Kinderen
alle pijlers
Ik ben op
woensdag 25 februari 2015 om 15:15
Ik vind het moederdchap werkelijk het mooiste dat er is, maar ik voel me momenteel echt helemaal leeg.
Zoon van 3.5j met vermoedelijk ODD, of in ieder geval al de symptomen daarvan, vreet energie, luistert voor geen meter, is enorm druk, doet alsof ik lucht ben als ik met hem wil praten en vertoont verder heel negatief, stout en gemeen gedrag.
Dochter van 6 maanden is heel rustig en superlief, maar heeft nog nooit doorgeslapen en is de laatste weken anderhalf tot 2 uur wakker in het midden van de nacht.
Partner werkt erg veel en is tot 60u per week van huis. Ik sta er dus voor het meest alleen voor.
Rondom mij nog zoveel dingen te regelen, waar ik niet aan toe kom. En nu word ik ook nog ziek.
Mijn batterij is even op...
Zoon van 3.5j met vermoedelijk ODD, of in ieder geval al de symptomen daarvan, vreet energie, luistert voor geen meter, is enorm druk, doet alsof ik lucht ben als ik met hem wil praten en vertoont verder heel negatief, stout en gemeen gedrag.
Dochter van 6 maanden is heel rustig en superlief, maar heeft nog nooit doorgeslapen en is de laatste weken anderhalf tot 2 uur wakker in het midden van de nacht.
Partner werkt erg veel en is tot 60u per week van huis. Ik sta er dus voor het meest alleen voor.
Rondom mij nog zoveel dingen te regelen, waar ik niet aan toe kom. En nu word ik ook nog ziek.
Mijn batterij is even op...
woensdag 25 februari 2015 om 15:52
woensdag 25 februari 2015 om 15:59
Sorry hoppala, dat was natuurlijk maar een fictief verhaaltje.
Wat ik bedoel is dat het argument "dan had je maar geen kinderen moeten nemen" een stom argument is.
Het slaat alles dood.
Beetje in de categorie "hoe komt het toch dat al die mensen in Afrika zich maar voortplanten terwijl ze allemaal dood gaan van de honger".
Nee we begrijpen niet alles van de beweegredenen van onze medemensen. Maar feit is dat er kinderen worden geboren onder allerlei omstandigheden.
En het laatste wat deze kinderen nu gaat helpen zijn debiele opmerkingen als "dan had je maar geen kinderen moeten nemen / dan had je maar geen tweede kind moeten nemen".
Wat ik bedoel is dat het argument "dan had je maar geen kinderen moeten nemen" een stom argument is.
Het slaat alles dood.
Beetje in de categorie "hoe komt het toch dat al die mensen in Afrika zich maar voortplanten terwijl ze allemaal dood gaan van de honger".
Nee we begrijpen niet alles van de beweegredenen van onze medemensen. Maar feit is dat er kinderen worden geboren onder allerlei omstandigheden.
En het laatste wat deze kinderen nu gaat helpen zijn debiele opmerkingen als "dan had je maar geen kinderen moeten nemen / dan had je maar geen tweede kind moeten nemen".
woensdag 25 februari 2015 om 16:03
Ja, dat is zwaar klote om er zo doorheen te zitten. Trek je man aan zijn mouw en vertel dat je aan je taks zit. Hij mag ook een steentje gaan bijdragen, lijkt mij de meest voor de hand liggende optie.
Anders toch beide kinders een dagje uit handen geven en iets voor jezelf gaan doen. Mensen hebben dat gewoon nodig.
Anders toch beide kinders een dagje uit handen geven en iets voor jezelf gaan doen. Mensen hebben dat gewoon nodig.
woensdag 25 februari 2015 om 16:09
Kan me goed voorstellen hoe uitgeput je bent. Ik heb geen ervaring met zulke jonge kinderen. Ik heb stiefkinderen en de jongste was 6 toen ik ze kreeg. Maar wel allemaal ADHD en een flinke dosis ODD. Loodzwaar. En je brengt dat soort kinderen ook niet makkelijk ergens anders onder. Mijn mans familie had er absoluut geen trek in, hun moeder ook niet, en mijn familie woont aan de andere kant van de oceaan. Dat was echt puur survival.
Maar het goede nieuws is dat het na een paar jaar makkelijker werd. Ik hoop dat je goede hulp van buitenaf krijgt voor de ODD. Wij hadden gelukkig goede therapeuten die ook echt fijn meedachten. Alleen al het feit dat je even kan spuien over wat ze allemaal uitvreten en dat er bevestigd wordt dat je het toch goed aanpakt maakt een hoop uit.
Mijn tips: heeeeel consequent zijn. Ik snap dat je doodop bent en er niet altijd zin in hebt, maar toch doen. Na een paar jaar bleek heel veel toch uiteindelijk te blijven hangen. Ook weten ze dat ik het meen wat ik zeg, dus als ik dreig met iets nemen ze het heel serieus. Verder: creatief zijn. Sommige therapeutentips werken gewoon niet. Het stickersysteem interesseerde ze bijvoorbeeld geen bal. Maar een kwartje 'boete' wel. Dus dat heb ik jaren lang voor van alles en nog wat gebruikt. Ik denk dat met zo'n jonkie vooral het Super Nanny systeem van time-out zal werken. Ook als je de eerste keren meer dan een uur bezig bent om hem een time-out van 3 minuten te laten volmaken. Ik zat soms ook rustig een half uur met een razend kind op de grond in de supermarkt. Zodra het ongewenst gedrag de kop opsteekt meteen actie. Dat vreet tijd en energie, maar het betaalt zich echt terug.
Wij zijn nu 6 jaar verder en tegenwoordig krijg ik complimenten over hoe goed gemanierd mijn kinderen wel niet zijn. Er is hoop!
Wat overigens niet betekent dat er nu helemaal geen problemen meer zijn, maar het is hanteerbaar, en ik begin langzaamaan weer meer energie te krijgen.
Hierboven is ook al gezegd dat je om hulp moet vragen. Probeer echt zoveel mogelijk steun te krijgen zowel van familie, vrienden, buren, therapeuten. Al is het maar om even te delen en je verhaal te kunnen vertellen. Misschien zijn er ook oudergroepen voor de ODD?
En blijf hier op het forum schrijven. Daar hoef je de deur niet voor uit, en dat kan ook fijn zijn om even te spuien en hopelijk tips te krijgen.
Maar het goede nieuws is dat het na een paar jaar makkelijker werd. Ik hoop dat je goede hulp van buitenaf krijgt voor de ODD. Wij hadden gelukkig goede therapeuten die ook echt fijn meedachten. Alleen al het feit dat je even kan spuien over wat ze allemaal uitvreten en dat er bevestigd wordt dat je het toch goed aanpakt maakt een hoop uit.
Mijn tips: heeeeel consequent zijn. Ik snap dat je doodop bent en er niet altijd zin in hebt, maar toch doen. Na een paar jaar bleek heel veel toch uiteindelijk te blijven hangen. Ook weten ze dat ik het meen wat ik zeg, dus als ik dreig met iets nemen ze het heel serieus. Verder: creatief zijn. Sommige therapeutentips werken gewoon niet. Het stickersysteem interesseerde ze bijvoorbeeld geen bal. Maar een kwartje 'boete' wel. Dus dat heb ik jaren lang voor van alles en nog wat gebruikt. Ik denk dat met zo'n jonkie vooral het Super Nanny systeem van time-out zal werken. Ook als je de eerste keren meer dan een uur bezig bent om hem een time-out van 3 minuten te laten volmaken. Ik zat soms ook rustig een half uur met een razend kind op de grond in de supermarkt. Zodra het ongewenst gedrag de kop opsteekt meteen actie. Dat vreet tijd en energie, maar het betaalt zich echt terug.
Wij zijn nu 6 jaar verder en tegenwoordig krijg ik complimenten over hoe goed gemanierd mijn kinderen wel niet zijn. Er is hoop!
Wat overigens niet betekent dat er nu helemaal geen problemen meer zijn, maar het is hanteerbaar, en ik begin langzaamaan weer meer energie te krijgen.
Hierboven is ook al gezegd dat je om hulp moet vragen. Probeer echt zoveel mogelijk steun te krijgen zowel van familie, vrienden, buren, therapeuten. Al is het maar om even te delen en je verhaal te kunnen vertellen. Misschien zijn er ook oudergroepen voor de ODD?
En blijf hier op het forum schrijven. Daar hoef je de deur niet voor uit, en dat kan ook fijn zijn om even te spuien en hopelijk tips te krijgen.
woensdag 25 februari 2015 om 16:11
Wat een verbijsterend gemene reacties die niet getuigen van een groot inlevingsvermogen staan hier zeg. Een moeder die er grotendeels alleen voor staat plaatst een schreeuw om hulp/herkenning/steun/tips, en de reactie van een medemoeder (??) is: "Waarom heb je dan een tweede genomen?". Ikbenanoniem, ben je trots op je reactie?
Maar goed, TO, wat zwaar voor je. Heb je hulp voor je oudste? Een baby van zes maanden is nog wel heel erg jong, ik vond die leeftijd sowieso heel erg zwaar. Zo'n kleintje slurpt al je aandacht op. En dat wordt echt (veel) beter met de tijd. En die slechte nachten, daar wordt een mens doorgaans ook niet vrolijker van.
Veel sterkte, ik denk wel dat het voor een groot deel even uitzitten is. Of kan je een keer een nacht doorslapen, dat je man de baby dan doet? Jij in de logeerkamer, of eventueel ergens anders?
Maar goed, TO, wat zwaar voor je. Heb je hulp voor je oudste? Een baby van zes maanden is nog wel heel erg jong, ik vond die leeftijd sowieso heel erg zwaar. Zo'n kleintje slurpt al je aandacht op. En dat wordt echt (veel) beter met de tijd. En die slechte nachten, daar wordt een mens doorgaans ook niet vrolijker van.
Veel sterkte, ik denk wel dat het voor een groot deel even uitzitten is. Of kan je een keer een nacht doorslapen, dat je man de baby dan doet? Jij in de logeerkamer, of eventueel ergens anders?
woensdag 25 februari 2015 om 16:11
De oudste vertoonde dit gedrag nog niet in zulke mate toen ik zwanger werd. We weten het toen aan peuterpuberteit.
Hij gaat overigens naar school, we wonen in belgie. Dat geluk heb ik dus wel. Maar daar speelt het ook, hij komt iedere dag thuis en vertelt dan dat hij stout is geweest en kindjes heeft pijn gedaan, vaak zijn vriendjes. Ik vind het zooo erg...
Hulp uit mijn omgeving is er wel, maar durf ik niet te vaak te vragen. Het zijn immers mijn kids, ik wil niemand last bezorgen. De jongste krijgt nog bv, dus dat is sowieso niet zo praktisch.
Volgende maand hebven we een afspraak bij het Kinder Psychiatrisch Centrum. Ik hoop dat dat veel vooruitgang gaat bieden voor de oudste, want momenteel voelt het voor mij alsof het nooit makkelijker zal worden.
Hij gaat overigens naar school, we wonen in belgie. Dat geluk heb ik dus wel. Maar daar speelt het ook, hij komt iedere dag thuis en vertelt dan dat hij stout is geweest en kindjes heeft pijn gedaan, vaak zijn vriendjes. Ik vind het zooo erg...
Hulp uit mijn omgeving is er wel, maar durf ik niet te vaak te vragen. Het zijn immers mijn kids, ik wil niemand last bezorgen. De jongste krijgt nog bv, dus dat is sowieso niet zo praktisch.
Volgende maand hebven we een afspraak bij het Kinder Psychiatrisch Centrum. Ik hoop dat dat veel vooruitgang gaat bieden voor de oudste, want momenteel voelt het voor mij alsof het nooit makkelijker zal worden.
woensdag 25 februari 2015 om 16:31
woensdag 25 februari 2015 om 16:32
Uh nou ik zeg nooit tegen iemand dat ze Maar geen tweede hadden moeten nehmen, Maar ik wijs iemand wel degelijk p zijn/haar verwantwoordelijkheden. Jij wilde kinderen, dan moet je er ook mee dealen. Kinderen Kiezen er ook niet voor om geboren te worden.
En tuurlijk mag je wel eens klagen, Maar ik vind persoonlijk wel dat mensen vaak hun verantwoordelijkheden van zich afschuiven.
En tuurlijk mag je wel eens klagen, Maar ik vind persoonlijk wel dat mensen vaak hun verantwoordelijkheden van zich afschuiven.
woensdag 25 februari 2015 om 16:34
Hoe komt het dat je man zoveel uren buitenshuis is?
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
woensdag 25 februari 2015 om 16:38
Begrijp ik goed dat je wel hulp in je omgeving hebt, maar dat je die niet vraagt?
Begrijp ik goed dat je liever zelf helemaal op raakt en het niet meer aan kan, in plaats van dat je iemand om hulp vraagt?
Begrijp je dat je als ouder er voor je kinderen moet zijn, en dat je er niet voor ze kunt zijn als je op bent? Hoe kun je er voor zorgen dat je je energie kunt opladen?
Op welke manier heb je steun van je man?
En op welke manier kun je steun vinden bij iemand anders?
Begrijp ik goed dat je liever zelf helemaal op raakt en het niet meer aan kan, in plaats van dat je iemand om hulp vraagt?
Begrijp je dat je als ouder er voor je kinderen moet zijn, en dat je er niet voor ze kunt zijn als je op bent? Hoe kun je er voor zorgen dat je je energie kunt opladen?
Op welke manier heb je steun van je man?
En op welke manier kun je steun vinden bij iemand anders?
woensdag 25 februari 2015 om 16:38
quote:harpyharpyy schreef op 25 februari 2015 @ 16:11:
De oudste vertoonde dit gedrag nog niet in zulke mate toen ik zwanger werd. We weten het toen aan peuterpuberteit.
Hij gaat overigens naar school, we wonen in belgie. Dat geluk heb ik dus wel. Maar daar speelt het ook, hij komt iedere dag thuis en vertelt dan dat hij stout is geweest en kindjes heeft pijn gedaan, vaak zijn vriendjes. Ik vind het zooo erg...
Hulp uit mijn omgeving is er wel, maar durf ik niet te vaak te vragen. Het zijn immers mijn kids, ik wil niemand last bezorgen. De jongste krijgt nog bv, dus dat is sowieso niet zo praktisch.
Volgende maand hebven we een afspraak bij het Kinder Psychiatrisch Centrum. Ik hoop dat dat veel vooruitgang gaat bieden voor de oudste, want momenteel voelt het voor mij alsof het nooit makkelijker zal worden.Waar zou je het liefst hulp bij hebben? Zet dat eerst eens voor jezelf op een rijtje.
De oudste vertoonde dit gedrag nog niet in zulke mate toen ik zwanger werd. We weten het toen aan peuterpuberteit.
Hij gaat overigens naar school, we wonen in belgie. Dat geluk heb ik dus wel. Maar daar speelt het ook, hij komt iedere dag thuis en vertelt dan dat hij stout is geweest en kindjes heeft pijn gedaan, vaak zijn vriendjes. Ik vind het zooo erg...
Hulp uit mijn omgeving is er wel, maar durf ik niet te vaak te vragen. Het zijn immers mijn kids, ik wil niemand last bezorgen. De jongste krijgt nog bv, dus dat is sowieso niet zo praktisch.
Volgende maand hebven we een afspraak bij het Kinder Psychiatrisch Centrum. Ik hoop dat dat veel vooruitgang gaat bieden voor de oudste, want momenteel voelt het voor mij alsof het nooit makkelijker zal worden.Waar zou je het liefst hulp bij hebben? Zet dat eerst eens voor jezelf op een rijtje.
woensdag 25 februari 2015 om 17:13
quote:harpyharpyy schreef op 25 februari 2015 @ 16:11:
De oudste vertoonde dit gedrag nog niet in zulke mate toen ik zwanger werd. We weten het toen aan peuterpuberteit.
Hij gaat overigens naar school, we wonen in belgie. Dat geluk heb ik dus wel. Maar daar speelt het ook, hij komt iedere dag thuis en vertelt dan dat hij stout is geweest en kindjes heeft pijn gedaan, vaak zijn vriendjes. Ik vind het zooo erg...
Hulp uit mijn omgeving is er wel, maar durf ik niet te vaak te vragen. Het zijn immers mijn kids, ik wil niemand last bezorgen. De jongste krijgt nog bv, dus dat is sowieso niet zo praktisch.
Volgende maand hebven we een afspraak bij het Kinder Psychiatrisch Centrum. Ik hoop dat dat veel vooruitgang gaat bieden voor de oudste, want momenteel voelt het voor mij alsof het nooit makkelijker zal worden.Daarom is betaalde opvang misschien een idee voor jullie. Dan hoef je je nooit schuldig te voelen
De oudste vertoonde dit gedrag nog niet in zulke mate toen ik zwanger werd. We weten het toen aan peuterpuberteit.
Hij gaat overigens naar school, we wonen in belgie. Dat geluk heb ik dus wel. Maar daar speelt het ook, hij komt iedere dag thuis en vertelt dan dat hij stout is geweest en kindjes heeft pijn gedaan, vaak zijn vriendjes. Ik vind het zooo erg...
Hulp uit mijn omgeving is er wel, maar durf ik niet te vaak te vragen. Het zijn immers mijn kids, ik wil niemand last bezorgen. De jongste krijgt nog bv, dus dat is sowieso niet zo praktisch.
Volgende maand hebven we een afspraak bij het Kinder Psychiatrisch Centrum. Ik hoop dat dat veel vooruitgang gaat bieden voor de oudste, want momenteel voelt het voor mij alsof het nooit makkelijker zal worden.Daarom is betaalde opvang misschien een idee voor jullie. Dan hoef je je nooit schuldig te voelen
woensdag 25 februari 2015 om 17:21
woensdag 25 februari 2015 om 17:22
quote:harpyharpyy schreef op 25 februari 2015 @ 17:19:
En verder, ik heb eifenlijk geen idee wat me precies zou helpen of waar anderen me med zouden kunnen helpen. Slaap sowieso
En even helemaal niks hoeven. Maar dat kan natuurlijk niet.En als je partner thuis is? Kun je dan even bijkomen? Dutje doen etc? Zal niet vaak zijn als hij zo veel werkt maar meer steun van die kant kan wel helpen met je gevoel.
En verder, ik heb eifenlijk geen idee wat me precies zou helpen of waar anderen me med zouden kunnen helpen. Slaap sowieso
En even helemaal niks hoeven. Maar dat kan natuurlijk niet.En als je partner thuis is? Kun je dan even bijkomen? Dutje doen etc? Zal niet vaak zijn als hij zo veel werkt maar meer steun van die kant kan wel helpen met je gevoel.
woensdag 25 februari 2015 om 17:28
@Nelladella: TO heeft ook weinig aan ach en wee meehuilers.
Ik heb geen kinderen, juist omdat ik nadenk over de consequenties van bepaalde beslissingen. Ik raad het iedereen aan om dat te doen. Ik heb heel veel empathie voor mensen die door omstandigheden vast lopen, niet voor mensen waarbij je het vastlopen op zevenmijlslaarzen ziet aankomen.
TO en haar man hebben een enorme scheefgroei tussen werk en zorg. TO werkt niet en haar man extreem veel. Tijd dus voor andere afspraken als dat mogelijk is.
Ik heb geen kinderen, juist omdat ik nadenk over de consequenties van bepaalde beslissingen. Ik raad het iedereen aan om dat te doen. Ik heb heel veel empathie voor mensen die door omstandigheden vast lopen, niet voor mensen waarbij je het vastlopen op zevenmijlslaarzen ziet aankomen.
TO en haar man hebben een enorme scheefgroei tussen werk en zorg. TO werkt niet en haar man extreem veel. Tijd dus voor andere afspraken als dat mogelijk is.
woensdag 25 februari 2015 om 17:30
quote:Ikbenanoniem schreef op 25 februari 2015 @ 17:28:
@Nelladella: TO heeft ook weinig aan ach en wee meehuilers.
Ik heb geen kinderen, juist omdat ik nadenk over de consequenties van bepaalde beslissingen. Ik raad het iedereen aan om dat te doen. Ik heb heel veel empathie voor mensen die door omstandigheden vast lopen, niet voor mensen waarbij je het vastlopen op zevenmijlslaarzen ziet aankomen.
TO en haar man hebben een enorme scheefgroei tussen werk en zorg. TO werkt niet en haar man extreem veel. Tijd dus voor andere afspraken als dat mogelijk is.En soms schat je dingen verkeerd in. Kut voor TO, maar zoals ik eerder al zei: ze kan het kind moeilijk gaan terug stoppen. Idd tijd voor andere afspraken of meer (evt betaalde) hulp voor TO.
@Nelladella: TO heeft ook weinig aan ach en wee meehuilers.
Ik heb geen kinderen, juist omdat ik nadenk over de consequenties van bepaalde beslissingen. Ik raad het iedereen aan om dat te doen. Ik heb heel veel empathie voor mensen die door omstandigheden vast lopen, niet voor mensen waarbij je het vastlopen op zevenmijlslaarzen ziet aankomen.
TO en haar man hebben een enorme scheefgroei tussen werk en zorg. TO werkt niet en haar man extreem veel. Tijd dus voor andere afspraken als dat mogelijk is.En soms schat je dingen verkeerd in. Kut voor TO, maar zoals ik eerder al zei: ze kan het kind moeilijk gaan terug stoppen. Idd tijd voor andere afspraken of meer (evt betaalde) hulp voor TO.