Kinderen
alle pijlers
Omgangsregeling
vrijdag 12 december 2014 om 20:50
Hoi,
Ik zit met een probleem en zou graag van jullie tips krijgen hoe hier mee om te gaan.
Ik ben alweer een tijd gescheiden en ieder jaar maken we een nieuwe omgangsregeling. In principe zijn ze om het weekend en halve vakanties bij hem. Maar het is mij de afgelopen jaren steeds meer gaan opvallen dat hij de kinderen steeds minder heeft. Hij haalt ze steeds later op, brengt ze eerder terug, wil zelf het rooster maken en deelt zichzelf dan minder bij vakanties in... De kinderen (3 pubers van 17, 15 en 14) vinden het best, vader vindt het best, maar ik merk dat ik het niet best vind. En dan kun je zeggen: accepteer het, leg het naast je neer, je voert een strijd voor jezelf, die er voor 4 anderen niet hoeft te zijn, je trekt toch aan het kortste eind.
Maar als ik dat doe (en ik neig er wel steeds meer naar) heb ik het gevoel/idee dat ik mezelf zo wegcijfer, niet voor mezelf en wat ik wil opkom....
Iemand tips hoe hier mee om te gaan voor mezelf? Of misschien wel een nieuwe zichtswijze waardoor ik het makkelijker kan accepteren? Want nogmaals: het is een strijd die ik voornamelijk in mezelf voer op dit moment en kost te veel energie....
Ik zit met een probleem en zou graag van jullie tips krijgen hoe hier mee om te gaan.
Ik ben alweer een tijd gescheiden en ieder jaar maken we een nieuwe omgangsregeling. In principe zijn ze om het weekend en halve vakanties bij hem. Maar het is mij de afgelopen jaren steeds meer gaan opvallen dat hij de kinderen steeds minder heeft. Hij haalt ze steeds later op, brengt ze eerder terug, wil zelf het rooster maken en deelt zichzelf dan minder bij vakanties in... De kinderen (3 pubers van 17, 15 en 14) vinden het best, vader vindt het best, maar ik merk dat ik het niet best vind. En dan kun je zeggen: accepteer het, leg het naast je neer, je voert een strijd voor jezelf, die er voor 4 anderen niet hoeft te zijn, je trekt toch aan het kortste eind.
Maar als ik dat doe (en ik neig er wel steeds meer naar) heb ik het gevoel/idee dat ik mezelf zo wegcijfer, niet voor mezelf en wat ik wil opkom....
Iemand tips hoe hier mee om te gaan voor mezelf? Of misschien wel een nieuwe zichtswijze waardoor ik het makkelijker kan accepteren? Want nogmaals: het is een strijd die ik voornamelijk in mezelf voer op dit moment en kost te veel energie....
vrijdag 12 december 2014 om 20:54
Ik haal niet uit je post of je het überhaupt wel eens met hem besproken hebt?
Hoe groeit zoiets?
Als hij het 'rooster' maakt en de vakanties zijn niet eerlijk verdeeld, zeg je dan niet:
'hé Piet, ze zijn volgens jouw rooster 2 weken bij jou en 4 bij mij, dat klopt niet?'
Hoe groeit zoiets?
Als hij het 'rooster' maakt en de vakanties zijn niet eerlijk verdeeld, zeg je dan niet:
'hé Piet, ze zijn volgens jouw rooster 2 weken bij jou en 4 bij mij, dat klopt niet?'
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
vrijdag 12 december 2014 om 21:00
vrijdag 12 december 2014 om 21:00
vrijdag 12 december 2014 om 21:05
Waarom zit het je dwars?
Omdat jij meer tijd zonder de pubers wil, dat de zorg dus wat evenrediger verdeeld wordt?
Omdat jij ziet dat de kinderen eronder lijden?
Omdat je denkt dat de band tussen kinderen en vader minder goed is dan hij volgens jou kan zijn?
Omdat wat eigenlijk?
De kinderen zijn meer dan groot genoeg dat ze het zelf kunnen zeggen als ze hun vader meer willen zien, of minder willen zien. De oudste helemaal, ik kan me voorstellen dat die sowieso liever naar de stad gaat of naar vrienden dan naaar zijn vader in het weekend.
Kortom, ik denk dat je voor de vader-kind band aan de late kant bent. De enige legitieme reden om er een punt van te maken zou voor mij de eerste reden zijn, dat je vindt dat de verantwoordelijkheid betere verdeeld wordt tussen jou en je ex.
Alle andere redenen? Te laat, en je hebt er verdomd weinig invloed op als alle andere (bijna volwassen) partijen niet willen.
Omdat jij meer tijd zonder de pubers wil, dat de zorg dus wat evenrediger verdeeld wordt?
Omdat jij ziet dat de kinderen eronder lijden?
Omdat je denkt dat de band tussen kinderen en vader minder goed is dan hij volgens jou kan zijn?
Omdat wat eigenlijk?
De kinderen zijn meer dan groot genoeg dat ze het zelf kunnen zeggen als ze hun vader meer willen zien, of minder willen zien. De oudste helemaal, ik kan me voorstellen dat die sowieso liever naar de stad gaat of naar vrienden dan naaar zijn vader in het weekend.
Kortom, ik denk dat je voor de vader-kind band aan de late kant bent. De enige legitieme reden om er een punt van te maken zou voor mij de eerste reden zijn, dat je vindt dat de verantwoordelijkheid betere verdeeld wordt tussen jou en je ex.
Alle andere redenen? Te laat, en je hebt er verdomd weinig invloed op als alle andere (bijna volwassen) partijen niet willen.
vrijdag 12 december 2014 om 21:11
Ik vind dat jouw kinderen zo ondertussen wel een leeftijd hebben bereikt waarop ze zelf bepalen of ze naar vader willen of niet. Woont hij ver weg? Dan kan ik best begrijpen dat die kinderen niet zoveel zin hebben daar een saai weekend te beleven.
ik kan me niet voorstellen dat het gaat om het feit dat ze meer bij jou zijn, het is niet dat je vrijheid beperkt wordt, kinderen van deze leeftijd kunnen prima een avondje alleen thuis als moeders wat leuks te doen heeft.
ik kan me niet voorstellen dat het gaat om het feit dat ze meer bij jou zijn, het is niet dat je vrijheid beperkt wordt, kinderen van deze leeftijd kunnen prima een avondje alleen thuis als moeders wat leuks te doen heeft.
vrijdag 12 december 2014 om 21:17
Je kinderen hebben de leeftijd dat ze het contact met hun vader zelf gaan regelen. Stap er tussenuit en hou niet meer zo vast aan een vast omgangsrooster. De vakanties zou ik wel op sturen, hij kan niet verwachten dat jij altijd maar vrij neemt als de kinderen vrij zijn.
Het zijn niet meer hele kleine kinderen waarvan het fijn is als je de zorg af en toe over kunt geven. Ze redden voor een goed deel zichzelf. En als je dan eens weg wilt en je wilt ze niet alleen thuis laten kun je altijd nog vragen of de jongens met hun vader willen regelen dat ze daar een nacht slapen.
Het zijn niet meer hele kleine kinderen waarvan het fijn is als je de zorg af en toe over kunt geven. Ze redden voor een goed deel zichzelf. En als je dan eens weg wilt en je wilt ze niet alleen thuis laten kun je altijd nog vragen of de jongens met hun vader willen regelen dat ze daar een nacht slapen.
vrijdag 12 december 2014 om 21:23
Broedkippetje: ik geef het aan zoals jij het zegt, waarop hij zegt dat hij het voldoende vindt zo.. een gesprek heb ik wel eens gehad: telefonisch want om tafel wil hij niet: levert volgens hem niets op. Aan de telefoon belooft hij dingen, zegt hij dingen toe. Maar wanneer hij zijn vriendin heeft gesproken, dan vallen de toezeggingen weg.
Xklaproos:
Misschien egoistisch, maar ik wil vooral zelf meer tijd voor mezelf. En ik weet dat ik de kids ook best eens alleen kan laten en mijn eigen dingen meer moet gaan doen (ik moet er van mezelf ook continue zijn voor de kids... das ook erg vermoeiend)
Franka76:
Zo simpel zou het kunnen zijn als ik de knop kan vinden bij mezelf van 'let it go', ik krijg die knop maar niet omgezet... iemand daar tips voor?
Sjoekeh:
de kinderen vinden het inderdaad geen probleem en wel prima zo. Het ligt puur bij mezelf dat ik de zorg als zwaar ervaar en deze graag zou delen met hem idvv dat hij ze wat vaker zou hebben. Ik heb dit ook al wel eens aangegeven, en dan begrijpt hij dat, maar vervolgens merk ik er qua rooster opstellen, niets van. Wanneer ik dan aangeef dat ik het evenredig verdeeld wil hebben, reageert hij er niet op en laat het rooster zo als hij het opgesteld heeft..
Bloemetje77:
Het zit me dwars omdat ik wil dat de zorg evenrediger verdeeld wordt: vooral om mezelf te ontlasten. Maar waarschijnlijk zoek ik dan in de verkeerde hoek. Moet ik zoeken naar mogelijkheden in mezelf om me te ontlasten. Meer mijn eigen ding ook doen, ook wanneer de kids er zijn... ik vind van mezelf dat ik er steeds voor ze moet zijn.. nu heb ik ook wel 2 kids die het aangeven om het vreselijk te vinden om alleen thuis te zijn... wanneer ik daar een slag in kan maken win ik voor mezelf (en eigenlijk ook voor mijn ex en kids) al heeeel veel....
Mijn kids vinden deze omgang prima, voor de band met hun vader hoeven ze er niet vaker heen, die is er (gelukkig) wel... het ligt puur bij mij.. en dat ik voor mezelf vasthoud aan het idee: we hebben samen kinderen gewild en kijk nou wie er voor opdraait? ... Terwijl zou een ander dit zeggen, dan zou ik denken: ja jammer dan, t is nu eenmaal zo... leer het accepteren.. het is te laat om dit nu nog rigoreus te veranderen.
Loisnvt:
Helemaal gelijk.. maar tegelijkertijd vooral ook: ik zou meer tijd voor mezelf willen, zonder dat ik hiervoor de kids alleen hoef te laten. Ga morgen wel met een vriendin de stad in en geniet hier ook van, maar zou daarna ook wel eens op de bank willen ploffen zonder dat ie bezet wordt gehouden door 3 kids, de tv op de zender willen zetten die ik wil, zonder met anderen rekening te hoeven houden, dat soort dingetjes...
Xklaproos:
Misschien egoistisch, maar ik wil vooral zelf meer tijd voor mezelf. En ik weet dat ik de kids ook best eens alleen kan laten en mijn eigen dingen meer moet gaan doen (ik moet er van mezelf ook continue zijn voor de kids... das ook erg vermoeiend)
Franka76:
Zo simpel zou het kunnen zijn als ik de knop kan vinden bij mezelf van 'let it go', ik krijg die knop maar niet omgezet... iemand daar tips voor?
Sjoekeh:
de kinderen vinden het inderdaad geen probleem en wel prima zo. Het ligt puur bij mezelf dat ik de zorg als zwaar ervaar en deze graag zou delen met hem idvv dat hij ze wat vaker zou hebben. Ik heb dit ook al wel eens aangegeven, en dan begrijpt hij dat, maar vervolgens merk ik er qua rooster opstellen, niets van. Wanneer ik dan aangeef dat ik het evenredig verdeeld wil hebben, reageert hij er niet op en laat het rooster zo als hij het opgesteld heeft..
Bloemetje77:
Het zit me dwars omdat ik wil dat de zorg evenrediger verdeeld wordt: vooral om mezelf te ontlasten. Maar waarschijnlijk zoek ik dan in de verkeerde hoek. Moet ik zoeken naar mogelijkheden in mezelf om me te ontlasten. Meer mijn eigen ding ook doen, ook wanneer de kids er zijn... ik vind van mezelf dat ik er steeds voor ze moet zijn.. nu heb ik ook wel 2 kids die het aangeven om het vreselijk te vinden om alleen thuis te zijn... wanneer ik daar een slag in kan maken win ik voor mezelf (en eigenlijk ook voor mijn ex en kids) al heeeel veel....
Mijn kids vinden deze omgang prima, voor de band met hun vader hoeven ze er niet vaker heen, die is er (gelukkig) wel... het ligt puur bij mij.. en dat ik voor mezelf vasthoud aan het idee: we hebben samen kinderen gewild en kijk nou wie er voor opdraait? ... Terwijl zou een ander dit zeggen, dan zou ik denken: ja jammer dan, t is nu eenmaal zo... leer het accepteren.. het is te laat om dit nu nog rigoreus te veranderen.
Loisnvt:
Helemaal gelijk.. maar tegelijkertijd vooral ook: ik zou meer tijd voor mezelf willen, zonder dat ik hiervoor de kids alleen hoef te laten. Ga morgen wel met een vriendin de stad in en geniet hier ook van, maar zou daarna ook wel eens op de bank willen ploffen zonder dat ie bezet wordt gehouden door 3 kids, de tv op de zender willen zetten die ik wil, zonder met anderen rekening te hoeven houden, dat soort dingetjes...
vrijdag 12 december 2014 om 21:24
quote:Amaqanda schreef op 12 december 2014 @ 21:11:[/b
ik kan me niet voorstellen dat het gaat om het feit dat ze meer bij jou zijn, het is niet dat je vrijheid beperkt wordt, kinderen van deze leeftijd kunnen prima een avondje alleen thuis als moeders wat leuks te doen heeft.En das nu juist wat ik lastig vind om te doen en waar het pijnpunt zit denk ik...
ik kan me niet voorstellen dat het gaat om het feit dat ze meer bij jou zijn, het is niet dat je vrijheid beperkt wordt, kinderen van deze leeftijd kunnen prima een avondje alleen thuis als moeders wat leuks te doen heeft.En das nu juist wat ik lastig vind om te doen en waar het pijnpunt zit denk ik...
vrijdag 12 december 2014 om 21:38
Zijn er bij jou in de buurt cursussen loslaten? Mindfullnes? Energetische therapie?
Geen idee of dit bij jou past maar hier zou je kunnen leren om meer bij jezelf te komen met de gevolgen die daaraan vast zitten. Meer vrede bij deze situatie/mogelijkheden creëren om meer tijd voor jezelf in te bouwen zonder dat je het gevoel hebt dat je je kinderen tekort doet:juist niet! Door zelf het goede voorbeeld te geven:luisteren naar je hart, leren je kinderen dat je zelf kiest voor je eigen geluk. Bovendien:een gelukkige moeder is zoveel meer waard dan een ongelukkige moeder!
Zo te horen hoef je van je ex niet zoveel te verwachten. Dat is erg jammer maar trekken aan een dood paard heeft geen zin...
Ik wens je veel wijsheid.
Geen idee of dit bij jou past maar hier zou je kunnen leren om meer bij jezelf te komen met de gevolgen die daaraan vast zitten. Meer vrede bij deze situatie/mogelijkheden creëren om meer tijd voor jezelf in te bouwen zonder dat je het gevoel hebt dat je je kinderen tekort doet:juist niet! Door zelf het goede voorbeeld te geven:luisteren naar je hart, leren je kinderen dat je zelf kiest voor je eigen geluk. Bovendien:een gelukkige moeder is zoveel meer waard dan een ongelukkige moeder!
Zo te horen hoef je van je ex niet zoveel te verwachten. Dat is erg jammer maar trekken aan een dood paard heeft geen zin...
Ik wens je veel wijsheid.
vrijdag 12 december 2014 om 21:40
quote:flinte schreef op 12 december 2014 @ 21:23:
Ga morgen wel met een vriendin de stad in en geniet hier ook van, maar zou daarna ook wel eens op de bank willen ploffen zonder dat ie bezet wordt gehouden door 3 kids, de tv op de zender willen zetten die ik wil, zonder met anderen rekening te hoeven houden, dat soort dingetjes...
Probeer er anders tegen aan te kijken. Er liggen drie pubers op je bank, omdat je drie kinderen wilde. Niet omdat de omgangsregeling niet wordt nagekomen. Als jullie bij elkaar waren gebleven had je ook drie pubers op de bank gehad. Iedere dag.
Zoek de oplossing bij jezelf. Je zegt zelf dat je er voortdurend voor ze wilt zijn. Dat hoeft niet. Sterker nog: dat moet ook niet. De bedoeling is dat je straks zelfstandige knullen aan de maatschappij aflevert en dat gaat niet lukken als moeder altijd bovenop ze zit en nooit eens durft los te laten.
Ga af en toe eens weg. Dat hoeft niet meteen tot 1.00 uur te zijn, ga eerst eens ergens eten met een vriendin. En als je eens alleen op je eigen bank wil zitten: zeg dat dan. Vraag aan de jongens of jij één avond per twee weken voor jezelf mag in je eigen huis. Dat zij na het eten naar boven gaan en zich daar vermaken. Of beter: zorg dat je een plek in huis hebt waar jij je terug kan trekken. Zet een lekkere stoel op je slaapkamer.
Helpen je jongens in huis?
Ga morgen wel met een vriendin de stad in en geniet hier ook van, maar zou daarna ook wel eens op de bank willen ploffen zonder dat ie bezet wordt gehouden door 3 kids, de tv op de zender willen zetten die ik wil, zonder met anderen rekening te hoeven houden, dat soort dingetjes...
Probeer er anders tegen aan te kijken. Er liggen drie pubers op je bank, omdat je drie kinderen wilde. Niet omdat de omgangsregeling niet wordt nagekomen. Als jullie bij elkaar waren gebleven had je ook drie pubers op de bank gehad. Iedere dag.
Zoek de oplossing bij jezelf. Je zegt zelf dat je er voortdurend voor ze wilt zijn. Dat hoeft niet. Sterker nog: dat moet ook niet. De bedoeling is dat je straks zelfstandige knullen aan de maatschappij aflevert en dat gaat niet lukken als moeder altijd bovenop ze zit en nooit eens durft los te laten.
Ga af en toe eens weg. Dat hoeft niet meteen tot 1.00 uur te zijn, ga eerst eens ergens eten met een vriendin. En als je eens alleen op je eigen bank wil zitten: zeg dat dan. Vraag aan de jongens of jij één avond per twee weken voor jezelf mag in je eigen huis. Dat zij na het eten naar boven gaan en zich daar vermaken. Of beter: zorg dat je een plek in huis hebt waar jij je terug kan trekken. Zet een lekkere stoel op je slaapkamer.
Helpen je jongens in huis?
vrijdag 12 december 2014 om 21:42
quote:happy-daddy schreef op 12 december 2014 @ 21:39:
Laat het los.
Het is omgangsrecht , niet omgangsplicht.
Zolang vader en de kinderen het fijn vinden zo, is er weinig dat je kunt doen.Een vader heeft wel degelijk zorgplicht. Alleen worden kinderen er vaak heel ongelukkig van als vader tegen zijn zin met de kinderen op moet trekken en daarom gebeurt dat meestal niet. Maar vaders hebben net zo goed zorgplicht als moeders, en horen zich aan de afgesproken verdeling van zorg- en opvoedingstaken te houden.
Laat het los.
Het is omgangsrecht , niet omgangsplicht.
Zolang vader en de kinderen het fijn vinden zo, is er weinig dat je kunt doen.Een vader heeft wel degelijk zorgplicht. Alleen worden kinderen er vaak heel ongelukkig van als vader tegen zijn zin met de kinderen op moet trekken en daarom gebeurt dat meestal niet. Maar vaders hebben net zo goed zorgplicht als moeders, en horen zich aan de afgesproken verdeling van zorg- en opvoedingstaken te houden.
vrijdag 12 december 2014 om 21:44
Dank je shoekeh, ik heb door mn werk al wel eens een korte cursus mindfullnes gedaan..
Ik zal eens kijken wat er aan energetische therapie is hier in de buurt. Ik denk dat je helemaal gelijk hebt en weet ook qua verstand wel dat het zo is... maar nu zorgen dat mijn gevoel meekomt.
Ik heb het ook wel eens besproken met de kids en die vinden ook dat ik mijn ding moet doen: geven ook aan dat zij daar geen problemen mee hebben. Dus we weten hier in huis ook wel dat daar mijn probleem ligt...
En heeeel langzaam ben ik ook wel aan t veranderen.. maar zou willen dat t sneller ging. En soms ben ik een stapje verder... maar nu merk ik weer (nu t regelen van het nieuwe rooster er weer aan komt) dat ik toch nog heel erg in mijn eigen patroon vast zit.
En door jullie reacties word ik me daar alleen maar meer bewust van. Das wel fijn en helpt wel!
Ik zal eens kijken wat er aan energetische therapie is hier in de buurt. Ik denk dat je helemaal gelijk hebt en weet ook qua verstand wel dat het zo is... maar nu zorgen dat mijn gevoel meekomt.
Ik heb het ook wel eens besproken met de kids en die vinden ook dat ik mijn ding moet doen: geven ook aan dat zij daar geen problemen mee hebben. Dus we weten hier in huis ook wel dat daar mijn probleem ligt...
En heeeel langzaam ben ik ook wel aan t veranderen.. maar zou willen dat t sneller ging. En soms ben ik een stapje verder... maar nu merk ik weer (nu t regelen van het nieuwe rooster er weer aan komt) dat ik toch nog heel erg in mijn eigen patroon vast zit.
En door jullie reacties word ik me daar alleen maar meer bewust van. Das wel fijn en helpt wel!
vrijdag 12 december 2014 om 21:46
Ik snap je wel. Ik heb co-ouderschap en heel eerlijk? Ik vind het heel fijn dat mijn pubers er zijn , maar ook weer heel fijn als ze een weekje naar papa gaan. Ik weet het, het is vloeken in de kerk, maar ik het is zo. Nu zie ik mijn kinderen ook genoeg als ze de week bij papa hebben, we wonen 300 meter van elkaar af en de kinderen vallen dan regelmatig even binnen. Maar toch...... Een weekje geen allesoverheersende pubers, geen zooi, geen hordes vrienden enz. enz.
Kun je niet wat meer op je strepen staan? Zeggen dat dit rooster niet klopt?
Kun je niet wat meer op je strepen staan? Zeggen dat dit rooster niet klopt?
vrijdag 12 december 2014 om 21:50
quote:patchouli_ schreef op 12 december 2014 @ 21:42:
[...]
Een vader heeft wel degelijk zorgplicht. Alleen worden kinderen er vaak heel ongelukkig van als vader tegen zijn zin met de kinderen op moet trekken en daarom gebeurt dat meestal niet. Maar vaders hebben net zo goed zorgplicht als moeders, en horen zich aan de afgesproken verdeling van zorg- en opvoedingstaken te houden.
Dat klopt dat de vader zorgplicht heeft.
Die zorgplicht houdt op bij betaling van alimentatie.
Ooit al eens gehoord dat vader lbio heeft ingeschakeld omdat mama het verrekt om het kind aan papa mee te geven?
Ooit al eens gehoord dat mama in gijzeling wordt genomen omdat ze het verrekt om het kind aan papa mee te geven?
Ooit al eens gehoord dat papa geen alimentatie meer hoeft te betalen omdat ze het verrekt om het kind aan papa mee te geven?
Nee he, dit omdat de zorgplicht niet hetzelfde is als omgangsrecht.
Of populair gezegd : alimentatie zorgt er niet voor dat je aapjes mag kijken.
Goddank begint dat nu wel heel langzaam te veranderen.
[...]
Een vader heeft wel degelijk zorgplicht. Alleen worden kinderen er vaak heel ongelukkig van als vader tegen zijn zin met de kinderen op moet trekken en daarom gebeurt dat meestal niet. Maar vaders hebben net zo goed zorgplicht als moeders, en horen zich aan de afgesproken verdeling van zorg- en opvoedingstaken te houden.
Dat klopt dat de vader zorgplicht heeft.
Die zorgplicht houdt op bij betaling van alimentatie.
Ooit al eens gehoord dat vader lbio heeft ingeschakeld omdat mama het verrekt om het kind aan papa mee te geven?
Ooit al eens gehoord dat mama in gijzeling wordt genomen omdat ze het verrekt om het kind aan papa mee te geven?
Ooit al eens gehoord dat papa geen alimentatie meer hoeft te betalen omdat ze het verrekt om het kind aan papa mee te geven?
Nee he, dit omdat de zorgplicht niet hetzelfde is als omgangsrecht.
Of populair gezegd : alimentatie zorgt er niet voor dat je aapjes mag kijken.
Goddank begint dat nu wel heel langzaam te veranderen.
wie de toekomst als tegenwind ervaart, loopt in de verkeerde richting.
vrijdag 12 december 2014 om 21:51
quote:patchouli_ schreef op 12 december 2014 @ 21:40:
[...]
Probeer er anders tegen aan te kijken. Er liggen drie pubers op je bank, omdat je drie kinderen wilde. Niet omdat de omgangsregeling niet wordt nagekomen. Als jullie bij elkaar waren gebleven had je ook drie pubers op de bank gehad. Iedere dag.
Zoek de oplossing bij jezelf. Je zegt zelf dat je er voortdurend voor ze wilt zijn. Dat hoeft niet. Sterker nog: dat moet ook niet. De bedoeling is dat je straks zelfstandige knullen aan de maatschappij aflevert en dat gaat niet lukken als moeder altijd bovenop ze zit en nooit eens durft los te laten.
Helpen je jongens in huis?En ja, de jongens helpen wel, hebben hun eigen vaste taakjes in huis. Soms moet ik ze helpen hieraan te herinneren, soms trappen ze tegen hun taakjes aan, maar dat hoort ook bij pubers.
[...]
Probeer er anders tegen aan te kijken. Er liggen drie pubers op je bank, omdat je drie kinderen wilde. Niet omdat de omgangsregeling niet wordt nagekomen. Als jullie bij elkaar waren gebleven had je ook drie pubers op de bank gehad. Iedere dag.
Zoek de oplossing bij jezelf. Je zegt zelf dat je er voortdurend voor ze wilt zijn. Dat hoeft niet. Sterker nog: dat moet ook niet. De bedoeling is dat je straks zelfstandige knullen aan de maatschappij aflevert en dat gaat niet lukken als moeder altijd bovenop ze zit en nooit eens durft los te laten.
Helpen je jongens in huis?En ja, de jongens helpen wel, hebben hun eigen vaste taakjes in huis. Soms moet ik ze helpen hieraan te herinneren, soms trappen ze tegen hun taakjes aan, maar dat hoort ook bij pubers.