Psyche
alle pijlers
Zelfmoord vader
zondag 1 maart 2015 om 14:39
Hi allemaal,
Ik weet niet wat ik met het topic wil. Misschien advies als mensen hetzelfde hebben meegemaakt of gewoon even van me afschrijven.
M'n vader heeft een paar dagen geleden zelfmoord gepleegd. Ik wist al maanden dat hij dood wilde en hij is daarom ook naar het buitenland gegaan. De laatste keer, paar maanden terug, hebben we ook bewust afscheid genomen in het echt. Heb hem daarna wel nog vaak gesproken.
Nu is het dus gebeurd. Ik voel opluchting, omdat ik al zolang op dit bericht wachtte, maar ik voel me ook ontzettend boos. Niet op m'n vader want ik weet dat hij niet meer wilde, maar ik ben zo boos op m'n vrienden en familie. Eigenlijk op iedereen die er voor me wil zijn.
Ik kan niet op zijn begrafenis zijn dus ik ga zelf een afscheidsmoment houden om het af te sluiten.
Maar ik voel me de ene keer zo boos op mensen die van me houden en de andere keer voel ik weer niets en daarna loop ik weer de hele avond te huilen. Ik weet niet wat ik met al deze gevoelens aan moet.
Ik heb ook meer informatie opgezocht over de manier waarop hij uit het leven is gestapt en nu blijkt dat dat een erg langzame manier was. Ik moet er nu steeds aan denken aan wat hij heeft gedacht deze laatste minuten en hoe eenzaam hij wel niet heeft moeten zijn..
Sorry ik weet nogmaals niet helemaal wat ik hiermee wil. Zijn er mensen die deze gevoelens herkennen?
Ik reageer vanavond denk ik pas weer, want ik ga nu wat dingen regelen voor mijn eigen afscheid.
Ik weet niet wat ik met het topic wil. Misschien advies als mensen hetzelfde hebben meegemaakt of gewoon even van me afschrijven.
M'n vader heeft een paar dagen geleden zelfmoord gepleegd. Ik wist al maanden dat hij dood wilde en hij is daarom ook naar het buitenland gegaan. De laatste keer, paar maanden terug, hebben we ook bewust afscheid genomen in het echt. Heb hem daarna wel nog vaak gesproken.
Nu is het dus gebeurd. Ik voel opluchting, omdat ik al zolang op dit bericht wachtte, maar ik voel me ook ontzettend boos. Niet op m'n vader want ik weet dat hij niet meer wilde, maar ik ben zo boos op m'n vrienden en familie. Eigenlijk op iedereen die er voor me wil zijn.
Ik kan niet op zijn begrafenis zijn dus ik ga zelf een afscheidsmoment houden om het af te sluiten.
Maar ik voel me de ene keer zo boos op mensen die van me houden en de andere keer voel ik weer niets en daarna loop ik weer de hele avond te huilen. Ik weet niet wat ik met al deze gevoelens aan moet.
Ik heb ook meer informatie opgezocht over de manier waarop hij uit het leven is gestapt en nu blijkt dat dat een erg langzame manier was. Ik moet er nu steeds aan denken aan wat hij heeft gedacht deze laatste minuten en hoe eenzaam hij wel niet heeft moeten zijn..
Sorry ik weet nogmaals niet helemaal wat ik hiermee wil. Zijn er mensen die deze gevoelens herkennen?
Ik reageer vanavond denk ik pas weer, want ik ga nu wat dingen regelen voor mijn eigen afscheid.
zondag 1 maart 2015 om 14:46
Jeetje, wat ontzettend triest.
Hoe reageer je hier zinnig op?
Kan de boosheid komen omdat je vader ook van je hield en toch deze beslissing nam?
Is je vertrouwen in de andere mensen die van je houden (daardoor) weg?
Je schrijft dat je al zo lang op dit bericht gewacht hebt, dat lijkt mij ook behoorlijk heftig en dat zal ook wat teweeg brengen bij jou als persoon.
Ik wens je hoe dan ook veel sterkte.
Hoe reageer je hier zinnig op?
Kan de boosheid komen omdat je vader ook van je hield en toch deze beslissing nam?
Is je vertrouwen in de andere mensen die van je houden (daardoor) weg?
Je schrijft dat je al zo lang op dit bericht gewacht hebt, dat lijkt mij ook behoorlijk heftig en dat zal ook wat teweeg brengen bij jou als persoon.
Ik wens je hoe dan ook veel sterkte.
Just because I rock, doesn't mean I'm made of stone.
zondag 1 maart 2015 om 14:49
Wat een heftig verhaal. Ik hoop dat je zelf een mooie manier kunt vinden om afscheid te nemen van hem. En zoals Istar schreef: je gevoelens mogen er allemaal gewoon zijn nu. Heel veel sterkte en een dikke
anoniem_216387 wijzigde dit bericht op 01-03-2015 14:50
Reden: Verkeerde forumster gequote
Reden: Verkeerde forumster gequote
% gewijzigd
zondag 1 maart 2015 om 15:01
zondag 1 maart 2015 om 15:06
Een knuffel voor jou.
Ik heb niet hetzelfde meegemaakt dus geen herkenning. Maar ik herken wel de steeds wisselende stroom aan emoties die je voelt en denk dat je die er het beste gewoon kunt laten zijn. Niet afvragen waarom je je zo voelt, maar even goed voor jezelf zorgen. Als je mensen om je heen wilt, vraag ze dan. En als je daar geen behoefte aan hebt is het ook goed. En je mag zelfs de ene persoon wel laten komen en de andere niet. Het is jouw rouwproces.
En als je het fijn vondt, blijf dan vooral van je afschrijven.
Maar doe voor nu even wat jou het meeste troost geeft.
Veel sterkte
Ik heb niet hetzelfde meegemaakt dus geen herkenning. Maar ik herken wel de steeds wisselende stroom aan emoties die je voelt en denk dat je die er het beste gewoon kunt laten zijn. Niet afvragen waarom je je zo voelt, maar even goed voor jezelf zorgen. Als je mensen om je heen wilt, vraag ze dan. En als je daar geen behoefte aan hebt is het ook goed. En je mag zelfs de ene persoon wel laten komen en de andere niet. Het is jouw rouwproces.
En als je het fijn vondt, blijf dan vooral van je afschrijven.
Maar doe voor nu even wat jou het meeste troost geeft.
Veel sterkte
zondag 1 maart 2015 om 15:15
zondag 1 maart 2015 om 15:26
zondag 1 maart 2015 om 15:28
Lieve TO, wat een moeilijke, verwarrende tijd voor je. Ik wil je even laten weten dat alles wat je voelt, normaal is. Iedereen gaat op zijn eigen manier om met het verlies van iemand. En het is daarbij heel normaal om boos te zijn, maar ook om blij te zijn, het is ook normaal om opgelucht te zijn, om verward te zijn..alles wat je maar kan voelen..
Zelf heb ik ook mijn vader verloren, jaren geleden. Ik zat in mijn pubertijd en was daardoor vaak in conflict met mijn vader. Ik heb me naast heel verdrietig, ook vaak opgelucht gevoeld. Wat heel oneerlijk en ongepast voelde en waar ik me ook schuldig over heb gevoeld. In de eerste week na zijn overlijden heb ik ook veel gelachen met vrienden en familieleden. En ook dat voelde alsof het niet mocht. Ik moest toch de hele tijd verdrietig zijn?! Hele verwarrende tijd. Jaren later leerde ik dat het hele scala aan emoties heel normaal is, dat het er allemaal bij hoort. En dat ieder op zijn eigen manier rouwt.
Succes lieve TO.
Zelf heb ik ook mijn vader verloren, jaren geleden. Ik zat in mijn pubertijd en was daardoor vaak in conflict met mijn vader. Ik heb me naast heel verdrietig, ook vaak opgelucht gevoeld. Wat heel oneerlijk en ongepast voelde en waar ik me ook schuldig over heb gevoeld. In de eerste week na zijn overlijden heb ik ook veel gelachen met vrienden en familieleden. En ook dat voelde alsof het niet mocht. Ik moest toch de hele tijd verdrietig zijn?! Hele verwarrende tijd. Jaren later leerde ik dat het hele scala aan emoties heel normaal is, dat het er allemaal bij hoort. En dat ieder op zijn eigen manier rouwt.
Succes lieve TO.
zondag 1 maart 2015 om 15:47
die woede is heel herkenbaar, het geeft een soort kracht.
en het maakt ook dat al het verdriet niet ineens op je afkomt.
probeer die woede wel wat te beteugelen, het beste is om er met iemand over te praten.
ga ook niet teveel spitten in de manier waarop hij het gedaan heeft.
je krijgt geen antwoorden.
geef jezelf een korte periode om daaraan te denken en laat het dan los.
en het maakt ook dat al het verdriet niet ineens op je afkomt.
probeer die woede wel wat te beteugelen, het beste is om er met iemand over te praten.
ga ook niet teveel spitten in de manier waarop hij het gedaan heeft.
je krijgt geen antwoorden.
geef jezelf een korte periode om daaraan te denken en laat het dan los.
wij slapen nooit.
zondag 1 maart 2015 om 23:25
Bedankt voor de lieve woorden allemaal
De reden dat ik niet naar zijn afscheid kan, is omdat hij nu in een land is waar het niet veilig is. Iemand vroeg of het zijn geboorteland is, en dan is het ook niet. Hij heeft er maar even gewoond.
Ik probeer nu de emoties maar te laten komen en heb aan mijn familie en vrienden maar gezegd dat ik het niet bot bedoel allemaal. Het klopt wat iemand hier zei dat ik mijn vertrouwen in de mens een beetje kwijt ben. "Dit doet al zoveel pijn dus ga allemaal maar weg want ik wil dit niet nog een keer voelen". Ik besef gelukkig wel nu dat dit niet reeel is en dat ik niet ineens kan stoppen met om mensen geven. Ik wil niet alleen eindigen en ik weet dat het leven ook heel mooi kan zijn, juist door andere mensen
Ik heb nu een mooi afscheid gepland voor hier. Dus ik hoop dat hij vanaf boven meekijkt en het ook mooi zou vinden.
De reden dat ik niet naar zijn afscheid kan, is omdat hij nu in een land is waar het niet veilig is. Iemand vroeg of het zijn geboorteland is, en dan is het ook niet. Hij heeft er maar even gewoond.
Ik probeer nu de emoties maar te laten komen en heb aan mijn familie en vrienden maar gezegd dat ik het niet bot bedoel allemaal. Het klopt wat iemand hier zei dat ik mijn vertrouwen in de mens een beetje kwijt ben. "Dit doet al zoveel pijn dus ga allemaal maar weg want ik wil dit niet nog een keer voelen". Ik besef gelukkig wel nu dat dit niet reeel is en dat ik niet ineens kan stoppen met om mensen geven. Ik wil niet alleen eindigen en ik weet dat het leven ook heel mooi kan zijn, juist door andere mensen
Ik heb nu een mooi afscheid gepland voor hier. Dus ik hoop dat hij vanaf boven meekijkt en het ook mooi zou vinden.
maandag 2 maart 2015 om 00:53
Heel heel veel sterkte
Misschien heb je nog iets aan de docu `moeders springen niet van flats`, dat is dan de moeder maar wellicht herken je veel van de problemen van haar dochters die ze achterliet.
http://docu.vara.nl/Moede ... iet-van-flat.14171.0.html
Misschien heb je nog iets aan de docu `moeders springen niet van flats`, dat is dan de moeder maar wellicht herken je veel van de problemen van haar dochters die ze achterliet.
http://docu.vara.nl/Moede ... iet-van-flat.14171.0.html
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
maandag 2 maart 2015 om 01:46
:hug: