Psyche
alle pijlers
Vol verdriet
donderdag 25 december 2014 om 11:49
Beste viva-formum(st)ers,
Het is kerst en ik wil mijn verhaal graag ergens anoniem doen. De meeste vrienden om mij heen houden te veel van kerst, waardoor ik ze niet met dit verhaal wil belasten nu. Maar ik moet het toch even kwijt en hoop op wat advies of een hart onder de riem.
Mijn vader is al 4,5 jaar ernstig ziek. Hij heeft uitgezaaide kanker en het zal nooit meer beter worden. Hij is erg jong, 51 jaar. De meeste patiënten halen de vijf jaar termijn niet geloof ik.
Nu is het kerst en hebben we gezellig ontbeten met elkaar, croissantjes en al die poespas. En toen maakte mijn vader een opmerking naar mijn moeder toe. Ik vond die opmerking zo gemeen, dat ik in huilen uit barstte.
Wij hebben hier in huis een niet-praten-policy lijk het soms wel. Iedereen zit op zijn eigen eilandje met zijn verdriet. Ondertussen wordt de sfeer steeds grimmiger, mijn vader steeds prikkelbaarder en negatiever en mijn moeder steeds verdrietiger. Mijn jongere zusje woont nog thuis en is steeds vaker weg van huis (kroegen). Ook zij praat nooit ergens over. We doen allemaal of er niets aan de hand is.
Ik heb nog nooit eerder zo openbaar en onverwacht ineens gehuild waar mijn familie bij was. Ik heb gezegd dat ik het zo erg vond dat hij ziek is en dat hij altijd zo negatief en bitter doet. Zijn reactie was: prima, ik zeg wel niks meer. Eerste instinct is in de verdediging gaan denk ik. Ik herken dat wel. We lijken wat dat betreft heel veel op elkaar.
Uiteindelijk kwam hij terug van de keuken en zei ik sorry pap, terwijl ik weer begon te huilen. Toen kreeg ik een snauw met dat ik me niet aan moest stellen. Uiteindelijk wist ik ook niet meer wat ik moest doen. Hij stond niet open voor praten op dat moment. Ik voel me net weer een klein kind. Mijn moeder is met mijn vader gaan praten en gaf aan dat het niet louter om die gemene opmerking ging, maar dat mijn zus en ik vol verdriet zitten waar we niet goed mee om kunnen gaan. Mijn vader gaf aan dat hij een muur had opgetrokken en er niet over wilde praten.
Het lucht best op moet ik zeggen. Maar het verdriet blijft toch hangen. Ik zal blij zijn als de kerstdagen weer voorbij zijn. Wel vind ik het fijn dat mam en pap zo rustig even hebben kunnen praten er over. Dat gebeurt zo weinig. Ik heb hier zelf veel moeite mee.
Ik weet niet zo goed waar ik op hoop, maar ik hoop wat lieve reacties of herkenning wellicht. In ieder geval bedankt voor het lezen en fijne feestdagen.
Liefs,
PrimaBella
Het is kerst en ik wil mijn verhaal graag ergens anoniem doen. De meeste vrienden om mij heen houden te veel van kerst, waardoor ik ze niet met dit verhaal wil belasten nu. Maar ik moet het toch even kwijt en hoop op wat advies of een hart onder de riem.
Mijn vader is al 4,5 jaar ernstig ziek. Hij heeft uitgezaaide kanker en het zal nooit meer beter worden. Hij is erg jong, 51 jaar. De meeste patiënten halen de vijf jaar termijn niet geloof ik.
Nu is het kerst en hebben we gezellig ontbeten met elkaar, croissantjes en al die poespas. En toen maakte mijn vader een opmerking naar mijn moeder toe. Ik vond die opmerking zo gemeen, dat ik in huilen uit barstte.
Wij hebben hier in huis een niet-praten-policy lijk het soms wel. Iedereen zit op zijn eigen eilandje met zijn verdriet. Ondertussen wordt de sfeer steeds grimmiger, mijn vader steeds prikkelbaarder en negatiever en mijn moeder steeds verdrietiger. Mijn jongere zusje woont nog thuis en is steeds vaker weg van huis (kroegen). Ook zij praat nooit ergens over. We doen allemaal of er niets aan de hand is.
Ik heb nog nooit eerder zo openbaar en onverwacht ineens gehuild waar mijn familie bij was. Ik heb gezegd dat ik het zo erg vond dat hij ziek is en dat hij altijd zo negatief en bitter doet. Zijn reactie was: prima, ik zeg wel niks meer. Eerste instinct is in de verdediging gaan denk ik. Ik herken dat wel. We lijken wat dat betreft heel veel op elkaar.
Uiteindelijk kwam hij terug van de keuken en zei ik sorry pap, terwijl ik weer begon te huilen. Toen kreeg ik een snauw met dat ik me niet aan moest stellen. Uiteindelijk wist ik ook niet meer wat ik moest doen. Hij stond niet open voor praten op dat moment. Ik voel me net weer een klein kind. Mijn moeder is met mijn vader gaan praten en gaf aan dat het niet louter om die gemene opmerking ging, maar dat mijn zus en ik vol verdriet zitten waar we niet goed mee om kunnen gaan. Mijn vader gaf aan dat hij een muur had opgetrokken en er niet over wilde praten.
Het lucht best op moet ik zeggen. Maar het verdriet blijft toch hangen. Ik zal blij zijn als de kerstdagen weer voorbij zijn. Wel vind ik het fijn dat mam en pap zo rustig even hebben kunnen praten er over. Dat gebeurt zo weinig. Ik heb hier zelf veel moeite mee.
Ik weet niet zo goed waar ik op hoop, maar ik hoop wat lieve reacties of herkenning wellicht. In ieder geval bedankt voor het lezen en fijne feestdagen.
Liefs,
PrimaBella
donderdag 25 december 2014 om 11:58
Och wat verdrietig voor iedereen... Heb je iemand buiten het gezin met wie je kunt praten? Een lieve vriend of vriendin?
Dit is erg zwaar om alleen te dragen. En het gesprek met je zus toch eens aangaan?
Je vader een brief sturen?
Dit klinkt zo eenzaam allemaal...
Veel sterkte, je klinkt als een lieve sterke meid die veel om je ouders geeft.
Dit is erg zwaar om alleen te dragen. En het gesprek met je zus toch eens aangaan?
Je vader een brief sturen?
Dit klinkt zo eenzaam allemaal...
Veel sterkte, je klinkt als een lieve sterke meid die veel om je ouders geeft.
donderdag 25 december 2014 om 12:09
Hè meis, wat vervelend dat er binnen jullie gezin niet of moeilijk gepraat kan worden over de gevoelens die spelen nav. die rotziekte en dat een ieder daardoor op een eilandje zit met de eigen gevoelens van verdriet, onmacht, onzekerheid en vast ook woede.
Schrijf hier van je af, als dat je wat kan helpen.
Een voor jou en heel veel sterkte voor de komende tijd.
Schrijf hier van je af, als dat je wat kan helpen.
Een voor jou en heel veel sterkte voor de komende tijd.
donderdag 25 december 2014 om 12:37
Geen echte herkenning hier, maar wel een beetje. In ons gezin was het ook niet bespreekbaar omdat mijn vader overal een grapje van maakte. Hij lachte onze zorgen gewoon weg, en dat was zijn manier om er mee om te gaan. Op die manier droeg hij ons allemaal, maar ruimte om je verdriet van je af te praten was er daardoor niet.
Immers, als pa zelf al zo flink was, dan ging je niet zeuren toch?
Immers, als pa zelf al zo flink was, dan ging je niet zeuren toch?
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn.
donderdag 25 december 2014 om 12:39
Wat rottig allemaal zeg, en wat naar dat jullie er samen niet over kunnen praten. Ik hoop dat je normaal wel bij je vrienden terecht kunt. Ik zou het zelf overigens helemaal niet erg vinden als mijn vrienden hiermee naar me toe zouden komen met deze dagen hoor. Dat hoort toch ook bij vriendschap, ik ben er graag voor ze. Misschien wil iemand wel even een wandelingetje met je maken ofzo? De zon schijnt hier en het ziet er lekker uit buiten.
Veel sterkte voor de komende tijd in ieder geval!
Veel sterkte voor de komende tijd in ieder geval!
Hoe erg het ook is, chocola helpt!
donderdag 25 december 2014 om 12:39
Bedankt voor de lieve reacties.
Het is inderdaad best eenzaam Haakje. Ik had gehoopt dat ik de communicatie opgang kon brengen door een keer emotioneel te worden. Niet dat dit gepland was, maar nu het toch gebeurde had ik gehoopt dat we dit als gezin konden bespreken. Vind het jammer dat dat niet gebeurde, maar ik kan het ook niemand kwalijk nemen. Het is zo'n rot situatie.
Ik praat wel eens met vrienden er over, die zijn heel lief. Alleen ik, net zoals de rest van mijn familie, vind praten gewoon heel lastig. Het gaat nu al beter dan eerst, toen zei ik er niets over en wilde ik er ook echt niet over praten. Bang voor mijn gevoelens en accepteren dat hij straks weg zal gaan. Nu heb ik dat wel geaccepteerd (in meer of mindere mate, voor zover je dat kan accepteren), maar vind ik het dus moeilijk omgaan met hoe de rest van de familie er mee om gaat. En aangezien hij al bijna vijf jaar ziek is, heb ik het idee dat mijn vrienden er ook niet echt op zitten te wachten. Op dat gezeur hierover. Ik weet niet of dat terecht is, maar dat zegt mijn gevoel. Zo van 'het duurt al zo lang, deal with it'.
Ik heb vaak het gevoel alsof ik in een poppenkast sta hier. Iedereen lacht en houdt verplichte praatjes, maar niemand zegt wat gezegd moet worden. Nu heb ik dat gedaan en gaan we gewoon door zoals altijd. Voelt best eenzaam ja.
@Phoolan, dankje voor de tip. Ik zal eens op die website kijken. Daar zullen wel meer mensen zitten die met dezelfde situatie worstelen.
Het is inderdaad best eenzaam Haakje. Ik had gehoopt dat ik de communicatie opgang kon brengen door een keer emotioneel te worden. Niet dat dit gepland was, maar nu het toch gebeurde had ik gehoopt dat we dit als gezin konden bespreken. Vind het jammer dat dat niet gebeurde, maar ik kan het ook niemand kwalijk nemen. Het is zo'n rot situatie.
Ik praat wel eens met vrienden er over, die zijn heel lief. Alleen ik, net zoals de rest van mijn familie, vind praten gewoon heel lastig. Het gaat nu al beter dan eerst, toen zei ik er niets over en wilde ik er ook echt niet over praten. Bang voor mijn gevoelens en accepteren dat hij straks weg zal gaan. Nu heb ik dat wel geaccepteerd (in meer of mindere mate, voor zover je dat kan accepteren), maar vind ik het dus moeilijk omgaan met hoe de rest van de familie er mee om gaat. En aangezien hij al bijna vijf jaar ziek is, heb ik het idee dat mijn vrienden er ook niet echt op zitten te wachten. Op dat gezeur hierover. Ik weet niet of dat terecht is, maar dat zegt mijn gevoel. Zo van 'het duurt al zo lang, deal with it'.
Ik heb vaak het gevoel alsof ik in een poppenkast sta hier. Iedereen lacht en houdt verplichte praatjes, maar niemand zegt wat gezegd moet worden. Nu heb ik dat gedaan en gaan we gewoon door zoals altijd. Voelt best eenzaam ja.
@Phoolan, dankje voor de tip. Ik zal eens op die website kijken. Daar zullen wel meer mensen zitten die met dezelfde situatie worstelen.
donderdag 25 december 2014 om 12:46
Heel veel sterkte lieve meid,
Ik herken het heel goed, als zelf een kop in het zand steker.
Wat je niet uit, bespreekt is er niet
Maar dat het verstikkend is weet ik ook.
Nogmaals sterkte
Ik herken het heel goed, als zelf een kop in het zand steker.
Wat je niet uit, bespreekt is er niet
Maar dat het verstikkend is weet ik ook.
Nogmaals sterkte
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
donderdag 25 december 2014 om 12:54
Dat gevoel is heel herkenbaar. Als ik het niet uit, dan gaat het wel weg. Nou dat werkt dus niet heb ik gemerkt haha. Die tactiek heeft me mijn relatie van acht jaar gekost. Ik had juist het gevoel dat alles beter ging. Daar sta ik nog wel achter trouwens. Ik kan toch iets beter dealen met emoties en ze dus ook uiten (zie dit incident).
Nu doen we overigens weer of er niets aan de hand is. Als mijn vader er niet over wil praten, dan conformeer ik me daar maar naar haha. Eigenlijk moet ik er ook wel weer een beetje om lachen, nu is het weer 'normaal' . Iedereen doet poeslief tegen elkaar. Gelukkig wel kerstgedachte!
Nu doen we overigens weer of er niets aan de hand is. Als mijn vader er niet over wil praten, dan conformeer ik me daar maar naar haha. Eigenlijk moet ik er ook wel weer een beetje om lachen, nu is het weer 'normaal' . Iedereen doet poeslief tegen elkaar. Gelukkig wel kerstgedachte!
donderdag 25 december 2014 om 13:12
Bedankt voor de tip vla-flip. Ik denk dat dat best een goede is 
Zodra we oude herinneringen ophalen, komen er wel emoties bij kijken. Ik denk dat ik dat ga doen. Alleen niet nu, mijn vader moet er wel open voor staan. Anders klapt hij dicht en gaat hij dus van zich af bijten. Ik voel me niet stabiel genoeg om dat nu te incasseren.
Ik heb ook nagedacht over het aanschaffen van het boek 'Pap, vertel eens!' Alleen ik vind dat een beetje eng, emoties zijn lastig haha.
Zodra we oude herinneringen ophalen, komen er wel emoties bij kijken. Ik denk dat ik dat ga doen. Alleen niet nu, mijn vader moet er wel open voor staan. Anders klapt hij dicht en gaat hij dus van zich af bijten. Ik voel me niet stabiel genoeg om dat nu te incasseren. Ik heb ook nagedacht over het aanschaffen van het boek 'Pap, vertel eens!' Alleen ik vind dat een beetje eng, emoties zijn lastig haha.
donderdag 25 december 2014 om 13:18
Herkenbaar.
In mijn familie wordt alles verstopt onder grapjes en sarcasme. Wij zelf vinden dat meestal heel erg zinvol, omdat we er stilzwijgend vanuit gaan dat anderen onze dubbele boodschap wel begrijpen. Behoorlijk onredelijk ben ik inmiddels achter.
In mijn familie wordt alles verstopt onder grapjes en sarcasme. Wij zelf vinden dat meestal heel erg zinvol, omdat we er stilzwijgend vanuit gaan dat anderen onze dubbele boodschap wel begrijpen. Behoorlijk onredelijk ben ik inmiddels achter.
You may say I'm a dreamer, but I'm not the only one.
donderdag 25 december 2014 om 13:23
Hoe ben je daar achter gekomen Nachtzuster?
Wij deden het in het begin ook af met grapjes en elke keer als we slecht nieuws kregen konden we er over praten en voelden we ons echt een hecht gezin. Maar naarmate de tijd verstreek, verdwijnt het verdriet op de achtergrond en gaat het normale leven weer door. En dan sluipt die depressieve sfeer er in.
Wij deden het in het begin ook af met grapjes en elke keer als we slecht nieuws kregen konden we er over praten en voelden we ons echt een hecht gezin. Maar naarmate de tijd verstreek, verdwijnt het verdriet op de achtergrond en gaat het normale leven weer door. En dan sluipt die depressieve sfeer er in.
donderdag 25 december 2014 om 13:29
Ik ben daar achter gekomen, omdat ik merkte dat anderen (o.a. Mijn kinderen) er last van kregen. Ik wil hen niet met hetzelfde probleem opzadelen. Emoties horen bij het leven. Hoe naar en confronterend ook.
Heb er trouwens wel een gekkendokter voor nodig gehad om tot dat inzicht te komen.
Heb er trouwens wel een gekkendokter voor nodig gehad om tot dat inzicht te komen.
You may say I'm a dreamer, but I'm not the only one.
donderdag 25 december 2014 om 13:32
Een gekkendokter is een psycholoog neem ik aan? Daar hoef je echt niet gek voor te wezen hoor. Nare emoties horen inderdaad ook bij het leven, alleen er mee om gaan is nog een struikelblokje haha. Ik heb een boek gelezen die mij enigszins geholpen heeft daar mee. Het liet me inzien dat slechte emoties net zo prima zijn als blije/goede emoties. Het hoort erbij. Ik werd altijd naar van het feit dat ik me slecht voelde. Nu voel ik me gewoon slecht zonder mezelf daar nog voor te veroordelen. Werkte erg goed.
donderdag 25 december 2014 om 14:10
donderdag 25 december 2014 om 14:20
Ja, dat maakt het ook zo ellendig. Ik denk dat ik er wel vrede mee heb. Alleen nu vind ik het zo erg dat de rest van het gezin er zo tegen lijkt te vechten? Als dat logisch klinkt. Ik heb geaccepteerd hoe mijn vader is. Negen van de tien gevallen doen zijn nare, bittere opmerkingen mij niets meer. Hij is zo en ik houd van hem. Maar het wordt moeilijker omdat iedereen zijn kop in het zand steekt.
Ik heb echt het idee dat we ontzettend uit elkaar drijven, terwijl dit ons sterker zou kunnen maken. En dat zou zo mooi zijn. Dan zou ik mijn vader later niet herinneren als een bittere man die van zich af beet, maar als een gewone man, die liefhad en het moeilijk had.
Ik heb echt het idee dat we ontzettend uit elkaar drijven, terwijl dit ons sterker zou kunnen maken. En dat zou zo mooi zijn. Dan zou ik mijn vader later niet herinneren als een bittere man die van zich af beet, maar als een gewone man, die liefhad en het moeilijk had.
donderdag 25 december 2014 om 14:28
quote:tv-icoon schreef op 25 december 2014 @ 14:10:
Iedereen is met zichzelf bezig denk ik en dan is er minder plaats voor liefde.
Dat denk ik absoluut niet.
Het is vaak meer de onmacht, het niet weten hoe te beginnen, hoe te uiten, bang emoties te tonen en bang om de ander waar men heel veel om geeft pijn/ verdriet te doen.
Degene waar je van houdt, wil je immers voor alle vervelende dingen behoeden (maar helaas ben je dat niet altijd bij machte)
Iedereen is met zichzelf bezig denk ik en dan is er minder plaats voor liefde.
Dat denk ik absoluut niet.
Het is vaak meer de onmacht, het niet weten hoe te beginnen, hoe te uiten, bang emoties te tonen en bang om de ander waar men heel veel om geeft pijn/ verdriet te doen.
Degene waar je van houdt, wil je immers voor alle vervelende dingen behoeden (maar helaas ben je dat niet altijd bij machte)
donderdag 25 december 2014 om 14:42
Ja, daar heb je ook wel weer gelijk in vla-flip. Daarom blijft iedereen hier op zijn tenen lopen, omdat je geen beerput wil open trekken. Maar die moet toch een keer open lijkt mij? Dit is niet gezond. Misschien vul ik wel te veel in voor mijn ouders en zus. Zij moeten zelf bepalen hoe zij hiermee om gaan. Alleen dat is een beetje het probleem, ik heb het idee dat zij er niet mee om gaan maar louter struisvogel politiek toepassen. Dan krijg je later van die situaties dat iedereen spijt heeft van dingen die je niet gedaan of gezegd hebt. Maargoed, wie weet vul ik wel teveel in.
donderdag 25 december 2014 om 19:05
En het gesnauw is alweer aangevangen. Ik word er zo verdrietig van. Kerstdagen vallen me erg tegen dit jaar. Weet ook niet zo goed wat ik hiertegen moet doen, behalve incasseren.
Drie vrienden vroegen net hoe het hier was. Ik antwoord met: Niet zo super. En daar?
Vervolgens krijg ik alleen maar kerstverhalen en geen één persoon die even vraagt hoe ik me voel ofzo. Dit is zeurderig slachtoffergedrag, dat realiseer ik me wel. Maar het voelt even zo eenzaam. Gelukkig waait dat snel weer over
Drie vrienden vroegen net hoe het hier was. Ik antwoord met: Niet zo super. En daar?
Vervolgens krijg ik alleen maar kerstverhalen en geen één persoon die even vraagt hoe ik me voel ofzo. Dit is zeurderig slachtoffergedrag, dat realiseer ik me wel. Maar het voelt even zo eenzaam. Gelukkig waait dat snel weer over
donderdag 25 december 2014 om 20:16
Primabella, jouw vader heeft zijn eigen manier van doen en laten, maar dat betekent niet dat jij je maar alles moet laten welgevallen onder mom van feestdagen, live vrede of ocherme arme zieke vader. Wat meer speelruimte is begrijpelijk en menselijk maar jezelf alles laten welgevallen niet. Als uitspraken bij jou over elke grens van billijke gaan, dan is het jouw goed recht om die grens te trekken en blijven trekken. Ook nu, en misschien juist wel nu. Hoe begrijpelijk soms ook dat vader het teveel wordt en hij dat eerder zal uiten waar hij zich veilig voelt, dat maakt het niet terecht. Ook jij hebt jouw proces hierin en grenzen (of zou ze moeten hebben) wat je wel en niet pikt qua omgang. Uitvallen uit onmacht of emoties? Dan ook sorry en niet maar doen alsof het normaal is om geen enkele grens te hoeven respecteren.
Ieder heeft zijn of haar eigen proces en manieren, dat kun je niet even veranderen. Wel kun je, en "moet" je, voor elkaar en naar elkaar grenzen trekken. Soms passen en meten hoe je daar samen een evenwicht vindt die de behoeften en grenzen van beiden recht doet, beide wat water bij de wijn waar nodig. Echter jij maar onbeperkt geven en vader nemen werkt niet. Net zoals het niet zal werken als vader zich zou moeten conformeren naar jouw behoefte van praten, niet dagelijkse gang van zaken etc.
Is het een optie om wat veiliger voor beide te proberen? Door op te schrijven waar jij behoefte aan hebt en waarom, maak je het voor jou minder direct als in een gesprek. Vader kan het lezen en nadenken. Schrijven is veiliger soms voor die generatie, letterlijk wat afstand tussen hemzelf en diegene die hij zijn gevoel laat zien. Wie weet kun je zo wat meer jouw behoefte tot delen aan de orde laten komen maar ook zijn manier van wat afstandelijker niet rechtstreeks delen.
Mijn vader is ook een typisch geval ruwe bolster. Praten, wat is dat? Gevoel, dat is toch die fysieke waarneming? Ietwat gechargeerd maar die insteek. Bij ons zijn de rollen omgedraaid, en is het de eerste en laatste kerst dat we weten dat ik er nu iet meer zal zijn. Hij bedoelt het goed, gunt me alles en doet daar graag alles binnen zijn macht voor maar praten is niet zijn ding. Dat mag. Voor hem werkt het beter om een gesprek met een praktische inslag te beginnen, dus bijv ik wil weten wat jij vindt omdat ik daar rekening mee wil houden in regelen van ditofdat. Maar oom praktisch als dat hij iets moet hebben om bezig te zijn, van post openen naar was vouwen of een bezem hanteren, hij moet een bliksemafleider hebben. Zitten en praten is te pittig, laat staan als onderwerp ook pittig is. Best! Ik snijd dus bewust aan als hij bezig is maar ook met iets waar hij met gedachten niet bij hoeft te zijn. Werkt heel goed, incl desnoods letterlijk een "dat is verstand pap, ik hoor graag even gevoel nu". Komen er geen enorme epistels uit maar voor mij genoeg om te weten dat die 10 woorden er 1000 samenvatten en wat er achter zit.
Veel mensen zijn bang elkaar te kwetsen of belasten met eigen emoties, ziekte etc. Ze willen niet nog meer pijn veroorzaken en dus verzwijgen ze goedbedoeld veel. Dat durven uitspreken kan heel eng zijn, maar ook heel veel opleveren. Wel altijd met respect voor ieders grenzen en "zijn". Jij doet dat ook. Slikt en slikt en slikt maar. Terwijl ik je kan brommen dat vader niet blind is en meer merkt dan jij waarschijnlijk beseft. Durf maar wat te delen. Nu kun je letterlijk immers ook nog.
Vader heeft zijn manier en is zijn goed recht. Net als jouw goed recht is om aan te geven waar jou grens ligt. Dat die grens is om jouw eigen gezondheid en los staat van de ander in een hokje willen proppen zoals jij het liefst zou hebben hoe eea verloopt. Dat zou je immers zelf ook niet prettig vinden en zelf hoor je ook liever waar de grens ligt dan dat de ander zwijgt en op een dag enorm ontploft of instort omdat het hoog opgelopen is. Als dat voor vader niet praten is, verder met de orde van de dag, dan is dat zo. Als je zelf meer kwijt wilt, dan zijn daar allerlei wegen in. Van stoom afblazen op een topic, lotgenotencontact tot wat meer professionele begeleiding zoals bijv van een rouwtherapeut of counseler (dat is niet alleen voor na overlijden maar ook juist voor periodes voorafgaand gedurende ziekte etc). Zo kun je een stuk verdriet delen, zonder rekening te hoeven houden met de ander die er ook een emotioneel belang bij heeft. Draait het puur om jouw behoefte hierin op dat moment. Van ventileren tot vinden van manieren om hier met minder kleerscheuren doorheen te komen.
Ieder heeft zijn of haar eigen proces en manieren, dat kun je niet even veranderen. Wel kun je, en "moet" je, voor elkaar en naar elkaar grenzen trekken. Soms passen en meten hoe je daar samen een evenwicht vindt die de behoeften en grenzen van beiden recht doet, beide wat water bij de wijn waar nodig. Echter jij maar onbeperkt geven en vader nemen werkt niet. Net zoals het niet zal werken als vader zich zou moeten conformeren naar jouw behoefte van praten, niet dagelijkse gang van zaken etc.
Is het een optie om wat veiliger voor beide te proberen? Door op te schrijven waar jij behoefte aan hebt en waarom, maak je het voor jou minder direct als in een gesprek. Vader kan het lezen en nadenken. Schrijven is veiliger soms voor die generatie, letterlijk wat afstand tussen hemzelf en diegene die hij zijn gevoel laat zien. Wie weet kun je zo wat meer jouw behoefte tot delen aan de orde laten komen maar ook zijn manier van wat afstandelijker niet rechtstreeks delen.
Mijn vader is ook een typisch geval ruwe bolster. Praten, wat is dat? Gevoel, dat is toch die fysieke waarneming? Ietwat gechargeerd maar die insteek. Bij ons zijn de rollen omgedraaid, en is het de eerste en laatste kerst dat we weten dat ik er nu iet meer zal zijn. Hij bedoelt het goed, gunt me alles en doet daar graag alles binnen zijn macht voor maar praten is niet zijn ding. Dat mag. Voor hem werkt het beter om een gesprek met een praktische inslag te beginnen, dus bijv ik wil weten wat jij vindt omdat ik daar rekening mee wil houden in regelen van ditofdat. Maar oom praktisch als dat hij iets moet hebben om bezig te zijn, van post openen naar was vouwen of een bezem hanteren, hij moet een bliksemafleider hebben. Zitten en praten is te pittig, laat staan als onderwerp ook pittig is. Best! Ik snijd dus bewust aan als hij bezig is maar ook met iets waar hij met gedachten niet bij hoeft te zijn. Werkt heel goed, incl desnoods letterlijk een "dat is verstand pap, ik hoor graag even gevoel nu". Komen er geen enorme epistels uit maar voor mij genoeg om te weten dat die 10 woorden er 1000 samenvatten en wat er achter zit.
Veel mensen zijn bang elkaar te kwetsen of belasten met eigen emoties, ziekte etc. Ze willen niet nog meer pijn veroorzaken en dus verzwijgen ze goedbedoeld veel. Dat durven uitspreken kan heel eng zijn, maar ook heel veel opleveren. Wel altijd met respect voor ieders grenzen en "zijn". Jij doet dat ook. Slikt en slikt en slikt maar. Terwijl ik je kan brommen dat vader niet blind is en meer merkt dan jij waarschijnlijk beseft. Durf maar wat te delen. Nu kun je letterlijk immers ook nog.
Vader heeft zijn manier en is zijn goed recht. Net als jouw goed recht is om aan te geven waar jou grens ligt. Dat die grens is om jouw eigen gezondheid en los staat van de ander in een hokje willen proppen zoals jij het liefst zou hebben hoe eea verloopt. Dat zou je immers zelf ook niet prettig vinden en zelf hoor je ook liever waar de grens ligt dan dat de ander zwijgt en op een dag enorm ontploft of instort omdat het hoog opgelopen is. Als dat voor vader niet praten is, verder met de orde van de dag, dan is dat zo. Als je zelf meer kwijt wilt, dan zijn daar allerlei wegen in. Van stoom afblazen op een topic, lotgenotencontact tot wat meer professionele begeleiding zoals bijv van een rouwtherapeut of counseler (dat is niet alleen voor na overlijden maar ook juist voor periodes voorafgaand gedurende ziekte etc). Zo kun je een stuk verdriet delen, zonder rekening te hoeven houden met de ander die er ook een emotioneel belang bij heeft. Draait het puur om jouw behoefte hierin op dat moment. Van ventileren tot vinden van manieren om hier met minder kleerscheuren doorheen te komen.
when you wish upon a star...
vrijdag 26 december 2014 om 12:03
Hallo Pixiedust, ik heb even na moeten denken over wat ik hier precies neer ging schrijven. Bedankt voor je uitgebreide reactie.
Je hebt gelijk dat hij niet zomaar over alle grenzen van fatsoen heen kan walsen. Rationeel weet ik dit ook heel goed en ik trek vaak mijn grenzen bij opmerkingen die mij te ver gaan. Dan probeer ik zonder al te veel emotie te reageren met 'dat is een hele onaardige opmerking en nergens voor nodig'. Dat werkt nog wel eens, omdat hij dan inziet dat ik wel gelijk heb. Al gaat dat wel gepaard met gemopper. Mijn vader kijkt erg zwart wit naar de wereld en zijn manier is de juiste. Heel frustrerend vind ik dat. In zijn verhalen kan ik vaak geen enkele nuance ontdekken. Vooral zijn negatieve en bittere instelling steekt mij zo. Dan heb je al niet lang te leven en ik krijg de indruk dat hij er niet eens meer wat van probeert te maken. Dat is wat mij zoveel verdriet doet.
Wat knap dat je zo met je vaders coping manieren om gaat. Daar kunnen wij nog iets van leren. Ik denk ook dat er heel veel zaken zijn die juist nu besproken moeten worden. Nu hij nog helder van geest is en niet (zoveel) pijn heeft. Maar de sfeer is daar niet naar en op de één of andere manier ben ik vaak bang om die beerput open te trekken. Al is dat nu wel minder. Ik begin er vaker over, vraag of hij pijn heeft of moe is of klachten heeft. Soms antwoordt hij normaal en soms met een snauw. Ik probeer hem op mijn manier heel erg te laten zien dat ik van hem houd. Door een aanraking op de schouder, kus voordat ik weer naar huis ga etc. Ik ben soms bang dat hij denkt dat ik niet zo gek op hem ben. Dit komt door omstandigheden van de afgelopen paar jaar. Daarom heb ik het idee dat hij zich zo afzet tegen mijn keuzes en dingen die ik zeg. Ik wil gewoon dat hij weet dat ik onvoorwaardelijk van hem houd. Ook al gedraagt hij zich als een hufter.
Je hebt gelijk, het draait echt even om ventileren bij mensen die geen emotioneel belang hierbij hebben. Ik vind het gewoon zo'n moeilijke situatie om te zien hoe hij zich steeds depressiever en ellendiger gaat voelen. En de rest van de familie hierin mee gezogen wordt. Daarom werkt dit forum heel goed voor me en kan ik gelukkig ook dingen bij vrienden kwijt. Mijn moeder en ik praten er wel over, al vind ik dat soms ook lastig omdat zij er de hele dag in zit. Haar verdriet raakt mij dan weer.
Ik heb jou verhaal ook gelezen pixiedust. Ik kan me herinneren dat je zei dat het niet echt een moedige beslissing vond omdat je geen andere optie had. Ik vind het alsnog heel moedig dat je op een dergelijke manier eigen controle over je lot terug pakt. Ik wens je dan ook een hele mooie laatste kerst toe, voor zover mogelijk.
Je hebt gelijk dat hij niet zomaar over alle grenzen van fatsoen heen kan walsen. Rationeel weet ik dit ook heel goed en ik trek vaak mijn grenzen bij opmerkingen die mij te ver gaan. Dan probeer ik zonder al te veel emotie te reageren met 'dat is een hele onaardige opmerking en nergens voor nodig'. Dat werkt nog wel eens, omdat hij dan inziet dat ik wel gelijk heb. Al gaat dat wel gepaard met gemopper. Mijn vader kijkt erg zwart wit naar de wereld en zijn manier is de juiste. Heel frustrerend vind ik dat. In zijn verhalen kan ik vaak geen enkele nuance ontdekken. Vooral zijn negatieve en bittere instelling steekt mij zo. Dan heb je al niet lang te leven en ik krijg de indruk dat hij er niet eens meer wat van probeert te maken. Dat is wat mij zoveel verdriet doet.
Wat knap dat je zo met je vaders coping manieren om gaat. Daar kunnen wij nog iets van leren. Ik denk ook dat er heel veel zaken zijn die juist nu besproken moeten worden. Nu hij nog helder van geest is en niet (zoveel) pijn heeft. Maar de sfeer is daar niet naar en op de één of andere manier ben ik vaak bang om die beerput open te trekken. Al is dat nu wel minder. Ik begin er vaker over, vraag of hij pijn heeft of moe is of klachten heeft. Soms antwoordt hij normaal en soms met een snauw. Ik probeer hem op mijn manier heel erg te laten zien dat ik van hem houd. Door een aanraking op de schouder, kus voordat ik weer naar huis ga etc. Ik ben soms bang dat hij denkt dat ik niet zo gek op hem ben. Dit komt door omstandigheden van de afgelopen paar jaar. Daarom heb ik het idee dat hij zich zo afzet tegen mijn keuzes en dingen die ik zeg. Ik wil gewoon dat hij weet dat ik onvoorwaardelijk van hem houd. Ook al gedraagt hij zich als een hufter.
Je hebt gelijk, het draait echt even om ventileren bij mensen die geen emotioneel belang hierbij hebben. Ik vind het gewoon zo'n moeilijke situatie om te zien hoe hij zich steeds depressiever en ellendiger gaat voelen. En de rest van de familie hierin mee gezogen wordt. Daarom werkt dit forum heel goed voor me en kan ik gelukkig ook dingen bij vrienden kwijt. Mijn moeder en ik praten er wel over, al vind ik dat soms ook lastig omdat zij er de hele dag in zit. Haar verdriet raakt mij dan weer.
Ik heb jou verhaal ook gelezen pixiedust. Ik kan me herinneren dat je zei dat het niet echt een moedige beslissing vond omdat je geen andere optie had. Ik vind het alsnog heel moedig dat je op een dergelijke manier eigen controle over je lot terug pakt. Ik wens je dan ook een hele mooie laatste kerst toe, voor zover mogelijk.
