Psyche
alle pijlers
Zinloos
maandag 9 februari 2015 om 14:05
De zoveelste depressie, ik heb het echt gehad. Zo'n beetje niks interesseert me meer. Ik ben mijn baan kwijtgeraakt, mijn ex is bij me weggegaan en ik zie gewoon niet meer waar het leven om draait. Nergens plezier in en vraag me nog wat nut heeft, waarom ik überhaupt mijn bed uit zou komen en er iets van maken. Ik vraag me af wat vriendschappen toevoegen, want ik ben toch alleen maar negatief. Wat hebben mijn vrienden nou aan mij? Waarom zou ik sporten? Om er goed uit te zien? Who cares.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Mijn dagen zijn lang en leeg, en eenzaam. Maar afspreken met anderen voegt niks toe, en ik kan me maar voor een bepaalde tijd concentreren op een activiteit. Dan is er weer de leegte, totdat ik me weer heel even ergens toe kan zetten, al stelt dat ook niet veel voor. Boodschappen doe ik pas op het laatste moment, omdat ik toch wat moet eten. Ik heb geen motivatie meer. De depressies blijven toch wel terugkomen en het voelt zinloos om me weer uit deze te slepen.
Zit bij een psycholoog, die me na 20 minuten al vertelde dat zij mij niets te leren heeft en ik haar waarschijnlijk het één en ander zal bijbrengen. Erg hoopvol. Verder moet ik nog een half jaar wachten tot ik gespecialiseerde hulp krijg. Het voelt zo uitzichtloos.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Mijn dagen zijn lang en leeg, en eenzaam. Maar afspreken met anderen voegt niks toe, en ik kan me maar voor een bepaalde tijd concentreren op een activiteit. Dan is er weer de leegte, totdat ik me weer heel even ergens toe kan zetten, al stelt dat ook niet veel voor. Boodschappen doe ik pas op het laatste moment, omdat ik toch wat moet eten. Ik heb geen motivatie meer. De depressies blijven toch wel terugkomen en het voelt zinloos om me weer uit deze te slepen.
Zit bij een psycholoog, die me na 20 minuten al vertelde dat zij mij niets te leren heeft en ik haar waarschijnlijk het één en ander zal bijbrengen. Erg hoopvol. Verder moet ik nog een half jaar wachten tot ik gespecialiseerde hulp krijg. Het voelt zo uitzichtloos.
woensdag 25 februari 2015 om 14:08
Was gezellig gister. Vandaag vreselijk chagrijnig, maar heb een oud album herontdekt die mijn stemming past. Dat verlicht wel het een en ander.
Ikea, ik ben er nog niet aan toe om ermee te stoppen. Ik kan niet precies uitleggen waarom, maar ik denk omdat ik nu even geen knopen kan doorhakken. En ik ben sowieso 'bang' voor die menstruaties, laat staan met hoe het nu met me gaat, dat ik die stap even niet kan zetten. Maar dat is oké.
Het is overigens niet zo dat ik mezelf een ontzettende sukkel vind wanneer het niet lukt om mijn doelen te halen, maar ik weet dan niet wat ik met mezelf aan moet, that's 'all'. Al is het wel verdomde kut, en verlies ik wel zelfvertrouwen om het de volgende dag of zo opnieuw te proberen. Maar ja, dat hoort bij de depressie. Ik zal kijken of ik iets meer met die kaders kan, en de rest blijft toch de zooi uitzitten.
Ik ben zelf overigens niet van de apps, maar lief dat je meedenkt.
Gladoortje, ik zag in een ander topic toevallig waar je woont. Probeer nu stiekem te bedenken waar je eventueel een stadsboerderij zou kunnen hebben, maar ik kom er niet op. Ken de omgeving daar wel enigszins. Klinkt in elk geval alsof je situatie je zowel rust als de nodige dynamiek en 'ritme' geeft. Fijn.
De nacht is inderdaad wel veel makkelijker. Ik streef ernaar om vanaf 00 uur in bed te liggen, maar als ik dat gehaald heb kan ik het gemakkelijk nog een paar uur doortrekken. Overdag is een crime, maar wanneer ik 21 uur haal, weet ik dat de rest van de dag ook wel lukt. Ben ook geneigd zo laat mogelijk mijn bed uit te komen, en duik er overdag ook nog wel eens in om te proberen te slapen. Wat meestal niet lukt, tot grote frustratie. Doe ik nu alleen nog wanneer ik echt op ben, want het brengt meestal meer ellende. Die lange lappen leegheid, zoals je zo goed omschrijft, vind ik eng. Word daar knettergek van. Die herinner ik me nog wel van eerdere depressies, en dat is één van de ergste dingen. Vandaar dat ik echt wel probeer iets uit te voeren.
Wat bedoel je precies met dat ik op moet passen met boosheid/woede? Met betrekking tot de pil, of überhaupt? Herkenbaar dat je niet naar de dokter wil. Heb ik zelf ook een hekel aan. Maar soms moet het.
Hoop dat je fijn gewandeld hebt in het park! Ik ben net weer een beetje bij zinnen, ga even serie kijken zo en eind van de middag komt die andere vriend langs. Even mijn rust pakken. Hoewel het fijn is dat er ineens een stoet vrienden voor me is, moet ik wel voor mezelf en energiepeil blijven zorgen. Hij blijft niet te lang, dus de avond is voor mezelf. Zal dan wel weer serie worden, of misschien verder met mijn boek. Haha, kussen-over-je-hoofd-dag... zo begon 'ie wel, maar muziek helpt vandaag.
Knuffel voor jullie beiden!
Ikea, ik ben er nog niet aan toe om ermee te stoppen. Ik kan niet precies uitleggen waarom, maar ik denk omdat ik nu even geen knopen kan doorhakken. En ik ben sowieso 'bang' voor die menstruaties, laat staan met hoe het nu met me gaat, dat ik die stap even niet kan zetten. Maar dat is oké.
Het is overigens niet zo dat ik mezelf een ontzettende sukkel vind wanneer het niet lukt om mijn doelen te halen, maar ik weet dan niet wat ik met mezelf aan moet, that's 'all'. Al is het wel verdomde kut, en verlies ik wel zelfvertrouwen om het de volgende dag of zo opnieuw te proberen. Maar ja, dat hoort bij de depressie. Ik zal kijken of ik iets meer met die kaders kan, en de rest blijft toch de zooi uitzitten.
Ik ben zelf overigens niet van de apps, maar lief dat je meedenkt.
Gladoortje, ik zag in een ander topic toevallig waar je woont. Probeer nu stiekem te bedenken waar je eventueel een stadsboerderij zou kunnen hebben, maar ik kom er niet op. Ken de omgeving daar wel enigszins. Klinkt in elk geval alsof je situatie je zowel rust als de nodige dynamiek en 'ritme' geeft. Fijn.
De nacht is inderdaad wel veel makkelijker. Ik streef ernaar om vanaf 00 uur in bed te liggen, maar als ik dat gehaald heb kan ik het gemakkelijk nog een paar uur doortrekken. Overdag is een crime, maar wanneer ik 21 uur haal, weet ik dat de rest van de dag ook wel lukt. Ben ook geneigd zo laat mogelijk mijn bed uit te komen, en duik er overdag ook nog wel eens in om te proberen te slapen. Wat meestal niet lukt, tot grote frustratie. Doe ik nu alleen nog wanneer ik echt op ben, want het brengt meestal meer ellende. Die lange lappen leegheid, zoals je zo goed omschrijft, vind ik eng. Word daar knettergek van. Die herinner ik me nog wel van eerdere depressies, en dat is één van de ergste dingen. Vandaar dat ik echt wel probeer iets uit te voeren.
Wat bedoel je precies met dat ik op moet passen met boosheid/woede? Met betrekking tot de pil, of überhaupt? Herkenbaar dat je niet naar de dokter wil. Heb ik zelf ook een hekel aan. Maar soms moet het.
Hoop dat je fijn gewandeld hebt in het park! Ik ben net weer een beetje bij zinnen, ga even serie kijken zo en eind van de middag komt die andere vriend langs. Even mijn rust pakken. Hoewel het fijn is dat er ineens een stoet vrienden voor me is, moet ik wel voor mezelf en energiepeil blijven zorgen. Hij blijft niet te lang, dus de avond is voor mezelf. Zal dan wel weer serie worden, of misschien verder met mijn boek. Haha, kussen-over-je-hoofd-dag... zo begon 'ie wel, maar muziek helpt vandaag.
Knuffel voor jullie beiden!
woensdag 25 februari 2015 om 14:16
He wat een ellende. Herkenbaar. Toen ik 19, 20 was heb ik ook zo'n periode gehad. Ik ben nu alweer bijna twintig jaar ouder en ondanks dat ik nooit een vrolijkerd zal worden ben ik er wel uitgekomen.
Hier mijn tips:
-Zoek hulp met wie het klikt en geef niet te snel op. Geef een behandeling tijd.
-Stel haalbare doelen; per dag 1, bijvoorbeeld: een gezonde maaltijd aan het einde van de dag, je benen scheren, een bekende mailen.
-Werk je dromen uit, maar behandel ze als dromen. Je hoeft er niet over een half jaar mee te beginnen (dat lukt toch niet) maar je moet wat hebben om naar te verlangen. Dit laatste heb ik trouwens nooit gedaan (ik had geen dromen) maar jij wil dat mss wel.
-Denk na over het verleden maar stap er op tijd uit en ga een rondje lopen.
-Voel je niet schuldig over slapen, het helpt. Je pakt de tijd wel weer als je je beter voelt.
Sterkte.
Hier mijn tips:
-Zoek hulp met wie het klikt en geef niet te snel op. Geef een behandeling tijd.
-Stel haalbare doelen; per dag 1, bijvoorbeeld: een gezonde maaltijd aan het einde van de dag, je benen scheren, een bekende mailen.
-Werk je dromen uit, maar behandel ze als dromen. Je hoeft er niet over een half jaar mee te beginnen (dat lukt toch niet) maar je moet wat hebben om naar te verlangen. Dit laatste heb ik trouwens nooit gedaan (ik had geen dromen) maar jij wil dat mss wel.
-Denk na over het verleden maar stap er op tijd uit en ga een rondje lopen.
-Voel je niet schuldig over slapen, het helpt. Je pakt de tijd wel weer als je je beter voelt.
Sterkte.
woensdag 25 februari 2015 om 14:24
quote:viva-depressief schreef op 23 februari 2015 @ 21:37:
Ik vraag me momenteel af hoe ik een ritme kan opbouwen met mijn stemmingswisselingen. Kan ik niet eten, dan kan ik niet sporten. Heb ik geen concentratie, dan kan ik niet lezen. Et cetera. Het is echt per dag minuut/uur leven momenteel, ik word er echt ziek van. Iemand advies?
Het begint met goed voor jezelf zorgen. Je slaapt, je eet, je beweegt, je wast, je poetst je tanden. En dat in een beetje een normaal schema. Maar het is geen strikt schema. En je slaapt wat meer, dat is niet erg.
Nou als dat lukt ben je al een heel eind.
Lezen en sporten zijn luxe activiteiten.
Verder beetje forummen voor de herkenning. Dat lezen gaat waarschijnlijk beter dan een of ander vakblad of literatuur (waar je toch ook weer depri van wordt).
Ik vraag me momenteel af hoe ik een ritme kan opbouwen met mijn stemmingswisselingen. Kan ik niet eten, dan kan ik niet sporten. Heb ik geen concentratie, dan kan ik niet lezen. Et cetera. Het is echt per dag minuut/uur leven momenteel, ik word er echt ziek van. Iemand advies?
Het begint met goed voor jezelf zorgen. Je slaapt, je eet, je beweegt, je wast, je poetst je tanden. En dat in een beetje een normaal schema. Maar het is geen strikt schema. En je slaapt wat meer, dat is niet erg.
Nou als dat lukt ben je al een heel eind.
Lezen en sporten zijn luxe activiteiten.
Verder beetje forummen voor de herkenning. Dat lezen gaat waarschijnlijk beter dan een of ander vakblad of literatuur (waar je toch ook weer depri van wordt).
woensdag 25 februari 2015 om 21:56
Haha, jij dacht zeker dat ik in het Zwet zat. Ik woon gewoon in Wormerveer zuid. Indische buurt. Maar wel in een enorm groot pand, antikraak. Ik kan nog wel twintig konijnen kwijt hier maar dat mag niet van mijn vriend, hahaha. Ik ben gek op dieren. Wat omschrijf je dat mooi, ze geven me rust, dynamiek en ritme. Die ga ik onthouden en van je pikken, als dat mag. Dat is precies de reden dat ik ze heb namelijk. Ik zorg en verzorg graag. En aangezien ik nooit aan kinderen zal beginnen, zijn mijn dieren mijn gezin, met mijn vriend erbij natuurlijk. Ze zorgen ervoor dat ik bezig blijf want als je dat niet doet, wordt het heul snel heul vies hier. Dus ik maak veel schoon. Ik vind dat therapeutisch werken op mijn gemoed. En ik zal ook nooit smetvrees ontwikkelen, hahaha, want dat kan niet met zoveel dieren.
Ik ben ook nergens allergisch voor en heb alleen soms de griep. Bijna nooit lichamelijk ziek. En geloof me, ik raak veel veel vieze dingen aan elke dag. Ik denk zelf eerlijk gezegd dat ze me ook fysiek gezond houden. En ik knuffel veel met ze. Ik slaap met mijn honden half over me heen. Ik heb twee jonge, nou ja, jonge katten, 3 en 5 zijn ze, die denken dat ze nog een kitten zijn. De een komt op mijn buik liggen en sabbelt dan heel luidruchtig op een stukje van mijn t shirt terwijl hij luid ronkt en 'douwtrappelt'. De ander doet hetzelfde maar die sabbelt op het elastiekje van mijn vlecht. Ik heb heel lang haar en meestal in een vlecht. O begin niet over mijn dieren want dan stop ik niet met vertellen, hahaha.
De nacht. Ik zat me eens te bedenken dat ik de nacht zo prettig vind omdat mensen op hun liefst zijn als ze slapen. Zelfs seriemoordenaars zien er schattig uit als ze slapen. Is toch zo. En alles is stil en rustig. Heerlijk vind ik dat. Ik zou een nachtwezen kunnen worden als ik niet wist dat mensen niet gemaakt zijn om s nachts te leven.
Boosheid, ik bedoel dat als je depressief bent, je emmertje veel sneller vol komt te zitten. En dan kan het gebeuren dat als je boos wordt, dat je emmertje overloopt. En dan kom je terecht in een woedebui die je niet kunt stoppen, dat bedoel ik met dat verhaal over het stofje in je brein wat je dan mist. Been there, done that. Je lijkt me een heel beheerst persoon, daar niet van, maar je kunt nu makkelijker je zelfbeheersing verliezen. En dan moet je nog je excuses gaan aanbieden ook. Niet leuk als je je al zo rot voelt. Daarom waarschuw ik je ervoor.
Wat fijn dat je veel vrienden hebt. En goed dat je aangeeft hoe ze met je om moeten gaan. Zo te horen zijn ze wel lief voor je. Je had het er eerder over dat je depressie vanzelf voor een filter heeft gezorgd, de goeie zijn overgebleven zo te horen. Ik hou ook van mensen die iets verder kunnen kijken dan hun neus lang is. Begrip is wel heel belangrijk, volgens mij.
Fijne avond nog, dat gaat wel lukken vanavond, denk ik. Knuffel van mij.
Ik ben ook nergens allergisch voor en heb alleen soms de griep. Bijna nooit lichamelijk ziek. En geloof me, ik raak veel veel vieze dingen aan elke dag. Ik denk zelf eerlijk gezegd dat ze me ook fysiek gezond houden. En ik knuffel veel met ze. Ik slaap met mijn honden half over me heen. Ik heb twee jonge, nou ja, jonge katten, 3 en 5 zijn ze, die denken dat ze nog een kitten zijn. De een komt op mijn buik liggen en sabbelt dan heel luidruchtig op een stukje van mijn t shirt terwijl hij luid ronkt en 'douwtrappelt'. De ander doet hetzelfde maar die sabbelt op het elastiekje van mijn vlecht. Ik heb heel lang haar en meestal in een vlecht. O begin niet over mijn dieren want dan stop ik niet met vertellen, hahaha.
De nacht. Ik zat me eens te bedenken dat ik de nacht zo prettig vind omdat mensen op hun liefst zijn als ze slapen. Zelfs seriemoordenaars zien er schattig uit als ze slapen. Is toch zo. En alles is stil en rustig. Heerlijk vind ik dat. Ik zou een nachtwezen kunnen worden als ik niet wist dat mensen niet gemaakt zijn om s nachts te leven.
Boosheid, ik bedoel dat als je depressief bent, je emmertje veel sneller vol komt te zitten. En dan kan het gebeuren dat als je boos wordt, dat je emmertje overloopt. En dan kom je terecht in een woedebui die je niet kunt stoppen, dat bedoel ik met dat verhaal over het stofje in je brein wat je dan mist. Been there, done that. Je lijkt me een heel beheerst persoon, daar niet van, maar je kunt nu makkelijker je zelfbeheersing verliezen. En dan moet je nog je excuses gaan aanbieden ook. Niet leuk als je je al zo rot voelt. Daarom waarschuw ik je ervoor.
Wat fijn dat je veel vrienden hebt. En goed dat je aangeeft hoe ze met je om moeten gaan. Zo te horen zijn ze wel lief voor je. Je had het er eerder over dat je depressie vanzelf voor een filter heeft gezorgd, de goeie zijn overgebleven zo te horen. Ik hou ook van mensen die iets verder kunnen kijken dan hun neus lang is. Begrip is wel heel belangrijk, volgens mij.
Fijne avond nog, dat gaat wel lukken vanavond, denk ik. Knuffel van mij.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 26 februari 2015 om 12:26
Vana, bedankt voor je tips! Ik moet helaas mijn behandeling nog een flinke tijd afwachten, maar besef me heel goed dat er een klik moet zijn met de behandelaar. Schroom dan ook niet om dat tegen die tijd aan te geven. Ik heb jarenlang aan mezelf geknutseld, en kom nu niet in mijn eentje verder. Althans, ik zal waarschijnlijk uit mijn depressie zijn tegen de tijd dat de behandeling begint, maar ik zie depressie meer als een symptoom van andere problematiek. Maar dat is voor latere zorg, wanneer de behandeling begint. Het lukt me doorgaans gelukkig wel om minstens één doel te halen per dag, en sommige dagen zelfs een aantal. Qua dromen; ben ik in mijn kop inderdaad mee bezig, maar lukt vooralsnog niet. Tot grote frustratie, maar dat moet ik maar accepteren. Nou ja, het is gewoon frustrerend dat ik niet in staat ben om mijn leven te leiden zoals ik dat wil. Lezen en sporten zie ik niet als luxe, maar vind ik nodig om niet knettergek te worden. Dan verval ik in leegte en dat moet ik niet hebben. Gaat het niet, dan gaat het niet, maar ik streef er wel naar. Overigens kan ik meer met literatuur dan ditjes en datjes uit tijdschriften. Ik ben in mijn kop met 'de grote zaken van het leven' bezig, dus dan interesseert het met geen hol wat een Beyoncé nu weer uitgevoerd heeft, of andere totaal onbetekenisvolle zaken. Het tijdschrift dat de naam van dit forum draagt zou ik nu bijvoorbeeld uitkotsten. 'Zwaar' past sowieso beter bij me, maar nu zeker. De ditjes en datjes waar een aantal vriendinnen mee bezig zijn gaan zeker nu het ene oor in en het andere oor uit. Maar dat ben ik. Bedankt voor je bericht! Als ik zie wat jij me aanraadt, ben ik waarschijnlijk ook wat te streng voor mezelf. Dus helpt wel relativeren.
donderdag 26 februari 2015 om 12:48
Gladoortje, haha daar was ik zo'n drie weken geleden. Met een vriend een drankje gedaan in een groot oud pakhuis, denk ik tenminste, aan het water. Maar antikraak, wat relaxt! En zo te horen zit je er al een tijd, en kun je er ook wel even blijven. Anders had je al die beesten niet in huis gehaald; straks zit je in een rijtjeshuis met al je dieren, haha... En ja, hoor. Mag je van me pikken. Kreeg een glimlach op mijn gezicht zoals je het over je huisdieren hebt. Och, ik wil zo graag een katje. Maar even niet verstandig. Qua geld, maar is me ook te veel verantwoordelijkheid. Zeker momenteel. Maar doet jou op zo veel vlakken goed, lees ik. Echt tof.
Over de nacht laat jij je positiever uit dan ik zou doen, haha. Omgedraaid: wakkere mensen zijn vreselijk. De nacht belicht de wereld ook minder, er gebeurt veel minder. Het zou mijn zaak niet moeten zijn, maar ik heb als mens toch ook mijn waarnemingsapparaat meegekregen waar ik dan maar iets mee moet, en ik ambieer voor mezelf niet het 'gezellige' leven van anderen. Wanneer ik me eenzaam voel doet een kopje koffie op een terras wonderen. Dan bedenk ik me dat ik liever alleen ben, dan omringd met mensen die niet geleerd hebben hun kop te gebruiken en zich tevreden voelen wanneer ze het over onzin gehad hebben, en gelachen hebben om slechte grappen. Doe mij maar de nacht, even pauze van de maatschappij. Daar waar anderen slapen, en mijn leven enige zin lijkt te hebben. Ook vanwege boosheid is de nacht beter. Geen mensen om gefrustreerd over te zijn, en om mijn frustratie over uit te kieperen.
Ik heb overigens degenen die nu niet in mijn leven passen de rug gekeerd, maar ze zijn nog niet uit mijn leven. Denk dat ik het laat doodbloeden. Als ik bedenk dat ik de redenen moet uitleggen voor het verbreken van de vriendschap, weet ik dat ze het niet snappen. Des te meer reden om het wel te doen, natuurlijk. Maar dan maar zo, tenzij er vragen gesteld gaan worden. Dan zal ik wel eerlijk zijn. Terwijl ik het ze liever nu meteen zou vertellen, omdat ik er dan helemaal geen energie aan hoef te besteden omdat het klaar is. Nu zitten ze nog in mijn kop, al weet ik wel wat ik ermee wil. Snap je wat ik bedoel? Maar daarnaast heb ik besloten dat ik geen zin meer heb om mezelf uit te hoeven leggen, constant. Als je zus en zoveel jaar vrienden bent met iemand, is het wel prettig dat bepaalde acties niet meer geheel uit de lucht vallen in het begrip van een ander. 'Maar waarom doe je dat dan?' Tja, dat heb ik al duizend keer uitgelegd, of past precies in de lijn van wie ik al jaren ben, maar het wil er niet. Zucht.
Over de nacht laat jij je positiever uit dan ik zou doen, haha. Omgedraaid: wakkere mensen zijn vreselijk. De nacht belicht de wereld ook minder, er gebeurt veel minder. Het zou mijn zaak niet moeten zijn, maar ik heb als mens toch ook mijn waarnemingsapparaat meegekregen waar ik dan maar iets mee moet, en ik ambieer voor mezelf niet het 'gezellige' leven van anderen. Wanneer ik me eenzaam voel doet een kopje koffie op een terras wonderen. Dan bedenk ik me dat ik liever alleen ben, dan omringd met mensen die niet geleerd hebben hun kop te gebruiken en zich tevreden voelen wanneer ze het over onzin gehad hebben, en gelachen hebben om slechte grappen. Doe mij maar de nacht, even pauze van de maatschappij. Daar waar anderen slapen, en mijn leven enige zin lijkt te hebben. Ook vanwege boosheid is de nacht beter. Geen mensen om gefrustreerd over te zijn, en om mijn frustratie over uit te kieperen.
Ik heb overigens degenen die nu niet in mijn leven passen de rug gekeerd, maar ze zijn nog niet uit mijn leven. Denk dat ik het laat doodbloeden. Als ik bedenk dat ik de redenen moet uitleggen voor het verbreken van de vriendschap, weet ik dat ze het niet snappen. Des te meer reden om het wel te doen, natuurlijk. Maar dan maar zo, tenzij er vragen gesteld gaan worden. Dan zal ik wel eerlijk zijn. Terwijl ik het ze liever nu meteen zou vertellen, omdat ik er dan helemaal geen energie aan hoef te besteden omdat het klaar is. Nu zitten ze nog in mijn kop, al weet ik wel wat ik ermee wil. Snap je wat ik bedoel? Maar daarnaast heb ik besloten dat ik geen zin meer heb om mezelf uit te hoeven leggen, constant. Als je zus en zoveel jaar vrienden bent met iemand, is het wel prettig dat bepaalde acties niet meer geheel uit de lucht vallen in het begrip van een ander. 'Maar waarom doe je dat dan?' Tja, dat heb ik al duizend keer uitgelegd, of past precies in de lijn van wie ik al jaren ben, maar het wil er niet. Zucht.
donderdag 26 februari 2015 om 13:18
Nou eigenlijk denk je hetzelfde over de nacht als ik, alleen beschrijf ik iets anders. De reden dat ik de nacht fijn vind, is ook begonnen met iets negatiefs. Tot ik er iets moois in ging zien. Die kalmte is als een pleister op mijn zere ziel. Best mooi dan toch? Maar ik snap dat je er nu anders over denkt. Alles krijgt een zwart randje.
We kunnen hier iig nog twee jaar blijven. En ik denk zelf nog veel langer. De grond onder het pand is vervuild namelijk en de koper moet betalen voor de sanering ervan. In Zaanstad is veel grond ernstig vervuild en als een pand wordt gesloopt, wat ook de bestemming is van dit pand, moet de grond worden gesaneerd. Dus ik kan ondertussen een boek schrijven over de perikelen rondom dit pand sinds 2008. Doe ik niet hoor. Maar we gaan hier nog lang niet weg. We nemen er geen nieuwe dieren bij en we hebben twee stokoude katten. De dierenroedel dunt dus vanzelf wel uit.
Over vrienden. Ik ken een mooi gedicht daarover en een stukje songtekst, ter overdenking en inspiratie. Enjoy.
Songtekst:
I've seen fire and I've seen rain
I've seen sunny days that I thought would never end
I've seen lonely times where I could not find a friend
But I always knew that I'd see you again
Gedicht:
I fear it's very wrong of me,
and yet I must admit
when someone offers friendship,
I want the whole of it
I don't want anybody else
to share my friends with me
and yet I want one special one
who, indisputably
likes me more than all the rest
whose always on my side
who never cares what others say
who lets me come and hide
within his shadow, in his house
it doesn't matter where
who lets me simply be myself
who's always, always there
Knuffel!
We kunnen hier iig nog twee jaar blijven. En ik denk zelf nog veel langer. De grond onder het pand is vervuild namelijk en de koper moet betalen voor de sanering ervan. In Zaanstad is veel grond ernstig vervuild en als een pand wordt gesloopt, wat ook de bestemming is van dit pand, moet de grond worden gesaneerd. Dus ik kan ondertussen een boek schrijven over de perikelen rondom dit pand sinds 2008. Doe ik niet hoor. Maar we gaan hier nog lang niet weg. We nemen er geen nieuwe dieren bij en we hebben twee stokoude katten. De dierenroedel dunt dus vanzelf wel uit.
Over vrienden. Ik ken een mooi gedicht daarover en een stukje songtekst, ter overdenking en inspiratie. Enjoy.
Songtekst:
I've seen fire and I've seen rain
I've seen sunny days that I thought would never end
I've seen lonely times where I could not find a friend
But I always knew that I'd see you again
Gedicht:
I fear it's very wrong of me,
and yet I must admit
when someone offers friendship,
I want the whole of it
I don't want anybody else
to share my friends with me
and yet I want one special one
who, indisputably
likes me more than all the rest
whose always on my side
who never cares what others say
who lets me come and hide
within his shadow, in his house
it doesn't matter where
who lets me simply be myself
who's always, always there
Knuffel!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 26 februari 2015 om 13:35
Leuk om te lezen, jullie ideeën over de nacht. Ik kijk vaak uit naar de nacht, want dan hoeft niets meer. Eindelijk ontspannen zonder schuldgevoel. Maar als ik dan niet kan slapen, voel ik me juist extra eenzaam.
@Viva, laat je niet verleiden tot het uitleggen van hoe je je voelt of waarom je iets doet door mensen die toch niet (willen) begrijpen wat depressie inhoudt. Door argumenten te geven, krijgen ze alleen maar weer iets om een weerwoord op te geven. "Hoe gaat het?" "Goed hoor" klaar. "Waarom doe je dat?" "Vind ik leuk." klaar. Dingen uitleggen doe je wel in therapie.
@Vana, ben het eens wat betreft de luxe activiteiten. In mijn slechtste dagen gaat het om 9 uur slaap, 3 maaltijden en that's it.
voor jou en voor Gladoortje
@Viva, laat je niet verleiden tot het uitleggen van hoe je je voelt of waarom je iets doet door mensen die toch niet (willen) begrijpen wat depressie inhoudt. Door argumenten te geven, krijgen ze alleen maar weer iets om een weerwoord op te geven. "Hoe gaat het?" "Goed hoor" klaar. "Waarom doe je dat?" "Vind ik leuk." klaar. Dingen uitleggen doe je wel in therapie.
@Vana, ben het eens wat betreft de luxe activiteiten. In mijn slechtste dagen gaat het om 9 uur slaap, 3 maaltijden en that's it.
voor jou en voor Gladoortje
zaterdag 28 februari 2015 om 15:04
Ken je het verhaal over de phoenixvogel? Ik vind dat een inspirerend verhaal. Ik heb een geborduurde ingelijste phoenixvogel aan de muur hangen. Het idee van herrijzen vanuit je eigen as, inspireert me om te bedenken dat ik ook altijd weer kan herstellen van depressie.
Er is een vogel die geen eieren legt en geen jongen krijgt. Hij was er al toen de wereld begon en nu leeft hij nog, in een verborgen woestenij, ver hiervandaan. Het is de Phoenix, de vuurvogel.
Op een dag, in de begintijd van de wereld, keek de zon omlaag en zag een grote vogel met de meest prachtige, blinkende veren. Ze waren rood, goud, purper - helder van kleur en oogverblindend als de zon zelf. Toen riep de zon: "Prachtige Phoenix, jij zult mijn vogel zijn en eeuwig leven!"
Eeuwig leven! De Phoenix was heel erg blij toen hij dit hoorde en hij hief zijn kop op en zong: "Zon, o, schitterende zon, ik zal mijn liederen zingen voor jou alleen!"
Maar de Phoenix was niet lang gelukkig. Arme vogel. Zijn veren waren veel te mooi. Mannen, vrouwen en kinderen joegen hem altijd op en probeerden hem te vangen. Ze wilden een paar van die mooie, blinkende veren voor zichzelf hebben.
"Hier kan ik niet blijven," dacht de Phoenix. En hij vloog weg naar het oosten, waar de zon in de morgen opkomt.
De Phoenix vloog en vloog, tot hij bij een verre, verborgen woestenij kwam waar geen mensen waren. En daar leefde hij in vrede, vrij rondvliegend en zijn loflied zingend op de zon boven hem.
Bijna vijfhonderd jaren gingen voorbij. De Phoenix leefde nog, maar hij was oud geworden. Hij was vaak moe en hij had veel van zijn kracht verloren. Hij kon niet meer zo hoog door de lucht scheren, en ook niet meer zo ver en zo snel vliegen als toen hij jong was.
"Zo wil ik niet blijven leven," dacht de Phoenix. "Ik wil jong en sterk zijn."
En de Phoenix hief zijn kop op en zong: "Zon, o, schitterende zon, maak mij weer sterk en jong!" Maar de zon antwoordde niet. Dag na dag zong de Phoenix zijn lied. Maar toen de zon nog steeds geen antwoord gaf, besloot de Phoenix terug te gaan naar de plaats waar hij in het begin gewoond had, en het nog één keer aan de zon te vragen.
Hij vloog over de woestenij, en over heuvels, groene valleien en hoge bergen. Het was een lange reis, en omdat de Phoenix oud en zwak was, moest hij onderweg dikwijls rusten.
Nu heeft de Phoenix een fijn reukorgaan en hij is vooral dol op kruiden en specerijen. Dus elke keer als hij op de grond kwam verzamelde hij stukjes kaneelboombast en allerlei soorten welriekende bladeren. Sommige daarvan stak hij tussen zijn veren en de rest droeg hij mee in zijn klauwen.
Toen de vogel tenslotte aankwam bij de plaats waar hij vroeger gewoond had, ging hij zitten in een hoge palmboom die hoog op een berghelling groeide. En helemaal boven in de boom bouwde de Phoenix een nest met kaneelboombast en bekleedde het met geurige bladeren. Toen vloog de Phoenix weg en verzamelde wat van die scherpruikende hars die mirre genoemd wordt en die hij uit een boom vlakbij had zien sijpelen. Daarvan maakte hij een ei en droeg het naar zijn nest.
Nu was alles gereed. De Phoenix ging op zijn nest zitten, hief zijn kop op en zong: "Zon, o, schitterende zon, maak mij weer sterk en jong!"
Deze keer hoorde de zon het lied. Snel verjoeg hij de wolken van de hemel, hield de winden stil en scheen met al zijn kracht op de berghelling.
De dieren, de slangen, de hagedissen en alle andere vogels verstopten zich in grotten en holen, in de schaduw van stenen en bomen voor de felle stralen van de zon. Alleen de Phoenix zat op zijn nest en liet de zonnestralen neerkomen op zijn prachtige blinkende veren.
Plotseling was er een lichtflits, vlammen sloegen op uit het nest en de Phoenix veranderde in een laaiende vuurbol.
Na een poosje doofden de vlammen uit. De boom was niet verbrand en het nest ook niet. Maar de Phoenix was verdwenen en in het nest lag een hoopje zilvergrijze as.
De as begon te beven en kwam langzaam omhoog... en van onder de as rees een jonge Phoenix op. Hij was klein en zag er wat verfomfaaid uit. Maar hij strekte zijn nek en zijn vleugels en sloeg ze uit. Hij werd zienderogen groter, tot hij net zo groot was als de oude Phoenix. Hij keek om zich heen en vond het ei van mirre, holde het uit, stopte de as erin en sloot het ei weer. En toen hief de Phoenix zijn kop op en zong: "Zon, o, schitterende zon, alleen voor jou zal ik mijn lied zingen! Voor altijd en altijd!"
Toen het lied uit was begon de wind te waaien, de wolken kwamen weer opzetten aan de hemel en de andere levende schepsels kropen weer uit hun schuilplaatsen.
Toen steeg de Phoenix op met het ei in zijn klauwen en vloog weg. Tegelijkertijd verhief zich een zwerm vogels in alle soorten en maten en vloog achter de Phoenix aan, en allemaal zongen ze: "Jij bent de grootste onder de vogels! Jij bent onze koning!"
En de vogels vlogen met de Phoenix mee naar de Zonnetempel die de Egyptenaren hadden gebouwd in Heliopolis, de stad van de zon. Toen legde de Phoenix het ei met de as erin op het altaar van de zon.
"Nu," zei de Phoenix, "nu moet ik alleen verder vliegen." En nagekeken door de andere vogels vloog hij weg naar de verre woestijn.
Daar woont de Phoenix nog altijd. Maar elke vijfhonderd jaar, als hij zich zwak en oud begint te voelen, vliegt hij naar het westen naar dezelfde berg. Daar bouwt hij boven in een palmboom een welriekend nest en daar wordt hij tot as verbrand. Maar iedere keer verrijst de Phoenix uit de as, versterkt, vernieuwd en verjongd.
Er is een vogel die geen eieren legt en geen jongen krijgt. Hij was er al toen de wereld begon en nu leeft hij nog, in een verborgen woestenij, ver hiervandaan. Het is de Phoenix, de vuurvogel.
Op een dag, in de begintijd van de wereld, keek de zon omlaag en zag een grote vogel met de meest prachtige, blinkende veren. Ze waren rood, goud, purper - helder van kleur en oogverblindend als de zon zelf. Toen riep de zon: "Prachtige Phoenix, jij zult mijn vogel zijn en eeuwig leven!"
Eeuwig leven! De Phoenix was heel erg blij toen hij dit hoorde en hij hief zijn kop op en zong: "Zon, o, schitterende zon, ik zal mijn liederen zingen voor jou alleen!"
Maar de Phoenix was niet lang gelukkig. Arme vogel. Zijn veren waren veel te mooi. Mannen, vrouwen en kinderen joegen hem altijd op en probeerden hem te vangen. Ze wilden een paar van die mooie, blinkende veren voor zichzelf hebben.
"Hier kan ik niet blijven," dacht de Phoenix. En hij vloog weg naar het oosten, waar de zon in de morgen opkomt.
De Phoenix vloog en vloog, tot hij bij een verre, verborgen woestenij kwam waar geen mensen waren. En daar leefde hij in vrede, vrij rondvliegend en zijn loflied zingend op de zon boven hem.
Bijna vijfhonderd jaren gingen voorbij. De Phoenix leefde nog, maar hij was oud geworden. Hij was vaak moe en hij had veel van zijn kracht verloren. Hij kon niet meer zo hoog door de lucht scheren, en ook niet meer zo ver en zo snel vliegen als toen hij jong was.
"Zo wil ik niet blijven leven," dacht de Phoenix. "Ik wil jong en sterk zijn."
En de Phoenix hief zijn kop op en zong: "Zon, o, schitterende zon, maak mij weer sterk en jong!" Maar de zon antwoordde niet. Dag na dag zong de Phoenix zijn lied. Maar toen de zon nog steeds geen antwoord gaf, besloot de Phoenix terug te gaan naar de plaats waar hij in het begin gewoond had, en het nog één keer aan de zon te vragen.
Hij vloog over de woestenij, en over heuvels, groene valleien en hoge bergen. Het was een lange reis, en omdat de Phoenix oud en zwak was, moest hij onderweg dikwijls rusten.
Nu heeft de Phoenix een fijn reukorgaan en hij is vooral dol op kruiden en specerijen. Dus elke keer als hij op de grond kwam verzamelde hij stukjes kaneelboombast en allerlei soorten welriekende bladeren. Sommige daarvan stak hij tussen zijn veren en de rest droeg hij mee in zijn klauwen.
Toen de vogel tenslotte aankwam bij de plaats waar hij vroeger gewoond had, ging hij zitten in een hoge palmboom die hoog op een berghelling groeide. En helemaal boven in de boom bouwde de Phoenix een nest met kaneelboombast en bekleedde het met geurige bladeren. Toen vloog de Phoenix weg en verzamelde wat van die scherpruikende hars die mirre genoemd wordt en die hij uit een boom vlakbij had zien sijpelen. Daarvan maakte hij een ei en droeg het naar zijn nest.
Nu was alles gereed. De Phoenix ging op zijn nest zitten, hief zijn kop op en zong: "Zon, o, schitterende zon, maak mij weer sterk en jong!"
Deze keer hoorde de zon het lied. Snel verjoeg hij de wolken van de hemel, hield de winden stil en scheen met al zijn kracht op de berghelling.
De dieren, de slangen, de hagedissen en alle andere vogels verstopten zich in grotten en holen, in de schaduw van stenen en bomen voor de felle stralen van de zon. Alleen de Phoenix zat op zijn nest en liet de zonnestralen neerkomen op zijn prachtige blinkende veren.
Plotseling was er een lichtflits, vlammen sloegen op uit het nest en de Phoenix veranderde in een laaiende vuurbol.
Na een poosje doofden de vlammen uit. De boom was niet verbrand en het nest ook niet. Maar de Phoenix was verdwenen en in het nest lag een hoopje zilvergrijze as.
De as begon te beven en kwam langzaam omhoog... en van onder de as rees een jonge Phoenix op. Hij was klein en zag er wat verfomfaaid uit. Maar hij strekte zijn nek en zijn vleugels en sloeg ze uit. Hij werd zienderogen groter, tot hij net zo groot was als de oude Phoenix. Hij keek om zich heen en vond het ei van mirre, holde het uit, stopte de as erin en sloot het ei weer. En toen hief de Phoenix zijn kop op en zong: "Zon, o, schitterende zon, alleen voor jou zal ik mijn lied zingen! Voor altijd en altijd!"
Toen het lied uit was begon de wind te waaien, de wolken kwamen weer opzetten aan de hemel en de andere levende schepsels kropen weer uit hun schuilplaatsen.
Toen steeg de Phoenix op met het ei in zijn klauwen en vloog weg. Tegelijkertijd verhief zich een zwerm vogels in alle soorten en maten en vloog achter de Phoenix aan, en allemaal zongen ze: "Jij bent de grootste onder de vogels! Jij bent onze koning!"
En de vogels vlogen met de Phoenix mee naar de Zonnetempel die de Egyptenaren hadden gebouwd in Heliopolis, de stad van de zon. Toen legde de Phoenix het ei met de as erin op het altaar van de zon.
"Nu," zei de Phoenix, "nu moet ik alleen verder vliegen." En nagekeken door de andere vogels vloog hij weg naar de verre woestijn.
Daar woont de Phoenix nog altijd. Maar elke vijfhonderd jaar, als hij zich zwak en oud begint te voelen, vliegt hij naar het westen naar dezelfde berg. Daar bouwt hij boven in een palmboom een welriekend nest en daar wordt hij tot as verbrand. Maar iedere keer verrijst de Phoenix uit de as, versterkt, vernieuwd en verjongd.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zaterdag 28 februari 2015 om 15:08
Ik kan geen plaatjes plakken bij de tekst als ik al geschreven heb want dan gooit ie alles door elkaar, maar die hoorde er dus nog bij. Ik denk dat ik er een tattoo van wil, om me te herinneren aan mijn innerlijke kracht.
Hoe gaat het vandaag? Je mag ook gewoon zeggen: don't ask! hoor, haha. Dat had ik gisteren. Knuffel van mij!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zondag 1 maart 2015 om 13:49
Even geen fut om echt op jullie in te gaan, maar wilde wel iets laten weten. Stemmingswisselingen zijn vrij heftig momenteel. Dat wordt aangewakkerd doordat ik heel veel wil momenteel, maar geen idee heb wat ik kan. Alsof ik gemotiveerd ben om motivatie te hebben, maar daardoor in cirkels blijf draaien omdat de motivatie niet ergens naartoe wijst. Ik weet niet hoe ik om moet gaan met wel of niet dingen doen, en ik weet niet of ik wel of niet een ritme/structuur/kader moet opzetten, en hoe dat er dan uit zou moeten zien. Misschien behandel ik mezelf nu wel alsof ik niet ziek ben, ook omdat ik best veel wél kon doen afgelopen week. Gistermiddag voelde ik me bijvoorbeeld prima, maar toen ik na ging denken over hoe ik mijn leven nu wil invullen werd ik gek. De afgelopen drie weken maak ik schema's, waar ik me met geen mogelijkheid aan weet te houden. Mijn zelfvertrouwen is hierdoor drastisch gedaald, dus weet ik niet meer wat ik aankan, en wat niet. Kortom: ik weet even niet hoe ik mijn leven moet leiden. Wanneer ik mezelf niks opleg krijg ik de ene dag heel veel gedaan, en de andere dag in zijn geheel niets. Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet of wil, maar dit is de huidige situatie.
zondag 1 maart 2015 om 15:18
Ik snap wat je bedoelt, tenminste, ik herken wat je schrijft. Misschien is het dan voor nu beter om jezelf niks op te leggen. Jezelf iets opleggen doe je om totale inactiviteit te voorkomen. Ik wel tenminste. Maar dat speelt bij jou nu niet, zo te horen. Je krijgt stress van de lijstjes en dat lijkt me niet handig, toch?
Wat ik doe als ik het even niet meer weet, is vrij weinig. Ik zeg dan ook tegen mijn vriend, vandaag heb je niks aan me. Dan kijk ik tv maar eigenlijk kijk ik niet echt. Of ik staar lang uit het raam. Soms heb ik dan ineens zoiets van, goh, wat is de afstandsbediening vies. En dan ga ik die schoonmaken met wattenstaafjes. Maar soms blijft het licht daarboven uit de hele dag. Ik wacht dan op het moment dat ik me weer iets beter ga voelen. Dat gaat namelijk (ook) vanzelf. Je gemoed wordt beinvloed door veel dingen en over veel heb je geen controle. Het weer, je hormonen, je bio ritme, stress, andere mensen etc. Afgelopen weekend had ik ook een dip. Achteraf bekeken snap ik nu waarom maar op dat moment interesseert dat niet. Dan voel ik me gewoon zwaar kut. Maar je gemoed kan dus vanzelf veranderen, meestal binnen een paar dagen, van zwart naar donkergrijs, wat al heel wat leefbaarder is. Dat kan ik tegenwoordig wel bedenken in een zwarte bui.
Ik bekijk het leven per dag. Ik kijk niet verder dan een week vooruit. Maar het heeft wel lang geduurd voordat ik stopte met proberen mijn toekomst te voorspellen. Want dat is eigenlijk wat je doet als je plannen maakt voor de toekomst. Ik ben nooit heel ambitieus geweest maar het is menselijk om te betreuren wat je niet kunt krijgen in het leven. En soms doet het ook even flink pijn. Maar ik ga er niet te lang bij stilstaan want daar heb je niks aan. Het leven brengt ook vanzelf nieuwe dingen op je pad die de moeite waard zijn.
En als ik terugkijk op de afgelopen tien jaar, kan ik wel zeggen, ik ben toch wel trots op mezelf. Ik hoop dat jij later ook op deze tijd terugkijkt met trots. Je knokt voor wat je waard bent. En dat lukt niet elke dag, nou en? Dat maakt niet dat je strijd voor niks is.
Ik zou niet teveel piekeren over wat je allemaal moet. Het is moeilijk om van dingen te genieten als je depressief bent. Dus is het ook logisch dat je niet meer weet wat je moet doen, normaal motiveert plezier mensen om de dingen te doen die ze doen. Dat komt wel weer terug en dan voel je weer wat grond onder de voeten. Wanneer begin je met therapie? Moet ik even teruglezen. Iig een knuffel van mij.
Wat ik doe als ik het even niet meer weet, is vrij weinig. Ik zeg dan ook tegen mijn vriend, vandaag heb je niks aan me. Dan kijk ik tv maar eigenlijk kijk ik niet echt. Of ik staar lang uit het raam. Soms heb ik dan ineens zoiets van, goh, wat is de afstandsbediening vies. En dan ga ik die schoonmaken met wattenstaafjes. Maar soms blijft het licht daarboven uit de hele dag. Ik wacht dan op het moment dat ik me weer iets beter ga voelen. Dat gaat namelijk (ook) vanzelf. Je gemoed wordt beinvloed door veel dingen en over veel heb je geen controle. Het weer, je hormonen, je bio ritme, stress, andere mensen etc. Afgelopen weekend had ik ook een dip. Achteraf bekeken snap ik nu waarom maar op dat moment interesseert dat niet. Dan voel ik me gewoon zwaar kut. Maar je gemoed kan dus vanzelf veranderen, meestal binnen een paar dagen, van zwart naar donkergrijs, wat al heel wat leefbaarder is. Dat kan ik tegenwoordig wel bedenken in een zwarte bui.
Ik bekijk het leven per dag. Ik kijk niet verder dan een week vooruit. Maar het heeft wel lang geduurd voordat ik stopte met proberen mijn toekomst te voorspellen. Want dat is eigenlijk wat je doet als je plannen maakt voor de toekomst. Ik ben nooit heel ambitieus geweest maar het is menselijk om te betreuren wat je niet kunt krijgen in het leven. En soms doet het ook even flink pijn. Maar ik ga er niet te lang bij stilstaan want daar heb je niks aan. Het leven brengt ook vanzelf nieuwe dingen op je pad die de moeite waard zijn.
En als ik terugkijk op de afgelopen tien jaar, kan ik wel zeggen, ik ben toch wel trots op mezelf. Ik hoop dat jij later ook op deze tijd terugkijkt met trots. Je knokt voor wat je waard bent. En dat lukt niet elke dag, nou en? Dat maakt niet dat je strijd voor niks is.
Ik zou niet teveel piekeren over wat je allemaal moet. Het is moeilijk om van dingen te genieten als je depressief bent. Dus is het ook logisch dat je niet meer weet wat je moet doen, normaal motiveert plezier mensen om de dingen te doen die ze doen. Dat komt wel weer terug en dan voel je weer wat grond onder de voeten. Wanneer begin je met therapie? Moet ik even teruglezen. Iig een knuffel van mij.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zondag 1 maart 2015 om 15:32
O ja, een half jaar, staat in je OP. En een vrijgevestigde psycholoog is duur. Of was je al bij een vrijgevestigde geweest? Sommige verzekeringen vergoeden wel wat sessies, dacht ik, maar vaak in een aanvullend pakket.
Ik had nog een ideetje, geheel vrijblijvend advies en ik snap het meteen als je dat niet wilt. Ik weet dat je zelf geen dier wilt. Maar misschien kun je vragen bij het plaatselijke dierenasiel of je met een asielhond een rondje mag wandelen. Zou ik wel een probleemloos hondje vragen. Maar dat doen best veel mensen, als vrijwilliger dus. Heeft die asielhond een uitje en jij een reden om een wandeling te maken. Bewegen in de buitenlucht is iig een manier om je vanzelf iets beter te gaan voelen.
Ik had nog een ideetje, geheel vrijblijvend advies en ik snap het meteen als je dat niet wilt. Ik weet dat je zelf geen dier wilt. Maar misschien kun je vragen bij het plaatselijke dierenasiel of je met een asielhond een rondje mag wandelen. Zou ik wel een probleemloos hondje vragen. Maar dat doen best veel mensen, als vrijwilliger dus. Heeft die asielhond een uitje en jij een reden om een wandeling te maken. Bewegen in de buitenlucht is iig een manier om je vanzelf iets beter te gaan voelen.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zondag 1 maart 2015 om 17:35
Gladoortje, ik denk dat ik vooral ongeduldig ben. Misschien zou ik inderdaad ook even niks van mezelf moeten, nee. Ik vind het ook lastig te accepteren; die dagen waarop niks lukt. En dan weer eens wel. En dan weer niet. Ik vind het gewoon kut om wéér instabiel te zijn.
"En als ik terugkijk op de afgelopen tien jaar, kan ik wel zeggen, ik ben toch wel trots op mezelf. Ik hoop dat jij later ook op deze tijd terugkijkt met trots. Je knokt voor wat je waard bent. En dat lukt niet elke dag, nou en? Dat maakt niet dat je strijd voor niks is."
Dank je voor deze woorden. Vind ik even best lastig, maar ik zie er wel wat waarheid in.
Ik heb binnen twee weken intake voor de therapie. Daarna nog 20 weken wachten, hoezee. Ik heb twee vrijgevestigde psychs gebeld: de ene had een wachtlijst en de ander raadde me aan de intake af te wachten. En de vrijgevestigden die gespecialiseerd zijn in mijn problematiek vallen onder de alternatieve therapieën, en zijn daarom voor mij niet te betalen. Dus afwachten.
Eigenlijk vind ik het helemaal zo'n slecht idee niet, hondjes uitlaten. Zeker nu het weer wat aantrekt. Ik zal het even laten bezinken voordat ik echt stappen ga ondernemen, maar vind het best een leuk plan. Dieren vrolijken me altijd wel op, in elk geval.
Net naar de sportschool geweest, best wel een overwinning op afgelopen paar dagen. Komt zo een vriend een sigaretje roken, heb ik in elk geval even live aanspraak.
Ik wil nog even kwijt dat ik het enorm waardeer dat jullie zo mee blijven schrijven met me. Voel me er best wel eens minder eenzaam door.
"En als ik terugkijk op de afgelopen tien jaar, kan ik wel zeggen, ik ben toch wel trots op mezelf. Ik hoop dat jij later ook op deze tijd terugkijkt met trots. Je knokt voor wat je waard bent. En dat lukt niet elke dag, nou en? Dat maakt niet dat je strijd voor niks is."
Dank je voor deze woorden. Vind ik even best lastig, maar ik zie er wel wat waarheid in.
Ik heb binnen twee weken intake voor de therapie. Daarna nog 20 weken wachten, hoezee. Ik heb twee vrijgevestigde psychs gebeld: de ene had een wachtlijst en de ander raadde me aan de intake af te wachten. En de vrijgevestigden die gespecialiseerd zijn in mijn problematiek vallen onder de alternatieve therapieën, en zijn daarom voor mij niet te betalen. Dus afwachten.
Eigenlijk vind ik het helemaal zo'n slecht idee niet, hondjes uitlaten. Zeker nu het weer wat aantrekt. Ik zal het even laten bezinken voordat ik echt stappen ga ondernemen, maar vind het best een leuk plan. Dieren vrolijken me altijd wel op, in elk geval.
Net naar de sportschool geweest, best wel een overwinning op afgelopen paar dagen. Komt zo een vriend een sigaretje roken, heb ik in elk geval even live aanspraak.
Ik wil nog even kwijt dat ik het enorm waardeer dat jullie zo mee blijven schrijven met me. Voel me er best wel eens minder eenzaam door.
maandag 2 maart 2015 om 11:35
Geen schema's maken. Je niet iets voornemen waarbij de kans op falen daarvoor significant is. In plaats daarvan lief voor jezelf zijn: dingen doen waar je van oplaadt, of waar je je gedachten mee kunt verzetten, of waar je niks mee hoeft. Maak het jezelf niet moeilijk met 'normale mensen doen dit ook' of 'als ik dat en dat doe, word ik vast sneller beter', dat helpt blijkbaar niet (helpt mij ook nooit trouwens).
Je ongeduld herken ik wel. En toch maak je het daarmee voor jezelf moeilijker. Door snel te willen, ben je weer bezig jezelf een taak te geven en omdat het dan niet lukt, krijg je er een schuldgevoel bij. Dat doet je niet beter voelen. Het is heel moeilijk om geen eisen aan jezelf te stellen. Om een dag maar te zien hoe het loopt allemaal.
Ik had erg veel afspraken aan het eind van vorige week en zat er eventjes flink doorheen. Huilbuien, mezelf heel slecht voelen, en blijkbaar ben ik sociaal nog steeds enorm zwak, nou ja, geen leuke gedachten. Zondag uitgeslapen en tegen de avond opgekeken: een etentje waar ik nog nooit geweest was. Zou ik afzeggen? De hele zondag heb ik in pyjama gezeten, televisie aan, beetje internetten op de laptop en maar een beetje zoeken naar wat positiefs in de dag. Af en toe gehuild. Geen eisen proberen te stellen en ik zou wel zien of het ging die avond. Lekker lang gedoucht en het etentje was hartstikke gezellig. Voor mij weer een les dat een dag geen eisen stellen af en toe heel gezond is. (En waar is het weekend eigenlijk voor??)
Volgens mij had ik het al eerder gezegd, maar dat falen en schuldgevoel dat je 'te weinig' doet, is ook waarom ik in dipperige tijden een boekje bijhoud met wat ik wél doe. Dan benadruk ik de dingen die ik wel doe en dat is fijner dan een takenlijst maken met 50 dingen waarvan sommige dingen er over een jaar nog op zullen staan (mijzelf kennende ). En overwinningen van enge dingen doen zet ik er ook in. Zeker opschrijven dus dat je naar de sportschool bent geweest!
Je ongeduld herken ik wel. En toch maak je het daarmee voor jezelf moeilijker. Door snel te willen, ben je weer bezig jezelf een taak te geven en omdat het dan niet lukt, krijg je er een schuldgevoel bij. Dat doet je niet beter voelen. Het is heel moeilijk om geen eisen aan jezelf te stellen. Om een dag maar te zien hoe het loopt allemaal.
Ik had erg veel afspraken aan het eind van vorige week en zat er eventjes flink doorheen. Huilbuien, mezelf heel slecht voelen, en blijkbaar ben ik sociaal nog steeds enorm zwak, nou ja, geen leuke gedachten. Zondag uitgeslapen en tegen de avond opgekeken: een etentje waar ik nog nooit geweest was. Zou ik afzeggen? De hele zondag heb ik in pyjama gezeten, televisie aan, beetje internetten op de laptop en maar een beetje zoeken naar wat positiefs in de dag. Af en toe gehuild. Geen eisen proberen te stellen en ik zou wel zien of het ging die avond. Lekker lang gedoucht en het etentje was hartstikke gezellig. Voor mij weer een les dat een dag geen eisen stellen af en toe heel gezond is. (En waar is het weekend eigenlijk voor??)
Volgens mij had ik het al eerder gezegd, maar dat falen en schuldgevoel dat je 'te weinig' doet, is ook waarom ik in dipperige tijden een boekje bijhoud met wat ik wél doe. Dan benadruk ik de dingen die ik wel doe en dat is fijner dan een takenlijst maken met 50 dingen waarvan sommige dingen er over een jaar nog op zullen staan (mijzelf kennende ). En overwinningen van enge dingen doen zet ik er ook in. Zeker opschrijven dus dat je naar de sportschool bent geweest!
dinsdag 3 maart 2015 om 12:40
Ikea, zal ik (voorlopig) even niet doen. Gister dan ook oké doorgekomen, nu ik even niks moest van mezelf.
Verder schrijf je ook zinnige dingen waar ik wat mee kan. En goed dat je toch naar dat etentje geweest bent, en het heel gezellig bleek! We moeten met z'n allen ook zo veel van onszelf. Alles is zogenaamd maakbaar, en wanneer iets niet lukt is het vooral je eigen schuld. Had je maar... beter je best moeten doen, nog harder in jezelf geloven, etc. Soms gaan dingen gewoon niet, en dat is oké.
Nou ja, life goes on.
Verder schrijf je ook zinnige dingen waar ik wat mee kan. En goed dat je toch naar dat etentje geweest bent, en het heel gezellig bleek! We moeten met z'n allen ook zo veel van onszelf. Alles is zogenaamd maakbaar, en wanneer iets niet lukt is het vooral je eigen schuld. Had je maar... beter je best moeten doen, nog harder in jezelf geloven, etc. Soms gaan dingen gewoon niet, en dat is oké.
Nou ja, life goes on.
dinsdag 3 maart 2015 om 14:32
Ik hou wel van een filosofische bui. Dat is het voordeel van het feit dat ik de rat race niet bij kan houden, ik heb meer tijd om na te denken. Ik vind dat mensen meer tijd zouden moeten besteden aan nadenken. Op de wc bijvoorbeeld. Wat moet je daar anders doen? Je hebt toch je handen nodig en bij nummer twee ook je ellebogen, hahaha. Dus een telefoon vasthouden, mij lukt het niet iig. En aangezien ik een moeilijke stoelgang heb, heb ik er ook zat tijd voor. Mijn vriend gaat dan na een kwartier al zeuren, waar blijf je nou?! En ik filosofeer dan juist zo lekker. Ik woon een beetje teveel in mijn hoofd maar soms kan dat ook prettig zijn.
IV, zo herkenbaar wat je vertelt. Je bent helemaaaaal niet sociaal zwak, je bent in mijn ogen sociaal juist heel sterk. Je voelde je even minder waard dan anderen, denk ik. Heb ik ook vaak. Ik denk nog steeds wel eens dat mensen me niet moeten ofzo. Ach weet je, je kunt niet iedereen vrienden worden en sommige mensen halen het slechtste in je naar boven. En iedereen heeft wel een lelijke eigenschap. Als die naar boven komt, voelt dat kut. Wat een loser ben ik. En dan mindfuck je jezelf. Je bent een geweldig lief mens, IV, misschien een beetje te lief zelfs. Ik lees vaak zinnige dingen van jou, ook in andere topics, dan zit ik instemmend te knikken. Jammer dat ze daar geen smiley van hebben, haha, die zou ik wel gebruiken want dat heb ik best vaak hier. En geweldig dat je vertelt over je overwinningen. Dat proberen we ook te doen in het ptss topic. Ik vind dat echt inspirerend. Het maakt dat ik denk, hee, wat zijn mijn overwinningen van vandaag? En in een donkerdere bui denk ik, neeeeee dat kan ik allemaal niet. Ik ben blij dat ik dit forum heb gevonden want mijn wereld mag wel weer wat groter worden. De lijdende mens is liever alleen, trekt zich terug. Maar ik ben er wel aan toe om niet meer zo heel erg teruggetrokken te leven.
Ik besteed best veel tijd hier op sommige dagen. Mijn vriend is internetloos, die heeft niks met forums. Maar ik vertel hem veel over wat hier gebeurt en hij kan me vaak ook helpen met advies geven omdat hij verpleegkundige is geweest. En hij kan beter relativeren dan ik. En toen dacht ik, laat ik hem verrassen met een mooie brief. Ik schrijf vaak dingen hier om mensen te steunen of een hart onder de riem te steken. En hij kan ook wel steun gebruiken. Dus heb ik hem een hele lange liefdesbrief geschreven. En als je al bijna 23 jaar samen bent, is dat best emotioneel. Houden van heeft dan zoveel vormen gevonden en we zijn gewoon hartstikke dol op elkaar. Depressie drijft ons niet uit elkaar, waarschijnlijk omdat we er allebei last van hebben. We voelen aan van de ander hoe het gaat. En nu ging het niet zo lekker met hem. Dus heb ik hem even herinnert aan waarom ik zoveel van hem hou. Mensen raken elkaar zo makkelijk kwijt, dat wil ik niet.
Mensen, wat een regen! Het giet hier pijpenstelen dus we blijven even binnen met de honden. O ik heb trouwens een bijbaantje gevonden. Ik ga rijk worden!!
IV, zo herkenbaar wat je vertelt. Je bent helemaaaaal niet sociaal zwak, je bent in mijn ogen sociaal juist heel sterk. Je voelde je even minder waard dan anderen, denk ik. Heb ik ook vaak. Ik denk nog steeds wel eens dat mensen me niet moeten ofzo. Ach weet je, je kunt niet iedereen vrienden worden en sommige mensen halen het slechtste in je naar boven. En iedereen heeft wel een lelijke eigenschap. Als die naar boven komt, voelt dat kut. Wat een loser ben ik. En dan mindfuck je jezelf. Je bent een geweldig lief mens, IV, misschien een beetje te lief zelfs. Ik lees vaak zinnige dingen van jou, ook in andere topics, dan zit ik instemmend te knikken. Jammer dat ze daar geen smiley van hebben, haha, die zou ik wel gebruiken want dat heb ik best vaak hier. En geweldig dat je vertelt over je overwinningen. Dat proberen we ook te doen in het ptss topic. Ik vind dat echt inspirerend. Het maakt dat ik denk, hee, wat zijn mijn overwinningen van vandaag? En in een donkerdere bui denk ik, neeeeee dat kan ik allemaal niet. Ik ben blij dat ik dit forum heb gevonden want mijn wereld mag wel weer wat groter worden. De lijdende mens is liever alleen, trekt zich terug. Maar ik ben er wel aan toe om niet meer zo heel erg teruggetrokken te leven.
Ik besteed best veel tijd hier op sommige dagen. Mijn vriend is internetloos, die heeft niks met forums. Maar ik vertel hem veel over wat hier gebeurt en hij kan me vaak ook helpen met advies geven omdat hij verpleegkundige is geweest. En hij kan beter relativeren dan ik. En toen dacht ik, laat ik hem verrassen met een mooie brief. Ik schrijf vaak dingen hier om mensen te steunen of een hart onder de riem te steken. En hij kan ook wel steun gebruiken. Dus heb ik hem een hele lange liefdesbrief geschreven. En als je al bijna 23 jaar samen bent, is dat best emotioneel. Houden van heeft dan zoveel vormen gevonden en we zijn gewoon hartstikke dol op elkaar. Depressie drijft ons niet uit elkaar, waarschijnlijk omdat we er allebei last van hebben. We voelen aan van de ander hoe het gaat. En nu ging het niet zo lekker met hem. Dus heb ik hem even herinnert aan waarom ik zoveel van hem hou. Mensen raken elkaar zo makkelijk kwijt, dat wil ik niet.
Mensen, wat een regen! Het giet hier pijpenstelen dus we blijven even binnen met de honden. O ik heb trouwens een bijbaantje gevonden. Ik ga rijk worden!!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 3 maart 2015 om 15:26
vrijdag 6 maart 2015 om 14:44
Zo, ben een paar dagen druk bezig geweest met 'niks' doen. Althans: een vriend gezien, erg veel gelezen en kom net van de sportschool. Gaat een stuk beter met me nu ik mijn schema de deur uitgegooid heb. Merk wel dat ik onrustig word wanneer ik te veel alleen ben. Dat is nu het geval, maar het gaat wel.
Curlygurly, dankjewel voor je tip. Ik slik inderdaad de pil. Misschien dat ik ermee stoppen toch wel wat steviger ga overwegen. Al heb ik niet altijd aan de pil gezeten, en herinner me niet per se dat het erg veel uitmaakte. Maar kan het altijd proberen.
Tja, nadenken... Ik vind inderdaad dat men daar wat meer tijd aan mag besteden, maar moet ook toegeven dat ik daar zelf te veel in doorschiet. Er moet op een bepaalde manier wel een balans zijn.
Gladoortje, haha die link! Moet inderdaad wel iets op te verzinnen zijn voor je, met alle dieren! Hoe is het verder met je?
En met jou, Ikea? Deze week wat beter, na de vorige?
voor wie het nodig heeft.
Curlygurly, dankjewel voor je tip. Ik slik inderdaad de pil. Misschien dat ik ermee stoppen toch wel wat steviger ga overwegen. Al heb ik niet altijd aan de pil gezeten, en herinner me niet per se dat het erg veel uitmaakte. Maar kan het altijd proberen.
Tja, nadenken... Ik vind inderdaad dat men daar wat meer tijd aan mag besteden, maar moet ook toegeven dat ik daar zelf te veel in doorschiet. Er moet op een bepaalde manier wel een balans zijn.
Gladoortje, haha die link! Moet inderdaad wel iets op te verzinnen zijn voor je, met alle dieren! Hoe is het verder met je?
En met jou, Ikea? Deze week wat beter, na de vorige?
voor wie het nodig heeft.
vrijdag 6 maart 2015 om 23:00
Hee daar ben je weer! Met mij gaat het goed, al had ik geen geweldig goeie week. Beetje te druk bezig geweest met anderen en mezelf. Druk in mijn hoofd en weinig slapen. Maar wel positief, ik was niet somber. Eerder wat manisch.
Dat brengt me bij de pil. Ik ben toevallig een paar maanden geleden gestopt en ik slikte de stopweek door. En dat deed ik al jaren, zeker tien jaar zonder stopweek en daarvoor, ik begon op mijn 18e met de pil en ben nu 40. Ik mocht niet aan de pil van mijn moeder. Allemaal hormonen, dat is niet goed voor je.
Nu mijn bevindingen. Ik ben wel iets minder depressief. Maar ook minder stabiel in mijn emoties. Ik heb naast depressie last van ptss. En ik kan een behoorlijk opgewonden standje zijn. Dus boosheid komt er ook meer uit. En mijn nachtmerries zijn erger geworden. Als ik nu ongesteld ben, moet ik mezelf zo beheersen om niet boos te worden en dat vind ik helemaal niks. Ik hou van mijn rustige, beheerste zelf. Mijn libido is er niet door veranderd, die is zoals altijd laag. De enige tijd waarin ik een iets hoger libido had, was mijn puberteit. Maar daarvoor hoef ik alleen te wachten op de overgang. Dan heb ik relatief iets meer testosteron en dan komt mijn libido vanzelf terug. Ik moet eerst (nog steeds) naar de dokter en daar ga ik mee bespreken wat voor mij de beste optie is. Ik denk dat het heel persoonlijk is of stoppen een goed idee is of niet. Ik denk wel dat de pil emoties dempt. Maar dan alle emoties dus ook negatieve. Ik lach iets harder, ik huil iets vaker en zonder pil heb ik wel eens een boze bui. Met eigenlijk zelden. Voor zover mijn 'review', wat grappig is omdat ik nu naar het programma review. Grappig!
Dat brengt me bij de pil. Ik ben toevallig een paar maanden geleden gestopt en ik slikte de stopweek door. En dat deed ik al jaren, zeker tien jaar zonder stopweek en daarvoor, ik begon op mijn 18e met de pil en ben nu 40. Ik mocht niet aan de pil van mijn moeder. Allemaal hormonen, dat is niet goed voor je.
Nu mijn bevindingen. Ik ben wel iets minder depressief. Maar ook minder stabiel in mijn emoties. Ik heb naast depressie last van ptss. En ik kan een behoorlijk opgewonden standje zijn. Dus boosheid komt er ook meer uit. En mijn nachtmerries zijn erger geworden. Als ik nu ongesteld ben, moet ik mezelf zo beheersen om niet boos te worden en dat vind ik helemaal niks. Ik hou van mijn rustige, beheerste zelf. Mijn libido is er niet door veranderd, die is zoals altijd laag. De enige tijd waarin ik een iets hoger libido had, was mijn puberteit. Maar daarvoor hoef ik alleen te wachten op de overgang. Dan heb ik relatief iets meer testosteron en dan komt mijn libido vanzelf terug. Ik moet eerst (nog steeds) naar de dokter en daar ga ik mee bespreken wat voor mij de beste optie is. Ik denk dat het heel persoonlijk is of stoppen een goed idee is of niet. Ik denk wel dat de pil emoties dempt. Maar dan alle emoties dus ook negatieve. Ik lach iets harder, ik huil iets vaker en zonder pil heb ik wel eens een boze bui. Met eigenlijk zelden. Voor zover mijn 'review', wat grappig is omdat ik nu naar het programma review. Grappig!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
vrijdag 6 maart 2015 om 23:30
Bij mij dempte de pil vooral positieve gevoelens, ook haalde het een angstig, verdrietig en negatief persoon naar boven met flinke stemmingswisselingen. Verschrikkelijk, het sluipt er gewoon in. Heb vorig jaar nog de nuva-ring en 4-fasen pil geprobeerd maar weer hetzelfde liedje. Ik zal er vast heel gevoelig voor zijn maar voor mij geen hormonen meer! Ik ben liever mezelf en dan maar met wat uitbundigere emoties, voel ik me veel lekkerder bij. Je kunt altijd eens 3 maanden stoppen, dan zou je al zeker verschil moeten merken. Sterkte!
vrijdag 6 maart 2015 om 23:58
Ik merkte idd pas verschil na drie maanden. Curly, is er niet een manier om dat eens uit te zoeken hoe dat zit met jou hormonaal? Bij een endocrinoloog bv. Depressie kan heel goed een bio-chemische of hormonale oorzaak hebben. Kijk maar naar post natale depressies. Het lijkt me niks om dan zelf alle soorten pillen en spiraaltjes te proberen iig. Idd maar beter dan om niet teveel te rommelen met je hormonen. Voel je je zonder hormonen niet depressief? Somber zijn is natuurlijk wel normaal maar als je zonder hormonen nog steeds last hebt van depressie, zou een doorverwijzing een idee kunnen zijn. Wel jammer dat je er pas na zo'n lange tijd achterkomt he. Als ik wist wat ik nu weet, toen ik 20 was, had ik veel dingen anders aangepakt. Maar ja, you live and learn!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zaterdag 7 maart 2015 om 10:57
Ik merkte na 2 weken stoppen met de pil al verschil. Alsof de mist optrok, zeg maar. Stoppen veranderde niks aan mijn heftige verleden, maar wel aan mijn energie. Ik werd altijd moe wakker en sliep elke nacht makkelijk 9 uur. Toen ik stopte, werd ik vaker uitgerust wakker en kon met 8 uur slaap toe. Verder dezelfde ervaring als CurlyGurly, van alles geprobeerd, maar of het hielp niet tegen menstruatie en ik bloedde vrijwel constant, of het hielp wel en de donderwolken kwamen me weer gezelschap houden. Misschien dat ik later nog Primolut probeer, aangezien die pil andere ingrediënten heeft, maar voorlopig laat ik het maar zo.
Over nadenken gesproken, ik denk tegenwoordig minder diep na en dat bevalt me veel beter. Nadenken over wereldproblematiek die ik toch niet op kan lossen, helpt niet echt om happy te zijn. Ik richt me liever op dingen waar ik praktisch wat aan kan doen. Door mijn sociale fobie val ik nog wel eens in de valkuil om allerlei situaties te analyseren als ik weer thuis ben na een bezoekje. Doe jij dat ook, analyseren van je gedrag of van iemand anders? Zo vermoeiend. Nu ik mezelf minder serieus neem en mezelf gezelliger vind, neemt dat gelukkig ook af.
Afgelopen week was een stuk beter. Ik had meer te doen wat betekent dat ik minder tijd had om na te denken Altijd fijn. Wat kan een mens het zichzelf moeilijk maken, he?
Over nadenken gesproken, ik denk tegenwoordig minder diep na en dat bevalt me veel beter. Nadenken over wereldproblematiek die ik toch niet op kan lossen, helpt niet echt om happy te zijn. Ik richt me liever op dingen waar ik praktisch wat aan kan doen. Door mijn sociale fobie val ik nog wel eens in de valkuil om allerlei situaties te analyseren als ik weer thuis ben na een bezoekje. Doe jij dat ook, analyseren van je gedrag of van iemand anders? Zo vermoeiend. Nu ik mezelf minder serieus neem en mezelf gezelliger vind, neemt dat gelukkig ook af.
Afgelopen week was een stuk beter. Ik had meer te doen wat betekent dat ik minder tijd had om na te denken Altijd fijn. Wat kan een mens het zichzelf moeilijk maken, he?
