Kinderen
alle pijlers
ervaringen ODD
vrijdag 13 februari 2015 om 16:53
vrijdag 13 februari 2015 om 17:40
Hoi Harpy,
Bij onze zoon heeft het vermoeden een tijdje gespeeld, maar de ODD-kenmerken bleken secundair aan ADHD.
En dat vind ik zelf ook het lastige aan de diagnose ODD en andere gedragsstoornissen op deze leeftijd; een kind kan er qua classificatie aan voldoen (dus voldoen aan het minimum aantal kenmkerken), maar dan weet je nog niet meteen of ODD ook het kernprobleem is of dat de kenmerken veroorzaakt worden door een ander kernprobleem.
Sowieso kennen kinderpsychiatrische aandoeningen vaak overlap en co-morbiditeit.
Ik kan je de website en het forum van Balans aanraden. Daar is ook een speciaal subforum over gedragsstoornissen. Ik denk dat je daar meer reacties en herkenning krijgt.
Veel sterkte.
Het zal niet makkelijk zijn voor jullie.
Bij onze zoon heeft het vermoeden een tijdje gespeeld, maar de ODD-kenmerken bleken secundair aan ADHD.
En dat vind ik zelf ook het lastige aan de diagnose ODD en andere gedragsstoornissen op deze leeftijd; een kind kan er qua classificatie aan voldoen (dus voldoen aan het minimum aantal kenmkerken), maar dan weet je nog niet meteen of ODD ook het kernprobleem is of dat de kenmerken veroorzaakt worden door een ander kernprobleem.
Sowieso kennen kinderpsychiatrische aandoeningen vaak overlap en co-morbiditeit.
Ik kan je de website en het forum van Balans aanraden. Daar is ook een speciaal subforum over gedragsstoornissen. Ik denk dat je daar meer reacties en herkenning krijgt.
Veel sterkte.
Het zal niet makkelijk zijn voor jullie.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
vrijdag 13 februari 2015 om 18:47
Geen idee dubbeltje. Feit is dat ik zelf heel lang heb getwijfeld om hulp te zoeken, maar toch de knoop heb doorgehakt door de vele adviezen rondom mij (ook van personen in die sector)
Broedkippetje: hoe uitte zich dat dan? Adhd zou nl ook kunnen, maar dan vooral het impulsieve en hyperactieve, concentratie lijkt geen al te groot probleem.
Ik ga trouwens eens lezen op dat forum, bedankt voor de tip!
Broedkippetje: hoe uitte zich dat dan? Adhd zou nl ook kunnen, maar dan vooral het impulsieve en hyperactieve, concentratie lijkt geen al te groot probleem.
Ik ga trouwens eens lezen op dat forum, bedankt voor de tip!
vrijdag 13 februari 2015 om 18:50
vrijdag 13 februari 2015 om 18:54
vrijdag 13 februari 2015 om 18:59
Volgens mij is het verschil tussen ODD en ADHD juist het opstandige. Ik heb een keer een jongetje met ODD ontmoet, en zijn praktisch overspannen alleenstaande moeder gesproken, en lijkt me echt een hele kluif. Zij vertelde dat ze bijna fulltime ondersteuning had in huis, omdat haar zoontje (toen 3) geen minuut alleen kon blijven, dan brak hij het hele huis af. 's nachts werd hij ook opgesloten in zijn kamer die zo was ingericht dat er niets stuk kon. In de week die ik hem heb meegemaakt was hij alleen maar rustig als er iemand een-op-een met hem bezig was. Iedere 'vrije' minuut maakte hij dingen stuk, deed hij kinderen pijn, of deed gevaarlijke dingen.
vrijdag 13 februari 2015 om 18:59
quote:harpyharpyy schreef op 13 februari 2015 @ 18:54:
Zijn gedrag is ook erg heftig, maar hij kan meg momenten ook heel erg lief zijn. Het is vaak een beetje zwart wir bij hem.
Kwam het bij de pubers nog promunent naar vorenr? Of kan ik hopen dat een juiste behandeling de symptomen (fors) vermindert?
Nou pubers zijn al een eind verder zeg maar, lijkt me dat het zich bij een peuter anders uit. Minder primair.. (Maar dat denk ik hè, nogmaals, ik ken geen peuter ODD-ers)
ODD pubers weet ik wel op de juiste manier te benaderen, maar hoe ik dat bij een peuter zou moeten doen? Misschien scheelt het niet eens zo heel veel.
Ik denk dat zeer consequent handelen altijd goed is bij welke leeftijd dan ook.
En zelf rustig blijven.
O ja en het positieve benadrukken, complimenten bij goed gedrag.
Niet jezelf ter ver in een discussie laten lokken (ervaar ik bij pubers)
De symptomen kunnen zeker verminderen doordat het kind er zelf mee om leert te gaan en zijn omgeving ook.
Maar tegelijkertijd helpen puberhormonen ook niet altijd en op school krijgen ze te maken met veel regels en grenzen en daar hebben ODD-ers vaak moeite mee.
Zijn gedrag is ook erg heftig, maar hij kan meg momenten ook heel erg lief zijn. Het is vaak een beetje zwart wir bij hem.
Kwam het bij de pubers nog promunent naar vorenr? Of kan ik hopen dat een juiste behandeling de symptomen (fors) vermindert?
Nou pubers zijn al een eind verder zeg maar, lijkt me dat het zich bij een peuter anders uit. Minder primair.. (Maar dat denk ik hè, nogmaals, ik ken geen peuter ODD-ers)
ODD pubers weet ik wel op de juiste manier te benaderen, maar hoe ik dat bij een peuter zou moeten doen? Misschien scheelt het niet eens zo heel veel.
Ik denk dat zeer consequent handelen altijd goed is bij welke leeftijd dan ook.
En zelf rustig blijven.
O ja en het positieve benadrukken, complimenten bij goed gedrag.
Niet jezelf ter ver in een discussie laten lokken (ervaar ik bij pubers)
De symptomen kunnen zeker verminderen doordat het kind er zelf mee om leert te gaan en zijn omgeving ook.
Maar tegelijkertijd helpen puberhormonen ook niet altijd en op school krijgen ze te maken met veel regels en grenzen en daar hebben ODD-ers vaak moeite mee.
anoniem_199214 wijzigde dit bericht op 13-02-2015 19:04
Reden: Toevoeging
Reden: Toevoeging
% gewijzigd
vrijdag 13 februari 2015 om 19:02
quote:betjebig schreef op 13 februari 2015 @ 18:59:
Volgens mij is het verschil tussen ODD en ADHD juist het opstandige. Ik heb een keer een jongetje met ODD ontmoet, en zijn praktisch overspannen alleenstaande moeder gesproken, en lijkt me echt een hele kluif. Zij vertelde dat ze bijna fulltime ondersteuning had in huis, omdat haar zoontje (toen 3) geen minuut alleen kon blijven, dan brak hij het hele huis af. 's nachts werd hij ook opgesloten in zijn kamer die zo was ingericht dat er niets stuk kon. In de week die ik hem heb meegemaakt was hij alleen maar rustig als er iemand een-op-een met hem bezig was. Iedere 'vrije' minuut maakte hij dingen stuk, deed hij kinderen pijn, of deed gevaarlijke dingen.
Ja het is zeker niet hetzelfde.
Maar ik meen me te herinneren dat kinderen met ODD heel vaak ook ADHD hebben (4 op de 5).
Ook zijn ODD en CD een veel gezien combinatie.
'Gewone' ADHD-ers hebben bij lange na niet altijd ODD! ADHD komt ook veel vaker voor.
Andere mensen of dieren pijn doen komt soms voor bij ODD.
Het kan heel heftig zijn.
Volgens mij is het verschil tussen ODD en ADHD juist het opstandige. Ik heb een keer een jongetje met ODD ontmoet, en zijn praktisch overspannen alleenstaande moeder gesproken, en lijkt me echt een hele kluif. Zij vertelde dat ze bijna fulltime ondersteuning had in huis, omdat haar zoontje (toen 3) geen minuut alleen kon blijven, dan brak hij het hele huis af. 's nachts werd hij ook opgesloten in zijn kamer die zo was ingericht dat er niets stuk kon. In de week die ik hem heb meegemaakt was hij alleen maar rustig als er iemand een-op-een met hem bezig was. Iedere 'vrije' minuut maakte hij dingen stuk, deed hij kinderen pijn, of deed gevaarlijke dingen.
Ja het is zeker niet hetzelfde.
Maar ik meen me te herinneren dat kinderen met ODD heel vaak ook ADHD hebben (4 op de 5).
Ook zijn ODD en CD een veel gezien combinatie.
'Gewone' ADHD-ers hebben bij lange na niet altijd ODD! ADHD komt ook veel vaker voor.
Andere mensen of dieren pijn doen komt soms voor bij ODD.
Het kan heel heftig zijn.
vrijdag 13 februari 2015 om 19:29
Inderdaad komen odd en adhd vaak samen voor, net als combinaties van (een van deze) 2 met autisme-spectrum stoornissen, dylexiez etc.
Dat is co-morbiditeit.
Maar op deze leeftijd is het vaak moeilijk te zeggen.
ADHD'ers tonen op deze leeftijd vaak meer hyperactiviteit en impulsiviteit dan concentratie-problemen. Sowieso wordt er nog weinig van hun concentratie gevraagd, vooral bij zaken waarvoor ze weinig motivatie hebben.
Bij ODD horen dingen als (extreme) driftigheid, koppigheid, slecht luisteren.
Deze dingen kunnen echter ook voorkomen bij andere stoornissen waarbij kinderen door hun moeite om zichzelf in de omgeving te handhaven gefrustreerd raken. De boosheid is dan een teken van hun onmacht en frustratie en hun ongeremdheid daarin kan passen bij hun problemen met inhibitie (je emoties en handelingen 'stoppen', zoals.bijv ADHD en autisme kan hebben).
Het is echt lastig en daarom belangrijk daar goed naar te laten kijken en gaandeweg het leven zo nodig bij te stellen.
Dat is co-morbiditeit.
Maar op deze leeftijd is het vaak moeilijk te zeggen.
ADHD'ers tonen op deze leeftijd vaak meer hyperactiviteit en impulsiviteit dan concentratie-problemen. Sowieso wordt er nog weinig van hun concentratie gevraagd, vooral bij zaken waarvoor ze weinig motivatie hebben.
Bij ODD horen dingen als (extreme) driftigheid, koppigheid, slecht luisteren.
Deze dingen kunnen echter ook voorkomen bij andere stoornissen waarbij kinderen door hun moeite om zichzelf in de omgeving te handhaven gefrustreerd raken. De boosheid is dan een teken van hun onmacht en frustratie en hun ongeremdheid daarin kan passen bij hun problemen met inhibitie (je emoties en handelingen 'stoppen', zoals.bijv ADHD en autisme kan hebben).
Het is echt lastig en daarom belangrijk daar goed naar te laten kijken en gaandeweg het leven zo nodig bij te stellen.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 14 februari 2015 om 12:54
Bij onze zoon (8) denken we soms ook dat hij odd heeft. Op dit moment wordt hij onderzocht door jeugdggz . Over 2 weken uitslag. Als je kijkt naar de kenmerken van odd herken ik bijna alle punten. Maar het punt is dat hij ook een hartstikke leuke gezellige lieve jongen is. Hij heeft echt 2 kanten. Ik weet niet zo goed hoe dat met odd zit of dat het dan toch wat anders is. Van jongs af aan is zoon erg temperamentvol, is altijd zo geweest . Hebben al 2x eerder hulp van orthopedagoog gehad. Op school gaat het overigens beter dan thuis.
zondag 15 februari 2015 om 10:26
Betjebig, zo ernstig is het hier gekukkig niet. Hij kan heel braaf en lief zijn en dan ineens een 'klik' krijgen en ineens transformeren naar een gemeen, baldadig en ronduit vervelend kind.
Sowieso is rustig zijn heel moeilijk, hij lijkt een onweerstaanbare drang tot schreeuwen te hebben en gaat steeds harder en harder. Hij is dan niet boos (hoewel hij me dan ook een partij kan krijsen) maar kan het precies niet inhouden. Ik heb hem nu zijn speelkamer toegewezen waar hij mag schreeuwen en zich laten gaan, met de deur dicht, want we krijgen er gewoon hoofdpijn van. Hij luistert vaak heel erg slecht.
Hij kan heel moeilijk met zijn emoties omgaan en/of ze uiten. Hard schreeuwen of om het minste hard gaan huilen en daar moeilijk uit geraken.
Hij kan zonder reden ineens iemand pijn beginnen doen. Zo heeft hij pas geleden zijn zusje van 5 maanden secondenlang heel hard aan haar haar getrokken. Zomaar, terwijl we gewoon op de zetel zaten. Zo ook bij anderen, die kan hij 'zomaar' pijn beginnen doen.
Driftbuien gaan vrij ver. Schreeuwen en schelden (stommerik, fuck you of zrlf verzonnen, heel gemeen klinkende woorden) sowieso, vaak gaat het naar dingen kapot maken, spuwen, dingen uitstekken, in zijn broek plassen,... Deze dingen gebeuren ook zomaar, als we hem even niet in de gaten hebben en hij geen aandacht lijkt te krijgen.
Hij kan heel gemeen doen, zowel naar ons als anderen toe. Hij kan ook niks verdragen, heeft heel lange tenen. Daarbij liegt en manipuleert hij ook doelbewust.
Als je vraagt waarom hij zo gemeen doet zegt hij dat hij het niet weet of dat hij het doet imdat hij stout is. Bij een berisping schiet hij meestal in verdediging en daagt met zijn grote mond en suggestieve maniertjes uit totdat wij zelf niet meer weten wat doen.
Al de punten van odd komen overeen, maar zijn jonge leeftijd maakt het natuurlujk moeilijk om te zeggen wat aan de kleuterfase ligt en wat verder gaat. Rondom mij hoor ik in ieder geval dat zijn gedrag niet normaal lijkt.
Het is nu meer dan een jaar bezig, zijn moeilijk gedrag. Hdt evolueert wel, is telkens ander negatief gedrag, maar het blijft over de grenzen gaan.
Op school ging het tot voor kort heel goed, hij wad een voorbeeldkind zei de juffrouw, maar sinds enkele weken is het daar ook zo. Kindjes pijn doen, gewoonweg niet luisteren naar de juf, gemeeb zijn tegen kindjes en gisteren kwam hijbv thyus en zei dat hij zand had gegooid tegen een kindje en tegen iedereen fuck you had gezegd.
Ik weet soms niet meer hoe ik hem moet aanpakken. Positief blijven doe ik, maar is soms heel moeilijk. Ik herken mijn eigen kind soms niet meer.
Sowieso is rustig zijn heel moeilijk, hij lijkt een onweerstaanbare drang tot schreeuwen te hebben en gaat steeds harder en harder. Hij is dan niet boos (hoewel hij me dan ook een partij kan krijsen) maar kan het precies niet inhouden. Ik heb hem nu zijn speelkamer toegewezen waar hij mag schreeuwen en zich laten gaan, met de deur dicht, want we krijgen er gewoon hoofdpijn van. Hij luistert vaak heel erg slecht.
Hij kan heel moeilijk met zijn emoties omgaan en/of ze uiten. Hard schreeuwen of om het minste hard gaan huilen en daar moeilijk uit geraken.
Hij kan zonder reden ineens iemand pijn beginnen doen. Zo heeft hij pas geleden zijn zusje van 5 maanden secondenlang heel hard aan haar haar getrokken. Zomaar, terwijl we gewoon op de zetel zaten. Zo ook bij anderen, die kan hij 'zomaar' pijn beginnen doen.
Driftbuien gaan vrij ver. Schreeuwen en schelden (stommerik, fuck you of zrlf verzonnen, heel gemeen klinkende woorden) sowieso, vaak gaat het naar dingen kapot maken, spuwen, dingen uitstekken, in zijn broek plassen,... Deze dingen gebeuren ook zomaar, als we hem even niet in de gaten hebben en hij geen aandacht lijkt te krijgen.
Hij kan heel gemeen doen, zowel naar ons als anderen toe. Hij kan ook niks verdragen, heeft heel lange tenen. Daarbij liegt en manipuleert hij ook doelbewust.
Als je vraagt waarom hij zo gemeen doet zegt hij dat hij het niet weet of dat hij het doet imdat hij stout is. Bij een berisping schiet hij meestal in verdediging en daagt met zijn grote mond en suggestieve maniertjes uit totdat wij zelf niet meer weten wat doen.
Al de punten van odd komen overeen, maar zijn jonge leeftijd maakt het natuurlujk moeilijk om te zeggen wat aan de kleuterfase ligt en wat verder gaat. Rondom mij hoor ik in ieder geval dat zijn gedrag niet normaal lijkt.
Het is nu meer dan een jaar bezig, zijn moeilijk gedrag. Hdt evolueert wel, is telkens ander negatief gedrag, maar het blijft over de grenzen gaan.
Op school ging het tot voor kort heel goed, hij wad een voorbeeldkind zei de juffrouw, maar sinds enkele weken is het daar ook zo. Kindjes pijn doen, gewoonweg niet luisteren naar de juf, gemeeb zijn tegen kindjes en gisteren kwam hijbv thyus en zei dat hij zand had gegooid tegen een kindje en tegen iedereen fuck you had gezegd.
Ik weet soms niet meer hoe ik hem moet aanpakken. Positief blijven doe ik, maar is soms heel moeilijk. Ik herken mijn eigen kind soms niet meer.
zondag 15 februari 2015 om 10:26
Betjebig, zo ernstig is het hier gekukkig niet. Hij kan heel braaf en lief zijn en dan ineens een 'klik' krijgen en ineens transformeren naar een gemeen, baldadig en ronduit vervelend kind.
Sowieso is rustig zijn heel moeilijk, hij lijkt een onweerstaanbare drang tot schreeuwen te hebben en gaat steeds harder en harder. Hij is dan niet boos (hoewel hij me dan ook een partij kan krijsen) maar kan het precies niet inhouden. Ik heb hem nu zijn speelkamer toegewezen waar hij mag schreeuwen en zich laten gaan, met de deur dicht, want we krijgen er gewoon hoofdpijn van. Hij luistert vaak heel erg slecht.
Hij kan heel moeilijk met zijn emoties omgaan en/of ze uiten. Hard schreeuwen of om het minste hard gaan huilen en daar moeilijk uit geraken.
Hij kan zonder reden ineens iemand pijn beginnen doen. Zo heeft hij pas geleden zijn zusje van 5 maanden secondenlang heel hard aan haar haar getrokken. Zomaar, terwijl we gewoon op de zetel zaten. Zo ook bij anderen, die kan hij 'zomaar' pijn beginnen doen.
Driftbuien gaan vrij ver. Schreeuwen en schelden (stommerik, fuck you of zrlf verzonnen, heel gemeen klinkende woorden) sowieso, vaak gaat het naar dingen kapot maken, spuwen, dingen uitstekken, in zijn broek plassen,... Deze dingen gebeuren ook zomaar, als we hem even niet in de gaten hebben en hij geen aandacht lijkt te krijgen.
Hij kan heel gemeen doen, zowel naar ons als anderen toe. Hij kan ook niks verdragen, heeft heel lange tenen. Daarbij liegt en manipuleert hij ook doelbewust.
Als je vraagt waarom hij zo gemeen doet zegt hij dat hij het niet weet of dat hij het doet imdat hij stout is. Bij een berisping schiet hij meestal in verdediging en daagt met zijn grote mond en suggestieve maniertjes uit totdat wij zelf niet meer weten wat doen.
Al de punten van odd komen overeen, maar zijn jonge leeftijd maakt het natuurlujk moeilijk om te zeggen wat aan de kleuterfase ligt en wat verder gaat. Rondom mij hoor ik in ieder geval dat zijn gedrag niet normaal lijkt.
Het is nu meer dan een jaar bezig, zijn moeilijk gedrag. Hdt evolueert wel, is telkens ander negatief gedrag, maar het blijft over de grenzen gaan.
Op school ging het tot voor kort heel goed, hij wad een voorbeeldkind zei de juffrouw, maar sinds enkele weken is het daar ook zo. Kindjes pijn doen, gewoonweg niet luisteren naar de juf, gemeeb zijn tegen kindjes en gisteren kwam hijbv thyus en zei dat hij zand had gegooid tegen een kindje en tegen iedereen fuck you had gezegd.
Ik weet soms niet meer hoe ik hem moet aanpakken. Positief blijven doe ik, maar is soms heel moeilijk. Ik herken mijn eigen kind soms niet meer.
Sowieso is rustig zijn heel moeilijk, hij lijkt een onweerstaanbare drang tot schreeuwen te hebben en gaat steeds harder en harder. Hij is dan niet boos (hoewel hij me dan ook een partij kan krijsen) maar kan het precies niet inhouden. Ik heb hem nu zijn speelkamer toegewezen waar hij mag schreeuwen en zich laten gaan, met de deur dicht, want we krijgen er gewoon hoofdpijn van. Hij luistert vaak heel erg slecht.
Hij kan heel moeilijk met zijn emoties omgaan en/of ze uiten. Hard schreeuwen of om het minste hard gaan huilen en daar moeilijk uit geraken.
Hij kan zonder reden ineens iemand pijn beginnen doen. Zo heeft hij pas geleden zijn zusje van 5 maanden secondenlang heel hard aan haar haar getrokken. Zomaar, terwijl we gewoon op de zetel zaten. Zo ook bij anderen, die kan hij 'zomaar' pijn beginnen doen.
Driftbuien gaan vrij ver. Schreeuwen en schelden (stommerik, fuck you of zrlf verzonnen, heel gemeen klinkende woorden) sowieso, vaak gaat het naar dingen kapot maken, spuwen, dingen uitstekken, in zijn broek plassen,... Deze dingen gebeuren ook zomaar, als we hem even niet in de gaten hebben en hij geen aandacht lijkt te krijgen.
Hij kan heel gemeen doen, zowel naar ons als anderen toe. Hij kan ook niks verdragen, heeft heel lange tenen. Daarbij liegt en manipuleert hij ook doelbewust.
Als je vraagt waarom hij zo gemeen doet zegt hij dat hij het niet weet of dat hij het doet imdat hij stout is. Bij een berisping schiet hij meestal in verdediging en daagt met zijn grote mond en suggestieve maniertjes uit totdat wij zelf niet meer weten wat doen.
Al de punten van odd komen overeen, maar zijn jonge leeftijd maakt het natuurlujk moeilijk om te zeggen wat aan de kleuterfase ligt en wat verder gaat. Rondom mij hoor ik in ieder geval dat zijn gedrag niet normaal lijkt.
Het is nu meer dan een jaar bezig, zijn moeilijk gedrag. Hdt evolueert wel, is telkens ander negatief gedrag, maar het blijft over de grenzen gaan.
Op school ging het tot voor kort heel goed, hij wad een voorbeeldkind zei de juffrouw, maar sinds enkele weken is het daar ook zo. Kindjes pijn doen, gewoonweg niet luisteren naar de juf, gemeeb zijn tegen kindjes en gisteren kwam hijbv thyus en zei dat hij zand had gegooid tegen een kindje en tegen iedereen fuck you had gezegd.
Ik weet soms niet meer hoe ik hem moet aanpakken. Positief blijven doe ik, maar is soms heel moeilijk. Ik herken mijn eigen kind soms niet meer.
zondag 15 februari 2015 om 11:47
Heftig en het lijkt me echt lastig om daarmee om te gaan, zeker als het zo onberekenbaar lijkt. Mijn jongste (vooralsnog zonder diagnose) kan ook plotseling boos worden, met schelden en schoppen. Achteraf bezien blijkt er toch vaak een aanleiding voor geweest te zijn, en was dat net de druppel die de emmer deed overlopen. Dingen als te laat voor een tv-programma, haar favoriete shirt zit in de was, ze mag geen snoep, en dan borrelt dat binnenin zo lekker verder en een uur later barst de bui los.
Vervelend ook dat jullie op een wachtlijst moeten. Dat was bij ons ook en toen hadden we net een paar heftige weken achter de rug dus wist ik het ook niet meer. Vervolgens duurde en duurde het maar met onderzoek en advies, met dan het best wel teleurstellende resultaat bij ons dat zij 'het ook niet precies wisten'.
Vervelend ook dat jullie op een wachtlijst moeten. Dat was bij ons ook en toen hadden we net een paar heftige weken achter de rug dus wist ik het ook niet meer. Vervolgens duurde en duurde het maar met onderzoek en advies, met dan het best wel teleurstellende resultaat bij ons dat zij 'het ook niet precies wisten'.
zondag 15 februari 2015 om 13:00
Het gekke is dat hij ook heel erg braaf en mief kan zijn. Hoj is da' heem beleefd, aait en kust ons, helpt goed mee en luistert goed. Alsof hij het wil goedmaken ofzo. Op die momenten vraag ik me af of ik heg allemaal niet overdrijf en of het misschien gewoon aan ons ligt. Neem ik me voor niet meer kwaad te worden op hem maar alles altijd positief aan te pakken want dat zou moeten helpen, toch?
En net op het moment dat ik denk dat het nu echt 'voorbij' is, keert het tij weer.
En net op het moment dat ik denk dat het nu echt 'voorbij' is, keert het tij weer.
zondag 15 februari 2015 om 13:37
Ik heb trouwens zelf ook een pittig kleutertje van 4, kan ook heel boos worden.
Moet wel zeggen dat het sinds zijn 4e verjaardag veel en veel minder geworden is. Daarom denk ik aan een hevige peuterpubertijd en een pittig karakter, misschien wel ADHD. Tot 1,5 was hij heel rustig en die rust komt nu weer terug al een poos. Maar toen we er middenin zat ik ook wel eens met mijn handen in het haar. Dus ik herken wel een paar dingen van je verhaal.
Maar terug naar jouw zoon Harpy.
Heel lief zijn hoort er zeker ook bij, kindjes met ODD zijn niet altijd boos en opstandig (gelukkig).
Er is dan iets dat ze prikkelt, dat de reactie uit lokt maar dat kan iets heel kleins zijn (in onze beleving dan)
En ja positief benaderen helpt maar jij bent ook een mens hè, en soms zal het jou ook even teveel worden lijkt me.
Het gaat nog maar om vermoedens toch?
Wanneer begonnen de problemen? Was hij als baby al driftig of begon het een beetje met de peutertijd?
Moet wel zeggen dat het sinds zijn 4e verjaardag veel en veel minder geworden is. Daarom denk ik aan een hevige peuterpubertijd en een pittig karakter, misschien wel ADHD. Tot 1,5 was hij heel rustig en die rust komt nu weer terug al een poos. Maar toen we er middenin zat ik ook wel eens met mijn handen in het haar. Dus ik herken wel een paar dingen van je verhaal.
Maar terug naar jouw zoon Harpy.
Heel lief zijn hoort er zeker ook bij, kindjes met ODD zijn niet altijd boos en opstandig (gelukkig).
Er is dan iets dat ze prikkelt, dat de reactie uit lokt maar dat kan iets heel kleins zijn (in onze beleving dan)
En ja positief benaderen helpt maar jij bent ook een mens hè, en soms zal het jou ook even teveel worden lijkt me.
Het gaat nog maar om vermoedens toch?
Wanneer begonnen de problemen? Was hij als baby al driftig of begon het een beetje met de peutertijd?
zondag 15 februari 2015 om 13:48
Ik heb toen ik nog begeleider was, gewerkt met een meisje met ODD van acht jaar oud. Dat was voor mij nieuw want ik werkte vooral met kinderen met alleen ADHD of ADD. Mijn indruk was dat ze verzet bood om aandacht te krijgen, en dat dat verzet verdween als ze samen met andere kinderen speelde. Als ik zei, het gras is groen, zij zei, het gras is blauw. Zei ik dan, o je hebt gelijk, het gras is blauw, zei zij, nee, het gras is groen. Ik vond dat ze graag opschepte en indruk maakte, ze wilde heel graag bewonderd worden.
Ik legde heel erg de nadruk op het positieve en negeerde zoveel mogelijk het negatieve. Ik lachte als ze iets absurds zei en vertelde dan rustig hoe het echt zat of veranderde het onderwerp van gesprek. We hebben samen gespeeld met een playmobil kasteel waarbij ze heel veel fantasie aan de dag legde. Iets wat je minder ziet bij adhd, wel bij add, volgens mij. Ze vertelde dat zij een prinses was en dit haar kasteel. En in dat spel werd ze steeds negatiever, ik mocht niet in het kasteel komen. Ik zei, als ik het nou heel lief vraag? Nee, dat kon niet en haar vader was de koning en de baas.
Ik had het idee dat (positieve) aandacht haar goed deed, ook al kon ze daar ook negatief op reageren. En dat ze snel negatief ging doen. En dan stopte ik met wat we aan het doen waren en ging iets anders doen. De andere kinderen wisten dat ze zo negatief kon doen en namen dat niet serieus. Gek genoeg hadden ze de grootste lol samen. We hebben ook een keer verstoppertje gedaan met de hele groep en dan was ze net als de andere kinderen uitgelaten en vrolijk.
Ik heb een paar weken op haar groep gewerkt en toen moest ze nog een vaste plek krijgen. Ze dachten dat ze naar de zeer intensieve behandelgroep moest. Van wat ik van haar gedrag gezien had, vond ik dat zelf wat overdreven.
Later werd ik ziek en heb ik een tijdje op het zorgkantoor gewerkt en zag ik toevallig dat ze naar een gewone woongroep was overgeplaatst. De diagnose was niet veranderd. En ik dacht toen zelf, mooi, dat betekent dat ze meer mogelijkheden heeft tot ontwikkeling dan eerder gedacht.
Ik denk dat het haar heel goed deed, continue in een groep kinderen te zijn. Die wekten veel minder weerstand bij haar op namelijk en ze leerde veel bij door de andere kinderen te kopieren. Ze was enigskind en thuis was er alleen de nanny om haar bezig te houden. Ze viel me wel op, door haar zeer standvastig verzet en koppigheid. Maar ik vond ook dat ze goed reageerde op humor. En op gezelligheid. Ik nam haar opmerkingen niet serieus over donkere dingen en ging dan zelf iets vertellen. Maar ik was begeleider, geen moeder, dat is wel een heel verschil natuurlijk. En stoornissen heb je in alle gradaties. Maar misschien heb je iets aan mijn verhaal. Ik vond haar een moeilijk kind maar toch vond ik haar ook lief. Haar koppigheid ben ik nooit vergeten maar toch werkte ik graag met haar.
Ik legde heel erg de nadruk op het positieve en negeerde zoveel mogelijk het negatieve. Ik lachte als ze iets absurds zei en vertelde dan rustig hoe het echt zat of veranderde het onderwerp van gesprek. We hebben samen gespeeld met een playmobil kasteel waarbij ze heel veel fantasie aan de dag legde. Iets wat je minder ziet bij adhd, wel bij add, volgens mij. Ze vertelde dat zij een prinses was en dit haar kasteel. En in dat spel werd ze steeds negatiever, ik mocht niet in het kasteel komen. Ik zei, als ik het nou heel lief vraag? Nee, dat kon niet en haar vader was de koning en de baas.
Ik had het idee dat (positieve) aandacht haar goed deed, ook al kon ze daar ook negatief op reageren. En dat ze snel negatief ging doen. En dan stopte ik met wat we aan het doen waren en ging iets anders doen. De andere kinderen wisten dat ze zo negatief kon doen en namen dat niet serieus. Gek genoeg hadden ze de grootste lol samen. We hebben ook een keer verstoppertje gedaan met de hele groep en dan was ze net als de andere kinderen uitgelaten en vrolijk.
Ik heb een paar weken op haar groep gewerkt en toen moest ze nog een vaste plek krijgen. Ze dachten dat ze naar de zeer intensieve behandelgroep moest. Van wat ik van haar gedrag gezien had, vond ik dat zelf wat overdreven.
Later werd ik ziek en heb ik een tijdje op het zorgkantoor gewerkt en zag ik toevallig dat ze naar een gewone woongroep was overgeplaatst. De diagnose was niet veranderd. En ik dacht toen zelf, mooi, dat betekent dat ze meer mogelijkheden heeft tot ontwikkeling dan eerder gedacht.
Ik denk dat het haar heel goed deed, continue in een groep kinderen te zijn. Die wekten veel minder weerstand bij haar op namelijk en ze leerde veel bij door de andere kinderen te kopieren. Ze was enigskind en thuis was er alleen de nanny om haar bezig te houden. Ze viel me wel op, door haar zeer standvastig verzet en koppigheid. Maar ik vond ook dat ze goed reageerde op humor. En op gezelligheid. Ik nam haar opmerkingen niet serieus over donkere dingen en ging dan zelf iets vertellen. Maar ik was begeleider, geen moeder, dat is wel een heel verschil natuurlijk. En stoornissen heb je in alle gradaties. Maar misschien heb je iets aan mijn verhaal. Ik vond haar een moeilijk kind maar toch vond ik haar ook lief. Haar koppigheid ben ik nooit vergeten maar toch werkte ik graag met haar.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zondag 15 februari 2015 om 20:39
Harpyharpy jongens hebben rond hun 4e jaar een testosteron boost.
Kan ook een hele worsteling zijn, hormonen die door je lijf gieren, het opgroeien an sich.
Kijk goed naar wat hij nodig heeft, of dat zijn gedrag te herleiden is.
Misschien minder aandacht door de baby? Een klein dingetje dat gepasseerd is kan voor hem een 180 graden draai zijn geweest.
Komt het voor na overprikkeling? Slaap tekort? Voedselintolerantie? Tekort aan essentiele vitaminen & mineralen?
Te weinig uitdaging op school?
Mocht je zoon het label krijgen, wees je dan bewust wat dit voor gevolgen kan hebben.
Kan hij op school blijven of wordt het speciaal onderwijs of nog een stap verder, bijv. REC4.
Hoe kijken anderen naar hem zodra hij een etiketje heeft?
Kun je zelf nog positief blijven of schuif je alles af op het stempel?
Hoe sta je tegenover medicatie, die tegenwoordig veelvuldig wordt voorgeschreven?
Een label kom je ook niet zo vlug meer vanaf. Wat voor gevolgen heeft dit voor z'n toekomst?
Ken je het verhaal van Remzi Cavdar? Of anderen?
Lees alsjeblieft ook onderstaand artikel!
http://www.volkskrant.nl/ ... ring-van-de-ggz~a3850376/
Kan ook een hele worsteling zijn, hormonen die door je lijf gieren, het opgroeien an sich.
Kijk goed naar wat hij nodig heeft, of dat zijn gedrag te herleiden is.
Misschien minder aandacht door de baby? Een klein dingetje dat gepasseerd is kan voor hem een 180 graden draai zijn geweest.
Komt het voor na overprikkeling? Slaap tekort? Voedselintolerantie? Tekort aan essentiele vitaminen & mineralen?
Te weinig uitdaging op school?
Mocht je zoon het label krijgen, wees je dan bewust wat dit voor gevolgen kan hebben.
Kan hij op school blijven of wordt het speciaal onderwijs of nog een stap verder, bijv. REC4.
Hoe kijken anderen naar hem zodra hij een etiketje heeft?
Kun je zelf nog positief blijven of schuif je alles af op het stempel?
Hoe sta je tegenover medicatie, die tegenwoordig veelvuldig wordt voorgeschreven?
Een label kom je ook niet zo vlug meer vanaf. Wat voor gevolgen heeft dit voor z'n toekomst?
Ken je het verhaal van Remzi Cavdar? Of anderen?
Lees alsjeblieft ook onderstaand artikel!
http://www.volkskrant.nl/ ... ring-van-de-ggz~a3850376/
zondag 15 februari 2015 om 21:32
Ik heb dat stuk ook gelezen ja, word je niet vrolijk van.
Wat je schrijft over het krijgen van een diagnose en de gevolgen die dat heeft is mijn angst moet ik zeggen. We zitten nu in onderzoekstraject met onze zoon(8) (odd?). Het liefst wil ik gewoon onderzoek naar zijn zwakke en sterke punten en idem van onze opvoeding. Alleen omdat de eerdere begeleiding door orthopedagoog onvoldoende hielp zijn we nu bij gespecialiseerde jeugdggz beland waar ze voor mijn gevoel in deze fase met name kijken of er sprake van een stoornis is.
Enerzijds zal dit misschien wat handvatten geven. Maar ik ben ook bang dat mensen hem dan op een bepaalde manier gaan zien waardoor hij zich dan ook daarna gaat gedragen. Maargoed, we zijn er natuurlijk zelf bij aan wie we eventuele diagnose vertellen.
Wat je schrijft over het krijgen van een diagnose en de gevolgen die dat heeft is mijn angst moet ik zeggen. We zitten nu in onderzoekstraject met onze zoon(8) (odd?). Het liefst wil ik gewoon onderzoek naar zijn zwakke en sterke punten en idem van onze opvoeding. Alleen omdat de eerdere begeleiding door orthopedagoog onvoldoende hielp zijn we nu bij gespecialiseerde jeugdggz beland waar ze voor mijn gevoel in deze fase met name kijken of er sprake van een stoornis is.
Enerzijds zal dit misschien wat handvatten geven. Maar ik ben ook bang dat mensen hem dan op een bepaalde manier gaan zien waardoor hij zich dan ook daarna gaat gedragen. Maargoed, we zijn er natuurlijk zelf bij aan wie we eventuele diagnose vertellen.
maandag 16 februari 2015 om 21:25
Patsy, het begon si ds hij 2.5j was. Hij behon toen op school en ik werd zwanger. Ik wzet het eerst daaraan, maar het werd erger en erger, ging over en kwam dan in alme hevigheid terug. Ik vond telkens andere oorzaken waarvan zijn gedrag zou kunnen komen, maar ik weet acteraf gezien niet of dat ook echt de enige oorzaken waren. Voordien was hij ook al temperamentvol en vrij pittig, maar toen was het nog goed te handhaven.
Tic, het zou allemaal kunnen en ik hoop ook dat het dat 'maar' is, maar ik heb er zelf geen klare kijk (meer) op. Voor mij iq zijn gedrag immerd standaard, ik ben niet anders gewend. De laatste dagen gaat het bv hoofdzakelijk erg goed. Hij luistert, schreeuwt bijna niet, is lief en vrolijk, echt een aangenaam kind. Maar dat kan morgen coor hetzelfde geld omslaan.
Rondom mij hoor ik dus ook vaal qndere dingen, waarvan ik niet weet wat waar en realistisch is. Ik ga dus liever te rade bij een professioneel iemand die mij ofwel kan bevestigen dat zoon 'iets' heeft en die mij handvaten kan geven om beter met hem om te gaan en indien nodig een soort therapie of wat dan ook voor hem kan voorstelle , zozat hij zich beter in zijn vel voelt. Ik heb immers alles al wel eens geprobeerd lijkt het, en het helpt allemaal maar tijdelijk. Ofwel, en hopelijk, krijg ik de bevestiging dat vet niets is en zijn gedrag simpelweg te wijten is aan extreme peuterpuberteit. Wat het ook is, ik zal een wijzer hebben en zelf beter weten waar ik aan toe ben en hoe il optimaal met zijn gedrag omga.
Indien het een dergelijke stoornis is, zijn wij er als ouder nog steeds bij om erop toe te zien dat zijn label niet zijn persoonlijkheid zal worden of beinvloeden. Wij bepalen natuurlijk ook zelf tegen wie we het zeggen. Medicatie vermijd ik liever, zeker gezien zijn jonge leeftijd.
Tic, het zou allemaal kunnen en ik hoop ook dat het dat 'maar' is, maar ik heb er zelf geen klare kijk (meer) op. Voor mij iq zijn gedrag immerd standaard, ik ben niet anders gewend. De laatste dagen gaat het bv hoofdzakelijk erg goed. Hij luistert, schreeuwt bijna niet, is lief en vrolijk, echt een aangenaam kind. Maar dat kan morgen coor hetzelfde geld omslaan.
Rondom mij hoor ik dus ook vaal qndere dingen, waarvan ik niet weet wat waar en realistisch is. Ik ga dus liever te rade bij een professioneel iemand die mij ofwel kan bevestigen dat zoon 'iets' heeft en die mij handvaten kan geven om beter met hem om te gaan en indien nodig een soort therapie of wat dan ook voor hem kan voorstelle , zozat hij zich beter in zijn vel voelt. Ik heb immers alles al wel eens geprobeerd lijkt het, en het helpt allemaal maar tijdelijk. Ofwel, en hopelijk, krijg ik de bevestiging dat vet niets is en zijn gedrag simpelweg te wijten is aan extreme peuterpuberteit. Wat het ook is, ik zal een wijzer hebben en zelf beter weten waar ik aan toe ben en hoe il optimaal met zijn gedrag omga.
Indien het een dergelijke stoornis is, zijn wij er als ouder nog steeds bij om erop toe te zien dat zijn label niet zijn persoonlijkheid zal worden of beinvloeden. Wij bepalen natuurlijk ook zelf tegen wie we het zeggen. Medicatie vermijd ik liever, zeker gezien zijn jonge leeftijd.
maandag 16 februari 2015 om 21:40
Heftig allemaal, Harpy.
Goed dat jullie professionele hulp zoeken.
Ik hoop dat het jullie duidelijkheid en vooral perspectief gaat bieden.
Ons heeft het erg geholpen. En inderdaad: je hebt als ouder zelf grote invloed op hoe het labeltje invloed heeft. Onze zoon heeft tot nu toe juist voordeel bij zijn label (hoewel dus wel een ander label) ipv nadeel.
Sterkte en succes.
Goed dat jullie professionele hulp zoeken.
Ik hoop dat het jullie duidelijkheid en vooral perspectief gaat bieden.
Ons heeft het erg geholpen. En inderdaad: je hebt als ouder zelf grote invloed op hoe het labeltje invloed heeft. Onze zoon heeft tot nu toe juist voordeel bij zijn label (hoewel dus wel een ander label) ipv nadeel.
Sterkte en succes.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.