Psyche
alle pijlers
nooit liefde gekend
zaterdag 14 februari 2015 om 16:09
Ik ben 36 jaar en heb nooit echt liefde gekend. Geen warme jeugd en nog nooit een relatie gehad. Een schouder om op uit te huilen is mij vreemd. Ik realiseer me dat ik zelf een groot aandeel in heb en dat ik een flinke muur om mij heen heb gebouwd. Ik heb een groot sociaal netwerk, ik ben de schouder om op uit te huilen mijn eigen emoties wuif en lach ik weg. Ik ben sinds kort gestart met therapie echt een hele grote stap voor mij. Mijn omgeving weet hier trouwens niet van. Ik weet dat ik moet beginnen met van mezelf te houden maar ik vind dit zo ongelooflijk moeilijk. Waarom deze post? Ik vraag me af of er mensen zijn die dit herkennen en overwonnen hebben. Ik ben zo bang de rest van mijn leven liefdeloos ( in de brede zin dus niet specifiek romantische liefde) en zonder genegenheid te verslijten. Ik heb dus eigenlijk een beetje hoop nodig, ik voel me soms zo moedeloos.
zaterdag 14 februari 2015 om 20:44
quote:misia schreef op 14 februari 2015 @ 20:33:
"Acceptatie en het erkennen dat elke dag weer anders is en dat je liefde niet van tevoren kan regelen zou het wel makkelijker maken."
Als dat zo makkelijk was als je het hier neerzet had ze dat vast al lang gedaan Het is echt het makkelijkste. Ze is alleen nog aan het vechten tegen ik weet niet wat. Illusies over grote liefde? Je moet het toch helemaal alleen doen.
"Acceptatie en het erkennen dat elke dag weer anders is en dat je liefde niet van tevoren kan regelen zou het wel makkelijker maken."
Als dat zo makkelijk was als je het hier neerzet had ze dat vast al lang gedaan Het is echt het makkelijkste. Ze is alleen nog aan het vechten tegen ik weet niet wat. Illusies over grote liefde? Je moet het toch helemaal alleen doen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zaterdag 14 februari 2015 om 20:45
quote:Ik heb een groot sociaal netwerk, ik ben de schouder om op uit te huilenquote:Ik ben zo bang de rest van mijn leven liefdeloos ( in de brede zin dus niet specifiek romantische liefde) en zonder genegenheid te verslijten.Deze twee quotes zijn onverenigbaar. Uit de eerste quote blijkt dat je veel vrienden hebt en dat ze om je geven, in ieder geval genoeg om bij je uit te huilen. Dat is dus veel vertrouwen dat ze je schenken, hoewel je kennelijk niet geheel oprecht bent want je vindt het niet leuk genoeg. Als dit geen liefde is houdt niets je tegen om ze af te houden. Ook houdt niets je tegen om zelf aandacht te vragen voor je problemen, als dat tenminste is wat je fijn vindt (ikzelf vind daar geen moer aan). Je ziet vanzelf wel of zich gegadigden melden. Melden die zich niet, dan hoef je je ook niet meer in te spannen om ze te ondersteunen; alleen nog maar als je niets anders te doen hebt. Je kan dan geleidelijk uit gaan kijken naar nieuwe vrienden.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zaterdag 14 februari 2015 om 20:46
Ik vind het gewoon erg makkelijk, dat hier in een paar regeltjes neer te gooien.
Geef dan een uitgebreid 'recept' erbij over hoe daar te komen: bij acceptatie en relativering en de kracht het 'alleen te doen'.
Men neme..........
Want blijkbaar is het niet voor iedereen zo makkelijk als voor jou.
Geef dan een uitgebreid 'recept' erbij over hoe daar te komen: bij acceptatie en relativering en de kracht het 'alleen te doen'.
Men neme..........
Want blijkbaar is het niet voor iedereen zo makkelijk als voor jou.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 14 februari 2015 om 20:48
Pfff wat een reacties weer! Pittig om te lezen ook een hoop herkenning. Ik voel me zo suf dat ik niet eerder de stap naar hulp heb gezet, ook gezien jullie reacties het lijkt toch echt de enige weg om gelukkig te worden.
Voor de buitenwereld lijk ik alles op orde te hebben een huis een baan en gezellige vrienden, behalve dan die partner maar hé de ware nog niet tegengekomen en red me prima alleen. Tot voor kort wist ik hiermee ook mezelf nog voor de gek te houden. Maar de eenzaamheid was er altijd.. al wuifde ik dat ook naar mezelf weg; stel je niet aan en tel je zegeningen. Maar ik kan er voor mezelf niet meer om heen er moet iets veranderen, ik wil veranderen maar pfff wat vind ik dit moeilijk en eng.
Voor de buitenwereld lijk ik alles op orde te hebben een huis een baan en gezellige vrienden, behalve dan die partner maar hé de ware nog niet tegengekomen en red me prima alleen. Tot voor kort wist ik hiermee ook mezelf nog voor de gek te houden. Maar de eenzaamheid was er altijd.. al wuifde ik dat ook naar mezelf weg; stel je niet aan en tel je zegeningen. Maar ik kan er voor mezelf niet meer om heen er moet iets veranderen, ik wil veranderen maar pfff wat vind ik dit moeilijk en eng.
zaterdag 14 februari 2015 om 20:56
quote:Ik voel me zo suf dat ik niet eerder de stap naar hulp heb gezet, ook gezien jullie reacties het lijkt toch echt de enige weg om gelukkig te worden.
Het is nooit te laat om met jezelf aan de slag te gaan. Ik was 28 toen ik de stap zette, daarvoor was het probleem niet in mijn hoofd en toen dat wel zo was had ik een hoge drempel die ik over moest. Er kunnen allerlei redenen zijn waarom je het bewust of onbewust uitstelt.
Maar nu ben je er blijkbaar wel klaar voor om ermee aan de slag te gaan. En je lijkt gemotiveerd en dat is heel belangrijk.
Het is nooit te laat om met jezelf aan de slag te gaan. Ik was 28 toen ik de stap zette, daarvoor was het probleem niet in mijn hoofd en toen dat wel zo was had ik een hoge drempel die ik over moest. Er kunnen allerlei redenen zijn waarom je het bewust of onbewust uitstelt.
Maar nu ben je er blijkbaar wel klaar voor om ermee aan de slag te gaan. En je lijkt gemotiveerd en dat is heel belangrijk.
zaterdag 14 februari 2015 om 21:00
quote:hondenmens schreef op 14 februari 2015 @ 20:26:
Het antwoord van de trainster was: "Ja kijk, wij geven tips en wat je ermee doet is aan jou. Aan zo'n antwoord heb ik weinig. Ik weet niet wat ik moet doen om het wel te geloven.Dat is zo'n dooddoener die ik ook wel in therapie ervaar. Er wordt dan gezegd dat je het toch echt alleen zelf op kan lossen. Of dingen binnen moet laten komen en meer van dat soort dingen. Ja, als we geleerd hadden hoe dat moest dan zouden we geen hulp zoeken.
Het antwoord van de trainster was: "Ja kijk, wij geven tips en wat je ermee doet is aan jou. Aan zo'n antwoord heb ik weinig. Ik weet niet wat ik moet doen om het wel te geloven.Dat is zo'n dooddoener die ik ook wel in therapie ervaar. Er wordt dan gezegd dat je het toch echt alleen zelf op kan lossen. Of dingen binnen moet laten komen en meer van dat soort dingen. Ja, als we geleerd hadden hoe dat moest dan zouden we geen hulp zoeken.
zondag 15 februari 2015 om 11:39
Pom wees trots op jezelf dat je de stap naar hulp hebt gezet. Niet zo hard voor jezelf zijn door jezelf te verwijten dat je het nu pas doet. De stap naar hulp is de eerste en grootste in de weg naar kiezen voor jezelf!! Je hebt een groot netwerk zeg je. Dat is niet voor niks, blijkbaar zijn er een hoop mensen die om je geven al zie je dat zelf misschien nu niet zo. Zoals je zelf al aangeeft is de eerste stap van jezelf gaan houden. Zien wat andere mensen in je zien. Therapie kan je hier heel goed bij helpen en als je er klaar voor bent zou ik zeker iemand in je omgeving in vertrouwen nemen. Het maakt het zoveel makkelijker, dit kan je niet alleen! Maar nogmaals door hulp te zoeken heb je een belangrijke stap voor jezelf gezet. Geef het de tijd en je zal zien met de tijd wordt het makkelijker, ook jij bent het waard om lief te hebben ( sterker nog het is er al nu moet je het zelf nog toelaten!) Heel veel sterkte met je proces maar als je doorzet zal de zon ook voor jou gaan schijnen, jij komt er wel!!
zondag 15 februari 2015 om 11:49
quote:hondenmens schreef op 14 februari 2015 @ 20:26:
Hoi Stekelbaars,
Bij een ander iets herkennen is makkelijker. Ik heb vroeger ook verschillende therapieën gehad. Bij een moest ik een kaartje vasthouden waarop stond: "Ik ben trots op mezelf." Dat moest ik dan 10 keer herhalen. Maar er hoefde maar iets kleins te gebeuren of dat gevoel was weer weg. Ik heb ook een cursus "opkomen voor jezelf" gedaan, dat was in een groep. Aan het eind moest je zeggen of je iets aan de cursus gehad had. Daarop antwoorde ik dat ik het toch moeilijk blijf vinden om complimenten te geloven. Het antwoord van de trainster was: "Ja kijk, wij geven tips en wat je ermee doet is aan jou. Aan zo'n antwoord heb ik weinig. Ik weet niet wat ik moet doen om het wel te geloven.
Ik noem het flutverkeringen ja. Die jongens/mannen toonden wel interesse en ik wilde ook verkering net als de rest. Ik dacht steeds dat ik niks beters kon krijgen. De gedachte van: "Het is dit of nooit". Maar het waren mannen die zichzelf beter vonden dan mij en dat ook letterlijk zeiden. Dat moet je net niet hebben als je zelfbeeld al laag is. We verschilden ook teveel qua denken en interesses. Dat ging me steeds opbreken.
De meeste therapieën zijn wazig voor mensen. Ze weten niet wat ze exact "verkeerd" doen.
Voor jezelf opkomen is zo n pre.
Een op één toneelstukjes kunnen helpen te vinden wat je zoekt. Waar ga ik de mist in?
Bijvoorbeeld; een jongen zegt tegen je: 'ik ben beter dan jij' wat zeg jij dan?
Hoi Stekelbaars,
Bij een ander iets herkennen is makkelijker. Ik heb vroeger ook verschillende therapieën gehad. Bij een moest ik een kaartje vasthouden waarop stond: "Ik ben trots op mezelf." Dat moest ik dan 10 keer herhalen. Maar er hoefde maar iets kleins te gebeuren of dat gevoel was weer weg. Ik heb ook een cursus "opkomen voor jezelf" gedaan, dat was in een groep. Aan het eind moest je zeggen of je iets aan de cursus gehad had. Daarop antwoorde ik dat ik het toch moeilijk blijf vinden om complimenten te geloven. Het antwoord van de trainster was: "Ja kijk, wij geven tips en wat je ermee doet is aan jou. Aan zo'n antwoord heb ik weinig. Ik weet niet wat ik moet doen om het wel te geloven.
Ik noem het flutverkeringen ja. Die jongens/mannen toonden wel interesse en ik wilde ook verkering net als de rest. Ik dacht steeds dat ik niks beters kon krijgen. De gedachte van: "Het is dit of nooit". Maar het waren mannen die zichzelf beter vonden dan mij en dat ook letterlijk zeiden. Dat moet je net niet hebben als je zelfbeeld al laag is. We verschilden ook teveel qua denken en interesses. Dat ging me steeds opbreken.
De meeste therapieën zijn wazig voor mensen. Ze weten niet wat ze exact "verkeerd" doen.
Voor jezelf opkomen is zo n pre.
Een op één toneelstukjes kunnen helpen te vinden wat je zoekt. Waar ga ik de mist in?
Bijvoorbeeld; een jongen zegt tegen je: 'ik ben beter dan jij' wat zeg jij dan?
zondag 15 februari 2015 om 12:59
quote:hondenmens schreef op 15 februari 2015 @ 11:53:
Dan zeg ik: "Jij hebt ook een hoge dunk van jezelf".
Maar dat maakte weinig indruk.
Zijn er echt jongens geweest die letterlijk tegen je hebben gezegd dat jij minderwaardig bent? Of is het een interpretatie/conclusie die je in je hoofd trekt gebaseerd op negatieve ervaringen uit het verleden?
Doordat je in een patroon vast zit kan het wel zo zijn dat je daardoor juist de verkeerde mensen tegenkomt. Je vindt jezelf minderwaardig, je komt jongens tegen die dat bevestigen. Die valkuil heb ik als het gaat om emotioneel tekort, liefde, etc. Dat herken ik ook in wat Pom schrijft. Veel geven aan anderen en daarbij voorbij gaan aan jezelf en kom je dus zelf tekort, daarmee bevestig je het patroon.
Wat dat betreft kan ik schematherapie zeker aanraden want dan kom je tot dit soort inzichten bij jezelf en zodra je weet hoe dingen bij je werken kan je oefenen en leren het anders te doen.
Dan zeg ik: "Jij hebt ook een hoge dunk van jezelf".
Maar dat maakte weinig indruk.
Zijn er echt jongens geweest die letterlijk tegen je hebben gezegd dat jij minderwaardig bent? Of is het een interpretatie/conclusie die je in je hoofd trekt gebaseerd op negatieve ervaringen uit het verleden?
Doordat je in een patroon vast zit kan het wel zo zijn dat je daardoor juist de verkeerde mensen tegenkomt. Je vindt jezelf minderwaardig, je komt jongens tegen die dat bevestigen. Die valkuil heb ik als het gaat om emotioneel tekort, liefde, etc. Dat herken ik ook in wat Pom schrijft. Veel geven aan anderen en daarbij voorbij gaan aan jezelf en kom je dus zelf tekort, daarmee bevestig je het patroon.
Wat dat betreft kan ik schematherapie zeker aanraden want dan kom je tot dit soort inzichten bij jezelf en zodra je weet hoe dingen bij je werken kan je oefenen en leren het anders te doen.
zondag 15 februari 2015 om 13:24
quote:stekelbaars schreef op 15 februari 2015 @ 12:59:
[...]
Zijn er echt jongens geweest die letterlijk tegen je hebben gezegd dat jij minderwaardig bent? Of is het een interpretatie/conclusie die je in je hoofd trekt gebaseerd op negatieve ervaringen uit het verleden?
Doordat je in een patroon vast zit kan het wel zo zijn dat je daardoor juist de verkeerde mensen tegenkomt. Je vindt jezelf minderwaardig, je komt jongens tegen die dat bevestigen. Die valkuil heb ik als het gaat om emotioneel tekort, liefde, etc. Dat herken ik ook in wat Pom schrijft. Veel geven aan anderen en daarbij voorbij gaan aan jezelf en kom je dus zelf tekort, daarmee bevestig je het patroon.
Wat dat betreft kan ik schematherapie zeker aanraden want dan kom je tot dit soort inzichten bij jezelf en zodra je weet hoe dingen bij je werken kan je oefenen en leren het anders te doen.
Als een onzekere leerkracht het leslokaal binnenkomt geeft dat een aantal signalen af naar de leerlingen die deze niet positief zullen oppakken.
De leerkracht denkt: 'zie je wel'. En zo is de cirkel rond.
Je eigen gedrag analyseren is eigenlijk bijna onmogelijk, want je ziet zelf niet hoe je overkomt en wat je uitstraalt.
Ik had een vrouw geadviseerd een andere houding aan te nemen naar een feest.
Neee, dat hielp toch niet zei ze. Oke, maar je gaat het eerst doen en dan wil ik het horen.
Niet stil zijn maar méteen een kletspraatje maken, maakt niet uit waarover.
Probeer dat meteen te doen zei ik niet eerst afwachten en vooral lachen.
Dat had ze gedaan en ze was helemaal hyper. Het ging zo soepel en ze had via via gehoord dat ze haar zo n leuke spontane meid vonden. De kogel was door de kerk en ze werd vaker gevraagd en ging vaker weg en haar zelfvertrouwen groeide met de minuut.
Zó mooi om te zien. Maar een ander moet jou dat wel aangeven.
Ik kan het ook niet bij mezelf.
[...]
Zijn er echt jongens geweest die letterlijk tegen je hebben gezegd dat jij minderwaardig bent? Of is het een interpretatie/conclusie die je in je hoofd trekt gebaseerd op negatieve ervaringen uit het verleden?
Doordat je in een patroon vast zit kan het wel zo zijn dat je daardoor juist de verkeerde mensen tegenkomt. Je vindt jezelf minderwaardig, je komt jongens tegen die dat bevestigen. Die valkuil heb ik als het gaat om emotioneel tekort, liefde, etc. Dat herken ik ook in wat Pom schrijft. Veel geven aan anderen en daarbij voorbij gaan aan jezelf en kom je dus zelf tekort, daarmee bevestig je het patroon.
Wat dat betreft kan ik schematherapie zeker aanraden want dan kom je tot dit soort inzichten bij jezelf en zodra je weet hoe dingen bij je werken kan je oefenen en leren het anders te doen.
Als een onzekere leerkracht het leslokaal binnenkomt geeft dat een aantal signalen af naar de leerlingen die deze niet positief zullen oppakken.
De leerkracht denkt: 'zie je wel'. En zo is de cirkel rond.
Je eigen gedrag analyseren is eigenlijk bijna onmogelijk, want je ziet zelf niet hoe je overkomt en wat je uitstraalt.
Ik had een vrouw geadviseerd een andere houding aan te nemen naar een feest.
Neee, dat hielp toch niet zei ze. Oke, maar je gaat het eerst doen en dan wil ik het horen.
Niet stil zijn maar méteen een kletspraatje maken, maakt niet uit waarover.
Probeer dat meteen te doen zei ik niet eerst afwachten en vooral lachen.
Dat had ze gedaan en ze was helemaal hyper. Het ging zo soepel en ze had via via gehoord dat ze haar zo n leuke spontane meid vonden. De kogel was door de kerk en ze werd vaker gevraagd en ging vaker weg en haar zelfvertrouwen groeide met de minuut.
Zó mooi om te zien. Maar een ander moet jou dat wel aangeven.
Ik kan het ook niet bij mezelf.
zondag 15 februari 2015 om 14:03
quote:Je eigen gedrag analyseren is eigenlijk bijna onmogelijk, want je ziet zelf niet hoe je overkomt en wat je uitstraalt.
Klopt, en je moet je kwetsbaar op gaan stellen als je wil dat anderen een spiegel voor gaan houden. Zonder therapie zou me dat nooit gelukt zijn denk ik.
Het voorbeeld dat je geeft over het feest dat herken ik wel. Ook dat hyper heb ik in het begin veel gehad, toen ik dus ontdekte dat ik heel veel meer durf en kan dan ik dacht. Ik vind het alleen lastig om dat vast te houden. Zeker als je een kleine sociale circel hebt. Zelfvertrouwen, geloof in jezelf, oude patronen kunnen makkelijk weer om de hoek komen kijken helaas (bij mij tenminste).
Als ik kijk naar de mensen die ik tijdens therapie ontmoet heb dan bezit iedereen eigenlijk wel alle vaardigheden om op sociaal en emotioneel vlak succes te hebben. Ik heb ook wel ervaren tijdens groepstherapie dat ik dat allemaal kan. Maar het zelfvertrouwen en geloof vasthouden buiten therapie lukt moeilijk. En dan moet ik ook nog de circel om me heen groter zien te maken. Ik heb succesjes maar die zijn snel weer vergeten.
Pom schrijft dat ze al een grote circel heeft en dat lijkt me heel fijn. Ruimte genoeg om dingen op emotioneel vlak uit te testen. Al kan het wel zijn dat mensen daaraan moeten wennen, want je verandert natuurlijk wel. Ik hoor wel van mensen dat ik veranderd ben, opener enzo,. Het is een begin.
Klopt, en je moet je kwetsbaar op gaan stellen als je wil dat anderen een spiegel voor gaan houden. Zonder therapie zou me dat nooit gelukt zijn denk ik.
Het voorbeeld dat je geeft over het feest dat herken ik wel. Ook dat hyper heb ik in het begin veel gehad, toen ik dus ontdekte dat ik heel veel meer durf en kan dan ik dacht. Ik vind het alleen lastig om dat vast te houden. Zeker als je een kleine sociale circel hebt. Zelfvertrouwen, geloof in jezelf, oude patronen kunnen makkelijk weer om de hoek komen kijken helaas (bij mij tenminste).
Als ik kijk naar de mensen die ik tijdens therapie ontmoet heb dan bezit iedereen eigenlijk wel alle vaardigheden om op sociaal en emotioneel vlak succes te hebben. Ik heb ook wel ervaren tijdens groepstherapie dat ik dat allemaal kan. Maar het zelfvertrouwen en geloof vasthouden buiten therapie lukt moeilijk. En dan moet ik ook nog de circel om me heen groter zien te maken. Ik heb succesjes maar die zijn snel weer vergeten.
Pom schrijft dat ze al een grote circel heeft en dat lijkt me heel fijn. Ruimte genoeg om dingen op emotioneel vlak uit te testen. Al kan het wel zijn dat mensen daaraan moeten wennen, want je verandert natuurlijk wel. Ik hoor wel van mensen dat ik veranderd ben, opener enzo,. Het is een begin.
zondag 15 februari 2015 om 14:49
Ik heb idd een grote kring om me heen en daar ben ik ook écht heel dankbaar voor! Maar het maakt het ook makkelijk om jezelf in te verstoppen. Iedereen ziet een stukje van het geheel maar niemand weet hoe het grote plaatje eruit ziet. Wat jij zegt stekelbaars ik heb de ruimte om dingen op emotioneel vlak uit te testen. Daar moet ik dankbaar voor zijn en die ruimte gaan pakken! Heb alleen nog geen idee hoe ik dit aan ga pakken. Vind het doodeng om ruimte voor mezelf op te eisen en me kwetsbaar op te stellen. Ik schaam me dood.
zondag 15 februari 2015 om 15:26
quote:Heb alleen nog geen idee hoe ik dit aan ga pakken. Vind het doodeng om ruimte voor mezelf op te eisen en me kwetsbaar op te stellen. Ik schaam me dood.
Wat voor therapie doe je of ga je doen?
Waar schaam je je precies voor dan? Voor de angst die je hebt? Of ook voor het feit dat je niet goed geleerd hebt om ruimte in te nemen? of iets anders?
Wat voor therapie doe je of ga je doen?
Waar schaam je je precies voor dan? Voor de angst die je hebt? Of ook voor het feit dat je niet goed geleerd hebt om ruimte in te nemen? of iets anders?
zondag 15 februari 2015 om 16:16
Tsja waar schaam ik me voor? Voor dat ik me zo voel, dat het me niet lukt hieruit te komen, tegenover jou dat ik wel een groot netwerk heb maar hier geen gebruik van maak, dat ik hulp nodig heb, dat ik dat nu pas inzie..voor alles eigenlijk wel.
Ik ben begonnen met haptotherapie dit om eerst maar eens in contact met mijn gevoel te komen. Ik ben geneigd om alles te overdenken en te rationaliseren waardoor ik helemaal niet meer weet wat er in me omgaat. Dan gooi ik er weer een stel je niet aan tegenaan en dan gaat er weer een grote schep zand overheen.
Ik ben begonnen met haptotherapie dit om eerst maar eens in contact met mijn gevoel te komen. Ik ben geneigd om alles te overdenken en te rationaliseren waardoor ik helemaal niet meer weet wat er in me omgaat. Dan gooi ik er weer een stel je niet aan tegenaan en dan gaat er weer een grote schep zand overheen.
zondag 15 februari 2015 om 17:39
Je zou kunnen kijken of je wat meer begrip voor je situatie kan krijgen. Dan kun je misschien ook wat aardiger voor jezelf worden.
Als je jeugd niet is geweest zoals het zou moeten zijn, wat doet dat dan met een kind? Hoe werkt dat?
Ik heb wel veel gelezen over dit soort vragen. En filmpjes op youtube bijvoorbeeld. Maargoed, ik vind het ook wel interessant allemaal. Als je naar antwoorden zoekt kom je er eigenlijk achter dat je er zelf niet veel aan kon doen. Dus is er dan een reden om je ervoor te schamen?
Ik vind het ook interessant om me te verdiepen hoe zaken in je hersenen werken. Dat helpt ook om begrip te krijgen. Ik had een sociale angst stoornis, maar hoe werkt dat dan? Als ik denk dat ik niet bang hoef te zijn ben ik toch bang. Waarom heeft het denken zo weinig controle over de angsten die je kan hebben? Hoe kan je het dan toch veranderen?
Mensen houden ook helemaal niet van verandering. Een stom voorbeeld, maar je hebt thuis een eettafel met 4 stoelen en je gaat altijd op dezelfde plek zitten. Hoe komt dat?
Dingen over lichaamstaal, verschillen tussen mannen en vrouwen (is ook heel leuk), pff ik heb echt over zoveel dingen gelezen.
Boeken over schematherapie hebben voor mij ook dingen duidelijker gemaakt.
Maargoed, je moet wel van lezen en onderzoeken houden. In de groepstherapie die ik deed daar was ik eigenlijk de enige die dit op deze wijze deed. Voor mij werkt het om begrip te krijgen en ook geloof in het feit dat het kan veranderen. En veel weten erover doe ik wel, het toepassen is alleen een heel ander verhaal, haha. Ik zie het eigenlijk als dat we te vroeg in de evolutie geboren zijn en dat we nog niet helemaal goed uitontwikkeld zijn in ons hoofd :p.
Als je jeugd niet is geweest zoals het zou moeten zijn, wat doet dat dan met een kind? Hoe werkt dat?
Ik heb wel veel gelezen over dit soort vragen. En filmpjes op youtube bijvoorbeeld. Maargoed, ik vind het ook wel interessant allemaal. Als je naar antwoorden zoekt kom je er eigenlijk achter dat je er zelf niet veel aan kon doen. Dus is er dan een reden om je ervoor te schamen?
Ik vind het ook interessant om me te verdiepen hoe zaken in je hersenen werken. Dat helpt ook om begrip te krijgen. Ik had een sociale angst stoornis, maar hoe werkt dat dan? Als ik denk dat ik niet bang hoef te zijn ben ik toch bang. Waarom heeft het denken zo weinig controle over de angsten die je kan hebben? Hoe kan je het dan toch veranderen?
Mensen houden ook helemaal niet van verandering. Een stom voorbeeld, maar je hebt thuis een eettafel met 4 stoelen en je gaat altijd op dezelfde plek zitten. Hoe komt dat?
Dingen over lichaamstaal, verschillen tussen mannen en vrouwen (is ook heel leuk), pff ik heb echt over zoveel dingen gelezen.
Boeken over schematherapie hebben voor mij ook dingen duidelijker gemaakt.
Maargoed, je moet wel van lezen en onderzoeken houden. In de groepstherapie die ik deed daar was ik eigenlijk de enige die dit op deze wijze deed. Voor mij werkt het om begrip te krijgen en ook geloof in het feit dat het kan veranderen. En veel weten erover doe ik wel, het toepassen is alleen een heel ander verhaal, haha. Ik zie het eigenlijk als dat we te vroeg in de evolutie geboren zijn en dat we nog niet helemaal goed uitontwikkeld zijn in ons hoofd :p.
zondag 15 februari 2015 om 18:56
quote:stekelbaars schreef op 15 februari 2015 @ 12:59:
[...]
Zijn er echt jongens geweest die letterlijk tegen je hebben gezegd dat jij minderwaardig bent? Of is het een interpretatie/conclusie die je in je hoofd trekt gebaseerd op negatieve ervaringen uit het verleden?
Doordat je in een patroon vast zit kan het wel zo zijn dat je daardoor juist de verkeerde mensen tegenkomt. Je vindt jezelf minderwaardig, je komt jongens tegen die dat bevestigen. Die valkuil heb ik als het gaat om emotioneel tekort, liefde, etc. Dat herken ik ook in wat Pom schrijft. Veel geven aan anderen en daarbij voorbij gaan aan jezelf en kom je dus zelf tekort, daarmee bevestig je het patroon.
Wat dat betreft kan ik schematherapie zeker aanraden want dan kom je tot dit soort inzichten bij jezelf en zodra je weet hoe dingen bij je werken kan je oefenen en leren het anders te doen.
Ze maakten vaak opmerkingen over mijn postuur. Ben klein van stuk. Hier heb ik altijd al problemen mee gehad en het geeft me een minderwaardig gevoel. Ik ben er nooit zelf over begonnen bij die jongens/mannen. Maar mijn ene ex zei vaak: "Jou zie je niet staan, zo'n kleine lilliputter. Ik ben tenminste nog normaal". Terwijl hij toch flink overgewicht had.
Bij de drankenzaak moet ik me nog steeds legitimeren terwijl ik 29 ben. Dat is voor mij dan een bevestiging dat mensen me niet volwaardig vinden. Uit mezelf maak ik geen opmerkingen over iemands uiterlijk. Maar mensen doen dat bij mij wel. Ik lach dan maar een beetje dom, maar het is een gevoelig punt. Ik had graag een normaal postuur gehad.
Mijn andere ex werkte eerst ook bij de Sociale Werkplaats, maar hij kreeg al snel een kantoorbaan (gedetacheerd). Hij zei toen: "Beter he, van mij komt tenminste nog iets terecht en van jou niet".
Dat komt op mij toch wel over dat ze zichzelf beter vinden.
[...]
Zijn er echt jongens geweest die letterlijk tegen je hebben gezegd dat jij minderwaardig bent? Of is het een interpretatie/conclusie die je in je hoofd trekt gebaseerd op negatieve ervaringen uit het verleden?
Doordat je in een patroon vast zit kan het wel zo zijn dat je daardoor juist de verkeerde mensen tegenkomt. Je vindt jezelf minderwaardig, je komt jongens tegen die dat bevestigen. Die valkuil heb ik als het gaat om emotioneel tekort, liefde, etc. Dat herken ik ook in wat Pom schrijft. Veel geven aan anderen en daarbij voorbij gaan aan jezelf en kom je dus zelf tekort, daarmee bevestig je het patroon.
Wat dat betreft kan ik schematherapie zeker aanraden want dan kom je tot dit soort inzichten bij jezelf en zodra je weet hoe dingen bij je werken kan je oefenen en leren het anders te doen.
Ze maakten vaak opmerkingen over mijn postuur. Ben klein van stuk. Hier heb ik altijd al problemen mee gehad en het geeft me een minderwaardig gevoel. Ik ben er nooit zelf over begonnen bij die jongens/mannen. Maar mijn ene ex zei vaak: "Jou zie je niet staan, zo'n kleine lilliputter. Ik ben tenminste nog normaal". Terwijl hij toch flink overgewicht had.
Bij de drankenzaak moet ik me nog steeds legitimeren terwijl ik 29 ben. Dat is voor mij dan een bevestiging dat mensen me niet volwaardig vinden. Uit mezelf maak ik geen opmerkingen over iemands uiterlijk. Maar mensen doen dat bij mij wel. Ik lach dan maar een beetje dom, maar het is een gevoelig punt. Ik had graag een normaal postuur gehad.
Mijn andere ex werkte eerst ook bij de Sociale Werkplaats, maar hij kreeg al snel een kantoorbaan (gedetacheerd). Hij zei toen: "Beter he, van mij komt tenminste nog iets terecht en van jou niet".
Dat komt op mij toch wel over dat ze zichzelf beter vinden.
zondag 15 februari 2015 om 21:14
Je exen maakten wel neerbuigende opmerkingen inderdaad. Maar zegt dat iets over hun of over jou? Jij verdient beter dan die exen.
Het is rot dat je je minderwaardig voelt door je lengte/postuur. Ik zie niet in waarom je minderwaardig zou zijn ten opzichte van een ander. Lengte zegt ook helemaal niks over wie jij echt bent. Ik weet wel uit ervaring dat als je klein bent je rare opmerkingen kan verwachten. Ik ben lang klein gebleven en werd pinkel genoemd op de middelbare school. Ik liet het langs me heen gaan maar fijn was het allemaal niet, al beschouw ik het als plagen. Het klein zijn in combinatie met verlegenheid was wel interessant voor sommige meiden op school waardoor ik ook in de aandacht stond gek genoeg (ik kon er alleen niks mee). Ik ben nog niet supergroot maar het is geen issue meer voor mij. Ik kan me wel goed voorstellen dat je op den duur de opmerkingen van anderen je persoonlijk gaat aantrekken. Ik heb wel ergens gelezen dat je wel wat vrienden hebt toch? Die vinden je toch niet minderwaardig of hoe denk je daar zelf over?
Dat je jonger wordt geschat dat herken ik ook. Vooral in het buitenland (waar ik was voor werk) werd ik al snel 10 jaar jonger geschat. Dat kwam ook door mijn voorkomen denk ik. Het legitimeren in een drankenhandel lijkt me een gevolg daarvan en niet omdat diegene achter de kassa je minderwaardig vindt. Je zou het natuurlijk eens kunnen vragen waarom je je moet legitimeren.
Het is rot dat je je minderwaardig voelt door je lengte/postuur. Ik zie niet in waarom je minderwaardig zou zijn ten opzichte van een ander. Lengte zegt ook helemaal niks over wie jij echt bent. Ik weet wel uit ervaring dat als je klein bent je rare opmerkingen kan verwachten. Ik ben lang klein gebleven en werd pinkel genoemd op de middelbare school. Ik liet het langs me heen gaan maar fijn was het allemaal niet, al beschouw ik het als plagen. Het klein zijn in combinatie met verlegenheid was wel interessant voor sommige meiden op school waardoor ik ook in de aandacht stond gek genoeg (ik kon er alleen niks mee). Ik ben nog niet supergroot maar het is geen issue meer voor mij. Ik kan me wel goed voorstellen dat je op den duur de opmerkingen van anderen je persoonlijk gaat aantrekken. Ik heb wel ergens gelezen dat je wel wat vrienden hebt toch? Die vinden je toch niet minderwaardig of hoe denk je daar zelf over?
Dat je jonger wordt geschat dat herken ik ook. Vooral in het buitenland (waar ik was voor werk) werd ik al snel 10 jaar jonger geschat. Dat kwam ook door mijn voorkomen denk ik. Het legitimeren in een drankenhandel lijkt me een gevolg daarvan en niet omdat diegene achter de kassa je minderwaardig vindt. Je zou het natuurlijk eens kunnen vragen waarom je je moet legitimeren.