Psyche
alle pijlers
ADD....?
maandag 27 oktober 2014 om 16:34
Al heel lang weet ik dat er iets 'mis' is met me... Dat klinkt vreselijk deprimerend en zielig, maar zo zie ik dat zelf totaal niet...
Ja, in een heleboel opzichten ben ik nogal wat anders als anderen, maar ik ben altijd heel zelfbewust geweest en steeds bezig geweest mezelf te ontwikkelen en ik ben mezelf echt gaan waarderen zoals ik ben... Mét al mijn rare trekjes..
Per toeval stuit ik net op een berichtje op fb, met een soort van uitleg over mensen met ADD. Geïnteresseerd ben ik het gaan lezen, en tot mijn schrik kwam ik op een punt waarbij elke zin herkenbaarder werd.
Tot mijn schrik ja.. Want stel dat het een etiketje krijgt... Een naam... Da's wel aardig confronterend...
Ondertussen gingen mijn gedachten alweer verder naar een behoorlijke dip in mijn relatie een tijdje terug... Ik zat toen niet lekker in mijn vel en dingen liepen niet.. Werk, huishouden, contacten... Dat werd mijn partner op een gegeven moment wat teveel..
En naar mijn zusje, ooit mijn beste vriendin.. Die me er steeds vaker op aansprak dat ik me niet interesseer in haar, en haar leven, en me egoïstisch vind... Want ik denk er nooit aan om haar naar bepaalde dingen te vragen, ik vergeet dingen die voor haar belangrijk zijn... En ik ben steeds afgeleid als ze me dingen verteld of laat zien..
Ik heb hierna een potje flink zitten janken. Ik heb dit nooit doorgehad, maar de voorbeelden die ze noemde klopten inderdaad wel. Hoe kon ik nou zo laks met haar omgaan zonder dat ik het zelf doorhad?
Ik heb me daar vreselijk schuldig over gevoeld.. En wat we hadden is er niet meer.. Ze vind me serieus een egoïst, we hebben heel weinig contact. Terwijl we eerder altijd alles samen deden..
Nu lees ik dit... Herken ik veel.. En continu gaat door mijn hoofd: wat nou als..? Heb ik dan ADD? ik begrijp vaak helemaal niks van mezelf, en van bepaalde acties van mezelf.... Is dit dan het 'antwoord'?
Ik heb me lang geleden al neergelegd bij het feit dat ik 'anders' ben, leer er iedere dag weer beter mee omgaan... Er kwam een moment dat ik zat was me af te vragen waarom, en waar het vandaan kwam...
Geen etiketje voor mij...
Maar wat nou als het misschien voor mezelf en voor anderen duidelijker maakt waarom... En hoe ermee om te gaan?
Ik weet niet wat ik nu moet... Laat ik het zoals het is, en blijf ik aan mezelf werken, zoals ik altijd heb gedaan... Of ga ik naar een huisarts ofzo? En dan? Ik kan moeilijk naar de huisarts gaan en zeggen: ik denk dat ik misschien wel ADD heb... Kunnen we dat onderzoeken?
Ik heb niet zoveel vertrouwen meer in 'hulp'... Ben bij huisartsen en maatschappelijk werk geweest in het verleden, bij psychologen... Toch heb ik het altijd zelf moeten doen..
Wat ik wil met dit veel te lange verhaal? Geen idee... Ervaringen? Advies? En het gewoon even van me af typen...?
Ja, in een heleboel opzichten ben ik nogal wat anders als anderen, maar ik ben altijd heel zelfbewust geweest en steeds bezig geweest mezelf te ontwikkelen en ik ben mezelf echt gaan waarderen zoals ik ben... Mét al mijn rare trekjes..
Per toeval stuit ik net op een berichtje op fb, met een soort van uitleg over mensen met ADD. Geïnteresseerd ben ik het gaan lezen, en tot mijn schrik kwam ik op een punt waarbij elke zin herkenbaarder werd.
Tot mijn schrik ja.. Want stel dat het een etiketje krijgt... Een naam... Da's wel aardig confronterend...
Ondertussen gingen mijn gedachten alweer verder naar een behoorlijke dip in mijn relatie een tijdje terug... Ik zat toen niet lekker in mijn vel en dingen liepen niet.. Werk, huishouden, contacten... Dat werd mijn partner op een gegeven moment wat teveel..
En naar mijn zusje, ooit mijn beste vriendin.. Die me er steeds vaker op aansprak dat ik me niet interesseer in haar, en haar leven, en me egoïstisch vind... Want ik denk er nooit aan om haar naar bepaalde dingen te vragen, ik vergeet dingen die voor haar belangrijk zijn... En ik ben steeds afgeleid als ze me dingen verteld of laat zien..
Ik heb hierna een potje flink zitten janken. Ik heb dit nooit doorgehad, maar de voorbeelden die ze noemde klopten inderdaad wel. Hoe kon ik nou zo laks met haar omgaan zonder dat ik het zelf doorhad?
Ik heb me daar vreselijk schuldig over gevoeld.. En wat we hadden is er niet meer.. Ze vind me serieus een egoïst, we hebben heel weinig contact. Terwijl we eerder altijd alles samen deden..
Nu lees ik dit... Herken ik veel.. En continu gaat door mijn hoofd: wat nou als..? Heb ik dan ADD? ik begrijp vaak helemaal niks van mezelf, en van bepaalde acties van mezelf.... Is dit dan het 'antwoord'?
Ik heb me lang geleden al neergelegd bij het feit dat ik 'anders' ben, leer er iedere dag weer beter mee omgaan... Er kwam een moment dat ik zat was me af te vragen waarom, en waar het vandaan kwam...
Geen etiketje voor mij...
Maar wat nou als het misschien voor mezelf en voor anderen duidelijker maakt waarom... En hoe ermee om te gaan?
Ik weet niet wat ik nu moet... Laat ik het zoals het is, en blijf ik aan mezelf werken, zoals ik altijd heb gedaan... Of ga ik naar een huisarts ofzo? En dan? Ik kan moeilijk naar de huisarts gaan en zeggen: ik denk dat ik misschien wel ADD heb... Kunnen we dat onderzoeken?
Ik heb niet zoveel vertrouwen meer in 'hulp'... Ben bij huisartsen en maatschappelijk werk geweest in het verleden, bij psychologen... Toch heb ik het altijd zelf moeten doen..
Wat ik wil met dit veel te lange verhaal? Geen idee... Ervaringen? Advies? En het gewoon even van me af typen...?
maandag 27 oktober 2014 om 16:41
Klopt Ikeaverslaafde... Ik hoef geen etiketje. Ik ben wie ik ben, en zelfs mijn chaotische en neurotische kanten hebben hun voordelen en geven soms hele grappige situaties... Ik heb dat deel van mezelf leren accepteren en waarderen..
Maar zou het voor mensen om me heen (en dan bedoel ik alleen mijn echt naaste familie/vrienden zoals in mijn OP mijn zusje en mijn vriend) misschien makkelijker te begrijpen zijn als het wel een etiketje had?
Maar zou het voor mensen om me heen (en dan bedoel ik alleen mijn echt naaste familie/vrienden zoals in mijn OP mijn zusje en mijn vriend) misschien makkelijker te begrijpen zijn als het wel een etiketje had?
maandag 27 oktober 2014 om 16:44
De belangrijkste vraag in deze is of je een diagnose wil of niet. En wat wil je met die diagnose? Als je een diagnose wil, zul je onderzocht/ getest moeten worden door een 2e lijns ggz instelling. Daarvoor heb je een verwijsbrief van je huisarts nodig. Dus ja dan is naar de huisarts de juiste eerste stap. En inderdaad daar kun je aangeven dat je over ADD hebt gelezen en dat je jezelf daarin herkent en dat je dat graag nader wil laten onderzoeken.
maandag 27 oktober 2014 om 16:46
Het kan je helpen om met jezelf om te gaan.. om in te zien wat je zwakke en sterke punten zijn.
Onzin dat je dat etiketje uit de weg zou moeten gaan.. Als je ziek bent, onderzoekt een arts ook wat je hebt, omdat je dan juist de beste behandeling kunt krijgen. Hetzelfde geldt hiervoor.
Wel zou ik wachten met conclusies trekken tot er een onderzoek gedaan is. Laat jezelf daarvoor doorverwijzen door je huisarts.
Onzin dat je dat etiketje uit de weg zou moeten gaan.. Als je ziek bent, onderzoekt een arts ook wat je hebt, omdat je dan juist de beste behandeling kunt krijgen. Hetzelfde geldt hiervoor.
Wel zou ik wachten met conclusies trekken tot er een onderzoek gedaan is. Laat jezelf daarvoor doorverwijzen door je huisarts.
maandag 27 oktober 2014 om 16:51
Bedenk je wel dat in sommige gevallen je een diagnose moet hebben om voor bepaalde hulpverlening in aanmerking te komen. Voorbeeld: wij hebben hier thuisbegeleiding gehad over hoe het leven voor onze dochter met pdd nos/ adhd zo optimaal mogelijk in te richten, maar dat was wel een hulpverlener die er niet was geweest als we geen diagnose hadden gehad.
maandag 27 oktober 2014 om 16:59
quote:Visje28 schreef op 27 oktober 2014 @ 16:51:
Bedenk je wel dat in sommige gevallen je een diagnose moet hebben om voor bepaalde hulpverlening in aanmerking te komen. Voorbeeld: wij hebben hier thuisbegeleiding gehad over hoe het leven voor onze dochter met pdd nos/ adhd zo optimaal mogelijk in te richten, maar dat was wel een hulpverlener die er niet was geweest als we geen diagnose hadden gehad.Aan de andere kant kan een diagnose ook zorgen voor meer kosten bij bijv. een verzekering en bij de verplichte eerste keuring bij rijbewijzen. (Gelukkig is onlangs de herkeuring voor ADHD-/ADD-ers afgeschaft.)
Bedenk je wel dat in sommige gevallen je een diagnose moet hebben om voor bepaalde hulpverlening in aanmerking te komen. Voorbeeld: wij hebben hier thuisbegeleiding gehad over hoe het leven voor onze dochter met pdd nos/ adhd zo optimaal mogelijk in te richten, maar dat was wel een hulpverlener die er niet was geweest als we geen diagnose hadden gehad.Aan de andere kant kan een diagnose ook zorgen voor meer kosten bij bijv. een verzekering en bij de verplichte eerste keuring bij rijbewijzen. (Gelukkig is onlangs de herkeuring voor ADHD-/ADD-ers afgeschaft.)
maandag 27 oktober 2014 om 17:01
maandag 27 oktober 2014 om 17:04
quote:ikeaverslaafde schreef op 27 oktober 2014 @ 16:59:
[...]
Aan de andere kant kan een diagnose ook zorgen voor meerwesten bij bijv. een verzekering en bij de verplichte eerste keuring bij rijbewijzen. (Gelukkig is onlangs de herkeuring voor ADHD-/ADD-ers afgeschaft.)True! Dus het hele verhaal heeft voor- en nadelen. Ik had mijn dochter nooit laten testen als ik niet het idee had gehad dat ze zelf vastliep in haar leven.
[...]
Aan de andere kant kan een diagnose ook zorgen voor meerwesten bij bijv. een verzekering en bij de verplichte eerste keuring bij rijbewijzen. (Gelukkig is onlangs de herkeuring voor ADHD-/ADD-ers afgeschaft.)True! Dus het hele verhaal heeft voor- en nadelen. Ik had mijn dochter nooit laten testen als ik niet het idee had gehad dat ze zelf vastliep in haar leven.
maandag 27 oktober 2014 om 17:47
Hier hetzelfde verhaal. Ben bij de huisarts geweest en die gaf aan dat, als ik er in mijn dagelijks leven weinig last van heb (heb gewoon een WO studie afgerond en een baan), ik het beter niet officieel kon laten vast stellen. Om de redenen die Ikeaverslaafde noemt.
Voor mij is het idee dat ik waarschijnlijk ADD heb (op oordeel van de huisarts dan), en dat ik dus niet gek ben, genoeg. Ik zie het nu meer als een deel van mijn persoonlijkheid, maar ik weet dus ook hoe het komt dat sommige dingen die iedereen vanzelfsprekend vindt, voor mij heel moeilijk kunnen zijn. Die wetenschap is genoeg.
Bij mij helpt het wel om mijn problemen voor te leggen aan vrienden, familie en ook aan mijn werkgever. Als je vertelt hoe het zit en waar je moeite mee hebt zullen mensen meer begrip hebben en je vooral willen helpen. De manier waarop is wel belangrijk. Niet zeggen: ik heb ADD, ik kan er niks aan doen. Maar proberen duidelijk aangeven wat er moeilijk is en hoe het voor jou wel werkt.
Voor mij is het idee dat ik waarschijnlijk ADD heb (op oordeel van de huisarts dan), en dat ik dus niet gek ben, genoeg. Ik zie het nu meer als een deel van mijn persoonlijkheid, maar ik weet dus ook hoe het komt dat sommige dingen die iedereen vanzelfsprekend vindt, voor mij heel moeilijk kunnen zijn. Die wetenschap is genoeg.
Bij mij helpt het wel om mijn problemen voor te leggen aan vrienden, familie en ook aan mijn werkgever. Als je vertelt hoe het zit en waar je moeite mee hebt zullen mensen meer begrip hebben en je vooral willen helpen. De manier waarop is wel belangrijk. Niet zeggen: ik heb ADD, ik kan er niks aan doen. Maar proberen duidelijk aangeven wat er moeilijk is en hoe het voor jou wel werkt.
maandag 27 oktober 2014 om 17:51
En vergeet ook niet de positieve dingen:
- vaak analytisch, ze leggen verbanden waar niet iedereen zomaar op komt
- onderzoekers die graag nieuwe paden verkennen
- echte denkers
- ook meestal sociaal bewogen
- invoelend. Ze hebben een groot inlevingsvermogen (vaak pas achteraf, nadat ze de situatie hebben overdacht)
- creatief, intuïtief en veelzijdig en hebben een brede belangstelling. Dit hebben ze ontwikkeld vanuit hun behoefte aan afwisseling.
- zijn meestal doorzetters als gevolg van aangeleerde compensatie.
- kunnen zich gepassioneerd ergens op storten als iets hun interesse heeft en maken dat meestal ook af.
- vaak analytisch, ze leggen verbanden waar niet iedereen zomaar op komt
- onderzoekers die graag nieuwe paden verkennen
- echte denkers
- ook meestal sociaal bewogen
- invoelend. Ze hebben een groot inlevingsvermogen (vaak pas achteraf, nadat ze de situatie hebben overdacht)
- creatief, intuïtief en veelzijdig en hebben een brede belangstelling. Dit hebben ze ontwikkeld vanuit hun behoefte aan afwisseling.
- zijn meestal doorzetters als gevolg van aangeleerde compensatie.
- kunnen zich gepassioneerd ergens op storten als iets hun interesse heeft en maken dat meestal ook af.
maandag 27 oktober 2014 om 21:16
Ik ben wel gewoon naar de huisarts gegaan hoor.
Ik heb een afspraak gemaakt (duurde wel even voordat ik die stap zette) en heb aangegeven dat ik dacht dat ik het had. Heel waarschijnlijk is het bij mij ook add, maar mijn psych gaf aan dat ze tegenwoordig geen add meer vaststellen. Adhd zonder veel aanwezigheid van de H is het nu officieel. Ben vooral druk in mijn hoofd.
Bij mij was wel in mijn voordeel dat er al diagnoses in de familie zijn omdat het vaak erfelijk is ( ondanks dat familie niet bij zelfde huisarts is)
Het is wel goed te bedenken wat je ermee wil. Mij gaf het een draai aan mijn leven, ik snapte opeens veel meer van mezelf en ik heb de bevestiging gekregen dat ik niet gek was. Want het is wel moeilijk om je hele leven al tegen zaken aan te lopen, die menig ander veel makkelijker af lijken te gaan.
Het gaf mij rust, ondanks de roerige tijd en herontdekkingen van mezelf hierdoor. Ik deel het met weinig mensen, maar het heeft mij veel inzichten gegeven.
Ik heb een afspraak gemaakt (duurde wel even voordat ik die stap zette) en heb aangegeven dat ik dacht dat ik het had. Heel waarschijnlijk is het bij mij ook add, maar mijn psych gaf aan dat ze tegenwoordig geen add meer vaststellen. Adhd zonder veel aanwezigheid van de H is het nu officieel. Ben vooral druk in mijn hoofd.
Bij mij was wel in mijn voordeel dat er al diagnoses in de familie zijn omdat het vaak erfelijk is ( ondanks dat familie niet bij zelfde huisarts is)
Het is wel goed te bedenken wat je ermee wil. Mij gaf het een draai aan mijn leven, ik snapte opeens veel meer van mezelf en ik heb de bevestiging gekregen dat ik niet gek was. Want het is wel moeilijk om je hele leven al tegen zaken aan te lopen, die menig ander veel makkelijker af lijken te gaan.
Het gaf mij rust, ondanks de roerige tijd en herontdekkingen van mezelf hierdoor. Ik deel het met weinig mensen, maar het heeft mij veel inzichten gegeven.
dinsdag 28 oktober 2014 om 18:33
De vraag is of (het idee) ADD je echt belemmerd in je leven. Ik heb zelf ook al jaren het vermoeden dat ik ADD heb. Maar ik kan er mee omgaan, heb ik mezelf geleerd. Zonder medicijnen. Ik heb dat etiketje niet nodig.
Mocht je wel een belemmering ondervinden, dan kan je je laten testen. Dat is wel een prijzige aangelegenheid. De vraag is of je er iets mee opschiet. Zeker op een volwassen leeftijd. Sta je open voor medicijngebruik of wil je dat niet?
Mocht je wel een belemmering ondervinden, dan kan je je laten testen. Dat is wel een prijzige aangelegenheid. De vraag is of je er iets mee opschiet. Zeker op een volwassen leeftijd. Sta je open voor medicijngebruik of wil je dat niet?
zaterdag 13 december 2014 om 18:30
Ik herken hier ook veel in. Ik denk al langer dat mijn zoon het heeft, maar heb nu diverse artikelen en ook hier op het forum dingen gelezen waardoor ik denk dat ik ook maar eens naar de huisarts moet. Ik loop ertegen aan dat ik niet kan plannen (zodra het ingewikkeld wordt), geen prioriteiten kan stellen, niet kan opruimen, niks kan weggooien. .. Ik maak lijstjes, maar bin de aanblik zinkt de moed me in de schoenen (voorbeeld : de ramen zijn ves. Ja maar als ik ze wil lappen moet ik eerst de ladder halen, een emmer sop, en het gaat binnenkort weer regenen, en trouwens eigenlijk moet eerst een andere klus... dus gebeurt er helemaal niks).
Op de testsite waar ik over add bij kinderen las, herkende ik 100% van wat ik bij mijn zoon zie. Die loopt op school vooral tegen concentratieproblemen aan, door zijn intelligentie lijdt zijn leren er niet onder tot dusver. Maar ik voorzie veel problemen als hij naar VO gaat, en ook thuis geeft het constant strijd. Tweemaal huisarts dus denk ik.
Wat kunnen de nadelen zijn bij een zorgverzekering? Je geeft dat toch niet op bij het afsluiten van een polis? Geen overstapplannen trouwens voorlopig, we zitten goed en voordelig.
Op de testsite waar ik over add bij kinderen las, herkende ik 100% van wat ik bij mijn zoon zie. Die loopt op school vooral tegen concentratieproblemen aan, door zijn intelligentie lijdt zijn leren er niet onder tot dusver. Maar ik voorzie veel problemen als hij naar VO gaat, en ook thuis geeft het constant strijd. Tweemaal huisarts dus denk ik.
Wat kunnen de nadelen zijn bij een zorgverzekering? Je geeft dat toch niet op bij het afsluiten van een polis? Geen overstapplannen trouwens voorlopig, we zitten goed en voordelig.
Het is beter om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken
In memoriam AnnA_C
In memoriam AnnA_C
zaterdag 13 december 2014 om 18:50
quote:ikeaverslaafde schreef op 27 oktober 2014 @ 16:46:
Mensen om je heen zullen eerder denken dat je je achter een etiketje verschuilt en het als excuus gebruikt om bepaalde dingen maar niet te hoeven veranderen. Maak je daar geen illusies over.
+1
Ik heb de diagnose gekregen op mijn 39ste. Nadat ik tig keer volledig was vastgelopen in het leven.
Ik ben "opgelucht" dat ik de diagnose heb. Het is niet zo dat ik de ADD aanwijs als De Reden voor het telkens vastlopen. Maar het verklaart wel dat ik eerder vastloop als ik te maken krijg met stress of heftige life events. Door chaos en stress blokkeer ik volledig en kan ik al helemáál niets meer overzien.
Naar de buitenwereld toe gebruik ik de diagnose zelden. Mensen hebben t.o.v. AD(H)D vaak al snel hun oordeel klaar.
Mensen om je heen zullen eerder denken dat je je achter een etiketje verschuilt en het als excuus gebruikt om bepaalde dingen maar niet te hoeven veranderen. Maak je daar geen illusies over.
+1
Ik heb de diagnose gekregen op mijn 39ste. Nadat ik tig keer volledig was vastgelopen in het leven.
Ik ben "opgelucht" dat ik de diagnose heb. Het is niet zo dat ik de ADD aanwijs als De Reden voor het telkens vastlopen. Maar het verklaart wel dat ik eerder vastloop als ik te maken krijg met stress of heftige life events. Door chaos en stress blokkeer ik volledig en kan ik al helemáál niets meer overzien.
Naar de buitenwereld toe gebruik ik de diagnose zelden. Mensen hebben t.o.v. AD(H)D vaak al snel hun oordeel klaar.
zaterdag 13 december 2014 om 22:11
quote:streepjessokken schreef op 13 december 2014 @ 19:15:
Gebruik jij medicatie? Waarom (niet )?
Ik gebruik wel medicatie. Ik was té nieuwsgierig of het wat uit zou maken.
Het 2e medicijn (Dexamfetamine) sloeg aan. In het begin heel erg goed. Nu wat minder wat ik wijt aan meer stress. Maar ik functioneer nog wel beter mét dan zonder medicatie. Duidelijk.
Gebruik jij medicatie? Waarom (niet )?
Ik gebruik wel medicatie. Ik was té nieuwsgierig of het wat uit zou maken.
Het 2e medicijn (Dexamfetamine) sloeg aan. In het begin heel erg goed. Nu wat minder wat ik wijt aan meer stress. Maar ik functioneer nog wel beter mét dan zonder medicatie. Duidelijk.
maandag 15 december 2014 om 00:35
Het is net alsof je mijn verhaal beschrijft. Ik heb me toen laten testen en er is inderdaad geconstateerd dat ik ADD heb. Maar ik ben geen stap verder (diagnose in juni gekregen). Ik loop nu bij PsyQ, kan niet zeggen dat ik er mee wegloop. Mijn leven is nog steeds een complete chaos, medicatie slaat niet aan en mijn psycholoog en psychiater zitten daar niet zo mee. Die zitten tijdens sessies alleen maar op de klok te kijken, zoals je wellicht zal begrijpen geeft dat geen prettig gevoel.
Inmiddels ben ik zo depressief als de pest, ik ga volgende week opnieuw naar de huisarts en samen op zoek naar een vrijgevestigde psycholoog of psychiater.
Je hebt het over een etiketje en dat dit handiger is voor je naasten. Zo ervaar ik het niet. Mensen irriteren zich nog steeds aan mijn eigenschappen door de ADD. Het is een verklaring, maar geen excuus. Het hebben van het etiketje heeft voor mij in die zin geen meerwaarde gehad. Ik kan me wel voorstellen dat je zelf de duidelijkheid wil en daarom het etiketje zou "willen". Daar kan ik niet over meepraten, ik twijfel nog steeds heel erg aan de diagnose (ondanks dat ik 100% scoorde op de DIVA) en vraag mezelf regelmatig af of ik niet gewoon een waardeloze persoonlijkheid heb...
Inmiddels ben ik zo depressief als de pest, ik ga volgende week opnieuw naar de huisarts en samen op zoek naar een vrijgevestigde psycholoog of psychiater.
Je hebt het over een etiketje en dat dit handiger is voor je naasten. Zo ervaar ik het niet. Mensen irriteren zich nog steeds aan mijn eigenschappen door de ADD. Het is een verklaring, maar geen excuus. Het hebben van het etiketje heeft voor mij in die zin geen meerwaarde gehad. Ik kan me wel voorstellen dat je zelf de duidelijkheid wil en daarom het etiketje zou "willen". Daar kan ik niet over meepraten, ik twijfel nog steeds heel erg aan de diagnose (ondanks dat ik 100% scoorde op de DIVA) en vraag mezelf regelmatig af of ik niet gewoon een waardeloze persoonlijkheid heb...
Het verleden kun je niet veranderen, de toekomst wel. Dat begint bij het heden. Begin dus vandaag!
maandag 15 december 2014 om 00:37
Ik lees iets over zorgverzekeringen. Sommige verzekeraars doen aan een medische selectie en dan ben je verplicht om dit te melden. Ze kunnen je dan weigeren of je premie verhogen. Ik zit zelf bij menzis en die hanteren geen selectie. CZ ook niet. Als je googelt naar ADHD zorgverzekering krijg je ergens vanzelf een lijst van welke verzekeraars al dan niet met een selectie werken.
Het verleden kun je niet veranderen, de toekomst wel. Dat begint bij het heden. Begin dus vandaag!
maandag 15 december 2014 om 12:02
Klinkt bekend dit. Zelf scoorde ik redelijk hoog in een aspergertest.
Naar de HA geweest en doorverwezen naar een psych.
Nog wat testjes gedaan , geen asperger.
Wel iets van sociale omgangsstoornis , ADD zou dus kunnen , als ik de kenmerken zo lees.
Naar de HA geweest en doorverwezen naar een psych.
Nog wat testjes gedaan , geen asperger.
Wel iets van sociale omgangsstoornis , ADD zou dus kunnen , als ik de kenmerken zo lees.
wie de toekomst als tegenwind ervaart, loopt in de verkeerde richting.
vrijdag 19 december 2014 om 09:38
Hier in afwachting van add onderzoek. Nu gestopt met anti depressiva. Ik herken zoveel in alle verhalen over add. Ik ben 23 en werd depressief omdat ik letterlijk overal in vastliep. Relatie, werk, opleiding. Nu is de depressie wel aardig onder controle en hoop ik juist met de diagnose add en eventuele medicatie me nog beter te kunnen voelen.
Waarom jezelf pesten als je met een diagnose en medicatie het duidelijker kan maken. Jij bepaalt aan wie je het verteld. En het gaat niet om wat andere denken maar om hoe jij je voelt.
Waarom jezelf pesten als je met een diagnose en medicatie het duidelijker kan maken. Jij bepaalt aan wie je het verteld. En het gaat niet om wat andere denken maar om hoe jij je voelt.
vrijdag 17 april 2015 om 14:22
Hier even een up...
Ik heb even zin om te spuien hoe gek ik soms word! Zoals eerder gezegd heb ik geen diagnose maar gaat iedereen (incl de artsen) er wel vanuit dat ik ADD heb.
Ik ben in januari begonnen met een nieuwe baan en net voortgangsgesprek gehad met mn leidinggevende en ik word er weer zo gefrustreerd van.
Alles wat hij aangeeft heb ik al zo vaak gehoord en blijft gewoon moeilijk. Ik heb hem toen wel verteld over ADD maar dat kan ik nooit zonder emotioneel te worden dus dan kom ik nog zwakker over. En het voelt al als zo'n enorme zwakte.
Hij is verder heel aardig en hij is super blij met al mijn positieve punten en wil graag met me aan de slag op mijn moeilijkere gebieden maar ik krijg weer de vraag wat ik dan verwacht van hem.
En dat weet ik dus nooit. Want aan de ene kant wil ik dat ik zo vaak mogelijk specifieke opdrachten krijg, maar aan de andere kant wil ik vooral ook heel veel zelf doen. En wil ik niet steeds in huilen uitbarsten als ik erover moet praten.
Voelen jullie je soms ook zo anders en zwak? Waarom kunnen andere mensen wel gewoon normaal functioneren?
Ik weet niet echt wat ik met dit bericht wil maar had even zin om te spuien.
Ik heb even zin om te spuien hoe gek ik soms word! Zoals eerder gezegd heb ik geen diagnose maar gaat iedereen (incl de artsen) er wel vanuit dat ik ADD heb.
Ik ben in januari begonnen met een nieuwe baan en net voortgangsgesprek gehad met mn leidinggevende en ik word er weer zo gefrustreerd van.
Alles wat hij aangeeft heb ik al zo vaak gehoord en blijft gewoon moeilijk. Ik heb hem toen wel verteld over ADD maar dat kan ik nooit zonder emotioneel te worden dus dan kom ik nog zwakker over. En het voelt al als zo'n enorme zwakte.
Hij is verder heel aardig en hij is super blij met al mijn positieve punten en wil graag met me aan de slag op mijn moeilijkere gebieden maar ik krijg weer de vraag wat ik dan verwacht van hem.
En dat weet ik dus nooit. Want aan de ene kant wil ik dat ik zo vaak mogelijk specifieke opdrachten krijg, maar aan de andere kant wil ik vooral ook heel veel zelf doen. En wil ik niet steeds in huilen uitbarsten als ik erover moet praten.
Voelen jullie je soms ook zo anders en zwak? Waarom kunnen andere mensen wel gewoon normaal functioneren?
Ik weet niet echt wat ik met dit bericht wil maar had even zin om te spuien.
