Psyche
alle pijlers
Help! zo bang..
maandag 2 maart 2015 om 14:01
Hallo iedereen!!
Ik lees al allemaal fijne topics, maar heb een eigen verhaal dus dacht dan schrijf ik dat zelf wel.
Ik ben een meisje van 20 jaar en loop nu vanaf november bij de psychiator. Ik heb angstaanvallen en merk dat ik ook een hypochronder ben. Het ging erg goed, tot deze week. Ik werd weer wakker met vervelende gedachten. Ik ben heel erg bang om dood neer te vallen, gewoon dat er dan niks meer is. Een hartaanval,stilstand, longembolie wat ook maar. Ik heb mezelf aangepraat dat je dit elk moment kan krijgen en ik vind dit heel eng. Ik durf ook niks meer en als ik weg wil dan denk ik 'Ja maar wat als er nu wat gebeurd, of ik ga nu dood?'
Het belemmerd mij in alles, en ookal loop ik bij een psychiator, ik vind het toch fijn om van jullie te horen wat jullie er nou van vinden. En misschien een paar tips, zodat ik deze site kan gebruiken om mezelf weer gerust te stellen..
Al met al ben ik gewoon heel bang om zo dood neer te vallen, dat je het niet door hebt. Als je bijvoorbeeld ergens bent en je valt dood, of krijgt iets met je hart. 3 weken geleden heb ik een hartfilmpje laten maken en deze is goed, maar ik maak me nog steeds zorgen!!
Liefs mij.
Ik lees al allemaal fijne topics, maar heb een eigen verhaal dus dacht dan schrijf ik dat zelf wel.
Ik ben een meisje van 20 jaar en loop nu vanaf november bij de psychiator. Ik heb angstaanvallen en merk dat ik ook een hypochronder ben. Het ging erg goed, tot deze week. Ik werd weer wakker met vervelende gedachten. Ik ben heel erg bang om dood neer te vallen, gewoon dat er dan niks meer is. Een hartaanval,stilstand, longembolie wat ook maar. Ik heb mezelf aangepraat dat je dit elk moment kan krijgen en ik vind dit heel eng. Ik durf ook niks meer en als ik weg wil dan denk ik 'Ja maar wat als er nu wat gebeurd, of ik ga nu dood?'
Het belemmerd mij in alles, en ookal loop ik bij een psychiator, ik vind het toch fijn om van jullie te horen wat jullie er nou van vinden. En misschien een paar tips, zodat ik deze site kan gebruiken om mezelf weer gerust te stellen..
Al met al ben ik gewoon heel bang om zo dood neer te vallen, dat je het niet door hebt. Als je bijvoorbeeld ergens bent en je valt dood, of krijgt iets met je hart. 3 weken geleden heb ik een hartfilmpje laten maken en deze is goed, maar ik maak me nog steeds zorgen!!
Liefs mij.
maandag 2 maart 2015 om 22:27
quote:miedo schreef op 02 maart 2015 @ 20:28:
[...]
Mijn eigen ervaring en die van veel kennissen is dat psychiaters zelf ook niet veel verstand hebben van de precieze werking en bijwerkingen van AD..Ze zullen niet alwetend zijn maar iig wel bevoegd om medisch advies te geven en wij niet, iig niet op het forum.
[...]
Mijn eigen ervaring en die van veel kennissen is dat psychiaters zelf ook niet veel verstand hebben van de precieze werking en bijwerkingen van AD..Ze zullen niet alwetend zijn maar iig wel bevoegd om medisch advies te geven en wij niet, iig niet op het forum.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
dinsdag 3 maart 2015 om 02:18
quote:krokodilletje20 schreef op 02 maart 2015 @ 15:13:
[...]
Heb een verleden gehad met heel veel situaties waarin de vriend van mij moeder me de grond in trapte als klein meisje. En me ex ging een paar keer vreemd, waardoor ik vertrouwen ben kwijt geraakt, en waarschijnlijk dus ook in mezelf.. Daardoor vertrouw ik niet meer op mezelf en ik denk dat dat de leegte veroorzaakt heeft!Eigenlijk geef je het antwoord zelf al. Je hebt iemand nodig die je helpt je zelfvertrouwen terug te vinden.
[...]
Heb een verleden gehad met heel veel situaties waarin de vriend van mij moeder me de grond in trapte als klein meisje. En me ex ging een paar keer vreemd, waardoor ik vertrouwen ben kwijt geraakt, en waarschijnlijk dus ook in mezelf.. Daardoor vertrouw ik niet meer op mezelf en ik denk dat dat de leegte veroorzaakt heeft!Eigenlijk geef je het antwoord zelf al. Je hebt iemand nodig die je helpt je zelfvertrouwen terug te vinden.
dinsdag 3 maart 2015 om 02:49
Ik herken het van toen ik zelf 20 was. Het is overgegaan maar daar heb ik wel zelf iets voor moeten doen.
Ik zag een keer op tv iemand die vertelde over zijn/haar (weet ik niet meer) bijna dood ervaring. Dat was een heel indrukwekkend en mooi verhaal, tot mijn verbazing. Toen werd ik toch nieuwsgierig ineens. Toen ben ik alle boeken gaan lezen die ik kon vinden over bijna dood ervaringen en kwam erachter dat mensen als ze sterven een euforische ervaring hebben die angst uitsluit. Ik beweer niet dat stervende mensen niet bang zijn. Maar op het moment van sterven, voelen ze geen angst, integendeel. Mensen beschrijven dat ze zich heel prettig voelden, een heel mooi licht zagen waar ze heel graag naar toe wilden, overleden naasten zagen, en zich veilig voelden en in harmonie met alles. Ik heb er zeker 10 boeken over gelezen en moest echt zoeken naar negatieve ervaringen. Die waren er eigenlijk niet.
En ik ging toen ik 25 was, verpleegkunde studeren. Daar leerde ik hoe het menselijk lichaam werkt. En dat scheelde een boel. Kennis is macht, in deze, voor mij dan. Ik leerde het verschil tussen veel en weinig voorkomende aandoeningen en over gezondheidsrisico's. Welke er echt gevaarlijk zijn en welke niet. En of het mogelijk is om zomaar dood neer te vallen.
Bij mensen van jouw leeftijd komt dood neervallen nauwelijks voor. De meest voorkomende doodsoorzaak in die leeftijdscategorie is zelfmoord en ongelukken. Wat wel sporadisch voorkomt, maar wel opvalt omdat het zo weinig voorkomt dat het meestal in de krant komt, zijn jonge mensen met een sporthart. Die hebben in rust een hele lage hartslag. En die worden soms niet meer wakker of ze krijgen een hartstilstand tijdens een training of wedstrijd. Dat is iig wat ik lees meestal. Het gebeurt volgens mij vaker bij mannen dan bij vrouwen.
Verder kun je een aangeboren hartafwijking hebben. Nou, die heb je niet, anders was het te zien geweest op de ecg. En allang opgemerkt door artsen voor je twintigste. De kans dat je zomaar dood neervalt op je twintigste, tenzij je zwaar verslaafd bent aan heroine of andere harddrugs oid of extreem slecht voor jezelf zorgt, is extreem klein. Zelfs als je veel sport trouwens.
Moet je daar wel bij eten en drinken. Anorexia is een hele dodelijke aandoening. Daardoor kun je wel zomaar dood neervallen omdat het niet eten ervoor kan zorgen dat je hart niet genoeg kalium krijgt en als je dan ook nog te weinig drinkt, moet het hart dik bloed rondpompen zonder de benodigde electrolyten. En daar kun je zomaar een hartstilstand door krijgen. Maar dan heb je het wel over ernstige anorexia patienten die al een tijd niks of bijna niks meer eten.
Over medicatie. Ik kan je wel mijn eigen ervaring ermee vertellen. Ik was 20 in 1994 en toen waren ze er helemaal niet happig op om mij medicatie te geven. Ze wilden dat ik dan ook in therapie ging. Maar dat wilde ik niet. Ik wilde werken, studeren en leven, en ze raadden me dagbehandeling aan. Ik kreeg toen wel AD goddank maar slaapmedicatie alleen tien pilletjes. Niet voor elke dag.
En ik was daar heel erg blij mee, met die AD. Ik denk zelf, als je geen medicatie wil, zal je je wel niet zo depressief voelen als ik deed. Als de dokter had gezegd, eet een zweetsok op en dan is het over, had ik dat gedaan. Echt. Dus de noodzaak zal er niet zijn echt bij jou, denk ik. Weerstand voelen voor medicatiegebruik, vervliegt als de psychische nood hoog genoeg is hoor. Ik denk zelf, dat als je je nog veel rotter gaat voelen dan je nu doet, dat je er zelf wel om gaat vragen. Je kunt ook oxazepam vragen. Werkt wel verslavend, meer nog dan AD maar niet als je er bv 1 per week gebruikt. En dan vloeit die angst in een keer weg. Dat is echt heel prettig, vond ik zelf. Maar ik denk zelf dat voor jou de nood heel hoog moet worden, wil je het gaan proberen.
Een ding moet je niet doen, vind ik. En dat is geen AD willen gebruiken omdat er in de bijsluiter staat dat je er dood aan kunt gaan. Dat is idd mogelijk. Er zijn twee basisgroepen AD die niet samen gegeven mogen worden. Alleen in combinatie met elkaar kunnen ze de dood tot gevolg hebben. Als je van de ene basisgroep overstapt naar de andere, moet je ik dacht twee weken ofzo niks innemen voordat je met de nieuwe soort begint. Dat weten artsen en daar hoef je echt niet bang voor te zijn. Alleen aan AD zul je niet sterven. Ik gebruik venlafaxine en daarbij mag je nooit zomaar stoppen, dat is bij alle AD zo maar venlafaxine doet iets met de bloedvaten in je hoofd. Theoretisch kun je doodgaan als je meerdere dagen niet inneemt. Ik heb een keer door omstandigheden een week geen venlafaxine gehad een keer en toen kreeg ik heel veel last van de bijwerkingen maar dood ging ik niet.
Afbouwen en opbouwen, ik heb zeker vier keer opgebouwd, een half jaar tot een jaar AD gebruikt en weer afgebouwd. No problemo. De meeste mensen, naar wat ik lees tenminste, hebben 2-3 weken last van de bijwerkingen. En daarna niet meer. Het afbouwen ging bij mij altijd snel en zonder problemen. Het is nu wel zo, als ik een dag mijn AD niet inneem, krijg ik al last van bijwerkingen na 12 uur. Maar dat is per soort verschillend. Die gaan wel snel weer weg als je je dosis weer binnen hebt. En verder heb ik nooit last van hoofdpijn of misselijkheid en ik ben er ook niet door aangekomen.
Nu gebruik ik dagelijks AD, 7 jaar nu en blijf dat levenslang doen. Sterker nog, ik breek de tent af als ik mijn medicijnen niet meer zou krijgen. Ik zou niet meer zonder willen. Dus je kunt je afvragen hoe noodzakelijk medicatie voor jou is. Tenzij je vastzit in eigenwijsheid of bang bent voor de medicatie zelf. Maar als je principes/karaktertrekken het nog winnen van je angst, dan ben je lang niet zo bang als een mens kan worden.
En misschien is het dan ook niet zo moeilijk om er eens wat meer kennis over op te doen, om te zien of dat je kan helpen. Dan lijkt het me dat je niet zo bang bent, dat een boek lezen over de werking van het hart niet zal lukken. Dat lukt niet zo goed als je er echt 24/7 mee bezig bent. Of echt echt wanhopig bent omdat je angst je leven verziekt.
Ik ben niet gelovig maar ik vind de uitspraak: the lord will provide you with all you need, wel wat hebben. Wat ik daaraan herken, is dat er vanzelf dingen op je pad komen die je nodig hebt in het leven. De kunst is om ze te herkennen. Ik wilde werken en zag AD als een kans die ik met beide handen aangreep. En ik had het echt nodig om te werken en studeren toen. Hoe dat zit met wat jij wil en wat je nodig hebt om dat te kunnen bereiken, ga je ontdekken in therapie. En of AD daar bij zullen horen, is aan jou. Je kunt jarenlang in angst doorleven of met depressie, een mens kan heel lang doorgaan met lijden. Aan een depressie of angstaanval zelf kun je niet doodgaan. En het is ook aan jou of je je angsten/depressie onder controle wilt krijgen. Je bent niemand anders wat verschuldigt dan jezelf. Sterkte.
Ik zag een keer op tv iemand die vertelde over zijn/haar (weet ik niet meer) bijna dood ervaring. Dat was een heel indrukwekkend en mooi verhaal, tot mijn verbazing. Toen werd ik toch nieuwsgierig ineens. Toen ben ik alle boeken gaan lezen die ik kon vinden over bijna dood ervaringen en kwam erachter dat mensen als ze sterven een euforische ervaring hebben die angst uitsluit. Ik beweer niet dat stervende mensen niet bang zijn. Maar op het moment van sterven, voelen ze geen angst, integendeel. Mensen beschrijven dat ze zich heel prettig voelden, een heel mooi licht zagen waar ze heel graag naar toe wilden, overleden naasten zagen, en zich veilig voelden en in harmonie met alles. Ik heb er zeker 10 boeken over gelezen en moest echt zoeken naar negatieve ervaringen. Die waren er eigenlijk niet.
En ik ging toen ik 25 was, verpleegkunde studeren. Daar leerde ik hoe het menselijk lichaam werkt. En dat scheelde een boel. Kennis is macht, in deze, voor mij dan. Ik leerde het verschil tussen veel en weinig voorkomende aandoeningen en over gezondheidsrisico's. Welke er echt gevaarlijk zijn en welke niet. En of het mogelijk is om zomaar dood neer te vallen.
Bij mensen van jouw leeftijd komt dood neervallen nauwelijks voor. De meest voorkomende doodsoorzaak in die leeftijdscategorie is zelfmoord en ongelukken. Wat wel sporadisch voorkomt, maar wel opvalt omdat het zo weinig voorkomt dat het meestal in de krant komt, zijn jonge mensen met een sporthart. Die hebben in rust een hele lage hartslag. En die worden soms niet meer wakker of ze krijgen een hartstilstand tijdens een training of wedstrijd. Dat is iig wat ik lees meestal. Het gebeurt volgens mij vaker bij mannen dan bij vrouwen.
Verder kun je een aangeboren hartafwijking hebben. Nou, die heb je niet, anders was het te zien geweest op de ecg. En allang opgemerkt door artsen voor je twintigste. De kans dat je zomaar dood neervalt op je twintigste, tenzij je zwaar verslaafd bent aan heroine of andere harddrugs oid of extreem slecht voor jezelf zorgt, is extreem klein. Zelfs als je veel sport trouwens.
Moet je daar wel bij eten en drinken. Anorexia is een hele dodelijke aandoening. Daardoor kun je wel zomaar dood neervallen omdat het niet eten ervoor kan zorgen dat je hart niet genoeg kalium krijgt en als je dan ook nog te weinig drinkt, moet het hart dik bloed rondpompen zonder de benodigde electrolyten. En daar kun je zomaar een hartstilstand door krijgen. Maar dan heb je het wel over ernstige anorexia patienten die al een tijd niks of bijna niks meer eten.
Over medicatie. Ik kan je wel mijn eigen ervaring ermee vertellen. Ik was 20 in 1994 en toen waren ze er helemaal niet happig op om mij medicatie te geven. Ze wilden dat ik dan ook in therapie ging. Maar dat wilde ik niet. Ik wilde werken, studeren en leven, en ze raadden me dagbehandeling aan. Ik kreeg toen wel AD goddank maar slaapmedicatie alleen tien pilletjes. Niet voor elke dag.
En ik was daar heel erg blij mee, met die AD. Ik denk zelf, als je geen medicatie wil, zal je je wel niet zo depressief voelen als ik deed. Als de dokter had gezegd, eet een zweetsok op en dan is het over, had ik dat gedaan. Echt. Dus de noodzaak zal er niet zijn echt bij jou, denk ik. Weerstand voelen voor medicatiegebruik, vervliegt als de psychische nood hoog genoeg is hoor. Ik denk zelf, dat als je je nog veel rotter gaat voelen dan je nu doet, dat je er zelf wel om gaat vragen. Je kunt ook oxazepam vragen. Werkt wel verslavend, meer nog dan AD maar niet als je er bv 1 per week gebruikt. En dan vloeit die angst in een keer weg. Dat is echt heel prettig, vond ik zelf. Maar ik denk zelf dat voor jou de nood heel hoog moet worden, wil je het gaan proberen.
Een ding moet je niet doen, vind ik. En dat is geen AD willen gebruiken omdat er in de bijsluiter staat dat je er dood aan kunt gaan. Dat is idd mogelijk. Er zijn twee basisgroepen AD die niet samen gegeven mogen worden. Alleen in combinatie met elkaar kunnen ze de dood tot gevolg hebben. Als je van de ene basisgroep overstapt naar de andere, moet je ik dacht twee weken ofzo niks innemen voordat je met de nieuwe soort begint. Dat weten artsen en daar hoef je echt niet bang voor te zijn. Alleen aan AD zul je niet sterven. Ik gebruik venlafaxine en daarbij mag je nooit zomaar stoppen, dat is bij alle AD zo maar venlafaxine doet iets met de bloedvaten in je hoofd. Theoretisch kun je doodgaan als je meerdere dagen niet inneemt. Ik heb een keer door omstandigheden een week geen venlafaxine gehad een keer en toen kreeg ik heel veel last van de bijwerkingen maar dood ging ik niet.
Afbouwen en opbouwen, ik heb zeker vier keer opgebouwd, een half jaar tot een jaar AD gebruikt en weer afgebouwd. No problemo. De meeste mensen, naar wat ik lees tenminste, hebben 2-3 weken last van de bijwerkingen. En daarna niet meer. Het afbouwen ging bij mij altijd snel en zonder problemen. Het is nu wel zo, als ik een dag mijn AD niet inneem, krijg ik al last van bijwerkingen na 12 uur. Maar dat is per soort verschillend. Die gaan wel snel weer weg als je je dosis weer binnen hebt. En verder heb ik nooit last van hoofdpijn of misselijkheid en ik ben er ook niet door aangekomen.
Nu gebruik ik dagelijks AD, 7 jaar nu en blijf dat levenslang doen. Sterker nog, ik breek de tent af als ik mijn medicijnen niet meer zou krijgen. Ik zou niet meer zonder willen. Dus je kunt je afvragen hoe noodzakelijk medicatie voor jou is. Tenzij je vastzit in eigenwijsheid of bang bent voor de medicatie zelf. Maar als je principes/karaktertrekken het nog winnen van je angst, dan ben je lang niet zo bang als een mens kan worden.
En misschien is het dan ook niet zo moeilijk om er eens wat meer kennis over op te doen, om te zien of dat je kan helpen. Dan lijkt het me dat je niet zo bang bent, dat een boek lezen over de werking van het hart niet zal lukken. Dat lukt niet zo goed als je er echt 24/7 mee bezig bent. Of echt echt wanhopig bent omdat je angst je leven verziekt.
Ik ben niet gelovig maar ik vind de uitspraak: the lord will provide you with all you need, wel wat hebben. Wat ik daaraan herken, is dat er vanzelf dingen op je pad komen die je nodig hebt in het leven. De kunst is om ze te herkennen. Ik wilde werken en zag AD als een kans die ik met beide handen aangreep. En ik had het echt nodig om te werken en studeren toen. Hoe dat zit met wat jij wil en wat je nodig hebt om dat te kunnen bereiken, ga je ontdekken in therapie. En of AD daar bij zullen horen, is aan jou. Je kunt jarenlang in angst doorleven of met depressie, een mens kan heel lang doorgaan met lijden. Aan een depressie of angstaanval zelf kun je niet doodgaan. En het is ook aan jou of je je angsten/depressie onder controle wilt krijgen. Je bent niemand anders wat verschuldigt dan jezelf. Sterkte.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 3 maart 2015 om 02:51
quote:Cateautje schreef op 02 maart 2015 @ 14:51:
Wat zonde van je jonge leven om continu met de dood bezig te zijn, daardoor mis je zoveel leuke dingen, maar goed, als jij gelukkig wordt van de endorfinen en serotonine die je aanmaakt als je je zo aanstelt, tja, dan wens ik je het beste en veel plezier. Misschien dat je na je 40ste de pret kan inhalen die je jezelf nu ontzegt, dan daalt de hysterie meestal wel af naar normale waarden.
Een angst en paniekstoornis heeft zeer weinig met aanstellen te maken.
Angst is een zeer verlammende en overheersende emotie.
Angst kan het totaal van je overnemen waardoor elke rationele gedachte geen enkele kans meer maakt.
Daarnaast spelen ook erfelijke factoren mee die maken dat iemand veel gevoeliger is voor angsten.
Het gaat niet om bang zijn na het kijken van een enge film.
Wat to beschrijft is angst die zo'n heftige paniek opwekt waardoor je lijf totaal de controle verliest en heel basaal reageert alsof het werkelijk in groot gevaar zit.
De zogenaamde modus freeze, flight or fight wordt in werking gesteld en dat maar even uitschakelen door je " maar niet aan te stellen" maak je je lichaam op dat moment echt niet wijs.
Dat station is dan allang gepasseerd.
Het brein kan behoorlijk fucked up raken door angsten waardoor zelfs iets als medicijnen nemen niet iets is wat je maar gewoon doet. Achter alles kan dan volgens je kromme gedachtes en angsten gevaar schuilen.
Mensen met een angststoornis zijn erg vermijdend , angst geeft bij ieder mens namelijk het signaal af " niet doen"
Door je angsten heen gaan is ook in de basis een enorme onnatuurlijke reactie.
Geloof mij, het ligt echt niet zo simpel en aanstellen is enorm misplaatst wanneer het gaat over een flinke angststoornis.
Wat zonde van je jonge leven om continu met de dood bezig te zijn, daardoor mis je zoveel leuke dingen, maar goed, als jij gelukkig wordt van de endorfinen en serotonine die je aanmaakt als je je zo aanstelt, tja, dan wens ik je het beste en veel plezier. Misschien dat je na je 40ste de pret kan inhalen die je jezelf nu ontzegt, dan daalt de hysterie meestal wel af naar normale waarden.
Een angst en paniekstoornis heeft zeer weinig met aanstellen te maken.
Angst is een zeer verlammende en overheersende emotie.
Angst kan het totaal van je overnemen waardoor elke rationele gedachte geen enkele kans meer maakt.
Daarnaast spelen ook erfelijke factoren mee die maken dat iemand veel gevoeliger is voor angsten.
Het gaat niet om bang zijn na het kijken van een enge film.
Wat to beschrijft is angst die zo'n heftige paniek opwekt waardoor je lijf totaal de controle verliest en heel basaal reageert alsof het werkelijk in groot gevaar zit.
De zogenaamde modus freeze, flight or fight wordt in werking gesteld en dat maar even uitschakelen door je " maar niet aan te stellen" maak je je lichaam op dat moment echt niet wijs.
Dat station is dan allang gepasseerd.
Het brein kan behoorlijk fucked up raken door angsten waardoor zelfs iets als medicijnen nemen niet iets is wat je maar gewoon doet. Achter alles kan dan volgens je kromme gedachtes en angsten gevaar schuilen.
Mensen met een angststoornis zijn erg vermijdend , angst geeft bij ieder mens namelijk het signaal af " niet doen"
Door je angsten heen gaan is ook in de basis een enorme onnatuurlijke reactie.
Geloof mij, het ligt echt niet zo simpel en aanstellen is enorm misplaatst wanneer het gaat over een flinke angststoornis.
dinsdag 3 maart 2015 om 02:55
Hoi.
Ik zelf heb nu al zo 2 jaar agorafobie, paniekaanvallen en sociale fobie.
Ik wou ook absoluut niet aan de pillen. precies dezelfde redenen als jij. Was bang dat ik een ander persoon zal worden met medicatie, verslaafd zal raken aan de medicatie en nooit meer zou kunnen afbouwen. Noem maar op. Na een tijdje toch maar toe gegeven. Op een gegeven moment moet je haast wel want de angst vreet teveel energie. En ooh wat veranderde mijn wereld. Zoveel meer rust en minder angst. En zit nu inmiddels op de helft van de medicatie.
Geef je angst voor de medicatie aan bij je psychiater. Misschien kan hij/zij je er meer over vertellen waardoor je angst voor medicatie afneemt.
Ik zelf heb nu al zo 2 jaar agorafobie, paniekaanvallen en sociale fobie.
Ik wou ook absoluut niet aan de pillen. precies dezelfde redenen als jij. Was bang dat ik een ander persoon zal worden met medicatie, verslaafd zal raken aan de medicatie en nooit meer zou kunnen afbouwen. Noem maar op. Na een tijdje toch maar toe gegeven. Op een gegeven moment moet je haast wel want de angst vreet teveel energie. En ooh wat veranderde mijn wereld. Zoveel meer rust en minder angst. En zit nu inmiddels op de helft van de medicatie.
Geef je angst voor de medicatie aan bij je psychiater. Misschien kan hij/zij je er meer over vertellen waardoor je angst voor medicatie afneemt.
dinsdag 3 maart 2015 om 03:00
quote:gladoortje74 schreef op 03 maart 2015 @ 02:49:
Waarom zit jij tegen mensen te zeggen dat ze geen medicatie moeten, omdat het "bij jou erger was?".
"Pas een pilletje nemen als het echt nodig is, en dat is het niet bij jou."
Heb deze al eerder gehoord. Van mijn beste vriendin. Ze is nu dood. Leuk dat je dit dus ook tegen anderen gaat zeggen. Ik staf je.
Waarom zit jij tegen mensen te zeggen dat ze geen medicatie moeten, omdat het "bij jou erger was?".
"Pas een pilletje nemen als het echt nodig is, en dat is het niet bij jou."
Heb deze al eerder gehoord. Van mijn beste vriendin. Ze is nu dood. Leuk dat je dit dus ook tegen anderen gaat zeggen. Ik staf je.
I don't care what is written about me so long as it isn't true.
dinsdag 3 maart 2015 om 03:01
Ad kan een steuntje in de rug zijn. Het is het proberen waard.
Mijn zoon wilde ook geen ad, dus ik herken wel je probleem ermee.
Het is overigens helemaal geen manier om af te meten hoe ernstig iemand iets heeft wanneer diegene het wel of niet neemt.
Ook hier geld wederom dat angst nu eenmaal het erg kan winnen, zelfs als je er enorm onder lijdt.
Toch is het geen verloren zaak to.
Er zijn verschillende vormen van therapieën die je er wel uit kunnen halen. Welke bij je past is soms een hele zoektocht, maar geef het niet op.
Bespreek met je psychiater je angst en bezwaren tegen de medicatie.
Misschien kan hij wat van je bezwaren wegnemen? Of heeft hij alternatieven die je wel aandurft.
Heel veel sterkte meid
Mijn zoon wilde ook geen ad, dus ik herken wel je probleem ermee.
Het is overigens helemaal geen manier om af te meten hoe ernstig iemand iets heeft wanneer diegene het wel of niet neemt.
Ook hier geld wederom dat angst nu eenmaal het erg kan winnen, zelfs als je er enorm onder lijdt.
Toch is het geen verloren zaak to.
Er zijn verschillende vormen van therapieën die je er wel uit kunnen halen. Welke bij je past is soms een hele zoektocht, maar geef het niet op.
Bespreek met je psychiater je angst en bezwaren tegen de medicatie.
Misschien kan hij wat van je bezwaren wegnemen? Of heeft hij alternatieven die je wel aandurft.
Heel veel sterkte meid
dinsdag 3 maart 2015 om 03:08
Het zijn veel denkfouten die je hebt krokodilletje.
Je zal dit een soort van moeten resetten en er nieuwe gedachte die je vertrouwen geven voor in de plaats moeten stellen.
Ook werken aan je zelfvertrouwen, vetrouwen in je lichaam krijgen.
Het is een lange weg en ik hoop van harte dat het je gaat lukken!
Je zal dit een soort van moeten resetten en er nieuwe gedachte die je vertrouwen geven voor in de plaats moeten stellen.
Ook werken aan je zelfvertrouwen, vetrouwen in je lichaam krijgen.
Het is een lange weg en ik hoop van harte dat het je gaat lukken!
dinsdag 3 maart 2015 om 03:25
quote:DorothyParker schreef op 03 maart 2015 @ 03:13:
Krokodil, luister naar consuela.
Het is een heel wijze vrouw die je veel kan bieden.
En zoek hulp. Zoals Consuela reeds zei, kan therapie je echt helpen.
Je kan het!
Je kan het zeker!!
Echt krokodil,probeer de fightmodus te vinden.
Ook jij verdient een gelukkiger leven en niet een leven die door angsten wordt beheerst.
Angst is in de kern geen slechte emotie overigens.
Angst helpt ons te beschermen tegen roekeloos of gevaarlijk gedrag,of te vluchten bij dreiging.
Bij jou is de angst alleen een ongeleid projectiel geworden en die moet je weer op het juiste spoor terug gaan zetten.
Ik adviseer je ook om een goed informatief boek over angststoornissen te lezen.
Het is helpend te weten hoe zoiets werkt. Je leert jezelf er beter door te begrijpen en die inzichten kunnen ook maken dat je meer vertrouwen krijgt dat je het kan veranderen.
Krokodil, luister naar consuela.
Het is een heel wijze vrouw die je veel kan bieden.
En zoek hulp. Zoals Consuela reeds zei, kan therapie je echt helpen.
Je kan het!
Je kan het zeker!!
Echt krokodil,probeer de fightmodus te vinden.
Ook jij verdient een gelukkiger leven en niet een leven die door angsten wordt beheerst.
Angst is in de kern geen slechte emotie overigens.
Angst helpt ons te beschermen tegen roekeloos of gevaarlijk gedrag,of te vluchten bij dreiging.
Bij jou is de angst alleen een ongeleid projectiel geworden en die moet je weer op het juiste spoor terug gaan zetten.
Ik adviseer je ook om een goed informatief boek over angststoornissen te lezen.
Het is helpend te weten hoe zoiets werkt. Je leert jezelf er beter door te begrijpen en die inzichten kunnen ook maken dat je meer vertrouwen krijgt dat je het kan veranderen.
dinsdag 3 maart 2015 om 03:35
Ze loopt ook al bij een psychiater Dorothy.
Ik mag hopen dat de beste man haar op de juiste plek gaat helpen.
Is er al psychotherapie besproken to?
Haptonomie kan wellicht ook iets voor je betekenen?
Neem de regie weer terug en dat begint bij stappen zetten om therapie ( welke vorm bij je past) aan te gaan.
Ik mag hopen dat de beste man haar op de juiste plek gaat helpen.
Is er al psychotherapie besproken to?
Haptonomie kan wellicht ook iets voor je betekenen?
Neem de regie weer terug en dat begint bij stappen zetten om therapie ( welke vorm bij je past) aan te gaan.
dinsdag 3 maart 2015 om 03:42
quote:consuelabananahammok schreef op 03 maart 2015 @ 03:35:
Ze loopt ook al bij een psychiater Dorothy.
Ik mag hopen dat de beste man haar op de juiste plek gaat helpen.
Is er al psychotherapie besproken to?
Haptonomie kan wellicht ook iets voor je betekenen?
Neem de regie weer terug en dat begint bij stappen zetten om therapie ( welke vorm bij je past) aan te gaan.
Sorry, maar alles beter dan zelfhulpboeken.
En ja, ben nogal boos door gladoortje (of hoe haar naam ook is) haar post.
Ken al de therapieën niet. Ik hoop dat jij haar hier een beetje wegwijs in kan maken (daarom zei ik dit ook in mijn vorige post).
Maar ik denk niet dat boeken in dit stadium nog van toepassing zijn.
(En ja, heb er wel een beetje verstand van. Maar niet genoeg om raad te gaan geven. Zou ik niet durven. En vind het ook rot dat we hier nu discussiëren. Anders even naar napraat? Kunnen we deze posts verwijderen.)
Ze loopt ook al bij een psychiater Dorothy.
Ik mag hopen dat de beste man haar op de juiste plek gaat helpen.
Is er al psychotherapie besproken to?
Haptonomie kan wellicht ook iets voor je betekenen?
Neem de regie weer terug en dat begint bij stappen zetten om therapie ( welke vorm bij je past) aan te gaan.
Sorry, maar alles beter dan zelfhulpboeken.
En ja, ben nogal boos door gladoortje (of hoe haar naam ook is) haar post.
Ken al de therapieën niet. Ik hoop dat jij haar hier een beetje wegwijs in kan maken (daarom zei ik dit ook in mijn vorige post).
Maar ik denk niet dat boeken in dit stadium nog van toepassing zijn.
(En ja, heb er wel een beetje verstand van. Maar niet genoeg om raad te gaan geven. Zou ik niet durven. En vind het ook rot dat we hier nu discussiëren. Anders even naar napraat? Kunnen we deze posts verwijderen.)
I don't care what is written about me so long as it isn't true.
dinsdag 3 maart 2015 om 03:52
quote:consuelabananahammok schreef op 03 maart 2015 @ 03:48:
Ik bedoel ook geen zelfhulp boek maar een informatief boek.
Inzicht krijgen in je ziekte is vaak helpend.
Begrijpen wat je precies hebt, hoe dit werkt en het belangrijkste dat er wat aan gedaan kan wiorden.Niet altijd. Het helpt voor sommige mensen.
Voor anderen is het weer een excuus om geen hulp te gaan zoeken. Jij weet niet met wie je nu praat.
Ik bedoel ook geen zelfhulp boek maar een informatief boek.
Inzicht krijgen in je ziekte is vaak helpend.
Begrijpen wat je precies hebt, hoe dit werkt en het belangrijkste dat er wat aan gedaan kan wiorden.Niet altijd. Het helpt voor sommige mensen.
Voor anderen is het weer een excuus om geen hulp te gaan zoeken. Jij weet niet met wie je nu praat.
I don't care what is written about me so long as it isn't true.
dinsdag 3 maart 2015 om 03:53
Dat mag, dorothy. Ik denk dat je de essentie van mijn betoog niet begrijpt zoals ik hem bedoel. Ik raad to niet af om AD te gebruiken, maar stel dat het kan zijn dat haar angst niet zo overheersend is dat ze niet verder zou kunnen zonder. Om haar aan het denken te zetten over AD en waarom mensen ze gebruiken, zodat ze op een verstandigere manier kan beslissen. Niemand neemt graag medicatie in. Maar als je angst je leven overneemt, vervaagt mensen hun weerstand tegen medicatie vaak, uit pure noodzaak.
Ik geef nog andere mogelijke oorzaken voor haar weerstand tegen medicatie. De angst voor medicatie zelf en eigenwijsheid. Ik weet niet hoe dat zit bij to en probeer haar aan het denken te zetten daarover. Ik denk dat de kans groter is dat to bang is voor de medicatie zelf. En dat de noodzaak er wel is. Dat is een minder handige beslissing. De beslissing maak je op basis van noodzaak. En ik denk dat ze daar niet goed over na heeft gedacht. Als je die ene zin uit mijn betoog plukt, lijkt het misschien alsof ik haar angst niet serieus neem. Maar mijn betoog is iets genuanceerder en nergens raad ik haar af AD te gaan gebruiken. Ik denk juist dat ze haar goed kunnen helpen.
Maar bedankt dat je me 'verraadt' want nu moet ik uitleggen wat ik wilde met mijn betoog, namelijk prikkelen tot nadenken en het heft van haar leven in handen te nemen ipv het te laten verpesten door angst. Nu werkt mijn methode niet meer, haha.
Confrontatie is een veel gebruikte methode in coaching en dat is wat ik doe in mijn betoog. Ik hou haar een spiegel voor en vraag wat ze daarin ziet. Nu laat ze het probleem bestaan, waarschijnlijk door een andere angst. Wat Cateautje zei, is een poging tot confrontatie die niet werkt, omdat die oordelend/beschuldigend klinkt en daardoor lijkt het alsof ze vindt dat to een aansteller is. Ik denk trouwens niet dat Cateautje dat vindt. Volgens mij doe ik niet hetzelfde maar probeer ik to in te laten zien hoe je je eigen grootste vijand kunt zijn soms omdat je niet goed in de spiegel hebt willen kijken. En dan hou ik haar een spiegel voor en wijs haar op wat daar te zien is. Een jonge vrouw die blijft stilstaan in het leven omdat ze bang is om dood te gaan en als er een medicijn voor blijkt te bestaan tegen die angst, is ze bang dat ze daaraan doodgaat. Zo kom je niet van een probleem af maar blijf je rondjes tollen erin. Ik vind confrontatie hier ook de juiste aanpak. Maar dan wel genuanceerd. Haar psych laat haar vrij in de keuze voor AD en dat is niet voor niks, als to bang is voor die medicatie. Maar ik denk wel dat haar psych de noodzaak ook ziet, anders zou ze het niet voorstellen. En ik zie die ook. Nu to nog.
Ik geef nog andere mogelijke oorzaken voor haar weerstand tegen medicatie. De angst voor medicatie zelf en eigenwijsheid. Ik weet niet hoe dat zit bij to en probeer haar aan het denken te zetten daarover. Ik denk dat de kans groter is dat to bang is voor de medicatie zelf. En dat de noodzaak er wel is. Dat is een minder handige beslissing. De beslissing maak je op basis van noodzaak. En ik denk dat ze daar niet goed over na heeft gedacht. Als je die ene zin uit mijn betoog plukt, lijkt het misschien alsof ik haar angst niet serieus neem. Maar mijn betoog is iets genuanceerder en nergens raad ik haar af AD te gaan gebruiken. Ik denk juist dat ze haar goed kunnen helpen.
Maar bedankt dat je me 'verraadt' want nu moet ik uitleggen wat ik wilde met mijn betoog, namelijk prikkelen tot nadenken en het heft van haar leven in handen te nemen ipv het te laten verpesten door angst. Nu werkt mijn methode niet meer, haha.
Confrontatie is een veel gebruikte methode in coaching en dat is wat ik doe in mijn betoog. Ik hou haar een spiegel voor en vraag wat ze daarin ziet. Nu laat ze het probleem bestaan, waarschijnlijk door een andere angst. Wat Cateautje zei, is een poging tot confrontatie die niet werkt, omdat die oordelend/beschuldigend klinkt en daardoor lijkt het alsof ze vindt dat to een aansteller is. Ik denk trouwens niet dat Cateautje dat vindt. Volgens mij doe ik niet hetzelfde maar probeer ik to in te laten zien hoe je je eigen grootste vijand kunt zijn soms omdat je niet goed in de spiegel hebt willen kijken. En dan hou ik haar een spiegel voor en wijs haar op wat daar te zien is. Een jonge vrouw die blijft stilstaan in het leven omdat ze bang is om dood te gaan en als er een medicijn voor blijkt te bestaan tegen die angst, is ze bang dat ze daaraan doodgaat. Zo kom je niet van een probleem af maar blijf je rondjes tollen erin. Ik vind confrontatie hier ook de juiste aanpak. Maar dan wel genuanceerd. Haar psych laat haar vrij in de keuze voor AD en dat is niet voor niks, als to bang is voor die medicatie. Maar ik denk wel dat haar psych de noodzaak ook ziet, anders zou ze het niet voorstellen. En ik zie die ook. Nu to nog.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 3 maart 2015 om 04:05
dinsdag 3 maart 2015 om 04:17
quote:gladoortje74 schreef op 03 maart 2015 @ 03:53:
Dat mag, dorothy. Ik denk dat je de essentie van mijn betoog niet begrijpt zoals ik hem bedoel. Ik raad to niet af om AD te gebruiken, maar stel dat het kan zijn dat haar angst niet zo overheersend is dat ze niet verder zou kunnen zonder. Om haar aan het denken te zetten over AD .
En alweer doe je het.
En alweer staf ik je.
Dat mag, dorothy. Ik denk dat je de essentie van mijn betoog niet begrijpt zoals ik hem bedoel. Ik raad to niet af om AD te gebruiken, maar stel dat het kan zijn dat haar angst niet zo overheersend is dat ze niet verder zou kunnen zonder. Om haar aan het denken te zetten over AD .
En alweer doe je het.
En alweer staf ik je.
I don't care what is written about me so long as it isn't true.
dinsdag 3 maart 2015 om 04:20
quote:gladoortje74 schreef op 03 maart 2015 @ 04:04:
Ik heb zelf drie angststoornissen trouwens. Sterkte met het verdriet over je vriendin, Dorothy. Het was niet mijn bedoeling om je te kwetsen.Mijn verdriet is al lang verwerkt. Dat je mij kwetst of niet, je zegt gewoon hele domme dingen. Niet mijn verdriet staat centraal, maar dat van TO. En dat blijf je in elke post bagatelliseren.
Ik heb zelf drie angststoornissen trouwens. Sterkte met het verdriet over je vriendin, Dorothy. Het was niet mijn bedoeling om je te kwetsen.Mijn verdriet is al lang verwerkt. Dat je mij kwetst of niet, je zegt gewoon hele domme dingen. Niet mijn verdriet staat centraal, maar dat van TO. En dat blijf je in elke post bagatelliseren.
I don't care what is written about me so long as it isn't true.
dinsdag 3 maart 2015 om 04:22
quote:gladoortje74 schreef op 03 maart 2015 @ 04:04:
Ik heb zelf drie angststoornissen trouwens. Sterkte met het verdriet over je vriendin, Dorothy. Het was niet mijn bedoeling om je te kwetsen.En wat moet deze post nu eigenlijk bewijzen? Wat weet jij nu van mij? Vind dit ook maar een heel laffe post eerlijk gezegd.
Ik heb zelf drie angststoornissen trouwens. Sterkte met het verdriet over je vriendin, Dorothy. Het was niet mijn bedoeling om je te kwetsen.En wat moet deze post nu eigenlijk bewijzen? Wat weet jij nu van mij? Vind dit ook maar een heel laffe post eerlijk gezegd.
I don't care what is written about me so long as it isn't true.
dinsdag 3 maart 2015 om 04:23
quote:consuelabananahammok schreef op 03 maart 2015 @ 04:05:
Gladoortje, door een stelling te maken dat wanneer je geen medicatie neemt het wellicht nog niet erg genoeg is, bagatelliseer je iemands leed.
En dat kan je niet doen, immers voel je niet wat de ander voelt.
Mijn zoon wilde ook beslist geen AD.
En toch was zijn lijdensdruk enorm groot.
GMTA
En doordat hij het eigenlijk niet wou innemen, was zijn lijden niet minder. Snap je dit nu echt niet?
Gladoortje, door een stelling te maken dat wanneer je geen medicatie neemt het wellicht nog niet erg genoeg is, bagatelliseer je iemands leed.
En dat kan je niet doen, immers voel je niet wat de ander voelt.
Mijn zoon wilde ook beslist geen AD.
En toch was zijn lijdensdruk enorm groot.
GMTA
En doordat hij het eigenlijk niet wou innemen, was zijn lijden niet minder. Snap je dit nu echt niet?
I don't care what is written about me so long as it isn't true.
