Psyche
alle pijlers
het houdt nooit op....
woensdag 21 januari 2015 om 16:57
Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
woensdag 21 januari 2015 om 17:30
woensdag 21 januari 2015 om 17:33
quote:gladoortje74 schreef op 21 januari 2015 @ 17:23:
Ik wil je graag helpen maar als je dat laat staan, wordt je topic verwijderd, vandaar, is tegen de huisregels.To dreigt niet. Denk niet dat er iemand zal gaan staffen. Er staan hier minstens even erge topics op deze pijler. Zou niet inzien waarom TO dit topic dan ook niet als uitlaatklep kan zien.
Ik wil je graag helpen maar als je dat laat staan, wordt je topic verwijderd, vandaar, is tegen de huisregels.To dreigt niet. Denk niet dat er iemand zal gaan staffen. Er staan hier minstens even erge topics op deze pijler. Zou niet inzien waarom TO dit topic dan ook niet als uitlaatklep kan zien.
I don't care what is written about me so long as it isn't true.
woensdag 21 januari 2015 om 17:33
Ik weet niet of de therapeut dat wil doen... Maar ik heb ook het gevoel dat hij alleen maar geld wil verdienen en steeds maar weer zegt het komt uiteindelijk wel weer goed.. Het heeft tijd nodig... nou dat zegt die altijd en het is nu een paar maanden verder...En nog geen verbetering.. Zo graag wil ik er met iemand over praten... En twijfel sterk om het morgen toch maar te vertellen aan mijn leidinggevende...
woensdag 21 januari 2015 om 17:38
quote:taccowoman schreef op 21 januari 2015 @ 17:33:
Ik weet niet of de therapeut dat wil doen... Maar ik heb ook het gevoel dat hij alleen maar geld wil verdienen en steeds maar weer zegt het komt uiteindelijk wel weer goed.. Het heeft tijd nodig... nou dat zegt die altijd en het is nu een paar maanden verder...En nog geen verbetering.. Zo graag wil ik er met iemand over praten... En twijfel sterk om het morgen toch maar te vertellen aan mijn leidinggevende...
Sinds november is eerlijk gezegd nog niet zo lang. Die problemen hebben zich jarenlang opgestapeld, je kunt niet verwachten dat ze op 3 maand verdwenen zijn.
Maar kut is het wel
Ik weet niet of de therapeut dat wil doen... Maar ik heb ook het gevoel dat hij alleen maar geld wil verdienen en steeds maar weer zegt het komt uiteindelijk wel weer goed.. Het heeft tijd nodig... nou dat zegt die altijd en het is nu een paar maanden verder...En nog geen verbetering.. Zo graag wil ik er met iemand over praten... En twijfel sterk om het morgen toch maar te vertellen aan mijn leidinggevende...
Sinds november is eerlijk gezegd nog niet zo lang. Die problemen hebben zich jarenlang opgestapeld, je kunt niet verwachten dat ze op 3 maand verdwenen zijn.
Maar kut is het wel
I don't care what is written about me so long as it isn't true.
woensdag 21 januari 2015 om 17:38
Ik zou je therapeut vragen of je wat hulp kunt krijgen met de emoties, want die zijn best heftig zo te lezen. Misschien kun je wat ondersteuning vinden in medicatie?
Of overleg of je een tijdje ziek gemeld kan worden op je werk en dan middels een BOR een time-out kunt krijgen.
Tot die tijd: wees lief voor jezelf. Lekker met een dekentje op de bank, of een warm bad. Kopje thee, leuke film, mooi boek...
Of overleg of je een tijdje ziek gemeld kan worden op je werk en dan middels een BOR een time-out kunt krijgen.
Tot die tijd: wees lief voor jezelf. Lekker met een dekentje op de bank, of een warm bad. Kopje thee, leuke film, mooi boek...
woensdag 21 januari 2015 om 17:40
Je hebt een therapeut, weet die dat je zo somber bent nu? Goed dat je een therapeut hebt trouwens, wat maakt dat je bang bent om naar de huisarts te stappen? En wil je medicatie of intensievere therapie, of weet je dat niet? Het is nu wel echt de tijd van het jaar voor de winterblues, ik heb er ook last van. Ik heb ook een ellendige jeugd gehad en daar wat deukjes door opgelopen waaronder depressie. Het zou best kunnen dat je depressief bent door je verleden. Maar somberheid en depressie kan ook een andere oorzaak hebben zoals een lichamelijke, hormonale of biochemische.
Maar wat ik wel uit je verhaal herken, is dat je wel heel sterk moet zijn van jezelf. Het is geen falen als je deze problemen hebt, al kan dat wel zo voelen. Dus wees lief voor jezelf en ga meer hulp vragen dan je nu krijgt. Dat lijkt me wel nodig nu, vind je ook niet? Je moet soms knokken voor je geluk, maar dat is het wel waard hoor. Je kunt je veel beter voelen dan je nu doet.
Maar wat ik wel uit je verhaal herken, is dat je wel heel sterk moet zijn van jezelf. Het is geen falen als je deze problemen hebt, al kan dat wel zo voelen. Dus wees lief voor jezelf en ga meer hulp vragen dan je nu krijgt. Dat lijkt me wel nodig nu, vind je ook niet? Je moet soms knokken voor je geluk, maar dat is het wel waard hoor. Je kunt je veel beter voelen dan je nu doet.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
woensdag 21 januari 2015 om 17:48
Maar ik zit al wel bijna een jaar in therapie, sinds mei vorig jaar, maar tot die tijd gedaan alsof er niks aan de hand is... Want vanaf november alleen maar slechter.. en van de therapeut heb ik wel iets gekregen over emotiefobie, ben ik al een tijd mee bezig.. Maar soms het gevoel dat mijn therapeut er ook om heen draait want elke keer als ik bij hem komt, lijkt het wel alsof het elke keer weer over een ander onderwerp gaat... Ik denk dat het inderdaad maar verstandig is om langs de huisarts te gaan, alhoewel ik dat wel eng vindt, en toch ook maar aan de leidinggevende het vertelt...
Vorig jaar heb ik toen op advies wel aan de leidinggevende vertelt dat het niet goed ging met mij, maar niet helemaal in detail, en toen werd er regelmatig gevraagd hoe het nu echt met mij ging en dat was wel fijn... En als er echt wat was, dat ik dat wel moest aangeven, maar nu wordt er niet meer na gevraagd... Want echt nog steeds wil ik het zelf oplossen en zeg ik nooit wat er mij dwars zit...
Vorig jaar heb ik toen op advies wel aan de leidinggevende vertelt dat het niet goed ging met mij, maar niet helemaal in detail, en toen werd er regelmatig gevraagd hoe het nu echt met mij ging en dat was wel fijn... En als er echt wat was, dat ik dat wel moest aangeven, maar nu wordt er niet meer na gevraagd... Want echt nog steeds wil ik het zelf oplossen en zeg ik nooit wat er mij dwars zit...
woensdag 21 januari 2015 om 17:50
quote:DorothyParker schreef op 21 januari 2015 @ 17:33:
[...]
To dreigt niet. Denk niet dat er iemand zal gaan staffen. Er staan hier minstens even erge topics op deze pijler. Zou niet inzien waarom TO dit topic dan ook niet als uitlaatklep kan zien.
Ik dacht dat het niet uitmaakte of iemand stafte of niet. Het maakt mij niks uit, ik zou het alleen kut voor to vinden als het topic werd verwijderd.
Ik zie dat ik mosterd ben, mijn telefoon liep vast.
[...]
To dreigt niet. Denk niet dat er iemand zal gaan staffen. Er staan hier minstens even erge topics op deze pijler. Zou niet inzien waarom TO dit topic dan ook niet als uitlaatklep kan zien.
Ik dacht dat het niet uitmaakte of iemand stafte of niet. Het maakt mij niks uit, ik zou het alleen kut voor to vinden als het topic werd verwijderd.
Ik zie dat ik mosterd ben, mijn telefoon liep vast.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
woensdag 21 januari 2015 om 17:50
quote:blueeyes*3 schreef op 21 januari 2015 @ 17:38:
Ik zou je therapeut vragen of je wat hulp kunt krijgen met de emoties, want die zijn best heftig zo te lezen. Misschien kun je wat ondersteuning vinden in medicatie?
Of overleg of je een tijdje ziek gemeld kan worden op je werk en dan middels een BOR een time-out kunt krijgen.
Tot die tijd: wees lief voor jezelf. Lekker met een dekentje op de bank, of een warm bad. Kopje thee, leuke film, mooi boek...
Dit vind ik een erg goede tip.
TO
Ik zou je therapeut vragen of je wat hulp kunt krijgen met de emoties, want die zijn best heftig zo te lezen. Misschien kun je wat ondersteuning vinden in medicatie?
Of overleg of je een tijdje ziek gemeld kan worden op je werk en dan middels een BOR een time-out kunt krijgen.
Tot die tijd: wees lief voor jezelf. Lekker met een dekentje op de bank, of een warm bad. Kopje thee, leuke film, mooi boek...
Dit vind ik een erg goede tip.
TO
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
woensdag 21 januari 2015 om 17:54
woensdag 21 januari 2015 om 18:00
nee dat is niet een psycholoog maar een therapeut gebaseerd op om aan jezelf te werken, cognitieve therapie...
Voor mij zal het ook een stap zijn om het morgen aan de leidinggevende te vertellen... Ik kan het gewoon niet langer voor me houden... Hoe moeilijk ik het ook heb op het werk.. Ik hou mij groot, terwijl ik elk moment in huilen kan uitbarsten... Belde iemand mij net prive bleek het mijn moeder te zijn.. En die begon te schelden wat er met mij aan de hand was, waarom ik nooit meer langs komt en geen contact meer met haar opneem, en dat ik gek ben en raar doet.. Ik heb zoiets van ik hoef toch niet elke dag contact met haar te hebben? Ik heb er zelf voor gekozen om het contact te verbreken wat ze mij vroeger hebben aangedaan... elke keer gaat ze weer schelden en zegt ze ook, ik neem wel even contact op met huisarts volgens mij ben je overspannen... Voel me gelijk weer niet gewenst en bang...
Voor mij zal het ook een stap zijn om het morgen aan de leidinggevende te vertellen... Ik kan het gewoon niet langer voor me houden... Hoe moeilijk ik het ook heb op het werk.. Ik hou mij groot, terwijl ik elk moment in huilen kan uitbarsten... Belde iemand mij net prive bleek het mijn moeder te zijn.. En die begon te schelden wat er met mij aan de hand was, waarom ik nooit meer langs komt en geen contact meer met haar opneem, en dat ik gek ben en raar doet.. Ik heb zoiets van ik hoef toch niet elke dag contact met haar te hebben? Ik heb er zelf voor gekozen om het contact te verbreken wat ze mij vroeger hebben aangedaan... elke keer gaat ze weer schelden en zegt ze ook, ik neem wel even contact op met huisarts volgens mij ben je overspannen... Voel me gelijk weer niet gewenst en bang...
woensdag 21 januari 2015 om 18:06
Het klinkt alsof je een onveilige, rotte en weinig liefdevolle jeugd hebt gehad. Je hebt het lang kunnen volhouden om dat niet te verwerken en 'gewoon' door te gaan. Dat kan nu niet meer en alles wat je niet hebt verwerkt komt nu dubbel en dwars zo hard aan. Dit kan een proces van maanden, laat staan jaren gaan worden. Hoe lang het ook gaan duren, het is belangrijk om een goede therapeut te hebben. Voel jij je niet begrepen, dan zal de therapeut niet veel resultaat bij jou boeken. Kijk naar een andere therapeut, jij hebt recht op iemand die jou kan helpen!
Verder zou medicatie iets voor jou kunnen zijn. Dat kan zo nu en dan een duwtje in de juiste richting zijn.
Je hebt veel meegemaakt waar jij niets aan kunt doen! Wat jij nodig hebt is lieve, betrouwbare mensen in je leven, maar dan moet jij die wel toelaten en dat zou je met hulp van een therapeut kunnen leren!
Ik heb zelf veel meegemaakt in mijn leven en heb nu op mijn 25ste nog niet alles verwerkt. Dat duurt gewoon een hele tijd. Gun je zelf die tijd.
Verder zou medicatie iets voor jou kunnen zijn. Dat kan zo nu en dan een duwtje in de juiste richting zijn.
Je hebt veel meegemaakt waar jij niets aan kunt doen! Wat jij nodig hebt is lieve, betrouwbare mensen in je leven, maar dan moet jij die wel toelaten en dat zou je met hulp van een therapeut kunnen leren!
Ik heb zelf veel meegemaakt in mijn leven en heb nu op mijn 25ste nog niet alles verwerkt. Dat duurt gewoon een hele tijd. Gun je zelf die tijd.
woensdag 21 januari 2015 om 18:09
quote:taccowoman schreef op 21 januari 2015 @ 18:01:
Nee ik gebruik geen medicatie... en heb altijd geroepen ik hoef die rommel niet... ik kan dit wel op eigen kracht, maar nu..Medicatie is geen rommel. Het kan de scherpste kantjes eraf halen zodat jij rustig aan de oorzaak kan werken. Is zeker de moeite waard.
Nee ik gebruik geen medicatie... en heb altijd geroepen ik hoef die rommel niet... ik kan dit wel op eigen kracht, maar nu..Medicatie is geen rommel. Het kan de scherpste kantjes eraf halen zodat jij rustig aan de oorzaak kan werken. Is zeker de moeite waard.
I don't care what is written about me so long as it isn't true.
