Psyche
alle pijlers
het houdt nooit op....
woensdag 21 januari 2015 om 16:57
Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
donderdag 22 januari 2015 om 19:11
De dingen die jij opschrijft zitten niet in je hoofd. Als dat is wat er gebeurt en gezegt wordt dan is dat zo grensoverschrijdend dat ik er de kriebels van krijgt.... Dit mag niet gebeuren.
Klopt inderdaad dat je het zelf moet betalen als het geen BIG geregistreerde therapeut is. Dan krijg je het niet vergoedt. Zo jammer dat je hier in Nederland jezelf zomaar therapeut mag noemen zonder de juiste papieren.... mensen worden daar zo door misleidt.
Klopt inderdaad dat je het zelf moet betalen als het geen BIG geregistreerde therapeut is. Dan krijg je het niet vergoedt. Zo jammer dat je hier in Nederland jezelf zomaar therapeut mag noemen zonder de juiste papieren.... mensen worden daar zo door misleidt.
donderdag 22 januari 2015 om 19:13
Juist verwoordt sensy12.. Ik hou er eenmaal niet van om mijn verhaal te vertellen en eerst langs de huisarts te gaan voor mijn verhaal vertellen en een verwijsbrief en al dat gedoe er om heen... Want ik dacht inderdaad, dit lukt mij zelf ook wel, en dit was de enigste therapeut waarbij ik gewoon gelijk terecht kon zonder een verwijzing... Ik hoop echt dat het dit keer wel gaat lukken, ga sowieso alles vertellen... Laatste keer dat ik bij de huisarts zat, heb ik niet alles verteld...
Het lucht inderdaad op
Het lucht inderdaad op
donderdag 22 januari 2015 om 19:27
Bereid je voor op lange vragenlijsten en vooral lange wachtlijsten. Schrik daar niet van, maar houd alsjeblieft wel vol. En vertel inderdaad wat je echt voelt en waar je nu doorheen gaat. Dit is te ernstig om alleen mee door te lopen en te hopen dat er zich een wonder ontvouwt (wat ik dus wel deed jarenlang).
Je topictitel hoort eigenlijk te zijn 'het LIJKT niet op te houden' want geloof me, het kan écht ophouden. De juiste stappen ben je nu aan het zetten en ik gun je zo dat je het leven weer als prettig en fijn gaat ervaren in plaats van een eeuwig durende strijd.
Je topictitel hoort eigenlijk te zijn 'het LIJKT niet op te houden' want geloof me, het kan écht ophouden. De juiste stappen ben je nu aan het zetten en ik gun je zo dat je het leven weer als prettig en fijn gaat ervaren in plaats van een eeuwig durende strijd.
donderdag 22 januari 2015 om 19:28
quote:kiaorahoi schreef op 22 januari 2015 @ 19:23:
Als je praten lastig vindt of bang bent dingen te vergeten kun je het ook eerst opschrijven, kun je het meenemen naar je ha en die het laten lezen. Of je hebt het dan iig bij je als je er niet uitkomt.
Sterkte meis!
Goed advies. Zo deed ik het ook in het begin.
Belangrijkste dingen op een rijtje zetten en dan papiertje tevoorschijn halen als ik het niet meer wist.
Als je praten lastig vindt of bang bent dingen te vergeten kun je het ook eerst opschrijven, kun je het meenemen naar je ha en die het laten lezen. Of je hebt het dan iig bij je als je er niet uitkomt.
Sterkte meis!
Goed advies. Zo deed ik het ook in het begin.
Belangrijkste dingen op een rijtje zetten en dan papiertje tevoorschijn halen als ik het niet meer wist.
donderdag 22 januari 2015 om 20:01
Krijg ik toch net een mail terug van hem:
dat het hem verbaast en dat ik als geen ander weet dat ik op dit moment goede stappen voorwaarts maakt. En dat het mijn directe omgeving is die mij dwarsligt. En dat ik elk consult verder groeit en steeds meer in mijn kracht komt te staan. het is jouw keuze maar ik zou het heel erg jammer vinden voor jouw. En wil die graag een reactie..
Echt wat nou goede stappen.. Ik merk dat het alleen maar slechter gaat en hij altijd maar zijn zin doet
er op reageren of gewoon het zo laten? Tja ik ben hem geen uitleg schuldig.. dat bedoel ik, begin ik weer te twijfelen..
dat het hem verbaast en dat ik als geen ander weet dat ik op dit moment goede stappen voorwaarts maakt. En dat het mijn directe omgeving is die mij dwarsligt. En dat ik elk consult verder groeit en steeds meer in mijn kracht komt te staan. het is jouw keuze maar ik zou het heel erg jammer vinden voor jouw. En wil die graag een reactie..
Echt wat nou goede stappen.. Ik merk dat het alleen maar slechter gaat en hij altijd maar zijn zin doet
er op reageren of gewoon het zo laten? Tja ik ben hem geen uitleg schuldig.. dat bedoel ik, begin ik weer te twijfelen..
donderdag 22 januari 2015 om 20:32
quote:taccowoman schreef op 22 januari 2015 @ 20:01:
Krijg ik toch net een mail terug van hem:
dat het hem verbaast en dat ik als geen ander weet dat ik op dit moment goede stappen voorwaarts maakt. En dat het mijn directe omgeving is die mij dwarsligt. En dat ik elk consult verder groeit en steeds meer in mijn kracht komt te staan. het is jouw keuze maar ik zou het heel erg jammer vinden voor jouw. En wil die graag een reactie..
Echt wat nou goede stappen.. Ik merk dat het alleen maar slechter gaat en hij altijd maar zijn zin doet
er op reageren of gewoon het zo laten? Tja ik ben hem geen uitleg schuldig.. dat bedoel ik, begin ik weer te twijfelen..Ik zou er niet op in gaan. Je bent hem verder geen verantwoording schuldig. Daarnaast vind ik het ook bijzonder vreemd dat hij jou op dit tijdstip terug mailt. Past wel in het verhaal over hoe hij met je omgaat. Ik zou de mail goed bewaren. Indien nodig kun je laten zien wat hij mailt en stuurt via de app.
Krijg ik toch net een mail terug van hem:
dat het hem verbaast en dat ik als geen ander weet dat ik op dit moment goede stappen voorwaarts maakt. En dat het mijn directe omgeving is die mij dwarsligt. En dat ik elk consult verder groeit en steeds meer in mijn kracht komt te staan. het is jouw keuze maar ik zou het heel erg jammer vinden voor jouw. En wil die graag een reactie..
Echt wat nou goede stappen.. Ik merk dat het alleen maar slechter gaat en hij altijd maar zijn zin doet
er op reageren of gewoon het zo laten? Tja ik ben hem geen uitleg schuldig.. dat bedoel ik, begin ik weer te twijfelen..Ik zou er niet op in gaan. Je bent hem verder geen verantwoording schuldig. Daarnaast vind ik het ook bijzonder vreemd dat hij jou op dit tijdstip terug mailt. Past wel in het verhaal over hoe hij met je omgaat. Ik zou de mail goed bewaren. Indien nodig kun je laten zien wat hij mailt en stuurt via de app.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
donderdag 22 januari 2015 om 23:35
quote:taccowoman schreef op 22 januari 2015 @ 20:01:
Krijg ik toch net een mail terug van hem:
dat het hem verbaast en dat ik als geen ander weet dat ik op dit moment goede stappen voorwaarts maakt. En dat het mijn directe omgeving is die mij dwarsligt. En dat ik elk consult verder groeit en steeds meer in mijn kracht komt te staan. het is jouw keuze maar ik zou het heel erg jammer vinden voor jouw. En wil die graag een reactie..
Echt wat nou goede stappen.. Ik merk dat het alleen maar slechter gaat en hij altijd maar zijn zin doet
er op reageren of gewoon het zo laten? Tja ik ben hem geen uitleg schuldig.. dat bedoel ik, begin ik weer te twijfelen..
Niet op ingaan. Hij kent je inmiddels goed genoeg en weet dat hij je hiermee aan het twijfelen krijgt.
Des te urgenter het voor jou is om in goede handen te belanden en niet meer met dit soort vreemde figuren in aanraking te komen.
En je bent iemand die over je grenzen gaat geen enkele uitleg schuldig. Wat je hem wel schuldig bent is jouw totale afwezigheid. Hij wil een reactie en jouw reactie is voorgoed weglopen van die lamlul.
Krijg ik toch net een mail terug van hem:
dat het hem verbaast en dat ik als geen ander weet dat ik op dit moment goede stappen voorwaarts maakt. En dat het mijn directe omgeving is die mij dwarsligt. En dat ik elk consult verder groeit en steeds meer in mijn kracht komt te staan. het is jouw keuze maar ik zou het heel erg jammer vinden voor jouw. En wil die graag een reactie..
Echt wat nou goede stappen.. Ik merk dat het alleen maar slechter gaat en hij altijd maar zijn zin doet
er op reageren of gewoon het zo laten? Tja ik ben hem geen uitleg schuldig.. dat bedoel ik, begin ik weer te twijfelen..
Niet op ingaan. Hij kent je inmiddels goed genoeg en weet dat hij je hiermee aan het twijfelen krijgt.
Des te urgenter het voor jou is om in goede handen te belanden en niet meer met dit soort vreemde figuren in aanraking te komen.
En je bent iemand die over je grenzen gaat geen enkele uitleg schuldig. Wat je hem wel schuldig bent is jouw totale afwezigheid. Hij wil een reactie en jouw reactie is voorgoed weglopen van die lamlul.
donderdag 22 januari 2015 om 23:38
donderdag 22 januari 2015 om 23:48
quote:Sensy12 schreef op 22 januari 2015 @ 19:28:
[...]
Goed advies. Zo deed ik het ook in het begin.
Belangrijkste dingen op een rijtje zetten en dan papiertje tevoorschijn halen als ik het niet meer wist.
Dankjewel .
Niet reageren je hoeft hem niets uit te leggen. Je bent die man niets verschuldigd! Hij is jou eerder iets verschuldigd.
Blokkeer verder alles, nu ook zijn mailadres. Dan word je er niet meer mee geconfronteerd want dat is ook lastig als je steeds zijn mail adres, naam bij gemiste oproepen ziet staan of bij de App.
Mocht je de komende dagen door een onbekend of anoniem nummer worden gebeld dan niet opnemen. Als het belangrijk is spreken ze je voice mail wel in.
Inderdaad vreemd dat hij nu nog reageert want het is niet echt een gebruikelijke tijd. Kantooruren is normaler dan na 20 uur...... Tenzij het binnen een instelling is dan kan het zijn dat een therapeut op andere tijden reageert ivm wisselende diensten.
Meis hou je sterk! Je kunt het!
[...]
Goed advies. Zo deed ik het ook in het begin.
Belangrijkste dingen op een rijtje zetten en dan papiertje tevoorschijn halen als ik het niet meer wist.
Dankjewel .
Niet reageren je hoeft hem niets uit te leggen. Je bent die man niets verschuldigd! Hij is jou eerder iets verschuldigd.
Blokkeer verder alles, nu ook zijn mailadres. Dan word je er niet meer mee geconfronteerd want dat is ook lastig als je steeds zijn mail adres, naam bij gemiste oproepen ziet staan of bij de App.
Mocht je de komende dagen door een onbekend of anoniem nummer worden gebeld dan niet opnemen. Als het belangrijk is spreken ze je voice mail wel in.
Inderdaad vreemd dat hij nu nog reageert want het is niet echt een gebruikelijke tijd. Kantooruren is normaler dan na 20 uur...... Tenzij het binnen een instelling is dan kan het zijn dat een therapeut op andere tijden reageert ivm wisselende diensten.
Meis hou je sterk! Je kunt het!
vrijdag 23 januari 2015 om 12:48
Kreeg ik net een app van hem van goedemiddag... heb je gisteravond een emailbericht gestuurd over jouw. hoor graag je reactie. maak mij zorgen om jouw groetjes...
Wederom wordt ik wel iets banger, banger dat hij bij mij op de stoep staat.. Ook lijkt het net alsof hij zich niet kan neerleggen bij de keuze.. Vandaag kwam de leidinggevende nog bij mij en vroeg hoe het nou echt gaat.. heb wel gezegd niet goed, en dat zag ze ook wel aan mij dat ik niet happy was, maar heb toen verteld dat ik bij die therapeut weg ben omdat hij constant dingen op legt en mij lastig val, en ook zij was het er mee eens dat dat niet normaal is want werk en prive hoor je gescheiden te houden.. en ze vond het goed dat ik die stap heb genomen en dat ik naar de huisarts ging voor betere hulp.. luchtte wel weer op dat ze het begreep..
Ik heb hem nu ook uit mijn telefoon gegooid en geblockt... Maar weet niet hoe ik zijn email adres kan blokkeren...
Wederom wordt ik wel iets banger, banger dat hij bij mij op de stoep staat.. Ook lijkt het net alsof hij zich niet kan neerleggen bij de keuze.. Vandaag kwam de leidinggevende nog bij mij en vroeg hoe het nou echt gaat.. heb wel gezegd niet goed, en dat zag ze ook wel aan mij dat ik niet happy was, maar heb toen verteld dat ik bij die therapeut weg ben omdat hij constant dingen op legt en mij lastig val, en ook zij was het er mee eens dat dat niet normaal is want werk en prive hoor je gescheiden te houden.. en ze vond het goed dat ik die stap heb genomen en dat ik naar de huisarts ging voor betere hulp.. luchtte wel weer op dat ze het begreep..
Ik heb hem nu ook uit mijn telefoon gegooid en geblockt... Maar weet niet hoe ik zijn email adres kan blokkeren...
vrijdag 23 januari 2015 om 12:55
Goed dat je hem nu geblokkeerd hebt!
Vervelend dat hij je lastig blijft vallen, je kunt hem een mail sturen met heel duidelijk erin dat je wenst dat hij geen contact meer met je legt. Geen uitleg verder maar gewoon;
Beste *piep* Ik vind verder contact niet wenselijk en zal hierna niet meer reageren en verwacht van u hetzelfde. Mvg taccowoman
Ligt aan je email heb je Gmail of Hotmail enz..... Kun je wel even op Googlen staat het vaak wel goed beschreven hoe je dat kunt doen.
Natuurlijk begrijpt je leidinggevende het, die zag het ook wel dat het niet goed met je gaat. Fijn dat het opgelucht heeft.
Ben je nu vrij? En wat is je plan voor de middag en avond? Hoe gaat het met je stresslevel als je het een cijfer zou geven? En heb je nu iets nodig om je stress op een constructieve manier te kunnen reduceren?
Vervelend dat hij je lastig blijft vallen, je kunt hem een mail sturen met heel duidelijk erin dat je wenst dat hij geen contact meer met je legt. Geen uitleg verder maar gewoon;
Beste *piep* Ik vind verder contact niet wenselijk en zal hierna niet meer reageren en verwacht van u hetzelfde. Mvg taccowoman
Ligt aan je email heb je Gmail of Hotmail enz..... Kun je wel even op Googlen staat het vaak wel goed beschreven hoe je dat kunt doen.
Natuurlijk begrijpt je leidinggevende het, die zag het ook wel dat het niet goed met je gaat. Fijn dat het opgelucht heeft.
Ben je nu vrij? En wat is je plan voor de middag en avond? Hoe gaat het met je stresslevel als je het een cijfer zou geven? En heb je nu iets nodig om je stress op een constructieve manier te kunnen reduceren?
vrijdag 23 januari 2015 om 13:07
Ik ben nu lekker vrij, net een half uurtje thuis! Moet sowieso wel even nog boodschappen doen, toch even de frisse lucht in. En wou nog even mijn huis schoonmaken, heb daar echt geen zin in en vanavond lekker op de bank een filmpje kijken. echt als ik een cijfer mocht geven, denk ik eerder een 5... omdat ik me best gespannen voel, mijn hoofd voelt zwaar en kan elk minuut wel in slaap vallen, maar zo even op de fiets zal mij goed doen
zaterdag 24 januari 2015 om 19:06
Ik dacht eerst dat het wel goed ging... Maar voel me nu weer slechter.... En zit ontzettend tegen maandag op.. Ik weet niet eens waar ik mee moet beginnen met vertellen.. En hoe ik moet beginnen...
Ik heb gewoon geen vertrouwen meer in dat het ooit weer goed komt.. Keer op keer wordt er weer misbruik gemaakt van de situatie, mede door mijn therapeut.. En dacht ik ook nog wel eindelijk toch een beetje hoop toen ik bij hem kwam.. Maar nu.. Ik heb geen moed meer...
Ik heb net wel al een stukje opgeschreven waar ik mee zit en wat ik wil vertellen maar ik weet niet of ik alles durf te vertellen... Bang dat ik daar bij de huisarts weg kom zonder enige verwijzing of met niks...
Is het misschien ook mogelijk om aan de huisarts evt te vragen voor medicijnen? wordt gek van mijn gedachten en het wordt alleen maar erger...
Vanmiddag wel met mijn broertje wezen boodschappen doen, lopend in de sneeuw. Was wel even voldoening, maar wel van korte duur... Kan er gewoon niet van genieten en moet me zelf echt soms een duw geven...
Ik heb gewoon geen vertrouwen meer in dat het ooit weer goed komt.. Keer op keer wordt er weer misbruik gemaakt van de situatie, mede door mijn therapeut.. En dacht ik ook nog wel eindelijk toch een beetje hoop toen ik bij hem kwam.. Maar nu.. Ik heb geen moed meer...
Ik heb net wel al een stukje opgeschreven waar ik mee zit en wat ik wil vertellen maar ik weet niet of ik alles durf te vertellen... Bang dat ik daar bij de huisarts weg kom zonder enige verwijzing of met niks...
Is het misschien ook mogelijk om aan de huisarts evt te vragen voor medicijnen? wordt gek van mijn gedachten en het wordt alleen maar erger...
Vanmiddag wel met mijn broertje wezen boodschappen doen, lopend in de sneeuw. Was wel even voldoening, maar wel van korte duur... Kan er gewoon niet van genieten en moet me zelf echt soms een duw geven...
zaterdag 24 januari 2015 om 19:33
zaterdag 24 januari 2015 om 20:07
De huisarts kan je wat voorschrijven. Geen heel gespecialiseerde dingen, alleen de 'werkt voor iedereen'-dingen. De paracetamolletjes en ibuprofen onder de psychische hulpmiddelen.
Dat is misschien sowieso een goede vergelijking: als je je enkel verstuikt, heb je een coldpack nodig tegen de eerste zwelling en pijn, een zwachtel om de voet rust te geven en pijnstillers tegen de pijn.
Helaas had jij een malloot die vreselijk slecht enkels kan behandelen. Die man heeft zich zo te horen voorgedaan als 1e-hulp-verpleegkundige terwijl hij enkel een EHBO-cursus in het buurthuis heeft gevolgd (en niet eens z'n diploma heeft gehaald).
Ik zit al jaren in de zorg, maar zoals die malloot van jou doet heb ik er nog nooit een gehad (en ik heb rampen voor m'n neus gehad...). Wat hij doet kan echt echt echt niet. Het is hartstikke strafbaar zelfs!
Ik zou alle gegevens (inclusief alle appjes en mails) bewaren en zeker een aangifte overwegen. Misschien wil de huisarts je hier zelfs wel bij helpen.
Wat betreft de wachtlijsten: die zijn er idd. Praat daarom ook zeker met de huisarts over 'hoe dat te overbruggen'. Gewoonlijk doet de oude behandelaar dat, maar dat lijkt me in dit geval geen optie. Misschien kun je terecht bij de POH-GGZ? Dat gaat sowieso niet van je eigen risico af.
Je bent trouwens absoluut niet verplicht om meneer mafketel terug te mailen of te appen. Als hij bezig blijft, zou ik met je wijkagent overleggen. Je kunt nog 1 keer laten weten dat je hem geen verantwoording schuldig bent, en hem dringend verzoeken om je met rust te laten. Alles daarna (zeker als je dat expliciet noemt) kun je opvatten als een vorm van stalking en kun je melding van doen bij de politie, of zelfs aangifte. Gezien de grenzen die hij al overschreden heeft, lijkt het me dat je genoeg basis hebt voor een aangifte. En zo niet, dan is de politie meestal al wel bereid om eens even 'een babbeltje' te gaan voeren met meneer... Maakt vaak ook al indruk.
Dat is misschien sowieso een goede vergelijking: als je je enkel verstuikt, heb je een coldpack nodig tegen de eerste zwelling en pijn, een zwachtel om de voet rust te geven en pijnstillers tegen de pijn.
Helaas had jij een malloot die vreselijk slecht enkels kan behandelen. Die man heeft zich zo te horen voorgedaan als 1e-hulp-verpleegkundige terwijl hij enkel een EHBO-cursus in het buurthuis heeft gevolgd (en niet eens z'n diploma heeft gehaald).
Ik zit al jaren in de zorg, maar zoals die malloot van jou doet heb ik er nog nooit een gehad (en ik heb rampen voor m'n neus gehad...). Wat hij doet kan echt echt echt niet. Het is hartstikke strafbaar zelfs!
Ik zou alle gegevens (inclusief alle appjes en mails) bewaren en zeker een aangifte overwegen. Misschien wil de huisarts je hier zelfs wel bij helpen.
Wat betreft de wachtlijsten: die zijn er idd. Praat daarom ook zeker met de huisarts over 'hoe dat te overbruggen'. Gewoonlijk doet de oude behandelaar dat, maar dat lijkt me in dit geval geen optie. Misschien kun je terecht bij de POH-GGZ? Dat gaat sowieso niet van je eigen risico af.
Je bent trouwens absoluut niet verplicht om meneer mafketel terug te mailen of te appen. Als hij bezig blijft, zou ik met je wijkagent overleggen. Je kunt nog 1 keer laten weten dat je hem geen verantwoording schuldig bent, en hem dringend verzoeken om je met rust te laten. Alles daarna (zeker als je dat expliciet noemt) kun je opvatten als een vorm van stalking en kun je melding van doen bij de politie, of zelfs aangifte. Gezien de grenzen die hij al overschreden heeft, lijkt het me dat je genoeg basis hebt voor een aangifte. En zo niet, dan is de politie meestal al wel bereid om eens even 'een babbeltje' te gaan voeren met meneer... Maakt vaak ook al indruk.
zaterdag 24 januari 2015 om 20:23
Ik heb het verhaal overgeschreven in word.. en wat dingen toegevoegd hoe ik me voel waar ik mee zit en over die therapeut zodat hij dat kan lezen en dan eventueel ook door kan vragen,
Mijn huisarts kent mijn ouders ook heel goed, omdat vooral mijn vader daar nog regelmatig komt.. Maar ik heb geen contact meer met mijn ouders... Misschien dat mijn huisarts het niet verwacht dat mijn ouders zo waren en zijn.. Dat vindt ik toch wat enger...
Mijn huisarts kent mijn ouders ook heel goed, omdat vooral mijn vader daar nog regelmatig komt.. Maar ik heb geen contact meer met mijn ouders... Misschien dat mijn huisarts het niet verwacht dat mijn ouders zo waren en zijn.. Dat vindt ik toch wat enger...
zaterdag 24 januari 2015 om 21:48
Maar ik kan me wel voorstellen dat ze dat eng vindt. Dat zou ik ook vinden. Zo'n huisarts die ook haar ouders/vader ook kent.
Ik zou liever zien dat ze naar een huisarts kon die op wat grotere afstand van de ouders/vader staat. Grote kans dat de huisarts zijn rol als professional goed doet, dan zit je goed. Aan de andere kant kan een huisarts ook fouten maken.
Ik zou liever zien dat ze naar een huisarts kon die op wat grotere afstand van de ouders/vader staat. Grote kans dat de huisarts zijn rol als professional goed doet, dan zit je goed. Aan de andere kant kan een huisarts ook fouten maken.
zaterdag 24 januari 2015 om 22:57
quote:taccowoman schreef op 24 januari 2015 @ 20:23:
Ik heb het verhaal overgeschreven in word.. en wat dingen toegevoegd hoe ik me voel waar ik mee zit en over die therapeut zodat hij dat kan lezen en dan eventueel ook door kan vragen,
Mijn huisarts kent mijn ouders ook heel goed, omdat vooral mijn vader daar nog regelmatig komt.. Maar ik heb geen contact meer met mijn ouders... Misschien dat mijn huisarts het niet verwacht dat mijn ouders zo waren en zijn.. Dat vindt ik toch wat enger...
Ik snap echt dat het vervelend is dat hij je ouders kent. Maar een arts kan dingen scheiden, mag geen oordeel hebben over de band tussen jou en je ouders. So be it dat hij straks anders over je ouders denkt. Hij zal dat niet bij jou neerleggen. Jij moet je vrij blijven voelen bij hem te komen en een arts zal er alles aan proberen te doen om dit te waarborgen. Hij zal ook geen informatie van jou delen met je ouders. Hij heeft een zwijgplicht!
De ervaring met je zogenaamde therapeut zijn moeilijk maar echt meis er zijn zoveel goede hulpverleners op de wereld, zij doen hun werk met plezier en passie. Willen er alles aan doen om je verder te helpen.
Je kunt hem zeker medicatie vragen, ik denk dat het misschien ook heel verstandig is. Als hij niet goed weet wat hij je kan voorschrijven dan heeft hij als het goed is korte lijntjes met een psychiater. En kan hij die gewoon bellen voor advies en je alsnog iets voorschrijven.
Ik vind het wel zorgelijk wat ik "tussen de regels door lees". Als het niet gaat en je staat op het punt jezelf pijn te doen wil je dan alsjeblieft de HAP bellen? Zij kunnen je helpen, desnoods via de crisisdienst. Klinkt allemaal griezelig maar wat jij doet kan heel erg fout gaan zonder dat je dit zelf wilt. En je bent het waard om je goed te voelen, te leven en om van te houden.
Goed dat je het opgeschreven hebt!
Ik heb het verhaal overgeschreven in word.. en wat dingen toegevoegd hoe ik me voel waar ik mee zit en over die therapeut zodat hij dat kan lezen en dan eventueel ook door kan vragen,
Mijn huisarts kent mijn ouders ook heel goed, omdat vooral mijn vader daar nog regelmatig komt.. Maar ik heb geen contact meer met mijn ouders... Misschien dat mijn huisarts het niet verwacht dat mijn ouders zo waren en zijn.. Dat vindt ik toch wat enger...
Ik snap echt dat het vervelend is dat hij je ouders kent. Maar een arts kan dingen scheiden, mag geen oordeel hebben over de band tussen jou en je ouders. So be it dat hij straks anders over je ouders denkt. Hij zal dat niet bij jou neerleggen. Jij moet je vrij blijven voelen bij hem te komen en een arts zal er alles aan proberen te doen om dit te waarborgen. Hij zal ook geen informatie van jou delen met je ouders. Hij heeft een zwijgplicht!
De ervaring met je zogenaamde therapeut zijn moeilijk maar echt meis er zijn zoveel goede hulpverleners op de wereld, zij doen hun werk met plezier en passie. Willen er alles aan doen om je verder te helpen.
Je kunt hem zeker medicatie vragen, ik denk dat het misschien ook heel verstandig is. Als hij niet goed weet wat hij je kan voorschrijven dan heeft hij als het goed is korte lijntjes met een psychiater. En kan hij die gewoon bellen voor advies en je alsnog iets voorschrijven.
Ik vind het wel zorgelijk wat ik "tussen de regels door lees". Als het niet gaat en je staat op het punt jezelf pijn te doen wil je dan alsjeblieft de HAP bellen? Zij kunnen je helpen, desnoods via de crisisdienst. Klinkt allemaal griezelig maar wat jij doet kan heel erg fout gaan zonder dat je dit zelf wilt. En je bent het waard om je goed te voelen, te leven en om van te houden.
Goed dat je het opgeschreven hebt!
zondag 25 januari 2015 om 00:25
Hey Taccowoman ik heb je verhaal gelezen. Ik wil je heel veel sterkte wensen. Goed dat je bij die malloot weg bent. Goed dat je maandag naar de huisarts gaat. Goed dat je het opgeschreven hebt. Uitprinten en meenemen. De huisarts gaat samen met jouw opzoek naar goede zorg. De huisarts heeft geheimhoudingsplicht. Hij vertelt niets aan je ouders. En om medicatie vragen is niet vreemd en is geen rommel. Ik heb er veel baat bij. Ik hoop dat je goede zorg krijgt zodat je je verleden kunt verwerken
zondag 25 januari 2015 om 06:20
Als ik mijn verhaal hier niet had neergezet, had ik misschien zelf niet eens die stap dúrven nemen of mijn huisarts bellen! Bedankt voor jullie hulp
Dat ene dagje hou ik ook nog wel. Gelukkig moet ik er morgen om 08.00 uur zijn, hoef ik niet de hele dag te wachten.
Ben ik dingen aan het opschrijven en dan voornamelijk hoe ik mij voel, wat er vroeger is gebeurd, wat ik denk en doe en over mijn therapeut. Wel zo kort mogelijk anders wordt het een heel lang verhaal. Maar keer op keer twijfel ik van zal ik dat wel gaan zeggen en niet opschrijven? Ik schrijf de belangrijkste dingen op en morgen komt de rest vanzelf wel.
Is het niet raar om de huisarts een brief te geven om het hem te laten lezen? Maar ik heb een hele aardige huisarts, en kan goed met hem overweg. Hij heeft altijd wel begrip en is sociaal. 2 jaar geleden voor het laatst geweest... Maar zoveel pogingen zijn mislukt dat ik nog steeds geen goede hoop heb voor de toekomst
Had het gevoel dat ik gisteravond gek werd. Ik lag vroeg op bed, was zo moe maar op een gegeven moment leek het net de kasten op mij afkwamen... Was een beetje draaierig en was ik nog zo moe, wou zo graag slapen, maar kon toen niet in slaap komen. Heb ook vaak dt ik paar keer in de nacht wakker wordt en dan soms echt wakker schrik, mijn hart tekeer gaat en niet eens wetende waarom..
Maar ben allang blij dat ik morgen naar de huisarts kan..
Dat ene dagje hou ik ook nog wel. Gelukkig moet ik er morgen om 08.00 uur zijn, hoef ik niet de hele dag te wachten.
Ben ik dingen aan het opschrijven en dan voornamelijk hoe ik mij voel, wat er vroeger is gebeurd, wat ik denk en doe en over mijn therapeut. Wel zo kort mogelijk anders wordt het een heel lang verhaal. Maar keer op keer twijfel ik van zal ik dat wel gaan zeggen en niet opschrijven? Ik schrijf de belangrijkste dingen op en morgen komt de rest vanzelf wel.
Is het niet raar om de huisarts een brief te geven om het hem te laten lezen? Maar ik heb een hele aardige huisarts, en kan goed met hem overweg. Hij heeft altijd wel begrip en is sociaal. 2 jaar geleden voor het laatst geweest... Maar zoveel pogingen zijn mislukt dat ik nog steeds geen goede hoop heb voor de toekomst
Had het gevoel dat ik gisteravond gek werd. Ik lag vroeg op bed, was zo moe maar op een gegeven moment leek het net de kasten op mij afkwamen... Was een beetje draaierig en was ik nog zo moe, wou zo graag slapen, maar kon toen niet in slaap komen. Heb ook vaak dt ik paar keer in de nacht wakker wordt en dan soms echt wakker schrik, mijn hart tekeer gaat en niet eens wetende waarom..
Maar ben allang blij dat ik morgen naar de huisarts kan..
