Wat kan ik doen?

Misschien hoef je ook niet vrolijker te worden, maar juist je verdriet te voelen. Je relatie is net uit, gun jezelf de tijd om hier overheen te komen. Het klinkt alsof je veel van jezelf eist en dat dát maakt dat je nog ongelukkiger wordt. Het is een fabeltje dat je altijd maar vrolijk en flierefluitend door het leven moet. Soms is even je rot voelen ook een vorm van verwerken. Echt, neem de tijd meis! Sterkte!

Het lever kent pieken en dalen zegt mijn moeder altijd.

Een verbroken relatie is niet niks, vooral niet als die al een tijd heeft geduurd (en anders ook niet)



Wat mij heeft geholpen is te beginnen met iets nieuws: een cursus, een ritme in je dag, een nieuwe activiteit (vrijwilligerswerk) van mijn part een nieuw kapsel! Maar blijf daarbij dicht bij de dingen die jij belangrijk en leuk vind.



En huil, huil de komende week tranen met tuiten. Ben verdrietig en sluit je een weekje op met minimaal contact met anderen. Het mag! Daarna zal het ergste verdriet geweest zijn (als het goed is)



Tot slot: zeg niet dat de breuk door jou komt. Als hij niet met respect met jou om kan gaan en jou door jouw vaginisme niet leuk genoeg vind voor een relatie, dan is hij jou niet waard. Er is echt iemand die jou al complete persoon helemaal ziet zitten inclusief je afstandelijkheid.

sterkte meis.

het klinkt alsof je er gewoon even doorheen moet. Je mag voelen wat je voelt.

En daarna wordt het beter.

En: als hij jou niet kan accepteren hoe je bent is hij jou niet waard.

Het leven is een achtbaan.



In een achtbaan, on top of the world. Dan weer raas je in een loeiende vaart naar beneden. Even staat alles op z’n kop. Je blik op de werkelijkheid vernauwt en vertroebelt. Dan zie je een stukje blauwe lucht tussen de wolken tevoorschijn komen. Er is hoop. Het kan goed aflopen. Je kijkt om je heen, en je ziet mensen genieten. Of opgelucht ademhalen dat het bijna voorbij is.



Het leven is als een achtbaan. Soms vertelt iemand je iets dat je werkelijkheid even helemaal op z’n kop zet. Voel je de eindigheid van het bestaan. Prikken de tranen achter je ogen. Ballen je vuisten zich, van pure onmacht. Dan keer je terug in je hoofd, je gedachten dwalen af. Je kijkt, maar je ziet niets. Tot je je blik weer opricht. Een stukje blauwe lucht tussen de wolken ziet. De mensen om je heen ziet lopen. Het verkeer je voorbij raast. Je een telefoontje krijgt van iemand die je 5 jaar geleden voor het laatst gesproken hebt. En je blij wordt van dat gesprek. Het is net een achtbaan.



Alles gaat door. En er is altijd hoop. Want ik heb het.





Mijn opa zei altijd: 'wie jou niet aankan op je slechtst,verdient jou zeker niet op je best''