Psyche
alle pijlers
het houdt nooit op....
woensdag 21 januari 2015 om 16:57
Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
zondag 25 januari 2015 om 10:36
Is het niet raar om de huisarts een brief te geven om het hem te laten lezen?
Nee dat is niet raar. Je bent heel goed bezig. Soms is het gewoon even te lastig om het ter plekke te bedenken wat je wilt gaan zeggen. Je bent nu goed aan het voorbereiden. Echt dit kan alleen nog maar de goede kant op gaan zo. Wat koffieprut ook al zegt; het wordt beter. Morgen is een heel belangrijke stap in de goede richting!
Nee dat is niet raar. Je bent heel goed bezig. Soms is het gewoon even te lastig om het ter plekke te bedenken wat je wilt gaan zeggen. Je bent nu goed aan het voorbereiden. Echt dit kan alleen nog maar de goede kant op gaan zo. Wat koffieprut ook al zegt; het wordt beter. Morgen is een heel belangrijke stap in de goede richting!
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 25 januari 2015 om 10:59
Je bent heel goed bezig taccowoman! En alles wat je nu voelt is normaal. De angst om je verhaal te doen, de zorgen of je wel de juiste hulp krijgt etc. Hoort er allemaal bij en is niet gek. Ik was als de dood om ECHT hulp te krijgen en tegelijkertijd lukte het me niet meer om het alleen te doen. Voel je dus gesterkt dat er velen voor jou de stap hebben genomen en je hier vertellen dat het goed komt. Sinds ik hulp heb, is er een enorme last van mijn schouders gevallen. Gesteund door therapie kan ik langzaam aan mijn leven stap voor stap weer vormgeven en worden zoveel dingen eindelijk helder. Niet dat het een makkie is, maar het is makkelijker dan alleen door te modderen en steeds weer het gevoel te hebben dat ik zou verdrinken.
Nogmaals: je doet het hartstikke goed! Heel veel succes morgen bij de huisarts en bedenk dat wat je het minst durft uit te spreken bij de huisarts, dat dát juist is wat je hem MOET vertellen. Daar zit de sleutel tot het krijgen van de juiste hulp.
Nogmaals: je doet het hartstikke goed! Heel veel succes morgen bij de huisarts en bedenk dat wat je het minst durft uit te spreken bij de huisarts, dat dát juist is wat je hem MOET vertellen. Daar zit de sleutel tot het krijgen van de juiste hulp.
zondag 25 januari 2015 om 11:02
Ik ben al lang blij dat ik morgen terecht kan.. en niet nog een paar dagen hoef te wachten..
Via een brief kan ik het inderdaad makkelijker uit leggen, dan zo het te moeten verwoorden... Scheelt me weer als ik echt niet uit mijn woorden kom... Want zo op papier kan ik mijn gevoelens beter uiten... En misschien ben ik ook gewoon bang van binnen... Bang dat ik buiten sta zonder enige actie... dat er niks aan gedaan wordt... dat ik mezelf maar moet redden...
Maar ik probeer vol te houden...
Via een brief kan ik het inderdaad makkelijker uit leggen, dan zo het te moeten verwoorden... Scheelt me weer als ik echt niet uit mijn woorden kom... Want zo op papier kan ik mijn gevoelens beter uiten... En misschien ben ik ook gewoon bang van binnen... Bang dat ik buiten sta zonder enige actie... dat er niks aan gedaan wordt... dat ik mezelf maar moet redden...
Maar ik probeer vol te houden...
zondag 25 januari 2015 om 11:08
quote:taccowoman schreef op 25 januari 2015 @ 11:02:
Ik ben al lang blij dat ik morgen terecht kan.. en niet nog een paar dagen hoef te wachten..
Via een brief kan ik het inderdaad makkelijker uit leggen, dan zo het te moeten verwoorden... Scheelt me weer als ik echt niet uit mijn woorden kom... Want zo op papier kan ik mijn gevoelens beter uiten... En misschien ben ik ook gewoon bang van binnen... Bang dat ik buiten sta zonder enige actie... dat er niks aan gedaan wordt... dat ik mezelf maar moet redden...
Maar ik probeer vol te houden...
Als jij hem vertelt wat jij denkt, voelt, ervaart en doet dan zal hij je niet laten gaan zonder enige actie te hebben ondernomen.
Maak je daar niet druk om. Blijf gewoon zitten tot jij je punt hebt kunnen maken en vraag gewoon om hulp.
Je kunt het en je bent al ver gekomen! Zet hem op.
Ik ben al lang blij dat ik morgen terecht kan.. en niet nog een paar dagen hoef te wachten..
Via een brief kan ik het inderdaad makkelijker uit leggen, dan zo het te moeten verwoorden... Scheelt me weer als ik echt niet uit mijn woorden kom... Want zo op papier kan ik mijn gevoelens beter uiten... En misschien ben ik ook gewoon bang van binnen... Bang dat ik buiten sta zonder enige actie... dat er niks aan gedaan wordt... dat ik mezelf maar moet redden...
Maar ik probeer vol te houden...
Als jij hem vertelt wat jij denkt, voelt, ervaart en doet dan zal hij je niet laten gaan zonder enige actie te hebben ondernomen.
Maak je daar niet druk om. Blijf gewoon zitten tot jij je punt hebt kunnen maken en vraag gewoon om hulp.
Je kunt het en je bent al ver gekomen! Zet hem op.
zondag 25 januari 2015 om 13:06
Je doet het goed taccowoman. Zoiets grootstkun je niet in je eentje oplossen. En als jij morgen gewoon die brief laat zien gaat de huisarts je ook gewoon gehelpen. Ik zat op een gegeven moment ook bij de ha met een psyschische hulpvraag en die was minder traumatisch dan die van jou en ik ben ook heel goed geholpen. De huisarts gaat je de goede weg wijzen. Het is een eerste stap in de goede richting die je leven op een positieve manier gaat veranderen
maandag 26 januari 2015 om 08:47
Zo ik ben net huis van de huisarts... en heeft mij toch wel opgelucht.. Ik heb hem die brief laten lezen en hij zei die is niet niks... daar moet wat aan gedaan worden.. en ook nog een therapeut die aan je zit.. Waar hij woonde en hoe ik daar aan kwam.. Hij begreep het helemaal hoe ik me voelde en vroeg ook of ik collega's had waar ik mijn ei kwijt kon... Ik zei ik weet niet praat er niet graag over.
En ook of ik aangifte had gedaan in het verleden etc. Hij was heel begripvol een aardig.. en vroeg ook nog hoe mijn ouders er in stonden.. Ik zei ik heb geen contact meer met ze, maar ze hebben mij nooit gesteund.. Hij zei ik ken jouw ouders ook goed, maar dit blijft echt bij mij dit komt niemand te weten want het is beroepsgeheim.. Hij vond het goed dat ik die stap had gezet..
En heeft een goede psycholoog voor mij uitgezocht waar hij ook connecties mee heeft. En dan ook vaak een terug koppeling geeft en ook BIG geregistreerd is.. Ik zei ik heb er op dit moment nog geen vertrouwen in... en dat begreep die en ook nog een therapeut die aan mij zat...
Gelukkig begreep hij het allemaal en zei ook hier moet echt wat aan gedaan worden... Ik moet zo zelf die psycholoog bellen voor een afspraak, hij stuurt een verwijsbrief naar haar toe samen met die brief die ik aan hem heb gegeven.. En hij zei ik weet niet hoe lang die wachtlijsten zijn, maar als je lang moet wachten dan regel ik wel iets, zodat je er wat sneller terecht kan.. want dit is echt dringend...
En hij begon zelf over medicatie.. Ik zei ik heb daar wel over nagedacht maar het is echt een chaos in mijn hoofd.. wordt er gek van.. Hij zei dat lijkt mij handig om dat er bij te doen.. eerste 2 weken merk je dat hoofdpijn kan krijgen en sufheid maar dat duurt 2 weken omdat het moet inwerken en na die tijd merk je pas dat het begin te werken.. De 1e 2 weken zijn het moeilijkst maar dat gaat weer over...
Ik heb het niet zo op medicatie maar als dat helpt... Ik heb er nog geen vertrouwen in en ben ook nog nooit bij een goede psycholoog geweest dus ik weet niet wat ik moet en kan gaan verwachten... en over 2 weken weer naar de huisarts voor een afspraak om te kijken wat die medicatie met mij doet en of het helpt... Hij was blij dat ik toch die stap had gezet en hij zei ook ik heb er vertrouwen in dat goed komt...
En ik denk inderdaad ook dat het handig is om de leidinggevende op de hoogte te stellen, want als ik naar een psycholoog moet, moet ik wel vrij krijgen, zodat als het echt niet gaat bij haar terecht kan, en ook omdat ik medicatie krijg en niet weet hoe ik er die 2 weken op reageer...
En ook of ik aangifte had gedaan in het verleden etc. Hij was heel begripvol een aardig.. en vroeg ook nog hoe mijn ouders er in stonden.. Ik zei ik heb geen contact meer met ze, maar ze hebben mij nooit gesteund.. Hij zei ik ken jouw ouders ook goed, maar dit blijft echt bij mij dit komt niemand te weten want het is beroepsgeheim.. Hij vond het goed dat ik die stap had gezet..
En heeft een goede psycholoog voor mij uitgezocht waar hij ook connecties mee heeft. En dan ook vaak een terug koppeling geeft en ook BIG geregistreerd is.. Ik zei ik heb er op dit moment nog geen vertrouwen in... en dat begreep die en ook nog een therapeut die aan mij zat...
Gelukkig begreep hij het allemaal en zei ook hier moet echt wat aan gedaan worden... Ik moet zo zelf die psycholoog bellen voor een afspraak, hij stuurt een verwijsbrief naar haar toe samen met die brief die ik aan hem heb gegeven.. En hij zei ik weet niet hoe lang die wachtlijsten zijn, maar als je lang moet wachten dan regel ik wel iets, zodat je er wat sneller terecht kan.. want dit is echt dringend...
En hij begon zelf over medicatie.. Ik zei ik heb daar wel over nagedacht maar het is echt een chaos in mijn hoofd.. wordt er gek van.. Hij zei dat lijkt mij handig om dat er bij te doen.. eerste 2 weken merk je dat hoofdpijn kan krijgen en sufheid maar dat duurt 2 weken omdat het moet inwerken en na die tijd merk je pas dat het begin te werken.. De 1e 2 weken zijn het moeilijkst maar dat gaat weer over...
Ik heb het niet zo op medicatie maar als dat helpt... Ik heb er nog geen vertrouwen in en ben ook nog nooit bij een goede psycholoog geweest dus ik weet niet wat ik moet en kan gaan verwachten... en over 2 weken weer naar de huisarts voor een afspraak om te kijken wat die medicatie met mij doet en of het helpt... Hij was blij dat ik toch die stap had gezet en hij zei ook ik heb er vertrouwen in dat goed komt...
En ik denk inderdaad ook dat het handig is om de leidinggevende op de hoogte te stellen, want als ik naar een psycholoog moet, moet ik wel vrij krijgen, zodat als het echt niet gaat bij haar terecht kan, en ook omdat ik medicatie krijg en niet weet hoe ik er die 2 weken op reageer...
maandag 26 januari 2015 om 08:59
Hallo taccowoman,
Wat fijn dat je huisarts zo goed voor je was, hij je begreep en ook actie heeft ondernomen. Dat hij je verzekert dat ondanks dat hij je ouders kent zijn beroepsgeheim waarborgt, zoals het hoort natuurlijk.
Dat geeft vertrouwen en lucht enorm op kan ik mij indenken.
Ik hoop dat je de moedt vindt om snel te bellen met de psycholoog, met een beetje geluk kun je er snel heen. Ook fijn dat het een dame is.
Goed dat je toch gaat starten met medicatie je zult over een poosje merken (je omgeving waarschijnlijk sneller) dat het rustiger word in je hoofd en je je beter gaat voelen.
Probeer te genieten van je vrije dag!
Wat fijn dat je huisarts zo goed voor je was, hij je begreep en ook actie heeft ondernomen. Dat hij je verzekert dat ondanks dat hij je ouders kent zijn beroepsgeheim waarborgt, zoals het hoort natuurlijk.
Dat geeft vertrouwen en lucht enorm op kan ik mij indenken.
Ik hoop dat je de moedt vindt om snel te bellen met de psycholoog, met een beetje geluk kun je er snel heen. Ook fijn dat het een dame is.
Goed dat je toch gaat starten met medicatie je zult over een poosje merken (je omgeving waarschijnlijk sneller) dat het rustiger word in je hoofd en je je beter gaat voelen.
Probeer te genieten van je vrije dag!
maandag 26 januari 2015 om 09:15
Ik ga sowieso er vanmiddag heen bellen en hoop dat ik daar echt snel terecht kan.. Maar ik zit natuurlijk wel met vragen zoals.. dan moet ik waarschijnlijk vaak vrij krijgen en straks doen ze moeilijk op het werk etc..
Huisarts zei ook al het is een groot geheim wat je met mee draagt... Maar ik ben niet iemand die er gauw over praat... maar ik weet het wordt de komende tijd erg moeilijk... maar ik moet nu echt volhouden en hopen dat het dit keer wel goed komt
Huisarts zei ook al het is een groot geheim wat je met mee draagt... Maar ik ben niet iemand die er gauw over praat... maar ik weet het wordt de komende tijd erg moeilijk... maar ik moet nu echt volhouden en hopen dat het dit keer wel goed komt
maandag 26 januari 2015 om 10:09
maandag 26 januari 2015 om 10:25
Ik ben wel een beetje blij maar wel met gemixte gevoelens.. want zei ook een keer houdt het op en ik wil ook niet zo mijn hele leven verder gaan
Maar ik ben jullie echt dankbaar.. Als ik mijn verhaal hier niet had neergezet.. Dan was ik misschien nooit zo ver gekomen
ik krijg volgens mij citalopram of zo iets
Maar ik ben jullie echt dankbaar.. Als ik mijn verhaal hier niet had neergezet.. Dan was ik misschien nooit zo ver gekomen
ik krijg volgens mij citalopram of zo iets
maandag 26 januari 2015 om 10:25
Geef jezelf een schouderklopje! Dit is het begin van een heel nieuw leven! Het gaat zwaar worden ja, er moet een boel verwerkt worden maar over een jaar sta je er heel anders in. Vertrouw op je huisarts! Bel de psycholoog vanmiddag.
Goed dat je ook medicatie krijgt. Dat kan even zwaar worden de eerste weken (ben ervaringsdeskundige), maar schrik niet van de bijsluiter en hou vol de eerste weken! Ik heb ook medicatie voor heel wat minder dan wat hij hebt meegemaakt!
Goed dat je ook medicatie krijgt. Dat kan even zwaar worden de eerste weken (ben ervaringsdeskundige), maar schrik niet van de bijsluiter en hou vol de eerste weken! Ik heb ook medicatie voor heel wat minder dan wat hij hebt meegemaakt!
maandag 26 januari 2015 om 12:14
Net even de psycholoog gebeld. zag op hun website dat er elke dag tussen 12.00 en 13.00 uur telefonische spreekuur is en dan ook een afspraak kunt maken daarbuiten kun je het antwoord apparaat inspreken, en wordt je terug gebeld..
Maar ik belde maar helaas is die telefonische spreekuur te komen vervallen ivm ziekte.. Heb ik mijn telefoonnummer en boodschap maar achter gelaten op het antwoord apparaat, dus hoop ik dat ze me snel terug bellen en anders morgen maar weer een poging doen..
Het voelt nu allemaal zo raar... Anders.... Ik merk dat er wel een last van mijn schouders is gevallen, ben echt ontzettend moe nu, maar ook lijkt het net alsof het nu opens weer slechter gaat.. Mij nog slechter voel en dat alles er uit moet.. Misschien komt dat ook wel die de opwinding, dat ik blij ben dat ik eindelijk wordt geholpen
Maar ik belde maar helaas is die telefonische spreekuur te komen vervallen ivm ziekte.. Heb ik mijn telefoonnummer en boodschap maar achter gelaten op het antwoord apparaat, dus hoop ik dat ze me snel terug bellen en anders morgen maar weer een poging doen..
Het voelt nu allemaal zo raar... Anders.... Ik merk dat er wel een last van mijn schouders is gevallen, ben echt ontzettend moe nu, maar ook lijkt het net alsof het nu opens weer slechter gaat.. Mij nog slechter voel en dat alles er uit moet.. Misschien komt dat ook wel die de opwinding, dat ik blij ben dat ik eindelijk wordt geholpen
! Morgen is het weer een dag, heeft ze een email adres? Misschien kun je een mailtje sturen.
maandag 26 januari 2015 om 13:18
Ik denk het enigste waar ik bang voor ben is om die medicatie in te nemen.. Ik heb altijd een angst gehad van medicatie als ik de bijsluiter lees.. Vroeger heb ik een angst gehad om flauw te vallen, en als ik dan een bijsluiter lees, durf ik geen medicatie meer in te nemen en dan denk ik vaak, zie je voelt wel wat, daar komt door die bijwerking..
Maar ben er nog steeds bang voor als ik de bijwerking lees en bang dat ik ook alle bijwerkingen krijg of dat het niet goed uit pakt voor mij, dat ik er verkeerd op reageer etc... En maak ik mezelf weer gek.. Bang dat het heel erg wordt
het voelt nu gewoon allemaal zo raar... Net alsof ik iets ingrijpends heb meegemaakt, dat alles weer naar boven komt maar ook deels opluchting... het is een rare dag.... en bang dat ik het morgen ook niet trek op mijn werk en zit ik weer in een dubio... zal ik het aan een aantal collegá's vertellen waar ik veel mee samenwerk, zodat als er wat is dat hun er rekening mee kunnen houden of zou ik gewoon weer alles bij mij laten dragen en bij mij houden..
Ik vertel het wel aan de leidinggevende sowieso`
Maar ben er nog steeds bang voor als ik de bijwerking lees en bang dat ik ook alle bijwerkingen krijg of dat het niet goed uit pakt voor mij, dat ik er verkeerd op reageer etc... En maak ik mezelf weer gek.. Bang dat het heel erg wordt
het voelt nu gewoon allemaal zo raar... Net alsof ik iets ingrijpends heb meegemaakt, dat alles weer naar boven komt maar ook deels opluchting... het is een rare dag.... en bang dat ik het morgen ook niet trek op mijn werk en zit ik weer in een dubio... zal ik het aan een aantal collegá's vertellen waar ik veel mee samenwerk, zodat als er wat is dat hun er rekening mee kunnen houden of zou ik gewoon weer alles bij mij laten dragen en bij mij houden..
Ik vertel het wel aan de leidinggevende sowieso`
maandag 26 januari 2015 om 14:24
Elke medicijn heeft wel bijwerkingen, maar niet iedereen zal daar last van krijgen. Als ik jou was zou ik de bijsluiter gelijk weg gooien, maar we weten allebei wel dat je dat toch niet doet.
Ja, in het begin kun je meer last krijgen van bepaalde klachten, maar die gaan voorbij. We willen allemaal wel graag een pilletje dat meteen zijn werk doet, maar die bestaat niet. Dit is echt een van de medicijnen die je langer in moet nemen voor dat je het effect merkt.
Ik kan alleen maar hopen dat je toch door zet. Je zal er zo van opknappen, echt!
Ja, in het begin kun je meer last krijgen van bepaalde klachten, maar die gaan voorbij. We willen allemaal wel graag een pilletje dat meteen zijn werk doet, maar die bestaat niet. Dit is echt een van de medicijnen die je langer in moet nemen voor dat je het effect merkt.
Ik kan alleen maar hopen dat je toch door zet. Je zal er zo van opknappen, echt!
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn.
maandag 26 januari 2015 om 15:52
Net de medicijnen opgehaald. De Apotheker zij tegen mij je kunt ze het beste sochtends innemen..
Ik heb net de bijsluiter gelezen en daar staat in bij voorkeur sochtends of savonds tijdens de maaltijd in nemen.. Want als ik het morgenochtend inneem, weet ik verder niet hoe mijn lichaam er op zal reageren, dus ik dacht neem ik het gewoon elke avond in, maar dat is toch ook geen probleem lijkt mij? want in de bijsluiter staat dat sochtends of savonds...
Ik heb net de bijsluiter gelezen en daar staat in bij voorkeur sochtends of savonds tijdens de maaltijd in nemen.. Want als ik het morgenochtend inneem, weet ik verder niet hoe mijn lichaam er op zal reageren, dus ik dacht neem ik het gewoon elke avond in, maar dat is toch ook geen probleem lijkt mij? want in de bijsluiter staat dat sochtends of savonds...
maandag 26 januari 2015 om 15:56
quote:taccowoman schreef op 26 januari 2015 @ 15:52:
Net de medicijnen opgehaald. De Apotheker zij tegen mij je kunt ze het beste sochtends innemen..
Ik heb net de bijsluiter gelezen en daar staat in bij voorkeur sochtends of savonds tijdens de maaltijd in nemen.. Want als ik het morgenochtend inneem, weet ik verder niet hoe mijn lichaam er op zal reageren, dus ik dacht neem ik het gewoon elke avond in, maar dat is toch ook geen probleem lijkt mij? want in de bijsluiter staat dat sochtends of savonds...
Nee hoor geen probleem. Je kunt ze prima innemen in de avond, rond dezelfde tijd is wel aan te raden.
Goed dat je ze hebt gehaald!
Net de medicijnen opgehaald. De Apotheker zij tegen mij je kunt ze het beste sochtends innemen..
Ik heb net de bijsluiter gelezen en daar staat in bij voorkeur sochtends of savonds tijdens de maaltijd in nemen.. Want als ik het morgenochtend inneem, weet ik verder niet hoe mijn lichaam er op zal reageren, dus ik dacht neem ik het gewoon elke avond in, maar dat is toch ook geen probleem lijkt mij? want in de bijsluiter staat dat sochtends of savonds...
Nee hoor geen probleem. Je kunt ze prima innemen in de avond, rond dezelfde tijd is wel aan te raden.
Goed dat je ze hebt gehaald!
maandag 26 januari 2015 om 16:03
want kan ik dan beter vanavond beginnen of morgenavond? Ik heb voor 15 dagen meegekregen en mijn volgende afspraak staat gepland op 11 februari bij de huisarts... Als ik vanavond zou beginnen, kom ik 1 tekort heb ik uitgerekend, maar als ik morgenavond begin heb ik precies genoeg, want dan neem ik die dinsdag een laatste tablet, en die woensdag er na heb ik weer een afspraak dan zou de huisarts evt nieuwe kunnen bestellen
