Psyche
alle pijlers
(C)PTSS
vrijdag 26 december 2014 om 16:20
In 2012 is bij mij de diagnose CPTSS vastgesteld. Dit was voor mij geen verassing. Had hier zelf ook al aan gedacht. De diagnosestelling was voor mij een bevestiging.
Gelukkig had ik goede mensen om me heen, die me naar de juiste mensen konden doorverwijzen. Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. Daarnaast waren er ook individuele onderdelen. De groepstherapie was soms best zwaar, maar het was ook prettig om mensen te ontmoeten die aan een half woord genoeg hadden. Ik merk dat het voor 'de buitenwereld' niet zichtbaar is. De mensen in mijn directe omgeving zien een vrouw die de boel op orde heeft, werkt en leuke activiteiten doet met haar kind.
De groepstherapie heb ik een halfjaar geleden afgesloten. Ik heb nog wel individuele ondersteuning. Ik merk dat ik behoefte heb aan contact met mensen die aan een half woord genoeg hebben. Een tijdje geleden heb ik met ingeschreven bij een lotgenotenforum, maar ik merk dat die niet helpend is. Ik merk dat binnen dat forum de nadruk teveel ligt op het 'negatieve'. Ik zelf zit juist in de fase van nu en de toekomst. Natuurlijk is het verleden er en hoeft dit niet onder het kleed geschoven te worden, maar er is ook een nu en straks. Graag zou ik met mensen willen delen over hoe er wordt omgegaan met het nu (die vast wordt beïnvloed door toen). Misschien lopen we tegen dezelfde dingen aan en kunnen we elkaar hierin steunen.
Gelukkig had ik goede mensen om me heen, die me naar de juiste mensen konden doorverwijzen. Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. Daarnaast waren er ook individuele onderdelen. De groepstherapie was soms best zwaar, maar het was ook prettig om mensen te ontmoeten die aan een half woord genoeg hadden. Ik merk dat het voor 'de buitenwereld' niet zichtbaar is. De mensen in mijn directe omgeving zien een vrouw die de boel op orde heeft, werkt en leuke activiteiten doet met haar kind.
De groepstherapie heb ik een halfjaar geleden afgesloten. Ik heb nog wel individuele ondersteuning. Ik merk dat ik behoefte heb aan contact met mensen die aan een half woord genoeg hebben. Een tijdje geleden heb ik met ingeschreven bij een lotgenotenforum, maar ik merk dat die niet helpend is. Ik merk dat binnen dat forum de nadruk teveel ligt op het 'negatieve'. Ik zelf zit juist in de fase van nu en de toekomst. Natuurlijk is het verleden er en hoeft dit niet onder het kleed geschoven te worden, maar er is ook een nu en straks. Graag zou ik met mensen willen delen over hoe er wordt omgegaan met het nu (die vast wordt beïnvloed door toen). Misschien lopen we tegen dezelfde dingen aan en kunnen we elkaar hierin steunen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 27 december 2014 om 15:38
Dat vind ik ook een groot nadeel aan groepstherapie. Veel mensen die een soort strijd aangaan wie er het ergste aan toe is en wie de ergste klachten heeft. Zo erg blijven hangen in het verleden terwijl ik juist door wil en zoals ik het lees, jullie allemaal ook! Daarom twijfel ik erg om bij het trtc in groepstherapie te gaan omdat ik nu niet veel klachten heb.
En welkom LeolaMarie!
En welkom LeolaMarie!
zaterdag 27 december 2014 om 15:56
Wat ik fijn vond bij het TRTC waar ik groepstherapie heb gehad, is dat het proces goed werd 'bewaakt'. Zo was er wel ruimte om ervaringen van het nu te delen, maar wanneer iemand te gedetailleerd wilde vertellen over vroeger, werd er gezegd; 'dit is meer voor je individuele gesprekken met je mentor of psychotherapeut'. Weet niet zo heel goed hoe ik het kan uitleggen, maar ik vond wel dat dit goed werd begeleid. Lastig waren soms de pauze momenten, tussen de onderdelen door. Niet iedereen voelde even goed aan wat pauze onderwerpen waren zeg maar.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 27 december 2014 om 16:16
quote:skyler90 schreef op 27 december 2014 @ 15:38:
Dat vind ik ook een groot nadeel aan groepstherapie. Veel mensen die een soort strijd aangaan wie er het ergste aan toe is en wie de ergste klachten heeft. Zo erg blijven hangen in het verleden terwijl ik juist door wil en zoals ik het lees, jullie allemaal ook! Daarom twijfel ik erg om bij het trtc in groepstherapie te gaan omdat ik nu niet veel klachten heb.
En welkom LeolaMarie!
Dankje,
Ik kan je aanraden om wel die groepstherapie af te ronden. In het begin was ik er erg negatief over en als ik thuis kwam ging ik direct naar bed. Ik was dan de rest van de dag van de kaart. Soms duurde het bij mij 1 week voor dat ik weer mijn eigen zelf was... Maar nu begint de therapie bij mij aan te slaan.
Het moeilijke vind ik emoties, ik heb ze jaren lang niet gevoeld en doe mijn best om ze te voelen en te uiten. Maar het is erg lastig. Ik zal wel klinken als een psychopaat maar dat is niet hoor... Dat is al goed onderzocht!
Zijn er meerdere mensen die na de therapie echt uit geput zijn? En hoe gaan jullie daar mee om?
Dat vind ik ook een groot nadeel aan groepstherapie. Veel mensen die een soort strijd aangaan wie er het ergste aan toe is en wie de ergste klachten heeft. Zo erg blijven hangen in het verleden terwijl ik juist door wil en zoals ik het lees, jullie allemaal ook! Daarom twijfel ik erg om bij het trtc in groepstherapie te gaan omdat ik nu niet veel klachten heb.
En welkom LeolaMarie!
Dankje,
Ik kan je aanraden om wel die groepstherapie af te ronden. In het begin was ik er erg negatief over en als ik thuis kwam ging ik direct naar bed. Ik was dan de rest van de dag van de kaart. Soms duurde het bij mij 1 week voor dat ik weer mijn eigen zelf was... Maar nu begint de therapie bij mij aan te slaan.
Het moeilijke vind ik emoties, ik heb ze jaren lang niet gevoeld en doe mijn best om ze te voelen en te uiten. Maar het is erg lastig. Ik zal wel klinken als een psychopaat maar dat is niet hoor... Dat is al goed onderzocht!
Zijn er meerdere mensen die na de therapie echt uit geput zijn? En hoe gaan jullie daar mee om?
life is to celebrate
zaterdag 27 december 2014 om 16:32
quote:LeolaMarie schreef op 27 december 2014 @ 16:16:
[...]
Dankje,
Ik kan je aanraden om wel die groepstherapie af te ronden. In het begin was ik er erg negatief over en als ik thuis kwam ging ik direct naar bed. Ik was dan de rest van de dag van de kaart. Soms duurde het bij mij 1 week voor dat ik weer mijn eigen zelf was... Maar nu begint de therapie bij mij aan te slaan.
Het moeilijke vind ik emoties, ik heb ze jaren lang niet gevoeld en doe mijn best om ze te voelen en te uiten. Maar het is erg lastig. Ik zal wel klinken als een psychopaat maar dat is niet hoor... Dat is al goed onderzocht!
* Als een psychopaat...? Nee hoor. Is het niet 'gewoon' je overlevingsmechanisme geweest? Volgens mij kost het iedereen die dit mechanisme loos leert laten energie.
Zijn er meerdere mensen die na de therapie echt uit geput zijn? En hoe gaan jullie daar mee om?
* Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. In het begin vond ik dit lastig en koste het inderdaad bergen energie. Naast de therapie ben ik blijven werken. Dat gaf me weer energie. Ook al heb ik een lange periode maar een paar uurtjes per dag gewerkt, het hielp me wel om 'in het ritme van de dag' te blijven.
Het heeft denk ik wel een half jaar geduurd voordat ik me echt kon 'overgeven' aan de groepstherapie en mijn weerstanden kon los laten. Ik ben erg blij dat ik het heb gedaan. Het heeft me veel gebracht. Het is voor mij ook een goede basis geweest om veel uit de SE te halen.
[...]
Dankje,
Ik kan je aanraden om wel die groepstherapie af te ronden. In het begin was ik er erg negatief over en als ik thuis kwam ging ik direct naar bed. Ik was dan de rest van de dag van de kaart. Soms duurde het bij mij 1 week voor dat ik weer mijn eigen zelf was... Maar nu begint de therapie bij mij aan te slaan.
Het moeilijke vind ik emoties, ik heb ze jaren lang niet gevoeld en doe mijn best om ze te voelen en te uiten. Maar het is erg lastig. Ik zal wel klinken als een psychopaat maar dat is niet hoor... Dat is al goed onderzocht!
* Als een psychopaat...? Nee hoor. Is het niet 'gewoon' je overlevingsmechanisme geweest? Volgens mij kost het iedereen die dit mechanisme loos leert laten energie.
Zijn er meerdere mensen die na de therapie echt uit geput zijn? En hoe gaan jullie daar mee om?
* Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. In het begin vond ik dit lastig en koste het inderdaad bergen energie. Naast de therapie ben ik blijven werken. Dat gaf me weer energie. Ook al heb ik een lange periode maar een paar uurtjes per dag gewerkt, het hielp me wel om 'in het ritme van de dag' te blijven.
Het heeft denk ik wel een half jaar geduurd voordat ik me echt kon 'overgeven' aan de groepstherapie en mijn weerstanden kon los laten. Ik ben erg blij dat ik het heb gedaan. Het heeft me veel gebracht. Het is voor mij ook een goede basis geweest om veel uit de SE te halen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 27 december 2014 om 17:06
Ik heb chronisch ptss sinds heel jong, ik had al last van de symptomen toen ik 8 jaar oud was, ik ben nu 40. Dat wist niemand en ik ben niet behandeld. Pas toen ik 20 was, kwam ik erachter dat het een naam had waar ik last van had.
Ik heb altijd gewoon gewerkt en gestudeerd en niemand wist van mijn problemen behalve mijn vriend. Ik vind het wel lastig om te vertellen hoe het mij vergaan is want je zou kunnen gaan denken dat dat jouw voorland wordt. Iedereen is anders en heeft bv een andere draagkracht en draaglast. Als de draaglast groter wordt of de draagkracht kleiner, krijg je natuurlijk problemen. Maar hoe dat verloopt in iemands leven, valt lastig te voorspellen. Ik oordeel nooit over of iemand wel/niet werkt want het leven is een hele persoonlijke ervaring. Dus ik wil wel vertellen hoe het mij is vergaan maar dat wil dus niet zeggen dat jij hetzelfde mee gaat maken.
Ik heb dus altijd gewerkt, fulltime, ik heb geen kinderen. En ik stak veel energie in mijn werk. Ik heb een vwo diploma maar studeren hield ik nooit lang vol door depressies dus deed ik ongeschoold werk in winkels, supermarkten ed dus ik verveelde me al snel en werd dan de vliegende assistente van mijn baas/teamleider. Ik deed veel extra taken. Maar na een tijdje, werd ik dan weer depressief. Ik kon niet op mijn niveau funktioneren en dat stompte me af. Bovendien had ik naast het werk weinig energie over om leuke dingen te doen. Ik worstelde elke dag met flashbacks, angstaanvallen en paniekaanvallen had ik toen veel vaker. Ik werkte dan wel onder mijn opleidingsniveau maar toch was ik mezelf aan het overvragen. Maar daar was ik me niet bewust van.
Toen ik 20 was, werden mijn klachten zo heftig dat ik naar de hulpverlening stapte. Bij het riagg, dat heet nu ggz, heb ik toen twee lange intake gesprekken gehad bij een eerstelijns psycholoog, die een DSM voor me maakte. Die heb ik toen niet ingezien. Dat komt omdat ze me aanraadden na de intake om in dagbehandeling te gaan. Dat ging alleen niet want ze wilden dat ik vijf dagen in de week kwam, de hele dag, en ik had een baan. Mijn vriend studeerde en ik was kostwinner. Het is niet eens in me opgekomen dat ik me ziek had kunnen melden. Ik kom uit het arbeidersmilieu en werken mot. Tenzij het echt niet gaat en dat was niet zo. Nu ik daarop terugkijk, weet ik dat ik gedragen werd door mijn jeugdige energie. En als ik depressief was, vroeg ik niet om hulp want dan wilde ik met niemand iets te maken hebben. Ik heb ze nog gevraagd of ik niet gewoon wekelijks gesprekstherapie kon krijgen maar daarvoor was mijn problematiek te ernstig. Dus ging ik verder met mijn leven, zonder hulp, hoe moeilijk dat soms ook was.
Toen ik 25 was, ging ik onder contract van het olvg verpleegkunde studeren. Ik had er veel zin in en men dacht ook dat het vak prima bij me zou passen. Ik haalde goeie cijfers en maakte vrienden. En toen kwam het einde van het studiejaar. De druk nam toe en dat bleek ik niet aan te kunnen. Ik werd heel depressief. Ik weet nu dat dat bij mij altijd zo gaat. Als de druk toeneemt, ga ik slechter functioneren. Maar dat vertelde ik aan niemand en ik kon het goed verbergen. Toen bedacht ik me dat er een psycholoog 5 jaar daarvoor een diagnose had gemaakt en die ben ik op gaan halen. Toen pas zag ik zwart op wit dat ik aan ptss lijdt.
Toch heb ik altijd alleen medicatie gebruikt en heb alleen 1,5 jaar therapie gehad toen ik 16 was, omdat ik niet meer thuis kon wonen door de problemen met mijn stiefvader, die me jarenlang misbruikt en mishandelt heeft. Door die therapie heb ik leren praten over mijn problemen met anderen, wat me erg geholpen heeft. Ik kroop erdoor uit mijn schulp. Ik heb wel vaker gezocht naar vrijgevestigde psychologen maar kon mijn weg niet vinden in hulpverlenersland. En tijdens een depressie kwam ik erachter dat ik blij wordt als ik andere mensen kan helpen. Dus toen besloot ik zelf begeleider te worden. If you can't beat them, join them!
Dat was het beste idee wat ik ooit heb gehad in mijn leven. Ik ging weer werken, na 2 jaar afwezigheid was het erg moeilijk om aan werk te komen. Uiteindelijk lukte dat toch en had ik mijn droom al, een baan als begeleider. En ik deed de sph duaal erbij. Die 3,5 jaar waren de mooiste jaren van mijn leven! Ik haalde geweldige cijfers, maakte vrienden en deed het goed op het werk. Ik werkte als een paard. Nachten haalde ik door om verslagen af te maken. Het was een achtbaan maar ik voelde me heel sterk. Ik vertelde nog steeds niemand over mijn eigen problemen. En ik ging weer extra taken aannemen. Stiekem hoopte ik dat die depressies bij mijn jeugd hoorden. Maar toen kwam het laatste schooljaar. En ik stortte in. Weg school, weg werk, weg droom. Zou je zeggen. En toch is dat niet helemaal waar.
Ik viel in een zwart gat en ben zelfs even licht psychotisch geweest. Dat wil zeggen, ik heb drie dagen op de bank gezeten en ik schreeuwde/huilde aan 1 stuk door. Ik kan me er niet veel meer van herinneren maar mijn vriend heeft me naar de huisarts gesleept waar ik venlafaxine, oxazepam en temaxepam meekreeg. En de mededeling dat ze niet verwachtte dat ik daar ooit nog mee zou kunnen stoppen. Na 2 jaar ziek te zijn geweest, moest ik worden gekeurd en toen werd ik nader onderzocht op psychopathologie. Nou, ik bleek iets meer problemen te hebben dan ik dacht. Chronisch ptss, chronisch depressieve stoornis, gegeneraliseerde angststoornis en een paniekstoornis. De afgelopen 8 jaar waren zwaar. Maar gaf wel genoeg tijd om na te denken.
Het is de combinatie van mijn persoonlijkheid met mijn stoornissen waarom het elke keer mis bleef gaan met werken. En ik heb op het moment dat het echt nodig was, aan niemand hulp gevraagd. Ik ben zonder opgave van reden gestopt met de sph. Nooit een gesprek gehad met een studiebegeleider. Waarvoor, ik deed het toch prima? Nu weet ik wel beter. Ik nam steeds veel te veel hooi op mijn vork. Ik was aan het compenseren voor mijn nare jeugd, iedereen moest blij met me zijn en daarom werkte ik mezelf over de kop.
Toch ben ik blij dat het is gegaan zoals het is gegaan. Omdat ik de sph heb gedaan, kan ik nu mezelf veel beter helpen met mijn problemen. Ik heb eindelijk inzicht gekregen over het hoe en waarom van mijn jeugd. Veel vragen die ik had, heb ik zelf kunnen beantwoorden. Omdat ik begeleider ben geweest, weet ik wat ik tegen mezelf moet zeggen als ik een slechte dag heb. Het is het beste stukje van mezelf wat ik heb ontwikkeld en heb laten groeien door die opleiding te doen. Nu kan ik nog steeds mijn droom najagen, mensen helpen. Maar dan via internet. Ik heb de vaardigheid niet verleerd en er zijn zat mensen die goeie raad kunnen gebruiken. Dus dat doe ik nu. En ik ben gelukkig, echt waar. Ja, ik heb nog steeds nachtmerries, depressies, angsten maar ik ben heel goed geworden in hoe daarmee om te gaan. Ik kan voor mezelf en mijn vriend en huisdieren zorgen. Ik kan alleen niet meer werken. Dat wordt weer een drama. Ik had altijd al een knipperlichtrelatie met de arbeidsmarkt en die hebben meestal geen toekomst. Toch draag ik mijn steentje bij aan de samenleving op verschillende manieren. Daar word ik blij van, nuttig zijn. Ik wil nu geen therapeut omdat ik de boel zelf weer op de rails heb gekregen en er nu relatieve rust is. Daar wil ik nog even van genieten. Waarschijnlijk zal ik ooit wel een therapeut willen maar dat zien we dan wel weer. Mijn vriend bleek ook een chronische psychische stoornis te hebben, een bipolaire stoornis. Die is nu ook afgekeurd na jaren worstelen. We lijken erg op elkaar, hij heeft hbo verpleegkunde bijna afgemaakt dus hij zorgt erg goed voor me. En ik voor hem.
Ik heb er geen spijt van dat ik niet in dagbehandeling ben gegaan toen ik 20 was want dan had ik niet zoveel jaren kunnen werken en studeren. En dan was ik waarschijnlijk niet de sph gaan doen. Alles gebeurt met een reden, weet ik nu. Ik heb veel problemen maar ook veel meegekregen. Redelijk iq en eq, goed geschoold, communicatieve vaardigheden goed. Dat kan niet iedereen zeggen. Count your blessings en dat zijn er meer dan je denkt. Geboren worden in Nederland is ook een zegen voor iemand zoals ik.
En ik heb geaccepteerd wie ik ben, met al mijn stoornissen en ik hou van mezelf. Niet alles wat stuk is, hoeft gerepareerd te worden. Het leven is vaak minder maakbaar dan we hopen. Dus ik ben een beetje tegendraads, ik hoop niet meer op genezing of zelfs verbetering. Ik ben blij als mijn leven een tijdje zo blijft want ik voel me sterk. Een therapeut zou ik alleen willen als mijn symptomen verergeren en ik de dingen die ik nu doe, niet meer kan doen. Want een therapeut kan je niet vertellen hoe je moet leven. Dat is vooral veel trial and error en uithuilen en overnieuw beginnen. Ik raad het anderen wel aan om naar een therapeut want je moet er zelf achter komen wat voor jou werkt. Maar hang niet teveel aan zijn/haar lippen. Ga zelf aan de slag om erachter te komen hoe om te gaan met je problemen. Bewegen en buiten zijn, helpt tegen depressie. Een dagstructuur aanhouden ook. Dat soort praktische dingen hebben mij meer geholpen dan praten over mijn trauma's. Die gaan niet weg door erover te praten, helaas.
Het hebben van een sociale omgeving die hulp en steun kan bieden is belangrijk dus zorg dat je lieve mensen niet wegjaagt. Ik heb mijn vriend, mijn rots, en forums zoals deze. Het is dan wel internet maar ik voel me erg gesteund en positief gemotiveerd door mensen hier.
Laat niemand je vertellen dat je minder bent of kunt omdat je een stoornis hebt en doe wat jij wilt doen in het leven. Dat heb ik ook gedaan en heb nergens spijt van. Nou lang verhaal, ik hoop dat je er wat aan hebt. Veel sterkte iig en hou je koppie op he.
Ik heb altijd gewoon gewerkt en gestudeerd en niemand wist van mijn problemen behalve mijn vriend. Ik vind het wel lastig om te vertellen hoe het mij vergaan is want je zou kunnen gaan denken dat dat jouw voorland wordt. Iedereen is anders en heeft bv een andere draagkracht en draaglast. Als de draaglast groter wordt of de draagkracht kleiner, krijg je natuurlijk problemen. Maar hoe dat verloopt in iemands leven, valt lastig te voorspellen. Ik oordeel nooit over of iemand wel/niet werkt want het leven is een hele persoonlijke ervaring. Dus ik wil wel vertellen hoe het mij is vergaan maar dat wil dus niet zeggen dat jij hetzelfde mee gaat maken.
Ik heb dus altijd gewerkt, fulltime, ik heb geen kinderen. En ik stak veel energie in mijn werk. Ik heb een vwo diploma maar studeren hield ik nooit lang vol door depressies dus deed ik ongeschoold werk in winkels, supermarkten ed dus ik verveelde me al snel en werd dan de vliegende assistente van mijn baas/teamleider. Ik deed veel extra taken. Maar na een tijdje, werd ik dan weer depressief. Ik kon niet op mijn niveau funktioneren en dat stompte me af. Bovendien had ik naast het werk weinig energie over om leuke dingen te doen. Ik worstelde elke dag met flashbacks, angstaanvallen en paniekaanvallen had ik toen veel vaker. Ik werkte dan wel onder mijn opleidingsniveau maar toch was ik mezelf aan het overvragen. Maar daar was ik me niet bewust van.
Toen ik 20 was, werden mijn klachten zo heftig dat ik naar de hulpverlening stapte. Bij het riagg, dat heet nu ggz, heb ik toen twee lange intake gesprekken gehad bij een eerstelijns psycholoog, die een DSM voor me maakte. Die heb ik toen niet ingezien. Dat komt omdat ze me aanraadden na de intake om in dagbehandeling te gaan. Dat ging alleen niet want ze wilden dat ik vijf dagen in de week kwam, de hele dag, en ik had een baan. Mijn vriend studeerde en ik was kostwinner. Het is niet eens in me opgekomen dat ik me ziek had kunnen melden. Ik kom uit het arbeidersmilieu en werken mot. Tenzij het echt niet gaat en dat was niet zo. Nu ik daarop terugkijk, weet ik dat ik gedragen werd door mijn jeugdige energie. En als ik depressief was, vroeg ik niet om hulp want dan wilde ik met niemand iets te maken hebben. Ik heb ze nog gevraagd of ik niet gewoon wekelijks gesprekstherapie kon krijgen maar daarvoor was mijn problematiek te ernstig. Dus ging ik verder met mijn leven, zonder hulp, hoe moeilijk dat soms ook was.
Toen ik 25 was, ging ik onder contract van het olvg verpleegkunde studeren. Ik had er veel zin in en men dacht ook dat het vak prima bij me zou passen. Ik haalde goeie cijfers en maakte vrienden. En toen kwam het einde van het studiejaar. De druk nam toe en dat bleek ik niet aan te kunnen. Ik werd heel depressief. Ik weet nu dat dat bij mij altijd zo gaat. Als de druk toeneemt, ga ik slechter functioneren. Maar dat vertelde ik aan niemand en ik kon het goed verbergen. Toen bedacht ik me dat er een psycholoog 5 jaar daarvoor een diagnose had gemaakt en die ben ik op gaan halen. Toen pas zag ik zwart op wit dat ik aan ptss lijdt.
Toch heb ik altijd alleen medicatie gebruikt en heb alleen 1,5 jaar therapie gehad toen ik 16 was, omdat ik niet meer thuis kon wonen door de problemen met mijn stiefvader, die me jarenlang misbruikt en mishandelt heeft. Door die therapie heb ik leren praten over mijn problemen met anderen, wat me erg geholpen heeft. Ik kroop erdoor uit mijn schulp. Ik heb wel vaker gezocht naar vrijgevestigde psychologen maar kon mijn weg niet vinden in hulpverlenersland. En tijdens een depressie kwam ik erachter dat ik blij wordt als ik andere mensen kan helpen. Dus toen besloot ik zelf begeleider te worden. If you can't beat them, join them!
Dat was het beste idee wat ik ooit heb gehad in mijn leven. Ik ging weer werken, na 2 jaar afwezigheid was het erg moeilijk om aan werk te komen. Uiteindelijk lukte dat toch en had ik mijn droom al, een baan als begeleider. En ik deed de sph duaal erbij. Die 3,5 jaar waren de mooiste jaren van mijn leven! Ik haalde geweldige cijfers, maakte vrienden en deed het goed op het werk. Ik werkte als een paard. Nachten haalde ik door om verslagen af te maken. Het was een achtbaan maar ik voelde me heel sterk. Ik vertelde nog steeds niemand over mijn eigen problemen. En ik ging weer extra taken aannemen. Stiekem hoopte ik dat die depressies bij mijn jeugd hoorden. Maar toen kwam het laatste schooljaar. En ik stortte in. Weg school, weg werk, weg droom. Zou je zeggen. En toch is dat niet helemaal waar.
Ik viel in een zwart gat en ben zelfs even licht psychotisch geweest. Dat wil zeggen, ik heb drie dagen op de bank gezeten en ik schreeuwde/huilde aan 1 stuk door. Ik kan me er niet veel meer van herinneren maar mijn vriend heeft me naar de huisarts gesleept waar ik venlafaxine, oxazepam en temaxepam meekreeg. En de mededeling dat ze niet verwachtte dat ik daar ooit nog mee zou kunnen stoppen. Na 2 jaar ziek te zijn geweest, moest ik worden gekeurd en toen werd ik nader onderzocht op psychopathologie. Nou, ik bleek iets meer problemen te hebben dan ik dacht. Chronisch ptss, chronisch depressieve stoornis, gegeneraliseerde angststoornis en een paniekstoornis. De afgelopen 8 jaar waren zwaar. Maar gaf wel genoeg tijd om na te denken.
Het is de combinatie van mijn persoonlijkheid met mijn stoornissen waarom het elke keer mis bleef gaan met werken. En ik heb op het moment dat het echt nodig was, aan niemand hulp gevraagd. Ik ben zonder opgave van reden gestopt met de sph. Nooit een gesprek gehad met een studiebegeleider. Waarvoor, ik deed het toch prima? Nu weet ik wel beter. Ik nam steeds veel te veel hooi op mijn vork. Ik was aan het compenseren voor mijn nare jeugd, iedereen moest blij met me zijn en daarom werkte ik mezelf over de kop.
Toch ben ik blij dat het is gegaan zoals het is gegaan. Omdat ik de sph heb gedaan, kan ik nu mezelf veel beter helpen met mijn problemen. Ik heb eindelijk inzicht gekregen over het hoe en waarom van mijn jeugd. Veel vragen die ik had, heb ik zelf kunnen beantwoorden. Omdat ik begeleider ben geweest, weet ik wat ik tegen mezelf moet zeggen als ik een slechte dag heb. Het is het beste stukje van mezelf wat ik heb ontwikkeld en heb laten groeien door die opleiding te doen. Nu kan ik nog steeds mijn droom najagen, mensen helpen. Maar dan via internet. Ik heb de vaardigheid niet verleerd en er zijn zat mensen die goeie raad kunnen gebruiken. Dus dat doe ik nu. En ik ben gelukkig, echt waar. Ja, ik heb nog steeds nachtmerries, depressies, angsten maar ik ben heel goed geworden in hoe daarmee om te gaan. Ik kan voor mezelf en mijn vriend en huisdieren zorgen. Ik kan alleen niet meer werken. Dat wordt weer een drama. Ik had altijd al een knipperlichtrelatie met de arbeidsmarkt en die hebben meestal geen toekomst. Toch draag ik mijn steentje bij aan de samenleving op verschillende manieren. Daar word ik blij van, nuttig zijn. Ik wil nu geen therapeut omdat ik de boel zelf weer op de rails heb gekregen en er nu relatieve rust is. Daar wil ik nog even van genieten. Waarschijnlijk zal ik ooit wel een therapeut willen maar dat zien we dan wel weer. Mijn vriend bleek ook een chronische psychische stoornis te hebben, een bipolaire stoornis. Die is nu ook afgekeurd na jaren worstelen. We lijken erg op elkaar, hij heeft hbo verpleegkunde bijna afgemaakt dus hij zorgt erg goed voor me. En ik voor hem.
Ik heb er geen spijt van dat ik niet in dagbehandeling ben gegaan toen ik 20 was want dan had ik niet zoveel jaren kunnen werken en studeren. En dan was ik waarschijnlijk niet de sph gaan doen. Alles gebeurt met een reden, weet ik nu. Ik heb veel problemen maar ook veel meegekregen. Redelijk iq en eq, goed geschoold, communicatieve vaardigheden goed. Dat kan niet iedereen zeggen. Count your blessings en dat zijn er meer dan je denkt. Geboren worden in Nederland is ook een zegen voor iemand zoals ik.
En ik heb geaccepteerd wie ik ben, met al mijn stoornissen en ik hou van mezelf. Niet alles wat stuk is, hoeft gerepareerd te worden. Het leven is vaak minder maakbaar dan we hopen. Dus ik ben een beetje tegendraads, ik hoop niet meer op genezing of zelfs verbetering. Ik ben blij als mijn leven een tijdje zo blijft want ik voel me sterk. Een therapeut zou ik alleen willen als mijn symptomen verergeren en ik de dingen die ik nu doe, niet meer kan doen. Want een therapeut kan je niet vertellen hoe je moet leven. Dat is vooral veel trial and error en uithuilen en overnieuw beginnen. Ik raad het anderen wel aan om naar een therapeut want je moet er zelf achter komen wat voor jou werkt. Maar hang niet teveel aan zijn/haar lippen. Ga zelf aan de slag om erachter te komen hoe om te gaan met je problemen. Bewegen en buiten zijn, helpt tegen depressie. Een dagstructuur aanhouden ook. Dat soort praktische dingen hebben mij meer geholpen dan praten over mijn trauma's. Die gaan niet weg door erover te praten, helaas.
Het hebben van een sociale omgeving die hulp en steun kan bieden is belangrijk dus zorg dat je lieve mensen niet wegjaagt. Ik heb mijn vriend, mijn rots, en forums zoals deze. Het is dan wel internet maar ik voel me erg gesteund en positief gemotiveerd door mensen hier.
Laat niemand je vertellen dat je minder bent of kunt omdat je een stoornis hebt en doe wat jij wilt doen in het leven. Dat heb ik ook gedaan en heb nergens spijt van. Nou lang verhaal, ik hoop dat je er wat aan hebt. Veel sterkte iig en hou je koppie op he.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zaterdag 27 december 2014 om 17:30
Gladoortje, wat een ontzettend lang verhaal heb je willen delen. Dank daarvoor. Ja iedereen zoekt zijn/haar eigen weg om ermee om te gaan. Ik heb ook SPH gedaan. Ik ben in 2000 afgestudeerd en heb ruim tien jaar in de kinder-&jeugdpsychiatrie gewerkt. Ook ik heb via die weg mezelf op de rails weten te houden. Toch verbaasde het me niet dat er in 2012 cptss werd gediagnostiseerd. Dat wist ik zelf eigenlijk al. De druppel die de emmer bij deed overlopen was mijn scheiding (in 2012). Voor mijn gevoel viel mijn hele basis toen weg. Ik ben bijna 40 jaar en heb een relatie van ruim 18 jaar gehad. Die relatie was ook mijn basis.
Het is goed dat jij de wegen hebt gekozen en kiest die voor jou passend zijn. Het doet me goed te lezen dat je je prettig voelt in het leven.
Voor mij zijn vooral de non-verbale therapieën helpend. Zoals creatieve therapie en PMT. Beide heb ik gehad en ik heb er veel aan gehad. Ik ben nu SE aan het afronden. Voor mij is dit enorm helpend geweest. Ik voel me de laatste maande erg prettig, kan me goed ontspannen, slaap weer goed en heb er zin in om nieuwe mensen te leren kennen/ontmoeten.
Sinds 2009 ben ik werkzaam in het onderwijs. Ik coach docenten die les geven aan leerlingen met een psychiatrische problematiek en/of gedragsproblemen. Begin dit schooljaar ben ik op drie nieuwe scholen gestart en het is nog steeds erg leuk. Werk sinds dit schooljaar ook weer 32 uur (heb anderhalf jaar minder gewerkt). Ik ben dus ook erg blij met de wegen die ik gekozen heb.
Ik voel me zeker niet minder dan anderen vanwege mijn cptss.
Nogmaals bedankt voor het delen van je verhaal.
Het is goed dat jij de wegen hebt gekozen en kiest die voor jou passend zijn. Het doet me goed te lezen dat je je prettig voelt in het leven.
Voor mij zijn vooral de non-verbale therapieën helpend. Zoals creatieve therapie en PMT. Beide heb ik gehad en ik heb er veel aan gehad. Ik ben nu SE aan het afronden. Voor mij is dit enorm helpend geweest. Ik voel me de laatste maande erg prettig, kan me goed ontspannen, slaap weer goed en heb er zin in om nieuwe mensen te leren kennen/ontmoeten.
Sinds 2009 ben ik werkzaam in het onderwijs. Ik coach docenten die les geven aan leerlingen met een psychiatrische problematiek en/of gedragsproblemen. Begin dit schooljaar ben ik op drie nieuwe scholen gestart en het is nog steeds erg leuk. Werk sinds dit schooljaar ook weer 32 uur (heb anderhalf jaar minder gewerkt). Ik ben dus ook erg blij met de wegen die ik gekozen heb.
Ik voel me zeker niet minder dan anderen vanwege mijn cptss.
Nogmaals bedankt voor het delen van je verhaal.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 27 december 2014 om 19:31
Wat een mooie baan heb je dan zeg! Geweldig dat je dat kunt en dat de therapie helpt. Ik denk dat ik zelf ook beter zou omgaan met non verbale therapie. Ik uit mezelf ook makkelijk in het creatieve en heb daar nu ook tijd en ruimte in mijn hoofd voor. Ik knutsel wat af en schilder sinds kort mijn huisdieren, in acryl. Dan kan ik me echt ontspannen en dat helpt om positief te denken. Als het dan lukt, ben ik zo trots.
Ik herken wel wat je vertelde dat op lotgenotenforums de nadruk ligt op andere dingen dan waar ik het over wil hebben. Ik vertel liever wat wel gelukt is in mijn leven en daar ben ik best trots op. En het leven zelf, dat is mijn interesse. Je moet wel leven, alle hulpmiddelen die er zijn, zijn er wat mij betreft om het leven mogelijk te maken. Wat voor medicatie je gebruikt of welke therapie je volgt, is zo persoonlijk. Je kunt wel ervaringen uitwisselen natuurlijk maar wat voor de een werkt, doet niks voor de ander. Ik hoor liever hoe het mensen lukt om dingen te ondernemen in hun leven. Die stoornissen zie ik niet als mijn identiteit maar als een vervelende bijzaak die altijd probeert hoofdzaak te worden. Dat wil ik niet want dan kan ik niet leven. Dus ik snap wat je zegt dat de mensen de nadruk teveel op het negatieve leggen. Mensen steunen elkaar wel maar ik ben dan bang om te vertellen hoe trots ik ben op wat ik heb bereikt. Want sommigen hebben veel opnames meegemaakt en hebben nooit kunnen werken en dan heb ik het idee dat mijn trotsheid hen kwetst. Ik was er ook snel weg. Wel heb ik mijn verhaal op laten nemen in een soort databank van verhalen van mensen die sexueel misbruikt zijn. Als het goed is, staat dat er nu nog. Dat vond ik wel een goed idee, het kan mensen inspireren om iets moois van hun leven te maken ondanks wat ze hebben meegemaakt.
Maar ieder zijn/haar levenspad, ik weet dat ieders levenspad uniek is. Ik kan niemand aanraden om het op mijn manier te doen want het was een bobbelige weg. Maar toch heeft het goed uitgepakt voor mij.
Ik herken wel wat je vertelde dat op lotgenotenforums de nadruk ligt op andere dingen dan waar ik het over wil hebben. Ik vertel liever wat wel gelukt is in mijn leven en daar ben ik best trots op. En het leven zelf, dat is mijn interesse. Je moet wel leven, alle hulpmiddelen die er zijn, zijn er wat mij betreft om het leven mogelijk te maken. Wat voor medicatie je gebruikt of welke therapie je volgt, is zo persoonlijk. Je kunt wel ervaringen uitwisselen natuurlijk maar wat voor de een werkt, doet niks voor de ander. Ik hoor liever hoe het mensen lukt om dingen te ondernemen in hun leven. Die stoornissen zie ik niet als mijn identiteit maar als een vervelende bijzaak die altijd probeert hoofdzaak te worden. Dat wil ik niet want dan kan ik niet leven. Dus ik snap wat je zegt dat de mensen de nadruk teveel op het negatieve leggen. Mensen steunen elkaar wel maar ik ben dan bang om te vertellen hoe trots ik ben op wat ik heb bereikt. Want sommigen hebben veel opnames meegemaakt en hebben nooit kunnen werken en dan heb ik het idee dat mijn trotsheid hen kwetst. Ik was er ook snel weg. Wel heb ik mijn verhaal op laten nemen in een soort databank van verhalen van mensen die sexueel misbruikt zijn. Als het goed is, staat dat er nu nog. Dat vond ik wel een goed idee, het kan mensen inspireren om iets moois van hun leven te maken ondanks wat ze hebben meegemaakt.
Maar ieder zijn/haar levenspad, ik weet dat ieders levenspad uniek is. Ik kan niemand aanraden om het op mijn manier te doen want het was een bobbelige weg. Maar toch heeft het goed uitgepakt voor mij.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zaterdag 27 december 2014 om 19:48
Mensen steunen elkaar wel maar ik ben dan bang om te vertellen hoe trots ik ben op wat ik heb bereikt. Want sommigen hebben veel opnames meegemaakt en hebben nooit kunnen werken en dan heb ik het idee dat mijn trotsheid hen kwetst.
* Precies! Terwijl mensen die niet kunnen werken, maar wel op een andere manier zich inzetten daar ook trots op mogen zijn. Iedereen heeft wel iets waar hij/zij trots op mag zijn. Maar op het lotgenoten forum merkte ik dat mensen de dingen, hoe klein ook, die wel lukte niet zagen. Veel werd met een 'ja, maar' te niet gedaan. Wanneer je je niet k*t voelt zorg je er zelf wel voor......
Ik denk altijd maar zo, wanneer je doet wat binnen je mogelijkheden ligt, zit er altijd wel iets bij waar je trots op kan en mag zijn! Dat is toch veel meer helpend.
Wel heb ik mijn verhaal op laten nemen in een soort databank van verhalen van mensen die sexueel misbruikt zijn. Als het goed is, staat dat er nu nog. Dat vond ik wel een goed idee, het kan mensen inspireren om iets moois van hun leven te maken ondanks wat ze hebben meegemaakt.
* Dat vind ik wel knap!
Wanneer ik het zou kunnen zou ik dat ook wel willen doen, maar dat wordt 'm niet. Dankzij de creatieve therapie heb ik zelf een beetje zicht gekregen op de chaos die is geweest, laat staan dat ik het een ander duidelijk kan maken.
* Precies! Terwijl mensen die niet kunnen werken, maar wel op een andere manier zich inzetten daar ook trots op mogen zijn. Iedereen heeft wel iets waar hij/zij trots op mag zijn. Maar op het lotgenoten forum merkte ik dat mensen de dingen, hoe klein ook, die wel lukte niet zagen. Veel werd met een 'ja, maar' te niet gedaan. Wanneer je je niet k*t voelt zorg je er zelf wel voor......
Ik denk altijd maar zo, wanneer je doet wat binnen je mogelijkheden ligt, zit er altijd wel iets bij waar je trots op kan en mag zijn! Dat is toch veel meer helpend.
Wel heb ik mijn verhaal op laten nemen in een soort databank van verhalen van mensen die sexueel misbruikt zijn. Als het goed is, staat dat er nu nog. Dat vond ik wel een goed idee, het kan mensen inspireren om iets moois van hun leven te maken ondanks wat ze hebben meegemaakt.
* Dat vind ik wel knap!
Wanneer ik het zou kunnen zou ik dat ook wel willen doen, maar dat wordt 'm niet. Dankzij de creatieve therapie heb ik zelf een beetje zicht gekregen op de chaos die is geweest, laat staan dat ik het een ander duidelijk kan maken.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 27 december 2014 om 20:44
quote:LeolaMarie schreef op 27 december 2014 @ 20:07:
Hebben jullie al goede voornemens voor volgend jaar?
Bedoel een nieuw jaar, nieuwe kansen en een frisse start...
Het zou wel leuk zijn als mensen hun vooruit gang positief beschrijven. Ben wel benieuwd naar...
Eigenlijk doe ik dat nooit "goede voornemens" voor na de jaarwisseling. Ik heb wel doelen waar ik graag naar toe wil werken, maar dat heeft niets met een nieuw kalenderjaar te maken wat mij betreft. In januari ga ik mijn SE therapie afronden. Dan stopt het ook voor mij bij het TRTC. Mijn doel is om de SE goed af te ronden. Ik vind dat moeilijk, omdat ik afscheid nemen van iemand die ik graag mag erg moeilijk vind. Daarom ben ik eigenlijk al begonnen met hoe ik dat wil gaan invullen op een positieve manier. Hier zelf de regie in te nemen, zodat het gevoel van afscheid nemen me niet onverhoopt toch 'overkomt.'
Omdat ik graag wil dat het goed blijft gaan heb ik in december een doorverwijzing aangevraagd. Die gaat er ook komen:) Deze heb ik aangevraagd met als doel nog wat ondersteuning te krijgen bij het opnieuw inrichten van mijn privé leven. Ik heb heel weinig mensen om mij heen. Contact maken gaat me gemakkelijk af, maar het onderhouden van privé contacten verloopt vaak lastig. Dus dat is voor mij ook een doel; nieuwe mensen leren kennen en vooral ook ontmoeten. Met alles wat ik nu weet en heb geleerd, leuke/positieve en gelijkwaardige contacten vinden. Vooral dit laatste is mijn wens voor 2015.
Hebben jullie al goede voornemens voor volgend jaar?
Bedoel een nieuw jaar, nieuwe kansen en een frisse start...
Het zou wel leuk zijn als mensen hun vooruit gang positief beschrijven. Ben wel benieuwd naar...
Eigenlijk doe ik dat nooit "goede voornemens" voor na de jaarwisseling. Ik heb wel doelen waar ik graag naar toe wil werken, maar dat heeft niets met een nieuw kalenderjaar te maken wat mij betreft. In januari ga ik mijn SE therapie afronden. Dan stopt het ook voor mij bij het TRTC. Mijn doel is om de SE goed af te ronden. Ik vind dat moeilijk, omdat ik afscheid nemen van iemand die ik graag mag erg moeilijk vind. Daarom ben ik eigenlijk al begonnen met hoe ik dat wil gaan invullen op een positieve manier. Hier zelf de regie in te nemen, zodat het gevoel van afscheid nemen me niet onverhoopt toch 'overkomt.'
Omdat ik graag wil dat het goed blijft gaan heb ik in december een doorverwijzing aangevraagd. Die gaat er ook komen:) Deze heb ik aangevraagd met als doel nog wat ondersteuning te krijgen bij het opnieuw inrichten van mijn privé leven. Ik heb heel weinig mensen om mij heen. Contact maken gaat me gemakkelijk af, maar het onderhouden van privé contacten verloopt vaak lastig. Dus dat is voor mij ook een doel; nieuwe mensen leren kennen en vooral ook ontmoeten. Met alles wat ik nu weet en heb geleerd, leuke/positieve en gelijkwaardige contacten vinden. Vooral dit laatste is mijn wens voor 2015.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 27 december 2014 om 21:14
Dat klinkt als goed plan!
Ik denkt dat het onderhouden van relaties moeilijk is voor mensen die met een vorm van PTSS leven.
Soms moet je deuren sluiten voor dat je de volgende kan openen. Zelfde als met relaties, soms is het nodig om verder te komen in het leven.
Ik heb dit keer wel gekozen voor goede voornemens. Puur omdat 1 januari een duidelijke data is.
Het privé leven op nieuw gaan inrichten? Hoe wil je dat gaan doen? Het leest al of je al super ver bent en dat je werkt, dus levensritme heb je ook al.
Ik denkt dat het onderhouden van relaties moeilijk is voor mensen die met een vorm van PTSS leven.
Soms moet je deuren sluiten voor dat je de volgende kan openen. Zelfde als met relaties, soms is het nodig om verder te komen in het leven.
Ik heb dit keer wel gekozen voor goede voornemens. Puur omdat 1 januari een duidelijke data is.
Het privé leven op nieuw gaan inrichten? Hoe wil je dat gaan doen? Het leest al of je al super ver bent en dat je werkt, dus levensritme heb je ook al.
life is to celebrate
zaterdag 27 december 2014 om 21:39
Ik heb wel een voornemen, ik moet een kunstgebit. Ik heb nl al jaren maagproblemen waardoor mijn glazuur heel dun werd, en ik heb in periodes van depressie slecht voor mijn gebit gezorgd. En door het heftige tandenknarsen wat ik in mijn slaap doe, zijn al mijn kiezen en bijna al mijn tanden bij de basis afgebroken. Dat is al jaren zo en ja, dat doet veel pijn. Ik heb net weer een wortelpuntinfectie achter de rug dus er moet nu echt wat aan gedaan worden.
Ik ben gek genoeg niet bang voor de pijn. Als ik daar bang voor was geweest, was ik allang gegaan. Ik ben bang voor narcose, pijnstillers die me depressief maken, een delir, dus voor de emotionele instabiliteit die het op zal leveren. En ik ben een beetje bang dat er minachtend zal worden gedaan over zoveel verwaarlozing, terwijl ik juist goed voor mijn gebit zorgde. Het is in 2-3 jaar tijd van redelijk goed naar een ruine gegaan. Ik heb het niet door heroinegebruik of teveel snoepen.
Maar goed, daar ga ik wel een heel jaar voor nemen, voorbereiding en uitvoering. Mijn vriend kan gelukkig altijd mee maar ik ga ook een speciale angsttandarts kiezen natuurlijk. Ook al ben ik niet bang voor de pijn, angst is wat ervoor gezorgd heeft dat ik nooit ben gegaan.
Dus ik heb wel een voornemen maar dat is ook gewoon noodzaak. Het is nu dan toevallig oudejaar maar anders zou ik nu ook wel klaar ervoor zijn. Ik voel me nu veel sterker dan voorheen.
Marielle, wat jij vertelt dat je makkelijk contact maakt maar toch weinig vrienden, ik heb dat ook. Vriendschappen durf ik al jaren niet meer aan te gaan, omdat ik niks van me laat horen als het slecht gaat en dat is vaker op teleurstellingen uitgelopen. Ik weet van tevoren niet hoe ik me zal voelen en dan is afspreken lastig. Maar ik vind wel dat mijn wereld behoorlijk klein is geworden dus ik denk er wel veel over na hoe ik mijn sociale kring wat groter kan maken. Wat me nu daar ook in tegen houdt, is dat rotgebit, of eigenlijk het ontbreken van een gebit. Daar schaam ik me toch voor, ook al doe ik mijn best om het te verbergen, dat lukt niet erg. Dus daar gaan we eerst iets aan doen. Als het klaar is, post ik hier wel een verslag met foto. Geen voor en na foto maar alleen de na foto.
En misschien dat ik in de toekomst vrijwilligerswerk wil gaan doen. Dat moet ik wel vol kunnen houden en niet weer mezelf overvragen. Babysteps, zeg ik altijd, kleine stappen vooruit, zijn toch stappen vooruit. Dan duurt het maar wat langer, je kunt dan even goed je doel bereiken.
Ik ben gek genoeg niet bang voor de pijn. Als ik daar bang voor was geweest, was ik allang gegaan. Ik ben bang voor narcose, pijnstillers die me depressief maken, een delir, dus voor de emotionele instabiliteit die het op zal leveren. En ik ben een beetje bang dat er minachtend zal worden gedaan over zoveel verwaarlozing, terwijl ik juist goed voor mijn gebit zorgde. Het is in 2-3 jaar tijd van redelijk goed naar een ruine gegaan. Ik heb het niet door heroinegebruik of teveel snoepen.
Maar goed, daar ga ik wel een heel jaar voor nemen, voorbereiding en uitvoering. Mijn vriend kan gelukkig altijd mee maar ik ga ook een speciale angsttandarts kiezen natuurlijk. Ook al ben ik niet bang voor de pijn, angst is wat ervoor gezorgd heeft dat ik nooit ben gegaan.
Dus ik heb wel een voornemen maar dat is ook gewoon noodzaak. Het is nu dan toevallig oudejaar maar anders zou ik nu ook wel klaar ervoor zijn. Ik voel me nu veel sterker dan voorheen.
Marielle, wat jij vertelt dat je makkelijk contact maakt maar toch weinig vrienden, ik heb dat ook. Vriendschappen durf ik al jaren niet meer aan te gaan, omdat ik niks van me laat horen als het slecht gaat en dat is vaker op teleurstellingen uitgelopen. Ik weet van tevoren niet hoe ik me zal voelen en dan is afspreken lastig. Maar ik vind wel dat mijn wereld behoorlijk klein is geworden dus ik denk er wel veel over na hoe ik mijn sociale kring wat groter kan maken. Wat me nu daar ook in tegen houdt, is dat rotgebit, of eigenlijk het ontbreken van een gebit. Daar schaam ik me toch voor, ook al doe ik mijn best om het te verbergen, dat lukt niet erg. Dus daar gaan we eerst iets aan doen. Als het klaar is, post ik hier wel een verslag met foto. Geen voor en na foto maar alleen de na foto.
En misschien dat ik in de toekomst vrijwilligerswerk wil gaan doen. Dat moet ik wel vol kunnen houden en niet weer mezelf overvragen. Babysteps, zeg ik altijd, kleine stappen vooruit, zijn toch stappen vooruit. Dan duurt het maar wat langer, je kunt dan even goed je doel bereiken.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zaterdag 27 december 2014 om 21:56
quote:LeolaMarie schreef op 27 december 2014 @ 21:14:
Dat klinkt als goed plan!
Ik denkt dat het onderhouden van relaties moeilijk is voor mensen die met een vorm van PTSS leven.
Soms moet je deuren sluiten voor dat je de volgende kan openen. Zelfde als met relaties, soms is het nodig om verder te komen in het leven.
Ik heb dit keer wel gekozen voor goede voornemens. Puur omdat 1 januari een duidelijke data is.
* Wat of welke heb je dan gekozen als ik vragen mag?
Het privé leven op nieuw gaan inrichten? Hoe wil je dat gaan doen? Het leest al of je al super ver bent en dat je werkt, dus levensritme heb je ook al.
* Ik ben eigenlijk altijd wel blijven werken. In februari 2012 heb ik mijn ex de deur gewezen, nadat ik er achter was gekomen dat mijn ex er al geruime tijd een dubbel leven op na hield. We zijn ruim 18 jaar samen geweest en hebben een dochter. Dat hakte er dus behoorlijk in. Ik heb toen nog tot oktober (de herfstvakantie) geprobeerd 'gewoon' te blijven werken. In de herfstvakantie stortte ik in zeg maar. Ben toen een week of drie thuis gebleven, maar dat was niet echt helpend voor mij. Ik bedacht toen wat wel zou kunnen lukken en ben daarmee naar mijn leidinggevende gegaan. Zij steunde mij enorm. Ik heb toen tot aan die zomervakantie zo'n tien uur gewerkt, verdeeld over twee dagen. Na die zomervakantie ben ik heel langzaam weer gaan opbouwen. In mei 2013 ben ik begonnen met de twee daagse groepstherapie. Daarnaast werkte ik zestien uur verdeeld over twee dagen. De groepstherapie heb ik in mei 2014 afgerond, maar tussen alle bedrijven door ben ik dus ook officieel gescheiden, heb ik mijn huis moeten verkopen, een huur huis moeten vinden en heb natuurlijk daadwerkelijk moeten verhuizen. Pfffff. Dat was erg veel allemaal. Behalve groepstherapie heb ik ook individuele gesprekken en therapie gehad. Ik kon werk en therapie ook redelijk combineren, omdat het in dezelfde plaats was. Wanneer ik een werkdag had, ging ik eerst werken en plande een therapie afspraak aan het einde van de middag bijvoorbeeld. In mijn werk plan ik zelf mijn agenda. Dat was het voordeel.
Wat ik bedoel met het opnieuw inrichten van mijn privé leven is dat door mijn scheiding eigenlijk alles is weggevallen. Niet alleen het leven met mijn ex, maar ook met de familie. Zelf heb ik geen ouders. Veel sociale contacten zijn weggevallen. Zo heb ik bijvoorbeeld mijn verhuizing kunnen realiseren, omdat ik via de groepstherapie in contact werd gebracht met kennissen van een groepsgenoot. Mijn verhuizing heb ik met voor mij compleet vreemde gerealiseerd. Ik weet echt niet hoe ik het zonder hen had kunnen doen.
Dus mijn wens is om een nieuwe groep lieve mensen om me heen te hebben. Al het gedoe is nu achter de rug en dat maakt dat ik weer ruimte voel om stap voor stap mijn eigen leven weer op te bouwen.
Levensritme. Om deze te bewaken ben ik ook blijven werken. Zorgde er altijd voor dat ik tegen lunch tijd op school was of op kantoor, zodat ik met anderen samen kon eten.
Nou moet ik wel zeggen dat ik via maatschappelijk werk een hele lieve oppas had toen der tijd. De oppas was er niet zozeer alleen voor mijn dochter, maar ook ter ondersteuning van mij. Wanneer ik dan na een therapie dag thuis kwam, had zij mijn dochter al van school gehaald en bleef ze bij mij thuis tot dat ik het weer zelf kon overnemen. Dat was heel fijn.
Dat klinkt als goed plan!
Ik denkt dat het onderhouden van relaties moeilijk is voor mensen die met een vorm van PTSS leven.
Soms moet je deuren sluiten voor dat je de volgende kan openen. Zelfde als met relaties, soms is het nodig om verder te komen in het leven.
Ik heb dit keer wel gekozen voor goede voornemens. Puur omdat 1 januari een duidelijke data is.
* Wat of welke heb je dan gekozen als ik vragen mag?
Het privé leven op nieuw gaan inrichten? Hoe wil je dat gaan doen? Het leest al of je al super ver bent en dat je werkt, dus levensritme heb je ook al.
* Ik ben eigenlijk altijd wel blijven werken. In februari 2012 heb ik mijn ex de deur gewezen, nadat ik er achter was gekomen dat mijn ex er al geruime tijd een dubbel leven op na hield. We zijn ruim 18 jaar samen geweest en hebben een dochter. Dat hakte er dus behoorlijk in. Ik heb toen nog tot oktober (de herfstvakantie) geprobeerd 'gewoon' te blijven werken. In de herfstvakantie stortte ik in zeg maar. Ben toen een week of drie thuis gebleven, maar dat was niet echt helpend voor mij. Ik bedacht toen wat wel zou kunnen lukken en ben daarmee naar mijn leidinggevende gegaan. Zij steunde mij enorm. Ik heb toen tot aan die zomervakantie zo'n tien uur gewerkt, verdeeld over twee dagen. Na die zomervakantie ben ik heel langzaam weer gaan opbouwen. In mei 2013 ben ik begonnen met de twee daagse groepstherapie. Daarnaast werkte ik zestien uur verdeeld over twee dagen. De groepstherapie heb ik in mei 2014 afgerond, maar tussen alle bedrijven door ben ik dus ook officieel gescheiden, heb ik mijn huis moeten verkopen, een huur huis moeten vinden en heb natuurlijk daadwerkelijk moeten verhuizen. Pfffff. Dat was erg veel allemaal. Behalve groepstherapie heb ik ook individuele gesprekken en therapie gehad. Ik kon werk en therapie ook redelijk combineren, omdat het in dezelfde plaats was. Wanneer ik een werkdag had, ging ik eerst werken en plande een therapie afspraak aan het einde van de middag bijvoorbeeld. In mijn werk plan ik zelf mijn agenda. Dat was het voordeel.
Wat ik bedoel met het opnieuw inrichten van mijn privé leven is dat door mijn scheiding eigenlijk alles is weggevallen. Niet alleen het leven met mijn ex, maar ook met de familie. Zelf heb ik geen ouders. Veel sociale contacten zijn weggevallen. Zo heb ik bijvoorbeeld mijn verhuizing kunnen realiseren, omdat ik via de groepstherapie in contact werd gebracht met kennissen van een groepsgenoot. Mijn verhuizing heb ik met voor mij compleet vreemde gerealiseerd. Ik weet echt niet hoe ik het zonder hen had kunnen doen.
Dus mijn wens is om een nieuwe groep lieve mensen om me heen te hebben. Al het gedoe is nu achter de rug en dat maakt dat ik weer ruimte voel om stap voor stap mijn eigen leven weer op te bouwen.
Levensritme. Om deze te bewaken ben ik ook blijven werken. Zorgde er altijd voor dat ik tegen lunch tijd op school was of op kantoor, zodat ik met anderen samen kon eten.
Nou moet ik wel zeggen dat ik via maatschappelijk werk een hele lieve oppas had toen der tijd. De oppas was er niet zozeer alleen voor mijn dochter, maar ook ter ondersteuning van mij. Wanneer ik dan na een therapie dag thuis kwam, had zij mijn dochter al van school gehaald en bleef ze bij mij thuis tot dat ik het weer zelf kon overnemen. Dat was heel fijn.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 27 december 2014 om 22:41
Ik ben net terug van mijn vrijwilligerswerk dus reageer even kort. Ik ben wel meerdere keren opgenomen geweest. Na het overlijden van mijn man ben ik zelfs in 1 jaar 2 keer opgenomen geweest. Toen ik vorig jaar mijn eerste opname vrije jaar had na zijn overlijden voelde dat als een erg positief iets hoe klein dat ook kan lijken voor een ander.
Ik heb dagbehandeling gevolgd voor mensen met persoonlijkheidsproblemen en daar lag de nadruk ook meer op verder gaan alleen kwam daar wel duidelijk de PTSS naar voren en is er besloten EMDR te gaan doen bij mij wat erg goed geholpen heeft!
Ik probeer morgen op de andere te reageren. Ga nu nog even een ander topic verder lezen omdat ik daar nieuwsgierig naar ben. En daarna naar bed, vannacht geen nachtmerries gehad zover ik me kan herinneren en vriend heeft ook niet gezegd dat ik gegild heb dus geef me maar nog zo'n nacht haha.
Ik heb dagbehandeling gevolgd voor mensen met persoonlijkheidsproblemen en daar lag de nadruk ook meer op verder gaan alleen kwam daar wel duidelijk de PTSS naar voren en is er besloten EMDR te gaan doen bij mij wat erg goed geholpen heeft!
Ik probeer morgen op de andere te reageren. Ga nu nog even een ander topic verder lezen omdat ik daar nieuwsgierig naar ben. En daarna naar bed, vannacht geen nachtmerries gehad zover ik me kan herinneren en vriend heeft ook niet gezegd dat ik gegild heb dus geef me maar nog zo'n nacht haha.
zaterdag 27 december 2014 om 22:44
zaterdag 27 december 2014 om 23:35
Leuke nick! Zo is het ook, wees er maar trots op. Ik vind het ook positief dat je een opnamevrij jaar had, ik hoop dat je het nooit meer hoeft mee te maken. Als mijn vriend niet voor me had gezorgd, had ik ook opgenomen moeten worden hoor. Ik bedoelde met mijn betoog niet dat ik neerkijk op mensen die opgenomen zijn of dat die altijd negatief zijn he. Alleen dat ik probeer me te richten op het positieve. Nou, dat doe jij toch ook? Ik voel me op lotgenotenforums niet prettig omdat de focus daar meer op het negatieve ligt. Was mijn ervaring dan. Het is misschien ook wel logisch want wat je met elkaar deelt, is iets negatiefs. Maar het interesseert mij meer wat je met dat negatieve doet. En hoe je het omzet in iets positiefs. Dus ik vind het fijn om te horen dat je trots op jezelf bent en vind dat heel terecht.
Het is niet alleen kommer en kwel. Ik vind bv dat het wel fijn is dat ik me vaak goed kan inleven met anderen. Omdat ik veel problemen zelf heb meegemaakt, snap ik anderen met die problemen sneller dan iemand die er zelf geen ervaring mee heeft. Ik kan adviezen geven die gebaseerd zijn op eigen ervaring over tal van onderwerpen. Ik vind dat die ervaring me sterk heeft gemaakt. Als ik uit elkaar val, kan ik mezelf weer in elkaar zetten. En het is fijn om dat te weten. Dat weet niet iedereen van zichzelf.
Ik ben heel depressief geweest en om meer buiten te komen, hebben mijn vriend en ik besloten om een hond te nemen. Inmiddels hebben we er twee. En daar wandelen we mee. Mijn dagstructuur heb ik ook aan hen te danken, ze moeten minstens twee wandelingen per dag en het liefst meer. Ik heb ook katten, konijnen en cavia's. Ik vind het therapeutisch werken om voor ze te zorgen. Ik word er rustig van. En het geeft me toch wat taken op een dag waardoor ik niet zo snel depressief word.
Hebben jullie ook iets met dieren? Mijn honden zijn trouwens geen hulphonden. Dat zou te belastend zijn. Eerst maakte 1 van mijn honden me wakker als ik een nachtmerrie had maar daar reageer ik nogal agressief op dus dat doet hij niet meer. Wat hij wel doet, klinkt heel eng, is zijn enorme kop op mijn hoofd leggen terwijl ik lig te slapen. Dat geeft wat druk, verspreid over mijn hele hoofd. En dat kalmeert enorm. Heel vreemd maar het werkt echt. Dat vind ik zo bijzonder aan dieren, ze voelen je aan en willen dan helpen. En kunnen uit zichzelf methodes vinden om hun baas te kalmeren. Geweldig toch? Ik zorg wel dat ik ze flink verwen met lange wandelingen en goed en lekker voer want ze betekenen heel veel voor me.
Het is niet alleen kommer en kwel. Ik vind bv dat het wel fijn is dat ik me vaak goed kan inleven met anderen. Omdat ik veel problemen zelf heb meegemaakt, snap ik anderen met die problemen sneller dan iemand die er zelf geen ervaring mee heeft. Ik kan adviezen geven die gebaseerd zijn op eigen ervaring over tal van onderwerpen. Ik vind dat die ervaring me sterk heeft gemaakt. Als ik uit elkaar val, kan ik mezelf weer in elkaar zetten. En het is fijn om dat te weten. Dat weet niet iedereen van zichzelf.
Ik ben heel depressief geweest en om meer buiten te komen, hebben mijn vriend en ik besloten om een hond te nemen. Inmiddels hebben we er twee. En daar wandelen we mee. Mijn dagstructuur heb ik ook aan hen te danken, ze moeten minstens twee wandelingen per dag en het liefst meer. Ik heb ook katten, konijnen en cavia's. Ik vind het therapeutisch werken om voor ze te zorgen. Ik word er rustig van. En het geeft me toch wat taken op een dag waardoor ik niet zo snel depressief word.
Hebben jullie ook iets met dieren? Mijn honden zijn trouwens geen hulphonden. Dat zou te belastend zijn. Eerst maakte 1 van mijn honden me wakker als ik een nachtmerrie had maar daar reageer ik nogal agressief op dus dat doet hij niet meer. Wat hij wel doet, klinkt heel eng, is zijn enorme kop op mijn hoofd leggen terwijl ik lig te slapen. Dat geeft wat druk, verspreid over mijn hele hoofd. En dat kalmeert enorm. Heel vreemd maar het werkt echt. Dat vind ik zo bijzonder aan dieren, ze voelen je aan en willen dan helpen. En kunnen uit zichzelf methodes vinden om hun baas te kalmeren. Geweldig toch? Ik zorg wel dat ik ze flink verwen met lange wandelingen en goed en lekker voer want ze betekenen heel veel voor me.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zondag 28 december 2014 om 09:30
Hoi hoi, was ik weer...
Ehm...persoonlijk bericht? Waar vind ik dat dan? (Gevonden hoor)
Lichamelijke klachten? Jazeker! En nou heb ik ook nog de pech een chronische ziekte te hebben die slecht reageert op stress. Daarnaast heb ik ook wel spierklachten als ik weer getriggerd ben.
Ik heb net weer een tijdje in het ziekenhuis gelegen door mijn ziekte. Een gewoon ziekenhuis dan he. Ben gelukkig nog nooit opgenomen geweest voor mijn psychiatrische klachten. Maar nu ben ik ook weer flink getriggerd en slaap heel slecht. En ik ben zoooooo moe!
Ik heb trouwens ook een hond. Echt mijn kameraad. Wat kunnen dieren veel voor een mens betekenen he?
Ehm...persoonlijk bericht? Waar vind ik dat dan? (Gevonden hoor)
Lichamelijke klachten? Jazeker! En nou heb ik ook nog de pech een chronische ziekte te hebben die slecht reageert op stress. Daarnaast heb ik ook wel spierklachten als ik weer getriggerd ben.
Ik heb net weer een tijdje in het ziekenhuis gelegen door mijn ziekte. Een gewoon ziekenhuis dan he. Ben gelukkig nog nooit opgenomen geweest voor mijn psychiatrische klachten. Maar nu ben ik ook weer flink getriggerd en slaap heel slecht. En ik ben zoooooo moe!
Ik heb trouwens ook een hond. Echt mijn kameraad. Wat kunnen dieren veel voor een mens betekenen he?
anoniem_153591 wijzigde dit bericht op 28-12-2014 10:01
Reden: Voortschrijdend inzicht
Reden: Voortschrijdend inzicht
% gewijzigd
Niet mokken, maar knokken!
zondag 28 december 2014 om 11:44
Goh, wat doet het me goed om jullie berichten te lezen. Ieder van jullie zoekt naar positieve punten, heeft trotse momenten en kijkt vooruit Heerlijk:)
Wat fijn dat een aantal van jullie zo goed wordt gesteund door viervoeters en andere dieren. Zelf werk ik o.a. bij een AOC en zie ook daar dat de dieren veel voor de kinderen kunnen betekenen. Super. Zelf heb ik twee katten. Ik ben nogal gesteld op vrijheid (er op uit kunnen gaan) en dat is met katten makkelijker te regelen.
Wat fijn dat een aantal van jullie zo goed wordt gesteund door viervoeters en andere dieren. Zelf werk ik o.a. bij een AOC en zie ook daar dat de dieren veel voor de kinderen kunnen betekenen. Super. Zelf heb ik twee katten. Ik ben nogal gesteld op vrijheid (er op uit kunnen gaan) en dat is met katten makkelijker te regelen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 28 december 2014 om 12:03
zondag 28 december 2014 om 15:13
Even een succesmomentje delen! Ik had gisteravond een feestje, van tevoren had ik last van paniekaanvallen, want moesten een stuk langs water en het zou glad worden. Ik was zover dat ik bijna besloot niet te gaan..maar ik ben er toch heen gegaan. 1 iemand in vertrouwen genomen dat ik me zo voelde. Kon het loslaten op het feestje en heb een hele gezellige avond gehad. Daarnaast hadden ze daar ook nog eens een grote hond, daar voel ik me ook niet prettig bij onterecht. Ben gek op dieren, maar als ik al gespannen ben dan ben ik daar ook bang voor. Angst voor honden begrijpt iedereen wel en er werd rekening mee gehouden. Op de helft van de avond lag de hond gezellig bij mij en was ik mijn angst kwijt. Dus tweemaal mijn angsten omgezet in wat positiefs!
Het klinkt nu voor mezelf erg stom, want uiteindelijk was er niks aan de hand. Maar wat kun je dan bang zijn! Stond echt te trillen en te huilen vooraf. Zo blij dat ik me er overheen heb gezet. Voel gewoon dat dit me helpt voor een volgende keer
Het klinkt nu voor mezelf erg stom, want uiteindelijk was er niks aan de hand. Maar wat kun je dan bang zijn! Stond echt te trillen en te huilen vooraf. Zo blij dat ik me er overheen heb gezet. Voel gewoon dat dit me helpt voor een volgende keer
Luister naar je hart, want dat klopt
zondag 28 december 2014 om 15:16
quote:gladoortje74 schreef op 27 december 2014 @ 23:35:
Leuke nick! Zo is het ook, wees er maar trots op. Ik vind het ook positief dat je een opnamevrij jaar had, ik hoop dat je het nooit meer hoeft mee te maken. Als mijn vriend niet voor me had gezorgd, had ik ook opgenomen moeten worden hoor. Ik bedoelde met mijn betoog niet dat ik neerkijk op mensen die opgenomen zijn of dat die altijd negatief zijn he. Alleen dat ik probeer me te richten op het positieve. Nou, dat doe jij toch ook? Ik voel me op lotgenotenforums niet prettig omdat de focus daar meer op het negatieve ligt. Was mijn ervaring dan. Het is misschien ook wel logisch want wat je met elkaar deelt, is iets negatiefs. Maar het interesseert mij meer wat je met dat negatieve doet. En hoe je het omzet in iets positiefs. Dus ik vind het fijn om te horen dat je trots op jezelf bent en vind dat heel terecht.
.Dank je. Ik had ook niet de indruk hoor dat je neerkijkt op mensen die opgenomen geweest zijn!
Leuke nick! Zo is het ook, wees er maar trots op. Ik vind het ook positief dat je een opnamevrij jaar had, ik hoop dat je het nooit meer hoeft mee te maken. Als mijn vriend niet voor me had gezorgd, had ik ook opgenomen moeten worden hoor. Ik bedoelde met mijn betoog niet dat ik neerkijk op mensen die opgenomen zijn of dat die altijd negatief zijn he. Alleen dat ik probeer me te richten op het positieve. Nou, dat doe jij toch ook? Ik voel me op lotgenotenforums niet prettig omdat de focus daar meer op het negatieve ligt. Was mijn ervaring dan. Het is misschien ook wel logisch want wat je met elkaar deelt, is iets negatiefs. Maar het interesseert mij meer wat je met dat negatieve doet. En hoe je het omzet in iets positiefs. Dus ik vind het fijn om te horen dat je trots op jezelf bent en vind dat heel terecht.
.Dank je. Ik had ook niet de indruk hoor dat je neerkijkt op mensen die opgenomen geweest zijn!
zondag 28 december 2014 om 15:26
Verder heb ik momenteel geen huisdieren meer. Ik heb ze in het verleden wel gehad. Helaas moesten onze katten weg toen mijn man de diagnose leukemie kreeg. Onze hond was al op leeftijd en kon het overlijden van zijn baasje niet aan en heb ik snel na het overlijden van mijn man in moeten laten slapen.
Toen heb ik een tijd geen dieren genomen omdat ik heel vaak bij mijn oom en tante verbleef en daarnaast dus regelmatig opgenomen was en dan moet je steeds de zorg voor je dieren bij een ander leggen.
Nu woon ik samen met mijn vriend en hebben we besloten geen dieren te nemen maar meer omdat we hier niet veel mensen kennen en we toch wel graag weg willen op zijn tijd. (gisteren een reis naar New York geboekt. Zo gaaf en zoveel zin in)
Wat grappig dat een aantal van jullie SPH gedaan hebben. Ik heb de SPW gedaan daarna MWD en daarna nog SPH. Bij de SPH helaas in mijn derde (stage)jaar te veel last gekregen van psychische klachten en ben gestopt om in dagbehandeling te gaan destijds.
Daarna ben ik gaan werken als woonbegeleider in de psychiatrie.
Vandaag een heerlijke rustige dag. Was even erg alert omdat er ineens een bonk met ijs van het dak afviel maar na gecontroleerd te hebben bleek dat ook het enige te zijn wat er aan de hand was.
Joss, wat goed dat je toch gegaan bent naar het feestje! Heb je het er ook wel naar je zin gehad?
Toen heb ik een tijd geen dieren genomen omdat ik heel vaak bij mijn oom en tante verbleef en daarnaast dus regelmatig opgenomen was en dan moet je steeds de zorg voor je dieren bij een ander leggen.
Nu woon ik samen met mijn vriend en hebben we besloten geen dieren te nemen maar meer omdat we hier niet veel mensen kennen en we toch wel graag weg willen op zijn tijd. (gisteren een reis naar New York geboekt. Zo gaaf en zoveel zin in)
Wat grappig dat een aantal van jullie SPH gedaan hebben. Ik heb de SPW gedaan daarna MWD en daarna nog SPH. Bij de SPH helaas in mijn derde (stage)jaar te veel last gekregen van psychische klachten en ben gestopt om in dagbehandeling te gaan destijds.
Daarna ben ik gaan werken als woonbegeleider in de psychiatrie.
Vandaag een heerlijke rustige dag. Was even erg alert omdat er ineens een bonk met ijs van het dak afviel maar na gecontroleerd te hebben bleek dat ook het enige te zijn wat er aan de hand was.
Joss, wat goed dat je toch gegaan bent naar het feestje! Heb je het er ook wel naar je zin gehad?
zondag 28 december 2014 om 16:04
[quote]Joss28 schreef op 28 december 2014 @ 15:13:
Even een succesmomentje delen!
Ah, leuk dat je dit deelt! Wat moet dat goed voelen. Hoop oprecht dat het je helpt voor een volgende keer. Misschien kun je dan je eigen berichtje nog eens terug lezen, zodat je weer ff weet dat je het kan!
Even een succesmomentje delen!
Ah, leuk dat je dit deelt! Wat moet dat goed voelen. Hoop oprecht dat het je helpt voor een volgende keer. Misschien kun je dan je eigen berichtje nog eens terug lezen, zodat je weer ff weet dat je het kan!
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
