so un happy

Tja je kunt het ook opgeven en accepteren dat het K.T is.

Wat gaat er mis bij vriendschappen?

Ben je ontslagen of heb je na je studie geen werk kunnen vinden?

Hoe oud ben je eigenlijk?

Tja, als je geen hulp wilt dan wordt het lastig. Een goede hulpverlener kan je echt helpen. En ja daar hoort graven in het verleden ook bij. Dat is om het te kunnen verwerken.

Hoe weet je dat mensen je raar en arrogant vinden? Zeggen ze dat tegen je?

Kan het zijn dat je jeugd zo fijn en beschermend was , dat het nu een beetje moeilijk is om zelf het leven op te pakken?

Hoe komt het dan dat mensen vaak raar op je reageren en een hekel aan je hebben?

Rot dat je je zo voelt. Maar ik ga toch zeggen: zoek hulp. Zelf kom je hier blijkbaar niet uit. Zet je vooroordelen over psychologische hulp opzij en ga.



Eerlijk: mensen die zo negatief naar alles kijken, heb ik ook liever niet om me heen. Wil je vrienden, contacten, dan zul je dat echt moeten veranderen.

Ga naar je huisarts. Met hulp kun je misschien wel antwoord vinden op je vragen. Dus dat is een kans op verandering. Doorgaan zoals je nu doet, betekent dat er niks zal veranderen.

En een

Sterkte.

Hoe oud ben je dan?



Tja, het klinkt idd heel makkelijk, maar zoek hulp. Je moet niet nu al over iets oordelen wat je nog niet geprobeerd hebt. Het ligt ook voor een deel in je eigen handen.



Kop op!



Knuffel!

quote:sounhappy schreef op 25 februari 2015 @ 11:29:

Oh maar mensen om mij heen weten het niet hoor, uit me nooit in bijzijn van andere negatief, therpahie zijn soms weken/maanden wachtijden en ik geloof er gewoon niet echt in. En ja mensen zeggen idd soms gewoon zomaar dat ze me raar vinden, of bijv vroeger in een klas was iedereen heel hecht met elkaar maar ik kon met niemand het echt vinden ( zal vast aan twee kanten werken) of op werk dat collegas me gewoon niet zo leuk vinden, of vaak al zeggen ik mag je niet, zonder me te kennen... ik kom dat gewoon heel vaak tegen. Of bijv, dat de cassiere tegen de gene voor me: goedemiddag heeft u alles kunnen vinden en tegen mij alleen hoi zegt, en dan weer na mij de gene goedemorgen mevrouw.... snap je wat ik bedoel? Of ik zit in de bus, bus is helemaal vol en iemand weigerd om naast me te gaan zitten... misschien stel ik me aan, maar dat valt me gewoon op!! Ik heb zelf op forums vaak dat mensen zeiden, ik vind je raar haha. maargoed.



En ik kan geen baan vinden, heb ook niet echt een goeie studie afgerond... Ik weet ook niet meer waar ik moet zoeken, ben ergens ook weer bang dat het toch weer mis gaat, mensen me niet leuk vinden.. en dat nog meer mensen een hekel aan me gaan krijgen..Je zit in een heel negatief spiraal. Zorg eerst dat je jezelf wel leuk gaat vinden.

Het lijkt me uitermate onwaarschijnlijk dat de hele wereld een hekel heeft aan een persoon, die ze amper kennen. Dat al je collegae op je werk spontaan een hekel aan je hebben ook al hebben ze amper een woord met je gewisseld.



Het lijkt mij veel waarschijnlijker dat er iets mis zit bij jou zelf. Met hoe jij jezelf en de wereld ziet. Mensen maken zich echt niet druk over voor hen onbekende mensen en zelfs om mensen die ze beter kennen geven ze doorgaans niks. Iedereen heeft genoeg aan zijn eigen besognes. Jij doet net alsof de heel wereld continu bezig is met jou, actief een hekel heeft aan jou en kwaad spreekt over jou.

Ik denk dat het allemaal in jouw hoofd zit. Zoek hulp is mijn advies.

Als je niet van je kont komt zal er ook niets veranderen.

Kortom: jij moet de verandering in gang zetten, dus toch maar terug naar de huisarts.



En probeer eens naar de bloemen te kijken ipv de hondenstront. Anders creëer je een self fulfilling prophecy.

Lekker belangrijk wat een ander vindt. Het komt er op neer dat je toch op z'n minst erg gelukkig moet zijn met jezelf en dan maakt het niet meer uit hoe anderen je zien. Kwalijke zaak dat je je zo laat beïnvloeden door de buitenwacht.

Stuur me eens een persoonlijk berichtje met een foto. Dat heb ik al eens eerder gevraagd aan iemand en toen ik de foto te zien kreeg kon ik alleen maar de conclusie trekken dat ze te maken had met jaloezie, want het was een prachtmeid. Ik ben ook benieuwd naar jou, want je moet wel echt een kop vol wratten hebben en een bult voor mensen zo raar op je reageren.





26! Je bent nog piepjong!

Pfff, alleen al door je posts zuig je alle energie uit me weg. Ik kan me zo voorstellen dat je in het dagelijks leven ook niet echt een zonnetje bent. En daar zullen mensen ongetwijfeld op reageren, maar de voorbeelden die jij noemt zijn wel erg vergezocht. Wil je zo je hele leven doorgaan? Moet je lekker doen. Wil je dat het leven leuker wordt? Dan zul je echt zelf iets moeten ondernemen.

Niemand die naast je wil zitten in de bus (wees blij! Heb jij de ruimte), de kassamevrouw die niet aan je vraagt of je alles hebt gevonden (Mooi, vind ik ook een domme vraag, natuurlijk heb ik alles gevonden wat ik zocht, anders stond ik hier niet met mijn pinpas).

Je collega's die je niet leuk vinden, je bent daar om te werken, niet om nieuwe vriendinnen op te doen. Ik heb ook geen vrienden op mijn werk, dat houd ik gescheiden. Je hebt verder geen vrienden, maar ik zie ook niet wat je hen momenteel te bieden hebt. Ben je geïnteresseerd in anderen? Vraag je naar hun weekend? Naar hun mening over iets?

Je hebt een laptop, ik zou zeggen: ga eens aan de slag voor hulp en begin bij een psycholoog. En kom niet aan met je 'ik geloof daar niet in" want momenteel geloof je nergens in en dat brengt je ook nergens he?

quote:sounhappy schreef op 25 februari 2015 @ 11:41:

Nou nou, mensen zeggen het serieus tegen me, ik raak vaak op straat ook ongevraagd opmekringen over hoe ik er uit zie... ik zit daar gewoon niet op te wachten. En er zijn geloof me (en dat zal vast aan mezelf liggen) veel mensen die een hekel aan me hebben, zo ben ik bij me laatste baan weg gestuurd, omdat iemand die ik heel vaag kende niet met mij wilde werken, voelde zich niet prettig als ik er ook zou zijn, stond ik een half uur laten buiten met me hebben en houden....

Mensen reageren heel vaak heel vreemd op mij, en dat is niet eits wat mij alleen opvalt maar voormalige vrienden ook...

Weet je, ik heb wel vaker zulke verhalen hier geposts zien worden. Eigenlijk geloof ik er geen bal van. Wildvreemden op straat die je aanspreken op je uiterlijk en dan niet een doodenekel keer, maar heel vaak. Vage collegae die , zonder jou te kennen, een dusdanige hekel aan je hebben dat ze bij de baas jouw ontslag gaan eisen?



Ik geloof er helemaal niks van. Mij lijkt het veel waarschijnlijker dat jij een ernstig verwrongen beeld hebt van de werkelijkheid, waanbeelden feitelijk, en dat je dus serieuze hulp nodig hebt.

Wat jammer dat je bij voorbaat al psychologen e.d. afschrijft.



Ik heb in het verleden ook therapie gevolgd waar "ik niets aan had"

Nu zie ik in dat het op dat moment niet de juiste therapie op was voor mij op dat moment. Ik was er ook niet klaar voor nog.



Nu wel. Ik volg nu al bijna 1,5 jaar intensieve therapie en het helpt mij enorm.

Mijn zelfbeeld is langzaam aan het veranderen, ik kan zien dat ook ik leuk ben en er mag wezen en daardoor zien anderen dit nu ook langzaam aan.



Mijn advies is toch om hulp te zoeken. Ga desnoods, als het moeilijk is om het te verwoorden, het eerst op papier zetten. En ga daarmee naar je huisarts. Geef aan dat je niet weet welke soort therapie bij jou past.

De huisarts kan dan met jou meezoeken.

En er zijn inderdaad wachtlijsten, maar vaak kan je bij een praktijk ondersteuner terecht om te overbruggen. Veel succes.

ga naar een psycholoog

Ten eerste: ik vind het goed van je dat je je probleem (hier) voorlegt een anderen.

Dat is een goede eerste stap om er iets aan te gaan doen: toegeven dat je een probleem hebt en het omschrijven en om tips vragen.



Misschien kun je eerst jezelf eens de vraag stellen waardoor het komt dat je mensen op afstand houdt.

Is er iets aan je gedrag en je houding waardoor mensen niet positief op je reageren?

Probeer dat eens na te gaan en op te schrijven.

Dan maak je het probleem misschien wat duidelijker. En als dat duidelijker is, kun je makkelijker naar een oplossing gaan zoeken.



Iets wat mij opvalt in jouw manier van schrijven is een wat "negatieve" manier van tegen dingen aankijken.

Door hulpverlening (kan therapie zijn, maar bijvoorbeeld ook een training) kun je leren op een wat positievere manier om te gaan met problemen.

Met "positiever" bedoel ik niet dat je alles maar weg moet lachen en ook niet dat je een "tjakka!-houding" moet krijgen.

Het is meer dat je leert dat problemen er niet altijd voor hoeven zorgen dat je in de put gaat zitten. Je leert betere manieren om ermee om te gaan.



Maar wat ik al zei; probeer als eerste heel helder voor jezelf te omschrijven wat er met jou aan de hand is. Daarna kun je op zoek naar passende hulp.

Een psycholoog of coach kan met jou samen kijken naar (nieuwe) levensdoelen en welke stappen je kan zetten in die richting. Het hoeft niet wroeten in het verleden te zijn, hoor.

Zo iemand kan jou ook helpen de focus weer op positieve dingen te leggen.

Zeker als je zelf in dit soort gedachtencirkels blijft denken, zo kan je jezelf steeds verder de put in praten.



Ik denk dat het jou ontbreekt aan je op bepaalde vlakken van betekenis te voelen.

De gebieden die je noemt heb je deels zelf invloed op. Het voelt stukken fijner als je die invloed in positieve zin kan inzetten, oa zelfvertrouwen versterken, je uitstraling, waar jij in gelooft of van overtuigd bent over jezelf.



De hele manier waarop je over jezelf denkt, piekert en waar je dat aan ontleent (ontbreken van werk, vrienden, partner) is te doorbreken en te veranderen.

Zelfvertrouwen groeit door te ervaren en succesjes te boeken, waar dan ook in.



Een hulpverlener ziet op een afstand objectief andere dingen dan jij van binnenuit.

Kan je helpen met dingen anders aan te pakken en met hem/haar te oefenen, je weer in gang te zetten ipv op het punt blijven waar je nu bent en te blijven doen zoals je altijd gedaan hebt.

Soms zijn het patronen die je onbewust herhaalt in je leven, steeds tegen dezelfde muren oploopt.

Zou het niet fijn zijn als je door hier en daar een verandering aan te brengen nieuwe en betere ervaringen op kan doen?



En je gevoel van betekenis en eigenwaarde kan vergroten?

Als je wil kan je jouw betekenis voor jezelf en anderen echt wel vergroten, ook als je geen werk kan vinden. Je kan nieuwe vriendschappen sluiten en behouden als je jezelf de moeite waard gaat vinden en dus echt voelt dat jij een waardige vriendin bent en echt iets kan toevoegen voor anderen.



Als jij je van binnen de moeite niet waard vindt (en ook niet om dat te veranderen met mentale hulp) straal je dat ook uit naar anderen en zien zij jouw meerwaarde ook niet.

Je zelfbeeld en vertrouwen in jezelf en jouw toekomst bepaalt grotendeels wat je meemaakt en van anderen/ de wereld terugkrijgt.



Een hulpverlener kan eea in een ander perspectief zetten samen met jou.

Oa dat het er niet om gaat wat je hebt (werk, vrienden, een partner), om te bepalen wie je bent.

Wat je echt belangrijk vindt in het leven en jou voldoening zou geven en hoe je dat alsnog kan doen.

Het is nooit te laat, er valt altijd iets te leren en te verbeteren, maar allereerst moet je jezelf dat gunnen.



Het is een keuze om niks te doen en te blijven waar je nu bent.

Je kan ook cursussen doen om je sociale en andere vaardigheden te oefenen, vergroten, een andere (levens)houding en andere (zelf)overtuigingen eigen te maken.

Hoeft niet speciaal een psycholoog te zijn dus, maar van alles waardoor je je eigen gedachtencirkels onder de loep neemt, je andere doelen stelt voor jezelf en dat mag uitproberen van jezelf om te leren wat je nog niet kunt. Ook om fouten te mogen maken daarin, daarvan te leren ipv jezelf mee om de oren te slaan.

Je kan denken aan mindfulness of NLP, cursus zelfvertrouwen of assertiviteit oid.



Je moet dan wel zelf aktief in beweging komen en een topic openen kan de aanzet daartoe zijn.

Als je wil kan je deel 1 en 2 lezen van "Alleenzijn en gelukkig met jezelf" op deze pijler. Daar staan ook boeken genoemd die je de moed en andere blik op jezelf en het leven/ je toekomst kunnen geven.

Door je te verdiepen in jezelf en je eigen ideeen/ overtuigingen te verruimen met andere visies krijg je meer mogelijkheden voorgeschoteld dan hoe je nu vanuit jouw status quo kan overzien/bedenken.



Er zijn veel meer mensen die ff vastlopen, dan gaat het vooral om een zetje krijgen zodat je weer verder kan.

Best moeilijk om jezelf dat zetje te moeten geven als je geen collega's en sociaal leven hebt: anderen spiegelen en kunnen tot voorbeeld zijn hoe zij dat aanpakken. Dus zoek anderen op, niet alleen hier, maar ook irl, betaald of niet, zoek andere manieren dan die waarop je vastgelopen bent.

Het geeft niet, dit is je eerste stap en dat is al een goed begin!

Je zult zelf bereid moeten zijn moeite, tijd en aandacht in jezelf te stoppen, dat alleen al bewijst dat je jezelf wel degelijk de moeite waard vindt.

Zoek het niet in bevestiging van buitenaf, het zit in jouzelf. Als jij jezelf dat gunt, jezelf beter leert kennen in andere facetten en weet wat je echt wil, komt de rest erachteraan!