het houdt nooit op....

Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...



En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..



nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..



Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...



De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..



En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...



Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...



Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...

Ja gesprek ging wel goed... Ik merkte wel dat ik het niet echt moeilijk vond om te vertellen over mijn verleden... Alhoewel over de misbruik vond ik het moeilijker... maar op dat moment had ik zoiets van het is een psycholoog, zij is er om mij te helpen, dus het is goed om mijn verhaal te vertellen want anders weet zij niet wat er aan de hand is en hoe ze mij kan helpen... Maar mensen zien aan de buitenkant niks, omdat ik altijd maar een masker op weet te zetten en er niet gemakkelijk over praat.. Ik heb al die tijd alles verzwegen... Was gisteren wel opgelucht en het leek dat het wat beter ging, maar ik weet dat het tijd nodig heb... Want voel me altijd nog gespannen...

2 maart is de volgende afspraak.. Gelukkig is dat al vrij snel... En gelukkig doen ze op het werk niet moeilijk om vrij te krijgen want leidinggevende zei dit gaat voor, het gaat er om dat jij je weer beter voelt en niet schuldig voel als je er regelmatig niet ben

Nou ja beter voelen is een groot woord... Maar ik ben wel opgelucht dat er eindelijk hulp is... En hoop daarom ook echt dat ze wat voor mij kan betekenen... Het was wel even wennen, weer een nieuw gezicht, maar toen ik langer met haar sprak,voelde ik me toch meer op mijn gemak. En ik ben blij dat ik nu een vrouw heb.



Maar ik was toen wel blij dat ik een mail kreeg dat ik daar de volgende dag al terecht kon, en toen voelde ik me op dat moment wel goed en had een beetje hoop... Maar voel me van beide wat, redelijk goed, maar soms ook weer slecht...



Woensdag moet ik weer naar de huisarts voor de medicatie... Het gevoel of het echt helpt... Ik weet het niet... Alleen dat slapen is een ramp... Het maakt niet uit of ik nou vroeg of laat ga slapen, ik ben altijd heel vroeg wakker... En meestal rond 04.30... en dat vindt ik gewoon irritant... Omdat ik dan wel verder wil slapen, maar me dat niet lukt..

Ik denk dat het tijd wordt om wat mensen in vertrouwen te nemen... Ik werk nu samen met een collega waar ik het goed mee kan vinden... En we hebben het er over gehad als het echt niet gaat dat ik dat gewoon aan haar vertel, want heb ook eerlijk gezegd dat ik aan de buitenkant niet laat zien als er wat is en me van binnen anders voel... En dat begreep zij, ook omdat ze in een soortgelijke situatie heeft gezeten... Dat het tijd nodig heeft... En als ik wou praten dan kon ik altijd bij haar terecht want opkroppen is niet altijd goed, er over praten dat helpt juist.. En ze verteld dat alles wat ik met haar bespreek tussen ons bleef...



Ik heb dit nog nooit aan iemand verteld omdat ik mensen niet snel meer vertrouw... maar ik kon ook altijd bij mijn leidinggevende terecht, ik denk dat ik mijn leidinggevende ook maar eens moet gaan vertellen waar ik mee zit en wat ik voel... Want ik doe altijd alsof er niks aan de hand is.... En wat er vroeger is gebeurd... Niet alles maar gewoon in steekwoorden... Want ik merk hoe meer ik alles op krop hoe slechter ik me voel

Update: gisteren weer naar de huisarts geweest. En hebben mijn medicatie verhoogd van 20 naar 30 mg. Omdat ik het gevoel heb dat het nog steeds niet werkt. Nog steeds erg moe, geen energie meer en nog steeds rare gedachten in mijn hoofd... En soms nog redelijk vaak huilbuien...



Maar ik ben ook van plan om het nu sochtends te gaan slikken ipv sávonds omdat ik gewoon echt niet meer slaap, of heel slecht terwijl ik daar eerst nooit last van had.. Inslapen duur erg lang, paar keer per nacht wakker, duurt dan weer een tijd voordat ik weer verder slaap en sochtends vroeg steeds vroeg wakker waardoor ik niet meer kan slapen... elke dag zie ik maar tegen de dag op...



Maar ik merk vooral savonds als ik in bed lig dan komen er allerlei gedachten door mijn hoofd en blijf ik maar piekeren, een heel enkel keer komt alles naar boven, en wordt ik bang....



Maar ik merk ook dat mijn hoofd vol zit en overuren maakt, dat alles in mijn hoofd zit wat ik graag aan iemand wil vertellen, want het kost mij momenteel zoveel energie... om alles op te kroppen en het aan niemand kan en durf te vertellen.. dat ik het soms het echt heb gehad.... Maar op het werk voel ik me wel wat op mijn plek.. Leuke collega's, maar laat niet de ware ik zien, altijd een masker op maar van binnen voel ik me soms echt slecht.... Alles kost me energie, soms zelfs fietsen en het schoonmaken...



Maar ik heb soms ook het gevoel dat mijn leidinggevende mij niet helemaal begrijpt.. Soms vraagt hij wel of het gaat en antwoord ik meestal gaat wel of het kan beter... Maar dat zeg ik meestal met een lach op mijn gezicht en doe ik alsof ik vrolijk ben...

Ik zou zo graag een mijn leidinggevende willen vertellen wat ik in het verleden heb meegemaakt... Hoe het komt dat ik zo ben en mezelf niet meer kan zijn, ik heb totaal geen zelfvertrouwen meer.... Want ik merk dat ik dit echt aan iemand kwijt moet, omdat mijn hoofd echt vol raak, en aan mijn psycholoog vertel ik het ook wel, alleen daar kan ik niet altijd terecht en ik zou het fijn vinden dat iemand die ik vertrouw het ook weet, die dicht naast mij staat, of regelmatig zie, zodat diegene van mijn situatie af weet en dat ik daar altijd terecht kan als het echt niet meer gaat... Maar ik durf het gewoon niet aan mijn leidinggevende te vertellen...



Maar misschien krijgt hij ook wel meer begrip als ik hem wat meer dingen vertel.... Maar weet niet hoe ik het anders kwijt moet, want schrijven helpt niet echt, ik moet het uitspreken want dat heeft voor mij meer effect..

Ga het inderdaad niet aan mijn leidinggevende vertellen... Ik heb wel een goede vriendin, maar heb in het verleden al vaker geprobeerd om mijn verhaal te vertellen, maar dan verandert ze altijd van onderwerp of als ik aangeef dat het niet zo goed met mij gaat, waar ik last van heb, vraagt ze wel wat er is. Als ik dan mijn verhaal vertel dan krijg ik van haar kant ook een verhaal te horen van, komt mij heel bekend voor, ik ben ook moe, ik heb ook dat en dat meegemaakt in mijn leven, en dan praat ze opeens voornamelijk over haarzelf waar zij allemaal wel niet mee zit en dan maar klagen... Dus heb ik de boot een beetje afgehouden, want vaak vertelde ik haar wel iets in vertrouwen, en dan krijg ik opeens van iemand anders een berichtje van, ik hoorde dat het niet zo goed met je gaat....



En ik voel me niet meer op mijn gemak bij haar om mijn levensverhaal te vertellen...



Ik heb het 3 maanden geleden vertelt aan een goede vriend die ik al 4 jaar ken. Die heb ik echt alles verteld. En toen zei hij dat hij mij nu een stuk beter begreep. Hij vindt/vondt mij nog steeds leuk en had toen ook gevoelens voor mij en wou graag met mij sex hebben omdat ik veel voor hem betekent. Maar toen ik hem dat hele verhaal vertelde, bood hij zijn excuses aan dat hij daar vaak over begon... Maar opeens gisteren begon hij er weer over dat hij gek op mij was en vroeg of ik dat ook op hem was. Heb heerlijk gezegd, gek op hem gewoon als vrienden, wil geen relatie met jouw. Maar dat vondt hij niet zo leuk om te horen. En toen begon het weer over seks. Ik heb gezegd dat ik dat niet wil, en daar echt nog niet aan toe ben ivm het verleden. En dat echt niet met hem wil. En opeens leek het wel dat het hem in de verkeerde keelgat schoot. Ik kon hem niet kwalijk nemen dat hij die gevoelens had en hij graag seks met mij wou hebben. Ik heb toen gezegd ik heb mijn verleden nog niet eens verwerkt, dit kun je gewoon niet van mij verwachten. Daar ben ik nog niet aan toe. Ik heb nog een hele weg te gaan.



Opeens begon hij mij allerlei verwijten te maken. En zei hij opeens maar goed blijkbaar ben ik alleen maar goed genoeg om bij uit te huilen... En dat hij dat nodig heeft, liefde, lust genegenheid, en toen was ik er klaar mee. Heb gezegd dat ik geen vrienden meer wil zijn op deze manier en dat hij mij niks kwalijk kan nemen dat ik het niet wil...



Mijn vertrouwen is weer geschaad... Dacht ik iemand in vertrouwen te hebben genomen die ik al 4 jaar ken en regelmatig zag en sprak... Krijg ik dit... Nu heb ik weer spijt dat ik mijn verhaal heb verteld, want wij vertelden elkaar echt alles.. Maar nu blijkt wel weer dat niemand te vertrouwen is en ik mijn verhaal niet zo snel meer aan iemand zal vertellen...



De enigste waar ik gelukkig mee kan praten is mijn psycholoog en de huisarts....

De 1e sessie EMDR gehad. Was een soort proef maar vondt het wel lastig..



En zo weer naar de huisarts voor de medicijnen... Het gaat nog met up en downs.... Vorige week dacht ik even dat het hielp... Had iets meer energie en zin om dingen te doen maar moest er wel om denken dat ik niet in 1 keer teveel deed.... Maar ik ga moe op bed en wordt moe wakker en dat vindt ik zo confronterend... En dit is al vanaf november zo en dat lijkt maar niet beter te worden...

Terwijl ik voor die tijd zoveel energie had.. En savonds hou ik het ook niet lang mee vol, vaak ben ik al zo vroeg moe op de avond dat ik denk het is wel erg vroeg om op bed te gaan en hoe langer ik probeer wakker te blijven hoe slechter ik me ga voelen, soms zo erg dat ik wat misselijk wordt, niet fit... en dan wel op bed ga



Gisteren had ik een test voor sporten en moest ik ook zoveel minuten fietsen, maar toen ik thuis kwam was ik nog vermoeiender dan daarvoor.... het gevoel dat alles vast zit, constant lichte hoofdpijn, af en toe duizelig licht gevoel in hoofd en merk dat mijn handen wat zwaar aanvallen en soms dingen uit mijn handen laat vallen... Net alsof er ook lood in mijn benen zit... Ik herken mezelf ook niet meer terug... mijn energie is zo laag... En wat ik ook doe, rustig aan, uitrusten het helpt niet allemaal..

Ik heb sowieso nu nieuwe medicatie gekregen, hopen dat dat helpt...

Daar heb ik zelf nog niet eens aan gedacht... Ik moet volgende week weer naar de huisarts..

Afgelopen 2 dagen zat ik vol energie en dacht dat ik alles aan kon.. en gisteren weer naar mijn psycholoog geweest en dat heeft mij wel goed gedaan, weer EMDR gehad... maar ik merk dat het schommelt, mijn humeur kan opeens weer omslaan, van engergie en positief naar opeens weer slecht voelen... een paar dagen weer begonnen met de nieuwe medicatie... Alleen blijf nog steeds moe... Althans slaap niet goed door en om het uur wakker, en nog steeds vroeg, een heel enkele keer wat later, maar elke ochtend met een moe gevoel wakker is niet fijn...



En krijg ik steeds te horen gaat zeker weer goed met je, omdat je vrolijk bent... Maar ik heb geen zin in vragen, dus zet een masker op...

vanochtend weer naar de huisarts geweest... Maar heb ook gezegd dat ik me nog slecht voel... en nog steeds heel erg moe... soms dat mijn lichaam niet wil.. de ene moment voel ik me aardig en opeens slaat het om.. Alhoewel de gedachten blijven maar in mijn hoofd rondspoken, van was ik er maar niet meer.. Ik voel me gewoon mezelf niet meer..



Ik mag wel doorgaan met de medicatie, en ben ook doorverwezen naar de psychiater..

Gisteren weer bij mijn psycholoog geweest, even geen EMDR gedaan, maar even leek ik me goed te voelen maar heb soms ook het gevoel dat bepaald dingen niet door mijn doordringen..



Ik merk wel dat de moed mijn nu in de schoenen zakt, en de huisarts vondt het niet nodig om bloed te laten prikken, ik voel mij nu weer niet serieus genomen door de huisarts, en alles in mijn lichaam doet zeer, heb last van mijn spieren, regelmatig hoofdpijn, soms misselijk en vooral slapeloosheid

Ik weet dat ik door moet, maar ik weet dat het ooit een keer beter zal moeten worden... heb soms wel een goede dag, maar wordt snel weer overvallen door een vervelend gevoel. Vooral savonds is het extreem, ben wel eens bang dat ik mezelf of iemand anders wat aan zou doen, en ben dan vooral savonds misselijk en totaal niet fit, maar ik moet even door

ik voel me geluk al een stuk beter,,, kan mij niet meer herinneren hoe slecht ik me heb gevoeld... heb opeens zoveel energie, en voel me een stuk vrolijker... de leidinggevende op het werk gaf dat ook aan, dat ik er anders uit zie, verandert ben en op het werk voel ik me fijn waardoor ik met mijn collega's in een deuk lig om van alles en nog wat... soms draaf ik een beetje door... de leidinggevende vroeg als grap wat voor medicatie ik gebruikte omdat hij mij niet zo kende en best druk ben op het werk... voel me ook gewoon stukken beter... rustiger, anders en vrolijker..



en ben ook al bezig met sporten wat mij goed doet.