mijn ogen, ik weet me soms geen raad om hoe het allemaal gaat en ik vind het leven niet leuk. Echt totaal niet momenteel.
Beowulf is hier met zijn hele roedel ingetrokken inmiddels en ik breek mijn nek over de zwarte honden, waar ik ook loop.
Voor hen die me adviseerden professionele hulp in te schakelen voor mijn dochter, die heb ik. Al maanden. Maar de situatie is gewoon ellendig. Ellendiger dan ooit eigenlijk. En daar helpt geen psycholooglief aan.
Er is geen geweld of zo.
De toon is nog steeds vriendelijk maar de afstand is inmens en wordt alleen maar groter. Van de andere kant dus. En dat merkt mijn dochter ook.
Ze staat strak van de spanning de dagen voordat ze naar haar vader gaat en dat is niet om aan te zien. Vandaag zette ik haar af, met haar weekendtas, want hij ging haar van school halen.
Dat beeld......een klein meiske met zo'n tas en haar betrokken gezicht.
Soms heb ik er gewoon geen zin meer in. Wil ik wegrijden en niet meer omkijken. Óók weglopen. Zoals hij.
Maar dat kan niet en vanzelfsprekend wil ik dat ook niet echt, denk ik. Maar erg ver weg van alles is soms heel aanlokkelijk.
Vanmorgen was het zo bar dat ik de crisisdienst wilde gaan bellen. In plaats daarvan ben ik schoon gaan maken.
Niet dat het voldoening gaf maar het was beter dan de duisternis waarmee ik me wilde omhullen.
Ik heb pillen, voor noodgevallen. Ik ga ze zeker gebruiken vanavond.
Een dan.
Om te slapen.
En morgen misschien nog een.
Het is niet zozeer alleen die scheiding. Het is zo veel meer. Zo'n spijt, wroeging van beslissingen die ik heb genomen, die ik nooit had moeten nemen, de eenzaamheid, de zorgen, angst voor de toekomst en vooral dat verdrietige, veel te wijze kind, die pas tien is en met wie ik gisteren sinterklaasliedjes zong. Zij met roodbehuilde ogen want haar vader was jarig, ze wilde hem feliciteren en hij nam niet op....want hij was uit eten.
Haar hart weer gebroken, het mijne ook weer aan barrels, omdat zij zoveel pijn heeft dat ze er niet van slaapt.
Ik probeer redelijk te zijn en te blijven. Volwassen.
Al weet ik zelf soms niet eens meer waarom.
Heer in de hemel......dat je zonder geslagen te zijn zo'n vreselijke pijn kan hebben. Gelukkig wist ik het niet.
En hopelijk vergeet ik het ooit weer.
Ik heb maar één woord:
Wat een KLOOTZAK.
Lieve vrouwen,
Ik lees alles en vind jullie fantastisch.
Het geeft me echt steun dat jullie er altijd zijn.
Er wordt veel waars gezegd in mijn ogen, ik weet me soms geen raad om hoe het allemaal gaat en ik vind het leven niet leuk. Echt totaal niet momenteel.
Beowulf is hier met zijn hele roedel ingetrokken inmiddels en ik breek mijn nek over de zwarte honden, waar ik ook loop.
Voor hen die me adviseerden professionele hulp in te schakelen voor mijn dochter, die heb ik. Al maanden. Maar de situatie is gewoon ellendig. Ellendiger dan ooit eigenlijk. En daar helpt geen psycholooglief aan.
Er is geen geweld of zo.
De toon is nog steeds vriendelijk maar de afstand is inmens en wordt alleen maar groter. Van de andere kant dus. En dat merkt mijn dochter ook.
Ze staat strak van de spanning de dagen voordat ze naar haar vader gaat en dat is niet om aan te zien. Vandaag zette ik haar af, met haar weekendtas, want hij ging haar van school halen.
Dat beeld......een klein meiske met zo'n tas en haar betrokken gezicht.
Soms heb ik er gewoon geen zin meer in. Wil ik wegrijden en niet meer omkijken. Óók weglopen. Zoals hij.
Maar dat kan niet en vanzelfsprekend wil ik dat ook niet echt, denk ik. Maar erg ver weg van alles is soms heel aanlokkelijk.
Vanmorgen was het zo bar dat ik de crisisdienst wilde gaan bellen. In plaats daarvan ben ik schoon gaan maken.
Niet dat het voldoening gaf maar het was beter dan de duisternis waarmee ik me wilde omhullen.
Ik heb pillen, voor noodgevallen. Ik ga ze zeker gebruiken vanavond.
Een dan.
Om te slapen.
En morgen misschien nog een.
Het is niet zozeer alleen die scheiding. Het is zo veel meer. Zo'n spijt, wroeging van beslissingen die ik heb genomen, die ik nooit had moeten nemen, de eenzaamheid, de zorgen, angst voor de toekomst en vooral dat verdrietige, veel te wijze kind, die pas tien is en met wie ik gisteren sinterklaasliedjes zong. Zij met roodbehuilde ogen want haar vader was jarig, ze wilde hem feliciteren en hij nam niet op....want hij was uit eten.
Haar hart weer gebroken, het mijne ook weer aan barrels, omdat zij zoveel pijn heeft dat ze er niet van slaapt.
Ik probeer redelijk te zijn en te blijven. Volwassen.
Al weet ik zelf soms niet eens meer waarom.
Heer in de hemel......dat je zonder geslagen te zijn zo'n vreselijke pijn kan hebben. Gelukkig wist ik het niet.
En hopelijk vergeet ik het ooit weer.
Ik heb maar één woord:
Wat een KLOOTZAK.
vrijdag 21 november 2014 om 21:21
